ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย

ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย

last update최신 업데이트 : 2026-08-31
작가:  Karawek House완결
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
250챕터
2.5K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

คิมหันต์มัวแต่ยุ่งกับธรกิจ พิงค์เองก็ยุ่งกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศเหมือนกัน ทั้งสองจึงได้คุยกันนับครั้งได้ กว่าที่คิมหันต์จะรู้ตัวอีกที พิงค์ ลูกสาวบุญธรรมของเขา ก็อายุครบ 20 กลายเป็นสาวสวยที่เพียบพร้อม ใครจะคาดคิดว่าในคืนวันเกิดอายุ 20 ปี เธอจะสารภาพรัก “พิงค์รักป๊านะคะ” “ป๊ารู้” “ไม่ได้รักแบบปาป๊าค่ะ” คิมหันต์ชะงักทันที เขาดุเสียงขุ่น “เหลวไหล เธอรักฉันแบบอื่นไม่ได้” “ทำไมหนูรักป๊าไม่ได้ล่ะคะ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสบริสุทธิ์แต่ดื้อรั้น “เส้นกั้นระหว่างพ่อลูกไม่มีวันข้ามได้แม้แต่ก้าวเดียว หนูรู้ไหมว่าคำว่า ‘ป๊า’ หมายถึงอะไร” เด็กสาวตรงหน้าทั้งสวยและเย้ายวน…เสน่ห์รุนแรงจนผู้ชายคนไหนก็ยากจะต้านทาน แต่สำหรับเขา…เธอคือเด็กที่เขาเลี้ยงมากับมือ เป็นคนเดียวที่เขาไม่อาจครอบครอง เขาปฏิเสธ เธอรั้น พอเขายื่นคำขาด เธอก็เริ่มประชดด้วยการไปเดทกับพวกหนุ่มๆ จนเขาเริ่มจะเก็บอาการทั้งหึง ทั้งหวง เอาไว้ไม่อยู่

더 보기

1화

อารัมภบท

Sofia's Point of View

 

“Listen to me, you omega! The next time you try to disrespect me I'll make sure you regret it. You're nothing in this pack. Nobody wants you, and you're not important. Even your own family despises you.”They mocked me...and one of them says, “your father sees you as a disappointment. A strong beta bloodline like his, only to end up having an omega for a daughter.You’re nothing but a disgrace to his bloodline.”

 

A warrior pushed me back, my back hitting the wall. They laughed, and another stepped on my leg before walking out.

 

I've been used to this my whole life. Born from a betaline, ended up an omega. I struggled to stand, bruised and sore.

 

But... two days. Two days, and I'll be out of this backhouse, moving to the house my late grandma left me. The agreement was clear, Once Sofia turns eighteen she’s to have access to everything her grandma left for her and be free of her duties the Alpha had declared it, eight years ago.

 

Two days. Forty-eight hours.

 

As they laughed and walked out of the laundry room, I dragged myself up. I wasn't healing from the torture and beating from Vanessa and her friends yesterday, and now another injury today. I limped down the back corridor, heading to my small room... I saw my father standing in the hallway, giving me that look of disappointment, anger, disgust. Because I'd brought nothing but shame to his bloodline.

 

My parents had always been angry... My sister was born a beta. strong, beautiful, and powerful like every, beta female should be. But me... fragile, weak, and an omega. Ever since they detected it when I was five, my father's shown nothing but hate. They expected a boy, but got a weak omega girl instead.

 

My grandmother took me in, trained me, loved me till she died when I was eleven. When I got to where my father was standing, he said, "Sofia, you've done nothing but bring disgrace. Because of you, those warriors insult our family name. Can't you try to stand up for yourself?

 

I bent my head. "Father, you know I can't fight back..."

 

He cut me off. "Just go to your room. Clean up. You look like a mess."

 

He walked out. I headed to the small storage room at the end of the back house, my space since I was brought back here at eleven. An omega's life in the pack is better than mine,I’m more of a slave. I do the cooking; the omegas do little. I do most of the hard work.

 

After I finished cleaning up my body and dressing my wound, I headed downstairs to prep dinner. I'm the only one who makes breakfast and dinner; the other omegas just serve. I headed to the kitchen and started prepping for dinner. After a few hours, I was done making dinner – spaghetti bolognese with garlic bread for the pack.

 

After the omegas entered the kitchen to serve dinner, I headed back to my room to lie down and wait for them to finish. That way, I could go back to the kitchen, clean the dishes, and scrape leftovers. I don't eat fresh food in the house or eat when I'm cooking. Whatever the pack members leave on the plate, I'll scrape together and eat. That'll probably be my meal for the day.

 

About two hours later, I knew they'd finished eating. I headed downstairs, cleaned the dining table, packed all the dishes to the kitchen, and scraped the remaining leftovers on the plates. I cleaned up the kitchen, made sure everything was tidy. I took the plate of food I'd managed to scrape and sat down on the kitchen floor to eat. My stomach grumbled as I put the first bite in my mouth. This was my first meal of the day. I wasn't lucky with breakfast; the warriors had eaten everything in the morning. I try to enjoy it because I have no idea when I'd eat again.

 

After I was done eating, I cleaned the plate and headed upstairs to my room to sleep. Going up, I bumped into my sister Vanessa, the precious daughter of the family. "Wow, if it's not the omega," she said. "It's a good thing I met you. Go to my room and pick the dress I kept on the bed. Iron it for me. I'll be wearing it to school tomorrow. And there should be no mistake. If I come back from the party tonight, I want to see that dress ironed."

 

She pushed me out of the way and left. I went to her room to pick up the dress to iron. I met my mother. "What are you doing?" she asked. "I'm here to pick up Vanessa's dress to iron ," I said. She said, "Hurry up and get out of my sight. I don't want to see you."

 

I left, ironed the dress, took it back to her room, and retired for the night. Hoping tomorrow'll get better... but I know it's just wishful thinking. My life's always been like this hell and painful. I want to be strong till my eighteenth birthday. two day to go.

 

 

Vanessa’s pov:

I can’t believe she’s actually my sister. I couldn’t stand the sight of her.

 

Making her iron my clothes was the perfect trap I had set for her. Being the naive little fool she was, she would definitely fall for it. And when she did, I’d have the perfect excuse to punish her again and make her suffer even more. Why not? She deserved it.

 

 

I picked up my phone and dialed Tiffany and Tracy. “Where are you guys? Hurry up. We’re supposed to go to the party together.”

 

 

Tiffany answered, sounding a little out of breath. “We’re already on our way to you. We’ll drive together.”

 

 

I waited, tapping my foot impatiently. After almost twenty minutes, I was fuming. When they finally pulled up, I didn’t even let them speak first.

“Oh my God, you two just wasted my time,” I snapped.

 

 

They both started apologizing at the same time, but I shut them down immediately. “Save it. I hate when people make stupid mistakes and then think sorry fixes everything.”

 

We got into the car and headed toward the party. It was being held outside the Blackwood Territory, it's full of young people looking to have fun away from their parents’ eyes.

 

 

While we were driving, I told Tiffany and Tracy about my new plan to get Sofia punished again.

Tiffany turned from the front seat and frowned. “Vanessa, I don’t think she’s even healed from the last punishment yet. Maybe we should ease up a little.”

 

 

I shot her a sharp glare. “Excuse me? Are you trying to tell me how to treat my sister now?”

“I’m not,” she said quickly. “It’s just… the last time you had that guard torture her with wolfsbane, she was in really bad shape. I don’t think she’s recovered yet.”

 

 

I rolled my eyes. “It doesn’t matter if she’s healed or not. I want her to suffer more. That’s the whole point.”

 

 

Tiffany sighed. “I just don’t get why you hate Sofia so much. She’s literally your sister. No one in your family has ever really cared about her. Your father doesn’t even pay attention to her — all the focus is on you. So why keep torturing her?”

I smirked and looked out the window. “There are things you two wouldn’t understand. And about my father not caring about her… you’d be surprised.”

 

 

We finally arrived at the party. Music was blasting and the place was already crowded. I stepped out of the car laughing with the girls, but my eyes were scanning the crowd. It had been way too long since I got properly fucked. Ever since Damian left for training, no one had given me what I needed.

I kept looking until my eyes landed on Matthew. Tall, built, and exactly the kind of guy who could handle me. Perfect.

I walked straight up to him with a confident smile. He looked me up and down, clearly pleased.

“Wow,” he said. “Vanessa. Looking sexy as always.”

“You can say that again,” I replied, flipping my hair.

“I didn’t think the Beta would let you come to this kind of party,” he added.

I laughed. My father doesn’t know.”

We talked for a bit, drank a couple of drinks, and then I leaned closer to him.

“I actually have a little job for you,” I said.

Matthew raised an eyebrow. “What kind of job?”

I smiled sweetly. “I want you to teach Sofia a lesson. Mess with her head. Give her the worst time of her life.”

He stared at me like I was crazy. “You want me to do that to your own sister?”

“Don’t ever call that omega my sister again,” I said coldly. “It’s an insult. So… are you in or not?”

He smirked.and said, "Fine, I'm in. But when do you plan on torturing your sister? When do you plan to execute this?"

I looked at him and smiled.

"Well, I plan on doing it in school. I can't really do it around the pack. The school is actually where I have more power to frustrate her life. And the fact that the Luna is not around currently, she's out in the human world doing her business, will make everything much easier for me."

He smiled and looked at me. "So what is in it for me? What do I get?"

I stepped closer, pressing my body against his. “Whatever you want.”

He whispered in my ear, “There’s a spare room upstairs. Let’s not waste time.”

We barely made it inside the room before he was all over me. He yanked my dress off roughly, kissed me hard, almost biting my lips. Within seconds, he had me bent over the bed. With one hard thrust, he buried himself deep inside me, fucking me raw and fast.

I moaned loudly, gripping the sheets. A wicked smile spread across my face as pleasure shot through my body.

 By morning, I’d give that little omega a taste of what was coming. Just thinking about making her suffer put a smile on my face.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Karawek House
Karawek House
ติดตามนะคะ น่าจะยาวไป ยาวไป ค่ะ
2026-03-22 02:53:48
1
0
250 챕터
อารัมภบท
พิงค์ ชื่อเต็ม ‘ชมพู สุรศักดิ์ศิระบำรุง’ สูญเสียพ่อแม่และพี่ชายไปในอุบัติเหตุรถยนต์ เธอเป็นเพียงคนเดียวที่รอดมาได้ ในตอนที่ญาติๆ รุมทึ้งเธอ และทะเลาะกันเองเรื่องแย่งรับเลี้ยงเธอเพราะหวังเงินประกันมหาศาลที่พ่อ แม่ และพี่ชายเธอทิ้งไว้ให้ คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ใครต่อใครต่างรู้ว่ามีเบื้องหลังเป็นกลุ่มมาเฟียยุโรป ก็ถือจดหมายจากพ่อของพิงค์มาอ้างเป็นพินัยกรรมที่ฝากฝังพิงค์ไว้กับเขา พิงค์ที่เพิ่งจะอายุ 15 จึงถูกเขาในวัย 30 ช่วยมา นั่นทำให้เธอตกหลุมรักเขาทันทีคิมหันต์มัวแต่ยุ่งกับธรกิจ พิงค์เองก็ยุ่งกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศเหมือนกัน ทั้งสองจึงได้คุยกันนับครั้งได้ กว่าที่คิมหันต์จะรู้ตัวอีกที พิงค์ ลูกสาวบุญธรรมของเขา ก็อายุครบ 20 กลายเป็นสาวสวยที่เพียบพร้อมใครจะคาดคิดว่าในคืนวันเกิดอายุ 20 ปี เธอจะสารภาพรัก“พิงค์รักป๊านะคะ”“ป๊ารู้”“ไม่ได้รักแบบปาป๊าค่ะ”ไม่มีการอ้อมค้อมไม่มีการเตรียมคำพูดสวยหรู เธอโยนมันออกไปตรงๆ แบบนั้นสายลมรอบตัวเหมือนหยุดพัดกล้ามเนื้อกรามของคิมหันต์เกร็งเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง“ล้อเล่นอะไรของเธอ”“
더 보기
บทนำ (1)
ภายใต้โคมไฟแชนเดอเลียร์ในห้องบอลรูมของโรงแรมห้าดาวชื่อดัง เดรสสีขาวปักเพชรทั่วทั้งตัวที่พิงค์ หรือชื่อจริง ‘ชมพู วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง’ สวมใส่ ส่องประกายระยิบระดับ ดูโดดเด่นเสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน คำชื่นชมและคำอวยพรวันเกิดดังขึ้นไม่ขาดสาย แขกเหรื่อระดับผู้บริหาร นักธุรกิจ และเหล่าลูกหลานคนใหญ่คนโต ล้วนมาร่วมงานครบงานเลี้ยงฉลองวันเกิดวันนี้ไม่ใช่เพียงงานเลี้ยงวันเกิดธรรมดาๆ แต่มันคืองานเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิดอายุครบยี่สิบปี เป็นปีที่เธอบรรลุนิติภาวะโดยสมบูรณ์ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่สว่างไสวสวยงามที่สุดในชีวิตเธอ แต่หัวใจพิงค์กลับหนักอึ้งสายตาของพิงค์เฝ้ามองคนเพียงคนเดียวตั้งแต่หัวค่ำ ชายในสูทสีดำเรียบกริบคนนั้นยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ท่าทางสุขุมของเขามองแล้วชวนให้นึกถึงราชสีห์ที่ต่อให้ไม่ขู่คำรามก็น่าเกรงขามยำเกรงเขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง ผู้ปกครองตามกฎหมาย ผู้ชายที่เธอเรียก “ป๊า” มาห้าปี และเป็นคนที่เธอรักสุดหัวใจพิงค์กำก้านแก้วในมือแน่น ก่อนจะตัดสินใจวางมันลง แล้วเดินตรงไปหาเขา“ขอคุยด้วยหน่อยค่ะ” เสียงเธอเบา แต่หนักแน่นคิมหัน
