ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย

ภายใต้โคมไฟแชนเดอเลียร์ในห้องบอลรูมของโรงแรมห้าดาวชื่อดัง เดรสสีขาวปักเพชรทั่วทั้งตัวที่พิงค์ หรือชื่อจริง ‘ชมพู วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง’ สวมใส่ ส่องประกายระยิบระดับ ดูโดดเด่นเสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน คำชื่นชมและคำอวยพรวันเกิดดังขึ้นไม่ขาดสาย แขกเหรื่อระดับผู้บริหาร นักธุรกิจ และเหล่าลูกหลานคนใหญ่คนโต ล้วนมาร่วมงานครบงานเลี้ยงฉลองวันเกิดวันนี้ไม่ใช่เพียงงานเลี้ยงวันเกิดธรรมดาๆ แต่มันคืองานเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิดอายุครบยี่สิบปี เป็นปีที่เธอบรรลุนิติภาวะโดยสมบูรณ์ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่สว่างไสวสวยงามที่สุดในชีวิตเธอ แต่หัวใจพิงค์กลับหนักอึ้งสายตาของพิงค์เฝ้ามองคนเพียงคนเดียวตั้งแต่หัวค่ำ ชายในสูทสีดำเรียบกริบคนนั้นยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ท่าทางสุขุมของเขามองแล้วชวนให้นึกถึงราชสีห์ที่ต่อให้ไม่ขู่คำรามก็น่าเกรงขามยำเกรงเขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง ผู้ปกครองตามกฎหมาย ผู้ชายที่เธอเรียก “ป๊า” มาห้าปี และเป็นคนที่เธอรักสุดหัวใจพิงค์กำก้านแก้วในมือแน่น ก่อนจะตัดสินใจวางมันลง แล้วเดินตรงไปหาเขา“ขอคุยด้วยหน่อยค่ะ” เสียงเธอเบา แต่หนักแน่นคิมหัน

เขายื่นเอกสาร “นี่คือจดหมายฝากฝังผู้ปกครองตามกฎหมาย ลงนามโดยพ่อของเด็กก่อนเสียชีวิต มีคนลงนามเป็นพยานด้วยอีกสองราย นับได้ว่าเป็นพินัยกรรมที่ชัดแจ้งของผู้ตาย เพราะฉะนั้น นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผม คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง จะรับหน้าที่ดูแลชมพู และรับเธอเป็นลูกบุญธรรม”คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง?นั่นมันประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ว่ากันว่ามีเบื้องหลังเป็นมาเฟียยุโรปนี่!ได้ข่าวว่าเย็นชาโหดเหี้ยมมาก!ได้ยินมาว่าเขาเคยยิงคนตาย!แค่ขัดใจก็ล้มละลายกันทั้งบ้าน!ยมทูตของวงการธุรกิจ!ปีศาจ!ฆาตกร!คนทั้งห้องพลันแตกฮือเหมือนผึ้งแตกรังคิมหันต์ไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้โวยวาย เขาแค่ใช้กฎหมายและอำนาจปิดปากทุกคนไม่ถึงสิบนาทีต่อมา ห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแค่เขากับเธอเขานั่งลงข้างเตียง พูดเพียงแค่ประโยคเดียว“ไม่เป็นไรแล้ว” มือใหญ่วางลงบนศีรษะเธอเบาๆ “ฉันอยู่ตรงนี้”กำแพงที่เธอพยายามฝืนตั้งไว้พังลงทันที เธอร้องไห้โฮเป็นครั้งแรกแล้วหลังจากนั้น เขาก็พาเธอกลับบ้าน จัดการเรื่องเอกสารทุกอย่าง และกันคนเจตนาไม่ดีทุกคนออกไปจากชีวิตเธอเขาบอกเธอว่า “เอกสารรับลูกบุญธรรมเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้เรียกฉ

คิมหันต์ไพล่นึกไปถึงเรื่องราวในอดีตในห้องพักผู้ป่วยที่ควรเงียบสงบ กลับไม่ได้มีแค่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงถกเถียง“ฉันเป็นอาแท้ๆ!”“ฉันเป็นป้า หลานสาวต้องอยู่กับป้าสิ!”“ฉันเป็นลุง เป็นพี่ชายคนโต ฉันจะดูแลหลานเอง!”“ใช่ค่ะ ให้ลุงกับป้าสะใภ้ดูแลดีที่สุด ป้าสะใภ้จะช่วยดูแลหนูเอง!”“คนนอกอย่างเธอไม่มีสิทธิ์พูด พิงค์ มานี่!ร่างเล็กบนเตียงโรงพยาบาลถูกดึงแขนไปทางซ้ายที ขวาที จนเข็มน้ำเกลือหลุดเลือดไหล แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครสังเกตเห็นพิงค์ที่ถูกยื้อยุดดูหน้าซีด สายตาว่างเปล่า เหมือนจิตวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วตอนนั้นคิมหันต์คิดเพียงอย่างเดียวต้องพาเด็กคนนี้ออกไปไม่ใช่เพราะมรดก ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ ไม่ใช่แค่เพราะคำสัญญาที่เขาเคยมอบให้เพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นพ่อแท้ๆ ของพิงค์ แต่เพราะถ้าเขาไม่ทำ ก็ไม่มีใครทำเขาจำได้ว่ามือเธอเย็นแค่ไหนตอนจับมือเขาครั้งแรก จำได้ว่าเธอสั่นเทิ้มไปทั้งตัว นัยน์ตาแดงก่ำ จำได้ว่าพอเขาพูดว่า “ฉันอยู่ตรงนี้” เธอก็ร้องไห้เหมือนเด็กที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้เจ็บปวดสำหรับเขาเธอคือเด็กสาวที่อยากปกป้อง ใครจะคิดว่าเด็กคนนั้นจะโตเร็วขนาดนี้ โตจนกล้

