LOGINบุรินทร์ คาสโนวาตัวพ่อที่ตื่นมาในตอนเช้าและพบว่าเขาหิ้วเด็กอายุต่ำกว่า 18 ขึ้นคอนโด พี่สาวของเด็กเรียกเงินจำนวน 5 ล้านบาทเพื่อยอมจบ และไม่เอาเรื่อง จนมารู้ทีหลังว่าตัวเองนั้นถูกหลอกเอาเงินห้าล้านไป จึงคิดจะแก้เผ็ดและเอาคืนให้สาสม บุรินทร์ คาสโนวาหนุ่มนักธุรกิจสุดหล่อ รวย และไม่เคยพลาดท่าให้ใคร ต้องมาเสียรู้ให้กับแผนการของแก๊ง 18 มงกุฎ เมื่อ พราวรุ้ง แกล้งวางยานอนหลับและเรียกค่าเสียหาย 5 ล้านบาท โดยอ้างว่าถูกขืนใจ และมี พลอยดาว เพื่อนสาวสวมรอยเป็นพี่สาวที่มาพร้อมกับคำขู่เรื่องอายุไม่ถึงเกณฑ์
View Moreการจัดแต่งภายในห้องนั้นเรียบง่าย ดูสะอาดสะอ้านจนน่าประหลาดใจสำหรับบ้านที่ดูทรุดโทรมขนาดนี้ ในตู้โชว์กระจกที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งของล้ำค่า มีเพียงรูปถ่ายเดียวภายใต้กรอบรูปเก่า ๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งใน ชุดครุยของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ตั้งเด่นอยู่บนชั้น เขามองและเดาในใจว่านี่คงเป็นรูปของลูกสาวคนเดียวที่คุณหญิงเพิ่งจะเสียชีวิตไป
ชายหนุ่มเหลือบมองความเก่าแก่ทรุดโทรมโดยรอบ แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าห้องนี้เคยเป็นห้องที่หรูหราอลังการมาก่อน ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหลุยส์ตัวนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วพลางยกมือไหว้หญิงชราวัยเจ็ดสิบปีที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยท่าทีนอบน้อม ผิดกับสถานะทางสังคมที่เขาเหนือกว่ามาก สายตาของเขาแอบกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างมีจุดหมาย ราวกับกำลังมองหาใครบางคน
“สวัสดีครับ คุณหญิง......” บุรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียง เป็นมิตรและให้เกียรติอย่างที่สุด
แต่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามที่หญิงชราตวัดกลับมานั้นช่างบาดลึกและเย็นชาอย่างยิ่ง หญิงชราผู้นี้ในอดีตเธอเป็นผู้ดีเก่าตกอับ ที่หันไปพึ่งพาการพนันเพื่อบำบัดความทุกข์ระทมจากการสูญเสียบุตรสาว เธอรับไหว้บุรินทร์ด้วยกิริยาท่าทางที่ยังคง บ่งบอกถึงความเป็นผู้ดีมีสกุลอย่างไม่ตกหล่น
ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของคุณหญิงพลันฉายแววเคลือบแคลงสงสัย เมื่อเธอใช้สายตาคมกริบ มองสำรวจชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะจับจ้องไปที่ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของเขาอย่างพิจารณา และขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อสายตา นี่หรือ...นายบุรินทร์!เจ้าของบริษัทผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ชั้นนำในเอเชีย
บุรินทร์ไม่ได้มีแค่บริษัทของตัวเองเท่านั้น แต่เขายังเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ของค่ายรถยนต์ไฟฟ้าระดับโลกแบรนด์ดังในต่างประเทศ ชื่อของเขาคือเครื่องการันตีถึงอำนาจทางการเงินและเครือข่ายธุรกิจระดับสากล เขาเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบหล่อ รวย และเต็มไปด้วยอิทธิพลที่มองไม่เห็น