더 보기
บทนำ (2)
“ทำไมพิงค์รักป๊าไม่ได้ล่ะคะ” เธอขยับเข้าหาเขา ดวงตาใสบริสุทธิ์ฉายแววดื้อรั้น“เส้นกั้นระหว่างพ่อกับลูกไม่มีวันข้ามได้แม้แต่ก้าวเดียว พิงค์รู้ไหม ว่าคำว่า ‘ป๊า’ หมายถึงอะไร”“พิงค์ถึงบอกว่าเสียใจไงคะ”ดวงตาเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที “พอได้แล้ว หยุดพูดเรื่องนี้ซะ แล้วหลังจากนี้ก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”“ไม่ค่ะ พิงค์จะพูด”“ฉันบอกว่าพอ”“คุณไม่เคยถามพิงค์เลย ว่าพิงค์รู้สึกยังไง”“ฉันไม่จำเป็นต้องถามเรื่องที่ไม่ควรถาม” ประโยคนั้นเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง เขาหันหลังเดินจากไปทันทีตอนนี้เธอเหมือนเปลวไฟ เขาต้องรีบถอยหนีไปให้ไกลที่สุด หนีไปก่อนที่จะโดนไฟนั้น...ไม่ มันไม่ถูกต้องพิงค์ที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้นตามลำพัง รู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมาขยำแล้วโยนทิ้ง เธอเจ็บปวดแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด เพราะเธอไม่ได้เพิ่งรักเขา เธอรักเขามานานแล้ว รักเขามาตั้งแต่วันนั้น วันที่โลกทั้งใบของเธอในวัยสิบห้าปีพังลง ห้าปีก่อนเสียงโลหะบิดงอ เสียงกระจกแตก และกลิ่นคาวเลือด ทำให้พิงค์ตัวสั่นด้วยความกลัวรถตระกูลสุรศักดิ์ศิระบำรุงพลิกคว่ำอยู่ข้างทาง ต้นไม้ที่รถพุ่งไปชนแทบจะหักกลาง รอบข้างมีเสียงไซเรนจากรถตำรวจและรถกู้ภัย
더 보기
บทนำ (3)
เขายื่นเอกสาร “นี่คือจดหมายฝากฝังผู้ปกครองตามกฎหมาย ลงนามโดยพ่อของเด็กก่อนเสียชีวิต มีคนลงนามเป็นพยานด้วยอีกสองราย นับได้ว่าเป็นพินัยกรรมที่ชัดแจ้งของผู้ตาย เพราะฉะนั้น นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผม คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง จะรับหน้าที่ดูแลชมพู และรับเธอเป็นลูกบุญธรรม”คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง?นั่นมันประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ว่ากันว่ามีเบื้องหลังเป็นมาเฟียยุโรปนี่!ได้ข่าวว่าเย็นชาโหดเหี้ยมมาก!ได้ยินมาว่าเขาเคยยิงคนตาย!แค่ขัดใจก็ล้มละลายกันทั้งบ้าน!ยมทูตของวงการธุรกิจ!ปีศาจ!ฆาตกร!คนทั้งห้องพลันแตกฮือเหมือนผึ้งแตกรังคิมหันต์ไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้โวยวาย เขาแค่ใช้กฎหมายและอำนาจปิดปากทุกคนไม่ถึงสิบนาทีต่อมา ห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแค่เขากับเธอเขานั่งลงข้างเตียง พูดเพียงแค่ประโยคเดียว“ไม่เป็นไรแล้ว” มือใหญ่วางลงบนศีรษะเธอเบาๆ “ฉันอยู่ตรงนี้”กำแพงที่เธอพยายามฝืนตั้งไว้พังลงทันที เธอร้องไห้โฮเป็นครั้งแรกแล้วหลังจากนั้น เขาก็พาเธอกลับบ้าน จัดการเรื่องเอกสารทุกอย่าง และกันคนเจตนาไม่ดีทุกคนออกไปจากชีวิตเธอเขาบอกเธอว่า “เอกสารรับลูกบุญธรรมเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้เรียกฉ
더 보기
บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (1)
รถซีดานสีดำเงาวับแล่นออกจากหน้าคฤหาสน์ตระกูล วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง อย่างรวดเร็ว ประตูที่ปิดสนิทช่วยตัดเสียงรบกวนจากโลกภายนอก เหลือเพียงความเงียบเชียบจนน่าอึดอัดในห้องโดยสารตอนหลังคิมหันต์นั่งหลังตรง ดวงตาจับอยู่ที่หน้าต่าง แต่ไม่ได้มองวิวเมืองยามเช้าเลยแม้แต่น้อยนิ้วเขายกขึ้นจัดปมเน็กไทอีกครั้งครั้งนี้เบี้ยวเขาปลดมันออก ผูกใหม่อีกครั้งก็ยังไม่สวยเส้นผ้าสีกรมท่าถูกดึงตึงจนรอยพับแข็งกระด้าง ต่างจากปมเรียบคมที่เคยถูกจัดให้ทุกเช้าโดยมือเล็กๆ คู่หนึ่งกรามเขาเกร็ง เส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นเมื่อกำปมเน็กไทแน่นกว่าเดิม“เวรเอ๊ย…”เสียงสบถเบาจนแทบไม่ได้ยินคนขับรถเหลือบมองกระจกหลังอย่างระมัดระวัง ก่อนรีบเบนสายตากลับไปที่ถนนบอดี้การ์ดที่นั่งเบาะหน้าแลกสายตากับเลขาคนสนิทเงียบๆนี่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของบริษัท‘เจ้านายอารมณ์ไม่ปกติ’และต้นเหตุเกือบร้อยทั้งร้อยมีแค่ชื่อเดียว‘คุณหนูพิงค์’ปกติแค่พูดชื่อเธอ คิมหันต์จะผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้ก่อนหน้านั้นเพิ่งประชุมดุเดือดกับคู่ค้าหรือเพิ่งเชือดดีลระดับพันล้านมา สีหน้าก็จะอ่อนลงทันที เลขาคนสนิทอย่างวีกิจจึงคิดจะลองดูเหมือนท
더 보기
บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (2)
คิมหันต์ไพล่นึกไปถึงเรื่องราวในอดีตในห้องพักผู้ป่วยที่ควรเงียบสงบ กลับไม่ได้มีแค่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงถกเถียง“ฉันเป็นอาแท้ๆ!”“ฉันเป็นป้า หลานสาวต้องอยู่กับป้าสิ!”“ฉันเป็นลุง เป็นพี่ชายคนโต ฉันจะดูแลหลานเอง!”“ใช่ค่ะ ให้ลุงกับป้าสะใภ้ดูแลดีที่สุด ป้าสะใภ้จะช่วยดูแลหนูเอง!”“คนนอกอย่างเธอไม่มีสิทธิ์พูด พิงค์ มานี่!ร่างเล็กบนเตียงโรงพยาบาลถูกดึงแขนไปทางซ้ายที ขวาที จนเข็มน้ำเกลือหลุดเลือดไหล แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครสังเกตเห็นพิงค์ที่ถูกยื้อยุดดูหน้าซีด สายตาว่างเปล่า เหมือนจิตวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วตอนนั้นคิมหันต์คิดเพียงอย่างเดียวต้องพาเด็กคนนี้ออกไปไม่ใช่เพราะมรดก ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ ไม่ใช่แค่เพราะคำสัญญาที่เขาเคยมอบให้เพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นพ่อแท้ๆ ของพิงค์ แต่เพราะถ้าเขาไม่ทำ ก็ไม่มีใครทำเขาจำได้ว่ามือเธอเย็นแค่ไหนตอนจับมือเขาครั้งแรก จำได้ว่าเธอสั่นเทิ้มไปทั้งตัว นัยน์ตาแดงก่ำ จำได้ว่าพอเขาพูดว่า “ฉันอยู่ตรงนี้” เธอก็ร้องไห้เหมือนเด็กที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้เจ็บปวดสำหรับเขาเธอคือเด็กสาวที่อยากปกป้อง ใครจะคิดว่าเด็กคนนั้นจะโตเร็วขนาดนี้ โตจนกล้
더 보기
บทที่ 2 เดทที่อยากให้ถูกเห็น (1)
สามวันหลังคืนวันเกิดพิงค์ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นสาวสวยผิวขาวจัดในชุดเดรสสีครีมเรียบๆ เธอเลือกต่างหูมุกเม็ดเล็กแทนเพชรเม็ดโต ขับให้ลุคนี้ยิ่งดูเป็นธรรมชาติ น่ารัก และเข้าถึงง่ายนี่เป็นภาพลักษณ์ที่เหมาะที่สุดสำหรับเดทแรกตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่น พร้อมๆ กับที่มีป๊อบอัพข้อความเด้งขึ้นพี่ถึงแล้วครับ รออยู่หน้าร้าน 🙂เป็นข้อความจากก้องไกร รุ่นพี่มหาวิทยาลัยที่เป็นคู่เดทของเธอในวันนี้พิงค์ซ้อมยิ้มให้กระจก ยิ้มแบบสวยหวาน ยิ้มแบบน่ารัก แบบที่ใครได้มองต้องเผลอใจ แต่ดวงตานิ่งสนิท“อืม...สมบูรณ์แบบ” เธอพึมพำเบาๆร้านอาหารที่พิงค์เลือกตั้งอยู่ที่ชั้นล่างสุดของตึกสำนักงานใหญ่บริษัทคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นร้านนี้เองก็เป็นหนึ่งในร้านอาหารภายใต้เครือ คิมหันต์คอร์ปอเรชั่น หลักฐานยืนยันก็คือโลโก้ตัว K สีเงินที่ติดหราอยู่หน้าร้านเห็นพิงค์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส ก้องไกรลุกขึ้นยืนทันที“วันนี้น่ารักมากเลยครับ” เขายิ้ม นัยน์ตาเป็นประกาย“แค่วันนี้เหรอคะ” เธอเอียงคอถามน้ำเสียงติดจะอ้อน “ปกติพิงค์ไม่น่ารักเหรอคะ”อีกฝ่ายรีบโบกมืออย่างร้อนรน “ไม่ใช่ๆ น่าร
더 보기
บทที่ 2 เดทที่อยากให้ถูกเห็น (2)
ณ ชั้น 48 ชั้นที่มีเพียงโต๊ะเลขาและห้องทำงานประธานบริษัทวีกิจ เลขาคนสนิทของคิมหันต์ เปิดประตูกระจกก้าวเข้ามาพร้อมแท็บเล็ต“นายครับ”คิมหันต์ที่กำลังจรดปากกาเซ็นลายเซ็นไม่ได้เงยหน้าขึ้นดู“พูด”“คุณหนูพิงค์ออกเดทครับ”ปลายปากกาหยุดค้างกลางลายเซ็น ห้องทั้งห้องเงียบสงัดลงทันทีเลขาวีไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไงดี เขาตัดสินใจรายงานต่อ “นี่ครับ”ทันทีที่เลขาวางแท็บเล็ตลงตรงหน้า คิมหันต์ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวบนหน้าจอแท็บเล็ต มีภาพพิงค์ถ่ายรูปคู่กับเด็กหนุ่มแปลกหน้าเธอในวันนี้แต่งตัวทำผมสวยน่ารัก รอยยิ้มของเธอสดใส นัยน์ตาของเธอเป็นประกาย เธอดู...มีความสุข?แต่คนที่ดูจะมีความสุขมากกว่าก็คือเจ้าของไอจีคิมหันต์อ่านชื่อนั้นด้วยความหงุดหงิดก้องไกร?เหอะ ชื่อเหมือนหลุดมาจากทะเบียนบ้านยุค 80เมื่อมองรอยยิ้มของพิงค์นานหน่อย คิมหันต์ก็สังเกตเห็นเงาอักษรตัว Kนี่มัน...โลโก้ของร้านอาหารที่อยู่ใต้ตึก?คิมหันต์มองตัวอักษรนั้นด้วยแววตาเย็นเยียบ เลขาวีและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มรู้สึกได้ถึงแรงกดดันท่ามกลางความเงียบงัน คิมหันต์ถามเสียงเรียบ “ไอ้หน้าจืดนี่ลูกใคร”เลขาวีเลื่อนไอจีลงให้ดูรูปถ่ายครอบคร
더 보기
บทที่ 3 หงุดหงิด
ครึ่งชั่วโมงถัดมา ณ ห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกคิมหันต์คอร์ปอเรชั่น คิมหันต์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ กำลังประชุมเรื่องสำคัญกับบริษัทคู่ค้าห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงผู้บริหารจากบริษัทคู่ค้ากำลังนำเสนอตัวเลขอยู่หน้าจอ สลับกับเสียงคลิกรีโมตเปลี่ยนสไลด์เป็นระยะ“…ดังนั้น ถ้าเราปรับโครงสร้างการลงทุน…”คิมหันต์มองสไลด์ แต่ไม่ได้อ่านกราฟเส้นสีฟ้าบนสไลด์ค่อยๆ บิดโค้ง กลายเป็นเส้นรอยยิ้ม ตัวเลขเปอร์เซ็นต์พร่าเลือน มองแล้วเหมือนดวงตาคู่หนึ่งfirst date?เขารู้ว่าคำสั่งของตัวเองเมื่อครู่นี้มันไร้สาระ และรู้ว่าการออกเดทมันเป็นเรื่องธรรมดา เขารู้ดีว่ามันเป็นเรื่องที่สักวันจะต้องเกิดเขารู้มาตลอดว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องมีคนที่ชอบ จะต้องมีแฟน และจะต้องแต่งงาน มันคือเส้นทางปกติของชีวิตแต่...มันเร็วไปไหมปลายนิ้วเขาเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัวต๊อกต๊อกต๊อกผู้บริหารจากบริษัทคู่ค้าหยุดพูดชั่วคราวเพราะคิดว่าเขามีเรื่องจะถามคิมหันต์ชะงักไปชั่วครู่ เพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป“เชิญต่อ” เขาบอกเสียงเรียบการนำเสนอดำเนินต่อ แต่สมาธิเขาไม่กลับมา ภาพในหัวซ้อนทับกันยุ่งเหยิงภาพพิงค์ตอนอายุสิบห้า ภาพพิงค์ตอนยิ้มให้เขา
더 보기
บทที่ 4 สาดน้ำ (1)
ภายในไม่ถึงชั่วโมงหลังรูปคู่ถูกโพสต์ คอมเมนต์ก็ไหลเป็นสายเปิดตัวแล้วเหรอคู่นี้เหมาะกันนะประธานเงาของสภานิสิต x ประธานชมรมวรรณศิลป์ = คู่สร้างคู่สม!แอบคบกันมานานแล้วหรือเปล่า?เพจมหาวิทยาลัยหลายเพจหยิบรูปไปรีโพสต์ซ้ำๆ พร้อมแคปชั่นชวนจิ้น‘คู่เด่นดาวกับเดือนมหาวิทยาลัย?’พิงค์เห็นทุกอย่างเธอไม่แก้ข่าว ไม่ปฏิเสธ ไม่กดลบโพสต์หรือคอมเมนต์ ปล่อยให้ข่าวลือกระจายออกไป เหมือนสีที่ถูกหยดลงบนผืนผ้าใบเปียกๆ แล้วค่อยๆ ซึมและแตกแขนงไปตามทิศทางของมันหลายวันที่ผ่านมา เธอสังเกตได้ว่าคิมหันต์พยายามหลบเลี่ยงและเว้นระยะห่างจากเธออย่างเห็นได้ชัด เพราะแบบนั้น วันนี้เธอก็เลยคิดจะ ‘ช่วย’ เขาอีกหน่อยพิงค์ส่งข้อความบอกก้องไกร“รุ่นพี่คะ ขอบคุณเรื่องบทความเมื่อหลายวันก่อนมากๆ เลยค่ะ เย็นนี้ให้พิงค์เลี้ยงตอบแทนนะคะ”ก้องไกรพิมพ์แชทตอบกลับแทบจะทันที“ได้ครับ แต่ให้พี่เลี้ยงดีกว่า แลกกับเรื่องนั้น ครั้งนี้ขอพี่เป็นคนเลือกร้านเองนะครับ ได้ใช่ไหม?”เลือกร้านเองงั้นเหรอ ความโรแมนติกของผู้ชายงั้นสิ?พิงค์ส่งสติ๊กเกอร์เด็กผู้หญิงชูป้ายคำว่า OK กลับไป รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากไม่ว่าจะร้านไหนก็เหมือนกันตราบใดท
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status