ณ ชั้น 48 ชั้นที่มีเพียงโต๊ะเลขาและห้องทำงานประธานบริษัทวีกิจ เลขาคนสนิทของคิมหันต์ เปิดประตูกระจกก้าวเข้ามาพร้อมแท็บเล็ต“นายครับ”คิมหันต์ที่กำลังจรดปากกาเซ็นลายเซ็นไม่ได้เงยหน้าขึ้นดู“พูด”“คุณหนูพิงค์ออกเดทครับ”ปลายปากกาหยุดค้างกลางลายเซ็น ห้องทั้งห้องเงียบสงัดลงทันทีเลขาวีไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไงดี เขาตัดสินใจรายงานต่อ “นี่ครับ”ทันทีที่เลขาวางแท็บเล็ตลงตรงหน้า คิมหันต์ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวบนหน้าจอแท็บเล็ต มีภาพพิงค์ถ่ายรูปคู่กับเด็กหนุ่มแปลกหน้าเธอในวันนี้แต่งตัวทำผมสวยน่ารัก รอยยิ้มของเธอสดใส นัยน์ตาของเธอเป็นประกาย เธอดู...มีความสุข?แต่คนที่ดูจะมีความสุขมากกว่าก็คือเจ้าของไอจีคิมหันต์อ่านชื่อนั้นด้วยความหงุดหงิดก้องไกร?เหอะ ชื่อเหมือนหลุดมาจากทะเบียนบ้านยุค 80เมื่อมองรอยยิ้มของพิงค์นานหน่อย คิมหันต์ก็สังเกตเห็นเงาอักษรตัว Kนี่มัน...โลโก้ของร้านอาหารที่อยู่ใต้ตึก?คิมหันต์มองตัวอักษรนั้นด้วยแววตาเย็นเยียบ เลขาวีและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มรู้สึกได้ถึงแรงกดดันท่ามกลางความเงียบงัน คิมหันต์ถามเสียงเรียบ “ไอ้หน้าจืดนี่ลูกใคร”เลขาวีเลื่อนไอจีลงให้ดูรูปถ่ายครอบคร

ภายในไม่ถึงชั่วโมงหลังรูปคู่ถูกโพสต์ คอมเมนต์ก็ไหลเป็นสายเปิดตัวแล้วเหรอคู่นี้เหมาะกันนะประธานเงาของสภานิสิต x ประธานชมรมวรรณศิลป์ = คู่สร้างคู่สม!แอบคบกันมานานแล้วหรือเปล่า?เพจมหาวิทยาลัยหลายเพจหยิบรูปไปรีโพสต์ซ้ำๆ พร้อมแคปชั่นชวนจิ้น‘คู่เด่นดาวกับเดือนมหาวิทยาลัย?’พิงค์เห็นทุกอย่างเธอไม่แก้ข่าว ไม่ปฏิเสธ ไม่กดลบโพสต์หรือคอมเมนต์ ปล่อยให้ข่าวลือกระจายออกไป เหมือนสีที่ถูกหยดลงบนผืนผ้าใบเปียกๆ แล้วค่อยๆ ซึมและแตกแขนงไปตามทิศทางของมันหลายวันที่ผ่านมา เธอสังเกตได้ว่าคิมหันต์พยายามหลบเลี่ยงและเว้นระยะห่างจากเธออย่างเห็นได้ชัด เพราะแบบนั้น วันนี้เธอก็เลยคิดจะ ‘ช่วย’ เขาอีกหน่อยพิงค์ส่งข้อความบอกก้องไกร“รุ่นพี่คะ ขอบคุณเรื่องบทความเมื่อหลายวันก่อนมากๆ เลยค่ะ เย็นนี้ให้พิงค์เลี้ยงตอบแทนนะคะ”ก้องไกรพิมพ์แชทตอบกลับแทบจะทันที“ได้ครับ แต่ให้พี่เลี้ยงดีกว่า แลกกับเรื่องนั้น ครั้งนี้ขอพี่เป็นคนเลือกร้านเองนะครับ ได้ใช่ไหม?”เลือกร้านเองงั้นเหรอ ความโรแมนติกของผู้ชายงั้นสิ?พิงค์ส่งสติ๊กเกอร์เด็กผู้หญิงชูป้ายคำว่า OK กลับไป รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากไม่ว่าจะร้านไหนก็เหมือนกันตราบใดท