คุณหญิงพิจารณาชุดสูทราคาแพงที่ตัดเย็บอย่างประณีตบนตัวเขา มันไม่ใช่แค่เครื่องแต่งกาย แต่เป็นอาภรณ์ของมหาเศรษฐี ที่สามารถซื้อทุกอย่างที่เธอเคยมี และทุกอย่างที่เธอสูญเสียไปเพราะการพนัน
ความยิ่งใหญ่และร่ำรวย ของบุรินทร์นั้นฉาบอยู่บนบุคลิกที่ดูนอบน้อม ซึ่งทำให้ความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามของหญิงชราแปรเปลี่ยนเป็นความกริ่งเกรงอย่างควบคุมไม่ได้
“มาถึงที่นี่... คงไม่ใช่แค่มาเยี่ยมผู้หญิงแก่ ๆ อย่างฉันหรอกนะ...” น้ำเสียงของเธอนั้นราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างชัดเจน
ตอนพิเศษหลังจากพราวรุ้งแต่งงงานกับบุรินทร์ เขาพาเธอไปอยู่ด้วยที่คฤหาสน์หลังใหญ่ แต่ก็ยังคอยแวะเวียนมาหาคุณหญิงพิสมัยอยู่บ่อย ๆ บุรินทร์พาคนใช้มาไว้ที่บ้านคุณหญิง เพราะกลัวเธอจะเหงา จะชวนให้ไปอยู่ด้วยกันคุณหญิงก็ไม่ยอมไปเพราะรักบ้านหลังนี้มาก ๆเดือนต่อมาเพชรพักพิงและพลอยดาวก็แต่งงานตามพราวรุ้งและบุรินทร์ไป หลังจากงานรับปริญญาพราวรุ้งก็ได้ตั้งท้องลูกคนแรกของเธอ บุรินทร์ดีใจมากและประกาศเพิ่มโบนัสสิ้นปีให้กับพนักงานทุกคนบุรินทร์ตั้งใจจะพาพราวรุ้งไปฮันนีมูนด้วยกัน วันนี้เขาจึงหยุดงาน“พี่บุรินทร์คะ เราจะออกไปตอนกี่โมงคะ พราวกลัวรถติด”“เรามีเวลาทั้งวันจะกลัวอะไรกัน..ที่รัก ไปทะเลทั้งทีต้องไปแบบผ่อนคลาย ชิวชิว ไม่เร่งรีบสิจ๊ะ บอกไว้ก่อนนี่เป็นทริปเล็ก ๆ นะครับ ส่วนทริปต่างประเทศต้องรอเดือนหน้า เพราะช่วงนี้งานพี่รัดตัวมาก" "ไม่เป็นไรค่ะ"“พราวจ๋า อย่าลืมใส่ชุดที่พี่ซื้อให้นะครับ”“หือ!...จะดีเหรอคะ พราวว่ามันโป๊ไปนิด”“ไม่หรอกครับ ไหนลองไปใส่มาให้พี่ดูก่อนสิ”พราวรุ้งยังลังเลแต่ก็คิดตามที่ชายหนุ่มพูด เพราะคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ใส่ชุดแบบนี้บ่อยๆ หรืออาจจะเป็นแค่ครั้งเดียวในชีวิตก็ได้ เพราะ
ตอนที่ 31 ตอนจบหลังจากที่ทานมื้อกลางวันเสร็จ พอกลับถึงบริษัทพราวรุ้งก็ขอตัว เพื่อเดินไปดูการทำงานแต่ละแผนก เพราะเธอต้องศึกษาและเรียนรู้เกี่ยวกับงานในบริษัททั้งหมด บุรินทร์ขมวดคิ้วมองคนรักที่เดาว่าเธอต้องงอนเขาอยู่เป็นแน่ จึงรีบเดินตามหลังเธอไป“โกรธพี่เหรอครับ” หัวหน้าหนุ่มที่เดินตามมาข้างหลังเลขาฯสาว เอ่ยถามขึ้น พราวรุ้งหันมามองเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินต่อไป“น้องพราว!!” เสียงที่อ่อนโยนถูกเปล่งออกมาจากลำคอ หัวใจของหญิงสาว ซึ่งกระตุกวูบ มือบางกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ใครใช้ให้ทำน้ำเสียงแบบนี้ ใจอ่อนหมดแล้วไม่รู้หรือไง“คุยกันหน่อยสิ อย่าเดินหนีพี่แบบนี้สิครับ” พราวรุ้งถอนหายใจแล้วหันกลับมามองชายหนุ่มที่กำลังทำตาปริบๆ เขาจ้องหน้าเธอ ร่างบางย่นจมูกใส่น้อย ๆ ก่อนจะเดินต่อไปอีก และในที่สุดบุรินทร์ก็ตามมาจนทำให้พราวรุ้งพูดจนได้“ทำไมพี่บุรินทร์ถึงเลิกกับผู้หญิงที่ชื่อกะรัตคะ” พราวรุ้งเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรก หลังจากที่ไม่ได้พูดอะไรมาสักพัก“ก่อนหน้านี้เราเคยคบกันอยู่สักพัก แต่ว่าพี่เลิกกับเขาแล้ว” บุรินทร์จำใจต้องบอกความจริง ถึงแม้ว่าจะทำให้พราวรุ้งโกรธก็ตาม“เหมือนว่าคุณกะรัต เธอยังไม่เลิกกับพี่นะคะ
