ดั่งลิขิตร้าย

ช่วงเวลาเดียวกันทว่าวิถีการดำเนินชีวิตของผู้คนแตกต่าง ในเมืองแห่งสีสันสี่ทุ่มบรรดานักท่องราตรียังเพิ่งหาที่เที่ยว หากก็ไม่ทำให้หนุ่มที่มาจากเกาะอย่างเพชรตื่นตาตื่นใจ แสงสีเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่สมัยเรียนต่างประเทศ แม้จะเข้มงวดในการทำงาน แต่การใช้ชีวิตส่วนตัวของชายหนุ่มก็ไม่ได้แห้งแล้ง เขามีกลุ่มเพื่อนสังสรรค์กันเป็นระยะ แม้กลับมาอยู่เมืองไทยก็นัดพบปะเพื่อนๆ ตามโอกาสที่ขึ้นมาติดต่อเกี่ยวกับธุรกิจเสมอเช่นวันนี้ชายหนุ่มก็มานั่งอยู่ในเลาจน์โรงแรมดัง เพื่อคุยข้อตกลงเป็นหุ้นส่วนเปิดรีสอร์ตแบบผสมผสานเลาจน์บนเกาะ แม้จะไม่อยากให้เกาะของตนเองมีสถานบันเทิงที่ให้บริการล่อแหลม ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งในการดึงดูดนักท่องเที่ยว เพชรจึงมีข้อตกลงและเงื่อนไขเป็นพิเศษซึ่งต่างก็พอใจกันทั้งสองฝ่าย ด้วยอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทของเพื่อนเขา ต่อจากเรื่องงานก็เป็นการดื่มกินปกติโดยมีสาวๆ ดูแลตามประสาหนุ่มๆ“แบบนี้ฉันคงได้ไปเที่ยวเกาะนายบ่อยๆ แน่ เพราะพวกเรายังไม่เคยไปเลยสักครั้ง”พิษณุเพื่อนสนิทของเขาพูดหลังจากชนแก้วกับเขา เพชรเพียงแค่ยิ้มรับน้อยๆ เพราะเพื่อนแต่ละคนรักแสงสีกันทั้งนั้น จึงยังไม่มี

ท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำกับเสียงหอบหายใจเบาๆ ของร่างสวยจากเบาะหลัง เพชรเหลือบตาคมมองอีกฝ่ายเห็นหญิงสาวเองก็มองเขาผ่านกระจกอยู่เช่นกัน ดวงตาคู่เรียวสวยมีแววหวาดระแวงจนต้องนึกเซ็งในใจ เป็นเขาต่างหากที่ต้องไม่ไว้ใจผู้หญิงอย่างเธอ“จะให้ผมส่งที่ไหน”เขาถามเสียงเรียบ ให้รู้ว่าตนไม่ได้แยแสหรือสนใจเธอจนต้องมานั่งกลัวอย่างที่เป็นอยู่“ที่ไหนก็ได้ค่ะ”เสียงหวานที่ดูออกว่าพยายามไม่ให้สั่นตอบกลับมา สายตาคู่สวยละจากกระจกหลังมาลอบสังเกตท่าทางเขา นั่นยิ่งทำให้เพชรชักหมดความอดทน เขาอุตส่าห์หวังดีช่วยเหลือแต่เธอกลับทำท่าอย่างกับเขาเป็นคนร้ายโรคจิต ทั้งคำตอบขอไปทีนั้นก็ส่งผลกับระดับความขุ่นเคืองในใจเพชรให้เพิ่มสูงขึ้นไปอีก“งั้นผมส่งคุณป้ายรถเมล์หน้า หรือไม่พาไปคอนโดผมก็ได้สิ”ใบหน้าสวยที่เขาเหลือบมองในกระจกหลังดูเหวอดวงตาฉายแววตระหนกจนเขาหลุดยิ้มที่มุมปาก หากมันก็ดูเหมือนยิ้มหยันเสียมากกว่า“จอดข้างหน้านี่แหละค่ะ”เสียงหวานโพล่งขึ้นทันควัน อาการเกร็งระแวดระวังเพิ่มขึ้นเท่าตัวคิ้วเข้มขมวดฉับ พวกเขาห่างจากโรงแรมมาไกลแล้ว สองข้างทางค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีสถานบันเทิงอื่นหรือร้านอาหารยามดึกแม้แต่ร้านเดียวเพราะเ

‘คุณจารุพงษ์เพิ่งเข้ามาตอนบ่ายค่ะ แล้วก็กำลังจะออกไปทานข้าวเพราะยังไม่ได้ทาน อารยาไม่กล้าขัดน่ะค่ะ นภาเองก็หาทางถ่วงเวลา พาน้องที่มารอสัมภาษณ์ไปทานข้าวก่อน เพราะฝ่ายบุคคลส่งมารอตั้งแต่สิบเอ็ดโมง บ่ายแล้วก็ยังไม่ได้สัมภาษณ์สักที นภาจนใจจริงๆ ค่ะ’รถคันโตแบบขับเคลื่อนสี่ล้อของเพชรหยุดลงหน้ารีสอร์ตในตำแหน่งของตัวเองอย่างแรง รู้ว่ากำลังถูกจารุพงษ์เล่นแง่ ด้วยความที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่กลับมาช่วยผู้เป็นป้าบริหารงานเต็มตัว เพราะเหมือนไปดับฝันจารุพงษ์เข้า อีกฝ่ายจึงมักจะคอยขัดเขาทุกเรื่อง ครั้งนี้ก็คงอีกเช่นกันความจริงเพชรไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานของจารุพงษ์ แต่ด้วยญาติสาวขอร้องมา เขาเองก็ขอกับทางผู้เป็นป้าไปแล้วว่าวาสิฐีฝากฝังเพื่อนมา ป้าเขาก็อนุญาตอย่างไม่มีปัญหาร่างสูงก้าวอย่างรวดเร็วผ่านตึกหลักไปจนถึงอาคารของผู้บริหาร แล้วก็พุ่งผ่านประตูโดยมีนภามายืนรอรับหน้าอยู่“คุณพงษ์ออกไปหรือยังครับ”“ยังค่ะ นภาหาเอกสารด่วนให้อารยาเอาเข้าไปให้เซ็นก่อนน่ะค่ะ”ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านั้น ประตูห้องก็เปิดออก เพชรหันหน้าไปมองก็เห็นร่างสูงที่เตี้ยกว่าตนเองป

เพื่อนที่วาสิฐีฝากมาคือ ศศิ ภูวดล นางงามข่าวฉาวที่เกือบจะเป็นญาติแต่ก็ไม่ใช่ของบ้านเขาเพชรกลับเข้ามานั่งในห้องทำงานของตนโดยมีใบหน้าโดดเด่นของหญิงสาวที่มาสัมภาษณ์งานติดมาด้วยในแวบแรกที่เห็นหญิงสาวทำเอาเพชรอึ้งแปลกใจอยู่ชั่วอึดใจเหมือนกัน แต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรเพราะโดยอุปนิสัยเป็นคนค่อนข้างเก็บความรู้สึก ทว่าท่าทางของจารุพงษ์ทำให้เขาต้องกลับมาคิดหนักผู้หญิงที่เคยมีประวัติฉาวอยู่แล้ว แถมมาเจอนักเคลมลูกน้องตัวพ่ออย่างจารุพงษ์ยิ่งทำให้เขารู้สึกไว้ใจไม่ได้ที่ผ่านมาพนักงานฟรอนท์หลายคนลาออกก็เพราะจารุพงษ์หรือไม่ก็เป็นเรื่องเป็นราวไปถึงป้าของเขา แต่สุดท้ายป้าเขาก็เลือกจะเชื่อใจคนของตัวเองแล้วไล่พนักงานออกเพชรถอนหายใจ จะโทรไปบ่นวาสิฐีแล้วบอกว่าไม่รับเพื่อนของญาติคนนี้ก็ไม่ได้แล้ว ได้แต่หวังว่าคงไม่มีเรื่องเสียหายอะไรเกิดขึ้นให้เป็นเรื่องเป็นราวกันอีกแต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาสงสัยคือ ผู้หญิงคนนั้นรู้หรือเปล่าว่าบ้านเขามีหุ้นอยู่ที่นี่ด้วยจากปฏิกิริยาที่เห็นเขาแล้วสะดุดแปลกๆ เหมือนจะจำได้นั่น เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร หรือแค่จำได้ว่าเขาเคยช่วยเธอ“ค่า ศศิผิดเอง ขอโทษค่ะ”หญิงสาวโทรหาพี่ชายเพราะพอหยิบ

“อืม ฉันจะส่งสปีดโบ๊ทไปรับพวกนายก็แล้วกัน”เพชรบอกด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ ขณะนั่งไขว่ห้างคุยโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาในห้องทำงานตัวเอง‘อ้อ อีกอย่าง ฉันมีเซอร์ไพรส์นายด้วย’เพื่อนสนิทบอกด้วยน้ำเสียงรื่นเริงมาตามสาย“เซอร์ไพรส์? อะไร?”‘บอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์สิเพื่อน’คิ้วเข้มขยับเข้าหากันเล็กน้อย ขณะส่ายหน้าหน่ายใจนิดๆ หากก็ไม่ใส่ใจอะไร“เอาเถอะ หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องที่พวกนายสนุก แต่ทำให้ฉันเครียดก็แล้วกัน เพราะแค่งานฉันก็ไม่มีเวลาไปจัดการปัญหาอื่นแล้ว”เพชรอดบ่นไม่ได้ เพราะบรรดาเพื่อนๆ ของเขาแห่กันมาเที่ยวพร้อมกับดูงานก่อสร้างรีสอร์ตกึ่งเลาจน์ที่เริ่มงานไปแล้วส่วนหนึ่งชายหนุ่มวางสายหลังนัดแนะวันเวลาเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปกดสายภายในที่โต๊ะโทรออกไปบอกกับนภาเอาไว้ ทั้งเรื่องสปีดโบ๊ทและบ้านพักที่คุณพรรณีเตรียมไว้สำหรับญาติหรือเพื่อนสนิทมาพักแบบครอบครัวบ่ายสองครึ่งแล้ว เอกสารเซ็นเรียบร้อยเพชรจึงหยิบโทรศัพท์กับกุญแจรถแล้วก้าวออกจากห้อง“เอกสารผมจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ เดี๋ยวจะไปที่ไซต์ก่อสร้างแล้วก็พรุ่งนี้ด้วย มีเรื่องด่วนอะไรก็โทรบอกได้เลย ผมจะเข้ามา”ชายหนุ่มหยุดบอกเลขาคู่ใจของผู้เป็นป้า เพื่อ