บทที่ 7

หลังจากที่นริยาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว หญิงสาวก็เดินออกจากห้องตรงไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งในชุดเสื้อยืดตัวหลวมโคร่งกับกางเกงขาสั้น

“มาทำไมคะ”

“มาหาเฉยๆ” ภาคินมองใบหน้าหวานเพื่อดูปฏิกิริยาของหญิงสาว เมื่อเห็นว่าเธอมีอาการมึนงงก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู

“พี่กินยาผิดเหรอ”

“หืม เถียงเก่งดีจัง ไม่เห็นเหมือนเมื่อหลายเดือนที่แล้ว”

“น้ำก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว น้ำไม่ใช่คนเรียบร้อย”

“อือ อันนี้เชื่อ”

“แล้วตกลงพี่คินมาทำไม”

“ก็บอกแล้ว มาหาเฉยๆ”

“…..”

คิ้วเรียวได้รูปสวยขมวดจนหัวคิ้วแทบจะชนกัน ดวงตากลมโตมองไปที่เสื้อผ้าของเขาแล้วก็ต้องเชื่อในสิ่งที่เขาบอก เพราะเขามาด้วยเสื้อยืดกับกางเกงผ้าขายาวเหมือนตอนที่เขาอยู่ที่บ้าน

“ตื่นแล้วมาเลย?”

“อือ”

“เพื่อ?”

“ก็อยากมา”

“บ้าไปแล้ว”

“อือ ก็คงงั้น ไปนอนก่อนนะ”

“หะ…..”

หลังจากพูดจบ ภาคินก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอน นริยามองตามด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อเธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอนก็ต้องเหวอออกมาอีกครั้ง เมื่อร่างสูงใหญ่ของภาคินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของเธอหน้าตาเฉย

“ทำงานจนเกือบเช้า พอสะดุ้งตื่นก็ขับรถออกมาเลย ขอนอนต่อหน่อย”

“กลับไปนอนบ้านพี่สิ”

“ถ้าจะนอนที่บ้านจะถ่อมาถึงนี่ทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความนุ่มนวล

“…..งั้นก็ไปนอนกับพวกคู่ขาพี่” หญิงสาวพูดด้วยอาการลังเล เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา เธอไม่ได้อยากเข้าไปยุ่ง

“…..รู้เรื่องนี้เหรอ” ภาคินชะงักไปอึดใจก่อนถามออกมา

“อือ รินบอก”

“บอกเรื่องอะไรบ้าง”

“ก็…..เบอร์โทรศัพท์”

“งั้นก็ต้องรู้สิว่าพี่ไม่ได้ให้เบอร์นั้นกับน้ำ”

“อือ”

“แล้วทำไมไล่พี่”

“…..”

“นอนดีกว่า”

“!!!!”

หญิงสาวที่ยืนอึ้งไปกับคำถามของเขาจึงไม่ทันได้ระวังตัว เมื่ออยู่ๆ ภาคินก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอนมารวบตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขนแข็งแรงก่อนจะรั้งให้ร่างบอบบางล้มลงไปบนเตียงนอนด้วยกัน

“นอนเถอะ”

“เกี่ยวอะไรกับน้ำ พี่ก็นอนไปสิ ปล่อยเลย”

“นอนเป็นเพื่อนหน่อยน่า…..”

“…..”

นริยาพยายามดิ้นให้อ้อมแขนแข็งแรงยอมปล่อยเธอ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล ในเมื่อเจ้าของร่างสูงใหญ่กอดรัดเธอเอาไว้แน่น เรียวขาสวยถูกก่ายทับเอาไว้ไม่ให้เธอพยายามลุกหนี

เพียงไม่กี่นาทีเสียงหายใจดังสม่ำเสมอก็ดังอยู่ข้างใบหูเล็กจนเธอต้องหันไปมอง เจ้าของร่างกายสูงใหญ่หลับสนิททั้งที่ยังกอดรัดเธอเอาไว้แน่น หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ เธอคิดอะไรไปเรื่อยๆ และไม่นานเธอก็เผลอหลับไป

หลังจากที่ดวงตากลมโตหลับพริ้มไปไม่นาน ดวงตาคมก็ลืมขึ้นมา ผ้าห่มที่กองอยู่ปลายเท้าถูกตวัดขึ้นมาห่มคลุมทั้งสองร่าง แขนแข็งแรงข้างหนึ่งขยับไปรองใต้ศีรษะทุยสวยที่ขยับนอนตะแคงหันหลังตอนที่เขาคลายอ้อมกอดออก รอยยิ้มเอ็นดูปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่แขนแข็งแรงอีกข้างที่ว่างอยู่จะโอบกอดร่างบอบบางเอาไว้หลวมๆ แล้วดวงตาคมดุก็หลับลงอีกครั้ง