ตอนที่ 30 เคลียร์ตัวเองวันต่อมาที่บริษัท“ทุกคนมาครบกันยังครับ” บุรินทร์เอ่ยถามและพลางเงยหน้าขึ้นมามองไปรอบๆ โต๊ะตัวยาว เพื่อเช็กหัวหน้าแต่ละแผนกที่มาเข้าร่วมประชุมในวันนี้“ครบแล้วครับ” จิรโชติหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อรีบพูดขึ้นและพลางมองหญิงสาวที่แต่งตัวแต่งหน้าจนสวยและเด่นกว่าคนอื่นๆ ซึ่งเขาเดาว่าเธอน่าจะต้องมีความสัมพันธ์กับบุรินทร์ เพราะนั่งไม่ห่างกันเลยเช้านี้บุรินทร์นัดประชุมหัวหน้างานแต่ละแผนกของบริษัท เกี่ยวกับการปรับปรุงโครงสร้างใหม่ภายในบริษัทให้รัดกุมมากยิ่งขึ้น หลังมีการยักยอกเงินในบริษัทไปโดยจับได้ว่าเป็นกระรัตก่อนหน้านี้ ซึ่งเขาก็ได้ไล่เธอออกไปเป็นที่เรียบร้อย ตั้งแต่เดือนที่แล้วหลังจากประชุมเสร็จ บุรินทร์ก็ขอเวลากับหัวหน้าแผนกทุกคน เพื่อต้องการบอกเรื่องสำคัญต่อจากเนื้อหาการประชุมในวันนี้ บุรินทร์ได้แนะนำ พราวรุ้งให้หัวหน้าแผนกทุกคนรู้จัก“ต้องขอโทษนะครับ ที่รบกวนเวลาทุกคนเพิ่ม ทั้งที่เห็นว่ามีงานยุ่งกันอยู่ นี่...พราวรุ้งครับ!!! คนรักของผม เธอจะมาทำงานที่นี่ในตำแหน่งเลขาฯ ของผมครับ” พราวรุ้งคิดไม่ถึงว่าเขาจะแนะนำตัวว่าเธอเป็นแฟนกับทุกคนเพราะไม่เห็นเขาบอกเอาไว้ เลยคิดว่าเขา
ตอนที่ 29 รักนะเด็กโง่ NC“ถามอะไรหน่อยสิ คืนนั้นทำไมถึงกล้าไปกับพี่ ไม่กลัวว่าแผนจะไม่เสร็จเหรอ" บุรินทร์เอ่ยถามถึงคืนแรกที่ทั้งคู่พบกัน“ก็กลัวเหมือนกันค่ะ แต่ถึงอย่างไรก็มีแผนสำรอง ถ้าพราววางยานอนหลับพี่ไม่ได้ พราวก็จะยอมมีอะไรกับพี่ เพราะมันคือแผนสำรองค่ะ”“จะเอาเงินไปทำอะไรนักหนา”“ก็ไถ่บ้านคืนสิคะ”“ตอนแรกยัยพลอย บอกว่าให้พราวจีบพี่เป็นแฟนแล้วค่อยขอยืมเงิน แต่มันไม่ทันแล้วค่ะ พราวขอโทษนะคะ”“แล้วรู้อะไรหรือเปล่า ทำไมพี่ถึงยอมจ่ายเงินให้พราว ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ล่วงเกินพราวเลยสักนิด ”“ไม่รู้สิคะ กลัวติดคุกมั้ง”“เปล่าสักหน่อย พี่อยากให้เงินพราวต่างหากเล่า อย่างน้อย ๆ พี่ก็ได้ถ่ายบัตรประชาชนของพราวเอาไว้ ถึงมันจะเป็นบัตรปลอมก็เหอะ คิดเหรอว่าพี่จะปล่อยพราวไปง่าย ๆ”“เจ้าเล่ห์นักนะคะ”“เด็กโง่..” เขาพึมพำแล้วขยับเข้าหาร่างบาง กุมแก้มของเธอเอาไว้ คำพูดแผ่วเบาของเขาทำให้เธอ ต้องช้อนสายตาขึ้นมองและเอ่ยถามอย่างสงสัย“เมื่อกี้พี่บอกว่าอะไรคะ” เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ“เปล่า!..ไม่มีอะไรครับ ” เขาดึงเธอเข้าไปหา ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อถูกสัมผัสแนบชิด บุรินทร์เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองหลงรั





