ตอนที่ 13 พายุเริ่มตั้งเค้า (2)

ตอนที่

13

พายุเริ่มตั้งเค้า

กระชากเปิดออกอย่างแรง คิมหันต์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ดวงตากลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ

เขามองเห็นภาพพนักงานชายที่พยายามจะสิงร่างใบพลูอยู่รำไร ความรู้สึกหวงแหนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“ที่นี่บริษัท ไม่ใช่ตลาดสดนัดพบ ใครไม่มีหน้าที่ไสหัวไปให้หมด” เสียงทุ้มตวาดกร้าวทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นสะดุ้งสุดตัว

พนักงานชายคนนั้นรีบขอโทษและวิ่งหายไปทันที คิมหันต์หันมาจ้องใบพลูด้วยสายตาบีบคั้น เขาหันไปสั่งการด้วยเสียงเฉียบขาด

“คุณอรุณรัตน์ จัดการย้ายโต๊ะทำงานของใบพลูเข้าไปไว้ในห้องของผมเดี๋ยวนี้และห้ามพนักงานหน้าไหนเข้ามาวอแวแถวนี้ถ้าผมไม่อนุญาต”

“แต่ท่านประธานคะ ห้องข้างในมันเป็นห้องส่วนตัวนะคะ” อรุณรัตน์ท้วงด้วยความตกใจ

“ผมสั่งให้ทำก็ทำ” เขาตวาดก่อนจะหันมามองใบพลูที่ยืนหน้าซีด

“ส่วนเธอใบพลูเข้าไปข้างใน ต่อไปนี้เธอต้องทำงานภายใต้สายตาของฉันทุกวินาที อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอไปอ่อยใครต่อหน้าฉันอีก หน้าที่ของเธอคือรับใช้ฉันคนเดียวจำใส่หัวไว้”

“แต่ฉันก็ไม่ได้ไปทำงานให้ใครนอกจากบอสนะคะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้นถ้าฉันยังไม่ได้สั่งให้เธอได้พูด”

ใบพลูเม้มปากแน่น เธอไม่มีสิทธิ์คัดค้านใดๆ ได้แต่ต้องเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางที่เปรียบเสมือนกรงทองห้องใหม่ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องงาน แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่ป่าเถื่อนที่สุดที่เขาจะทำได้ในตอนนี้

บรรยากาศภายในห้องทำงานท่านประธานแห่งดูจะร้อนระอุยิ่งกว่าทุกวัน ใบพลูนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหม่ซึ่งถูกย้ายเข้ามาตั้งไว้มุมหนึ่งภายในห้องกว้างของคิมหันต์ เธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพราะเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาเธอก็จะพบกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขาแทบทุกนาที

“บอสคะเอกสารที่สั่งตรวจเสร็จแล้วค่ะ” ใบพลูรวบรวมความกล้าเดินเอาแฟ้มไปวางบนโต๊ะของเขา

คิมหันต์คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอแล้วกระชากเบาๆ จนร่างบางเกือบจะถลำไปหาเขา

“เมื่อเช้ายิ้มให้ไอ้หมอนั่นทำไม”

“ฉันไม่ได้ยิ้มนะคะ เขาแค่เข้ามาช่วยดูเรื่องเอกสารที่ขัดข้อง”

“ช่วยดูหรือช่วยอ่อย ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามยุ่งกับใครในบริษัทนี้เด็ดขาด” คิมหันต์บีบข้อมือเธอแรงขึ้นตามแรงอารมณ์หึงหวงที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจนัก

“จำใส่หัวไว้ใบพลู ว่าตอนนี้เธอเป็นคนของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ถ้าฉันเห็นมันเข้าใกล้เธออีกครั้ง ฉันจะสั่งไล่มันออกทันที”

ใบพลูเม้มปากแน่น น้ำตาคลอหน่วยตาด้วยความน้อยใจในฐานะที่ถูกเขาจำกัดอิสรภาพ แม้แต่ในหน้าที่การงานเธอก็ยังถูกเขาจองจำไว้ภายใต้สายตาเย็นชาคู่นี้ คุณอาที่แสนดีของเธอหายไปไหน ทำไมถึงเป็นคิมหันต์คนที่ไม่มีความรักให้เธอเลยแม้แต่น้อย

ภายในคฤหาสน์อันโอ่อ่าของตระกูลพลฤทธิ์ พลฤทธิ์นั่งจิบไวน์ด้วยท่าทางเคร่งเครียด ใบหน้าที่เคยดูทรงอำนาจบัดนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิดจากการที่ลูกสาวคนเดียวหนีงานหมั้นหายไปหลายวัน เขาขยับสูทให้เข้าที่เมื่อสาวใช้เดินมาแจ้งว่าแขกคนสำคัญมาถึงแล้ว

อาทิตย์ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ผู้เป็นว่าที่ลูกเขยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง

“สวัสดีครับคุณอา เรื่องน้องใบพลูคืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ”

“ฉันส่งคนไปตามสืบทุกที่ที่เพื่อนยัยพลูอยู่ แต่ก็ยังไม่เจอตัว” พลฤทธิ์เอ่ยเสียงเข้ม

“เธอกล้าดียังไงถึงได้หนีงานหมั้นที่เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าข่าวหลุดไปถึงสื่อ ธุรกิจที่เราตกลงกันไว้คงเสียหายยับเยิน”

“ผมว่าน้องใบพลูคงหนีไปหาที่พึ่งอื่น บางทีอาจะเป็นคนที่เราคาดไม่ถึงนะครับคุณอา” อาทิตย์เปรยด้วยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ แผนการครอบครองทั้งธุรกิจและตัวใบพลูยังคงเต้นเร้าอยู่ในใจเขา

ในขณะที่สองตระกูลกำลังวุ่นวายกับการตามหาคนหาย ณ ห้องรับรองสุดหรูอีกฟากเมือง คุณหญิงลดาวัลย์แม่ของคิมหันต์ กำลังนั่งตรวจดูรายชื่อแขกผู้มีเกียรติ แววตาคมกริบของเธอดูเยือกเย็นยามนึกถึงลูกชายที่เริ่มทำตัวผิดสังเกต

“แม่จัดหาว่าที่ลูกสะใภ้ที่คู่ควรที่สุดไว้ให้แกแล้วนะคิมหันต์” คุณหญิงลดาวัลย์พึมพำพลางจิบชา

“ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า หรือกากเดนจากตระกูลศัตรูอย่างพวกพลฤทธิ์ จะไม่มีวันได้ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านของฉันเด็ดขาด”

คุณหญิงลดาวัลย์เตรียมการนัดวันดูตัวอย่างเป็นทางการ โดยมีแผนจะบุกไปหาลูกชายถึงที่ทำงานในวันพรุ่งนี้ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคิมหันต์ได้ทำการซ่อนสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดไว้ในห้องทำงานส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว