เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ

เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ

last updateLast Updated : 2026-11-15
By:  อักษรรารินUpdated just now
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
18Chapters
4views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังเลิกงาน เธอมักมาพักผ่อนบนเนินเขาที่มีกังหันลมหมุนช้าๆ เธอมีกำแพงสูงจากบาดแผลในอดีต ไม่กล้าเปิดใจให้ใครง่ายๆ วันหนึ่ง มีชายที่ชอบปั่นจักรยานมาหยุดข้างๆ เขาก็มีบาดเจ็บในใจและขอบเขตส่วนตัวที่แคบมาก พวกเขาเริ่มคุยกันเรื่องลม เส้นทางปั่นจักรยาน และความเงียบที่ทั้งสองคุ้นเคย แต่เมื่อเรื่องราวลึกขึ้น ก็พบว่ากำแพงของแต่ละคนยากที่จะข้าม ไม่มีคำตอบที่ชัดเจนว่าจะกลายเป็นคนรักกันหรือไม่ พวกเขาแค่มาพบกัน เพื่อฟังกันและเผชิญกับความจริงว่า บางครั้งการอยู่ใกล้กัน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าใจกันได้เสมอไป

View More

Latest chapter

More Chapters
No Comments
18 Chapters
บทที่1 :เนินเขาที่ลมพัดผ่าน
หลังเลิกงาน เธอขี่รถสาธารณะมาลงที่เชิงเนิน แล้วเดินขึ้นไปยังจุดที่เธอมักมาพัก — ที่ซึ่งมีกังหันลมหลายตัวยืนอยู่ท่ามกลางหมอ เสียงใบพัดหมุนรัวเบาๆ ผสมกับเสียงลม เธอนั่งลงบนหญ้าเย็นๆ ไม่ได้ตั้งใจจะรอใคร แค่อยากหนีความเหนื่ลายและความคิดที่วนไปวนมาในหัว เธอมีกำแพงสูงจากเรื่องราวในอดีต ไม่เคยเปิดใจให้ใครได้ง่ายๆ ไม่นานมีเสียงจักรยานดังเข้ามา ชายคนหนึ่งผลักจักรยานมาหยุดไม่ไกลจากเธอ เขาสวมเสื้อสีเทา มีเหงื่อเล็กน้อยบนหน้าผาก เขามองไปทางกังหันลม ไม่ได้รีบพูดทักทาย “มาพักเหมือนกันเหรอ ?” เธอเป็นคนพูดก่อน ด้วยเสียงที่เบา เขาหันมามองเธอ ค่อยๆ คำตอบ : “ชอบปั่นมาที่นี่ ที่นี่เงียบดี” พวกเขาไม่ได้เล่าเรื่องลึกซึ้งในตอนแรก แค่คุยเรื่องเส้นทางปั่นจักรยาน ลม และกังหันลมที่หมุนไปเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ว่าเขาก็มีบางอย่างซ่อนอยู่ในใจ เช่นเดียวกับตัวเอง แต่ทั้งสองก็ยังไม่กล้าถามเข้าไปลึกกว่านั้น เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มจางลง เขาก็ลุกขึ้นเตรียมกลับ : “ฉันต้องกลับแล้ว” เธอแค่ค่อยๆ คำตอบ : “อืม… ขับกลับดีๆ นะ” เขาเดินผลักจักรยานไป เธอยังนั่งอยู่ที่เดียว มองรอยเท้าที่เขาทิ้งไว้ ไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไหร
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more
บทที่ 2 : ลมพัดกลับมาอีกครั้ง
สามวันผ่านไป…เธอยังคงนึกถึงชายแปลกหน้าคนนั้นอยู่บ่อยครั้งชายผู้ปั่นจักรยานขึ้นมาบนเนินเขาในวันนั้น ชายที่สวมเสื้อสีเทา มีน้ำเสียงเรียบเบา และมีบางอย่างในแววตาที่เธอไม่อาจอธิบายได้พวกเขาไม่ได้แลกเบอร์โทรศัพท์ ไม่ได้ขอช่องทางติดต่อ ไม่มีแม้แต่ชื่อที่ชัดเจนให้เธอจดจำ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือภาพของใครคนหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำอย่างเงียบ ๆแปลกดี…ทั้งที่เพิ่งพบกันเพียงครั้งเดียว แต่กลับมีบางช่วงเวลาของวัน ที่เธอเผลอมองไปยังเส้นทางขึ้นเนินเขา ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเย็นวันนั้น หลังเลิกงาน เธอตัดสินใจเดินกลับไปยังสถานที่เดิมกังหันลมยังคงหมุนอย่างช้า ๆ ท่ามกลางสายลมเย็น หมอกบางลอยคลออยู่เหนือยอดหญ้า แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดตัวลงบนเนินเขาอย่างอ่อนล้า ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ราวกับไม่มีอะไรเคยเปลี่ยนแปลงยกเว้นหัวใจของเธอ…เธอมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ตั้งใจนัก แต่ก็ไม่พบใครหญิงสาวเดินไปนั่งลงบนผืนหญ้าตรงจุดเดิม ปล่อยให้สายลมพัดผ่านใบหน้า พลางบอกตัวเองว่าเธอเพียงแค่อยากมาพักผ่อน ไม่ได้คาดหวังว่าจะพบใครทั้งนั้นแต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความเงียบกลับยิ่งทำให้เธอรับรู้ถึงความคาดหวังเ
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more
บทที่3:เสียงลมที่ยังไม่มีคำตอบ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป…เนินเขาแห่งเดิมยังคงอยู่ตรงนั้น กังหันลมยังหมุนไปตามแรงลม และหมอกบาง ๆ ยังคงปกคลุมยอดหญ้าในยามเย็น ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแต่สำหรับเธอ บางอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอพบว่าตัวเองมักนึกถึงสถานที่แห่งนี้อยู่เสมอ บางครั้งระหว่างทำงาน บางครั้งระหว่างเดินทางกลับบ้าน ภาพของชายเสื้อสีเทาที่ปั่นจักรยานขึ้นมาตามทางลาดยังคงปรากฏขึ้นในความคิดอย่างไม่มีเหตุผลเธอไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกหรือไม่ และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าการพบกันเพียงไม่กี่ครั้งจะมีความหมายกับเขามากน้อยเพียงใดแต่ถึงอย่างนั้น เย็นวันนั้นเธอก็ยังตัดสินใจเดินขึ้นไปบนเนินเขาอีกครั้งไม่ใช่เพราะมีนัดหมายกับใคร ไม่ใช่เพราะมีเหตุผลพิเศษ เพียงแต่หัวใจของเธอเหมือนกำลังถูกบางสิ่งดึงดูดให้กลับมายังสถานที่แห่งนี้เมื่อมาถึง เธอมองไปรอบ ๆกังหันลมยังคงหมุนอย่างเชื่องช้า สายลมพัดผ่านยอดหญ้า เสียงใบพัดกระทบกับลมดังเป็นจังหวะเบา ๆ แต่ในวันนี้กลับไม่มีจักรยานคันนั้นอยู่ตรงทางลาดเธอนั่งลงบนผืนหญ้า มองไปยังเส้นทางที่ทอดยาวลงจากเนินเขาสิบนาทีผ่านไป…ครึ่งชั่วโมงผ่านไป…จนเกือบหนึ่งชั่วโมง
last updateLast Updated : 2026-11-04
Read more
บทที่4:ร่องรอยบนเนินหญ้า
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป…ฝนตกติดต่อกันหลายวัน ราวกับท้องฟ้ากำลังระบายความรู้สึกบางอย่างที่เก็บเอาไว้มานาน พื้นหญ้าบนเนินเขาชุ่มไปด้วยน้ำฝน ทางเดินเล็ก ๆ ที่เคยแห้งสนิทกลายเป็นดินเปียกชื้น และหมอกสีขาวก็ลอยคลออยู่เหนือยอดหญ้าในยามเช้าตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอไม่ได้ขึ้นมาที่นี่เลยเธอคิดว่าเขาคงไม่มาเช่นกัน บางทีเขาอาจมีงานที่ต้องทำ หรืออาจเลือกใช้เวลาหลังฝนตกอยู่กับสถานที่อื่นที่สะดวกกว่าแต่เมื่อฝนเริ่มหยุดลง เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังเตรียมผ้าผืนเล็ก ๆ ใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินทางขึ้นมายังเนินเขาอีกครั้งเธอไม่ได้บอกตัวเองว่ากำลังรอใครเพียงแค่รู้สึกว่าอยากกลับมานั่งตรงนี้อีกครั้งกังหันลมยังคงหมุนช้า ๆ หยาดน้ำฝนเกาะอยู่ตามใบพัดและหยดลงบนพื้นเป็นระยะ สายลมหลังฝนเย็นกว่าทุกวัน กลิ่นดินชื้นลอยขึ้นมาปะปนกับกลิ่นหญ้า ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสงบอย่างประหลาดเธอปูผ้าลงบนผืนหญ้าแล้วนั่งลง มองออกไปยังเส้นทางลาดที่ทอดยาวลงจากเนินเขาไม่นานนัก…เสียงล้อจักรยานก็ดังขึ้นจากทางลาดเธอหันกลับไปมอง และพบชายเสื้อสีเทาคนเดิมกำลังปั่นจักรยานเข้ามาเขาจอดรถไว้ไม่ไกลจากเธอ ปลายแขนเสื้อมีรอยเปียกชื้นเล็กน้อย ผมของเขายุ
last updateLast Updated : 2026-11-04
Read more
บทที่7:ร่องรอยของความไม่สมบูรณ์
บ่ายวันนี้ลมบนเนินเขาพัดแรงกว่าทุกวัน เธอเดินขึ้นมาพร้อมสมุดเล่มเล็กในมือเหมือนเช่นเคย ภายในสมุดยังมีข้อความที่เขียนค้างไว้หลายหน้า บางหน้ามีเพียงประโยคสั้น ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะเขียนต่ออย่างไร บางหน้ามีรอยขีดฆ่าและตัวอักษรที่เขียนทับกันหลายครั้ง ราวกับเจ้าของสมุดกำลังพยายามค้นหาคำพูดที่เหมาะสมให้กับความรู้สึกของตัวเองเสียงใบพัดกังหันลมหมุนรัวเบา ๆ ผสมกับเสียงลมที่พัดผ่านใบหญ้า ทำให้บรรยากาศดูเงียบและหนักแน่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อมาถึง เธอเห็นเขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกลจากกังหันลม เขาดูเงียบกว่าทุกครั้ง สายตาทอดมองไปยังท้องฟ้าที่มีเมฆลอยผ่าน เหมือนกำลังคิดถึงบางเรื่องที่ฝังอยู่ในใจ และยังไม่อยากเปิดเผยให้ใครรับรู้เธอเดินเข้าไปนั่งในระยะที่คุ้นเคย ไม่ใกล้จนเกินไป และไม่ไกลจนไม่สามารถพูดคุยกันได้"วันนี้ลมแรงนะ" เธอพูดขึ้นเบา ๆเขาพยักหน้า ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้"บางทีลมแรงก็ดีนะ อย่างน้อยมันก็ทำให้เรารู้ว่ายังมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ แม้ในวันที่เราไม่อยากขยับไปไหน"เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตามโดยไม่ได้ตอบอะไรบทสนทนาของพวกเขายังคงเป็นเรื่องธรรมดา บางครั้งพูดถึงงานที่ต้องทำ บางครั้ง
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
บทที่8:ร่องรอยที่ไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจน
สัปดาห์ต่อมา เธอเดินขึ้นเนินเขาเหมือนเช่นเคย แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องผ่านใบไม้ให้เงาทอดยาวไปตามพื้นหญ้า ลมพัดเอื่อย ๆ ไม่แรงเหมือนวันก่อน แต่ก็ยังทำให้ใบหญ้าเอนไหวไปตามทิศทางของมันเธอถือสมุดเล่มเล็กติดมือมาด้วยเหมือนทุกครั้ง ช่วงนี้เธอเริ่มเขียนอะไรได้มากขึ้น แม้บางเรื่องจะยังเป็นเพียงประโยคที่ไม่มีตอนจบ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกกดดันกับมันเหมือนที่ผ่านมาเขามาถึงไม่นานหลังจากเธอ วันนี้เขาถือขวดน้ำเปล่ามาด้วย สีหน้าดูสงบ แต่แววตากลับเหมือนยังมีบางอย่างค้างอยู่ในใจพวกเขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม เว้นระยะห่างระหว่างกันอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครรีบร้อนเริ่มบทสนทนาบางครั้งความคุ้นเคยก็ไม่ได้เกิดจากการพูดคุยกันตลอดเวลา แต่อาจเกิดจากการที่คนสองคนสามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่รู้สึกอึดอัด แม้จะไม่มีคำพูดใดเกิดขึ้นเลยก็ตามผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ"บางครั้งฉันรู้สึกว่าเราทั้งสองมีหลายอย่างที่ซ่อนไว้ แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี"เขาหันมามองเธอ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ"บางเรื่องก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มเล่าตรงไหน บางทีคิดว่าจะพูด แต่พอถึงเวลาจริง ๆ ก็กลับไม่รู้จะใช้คำอะไร"เธอยิ้มจาง ๆ"ฉันก
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
บทที่9:ช่วงเวลาที่ความเงียบแตกร้าว
บ่ายวันนี้ฝนเพิ่งหยุดตก พื้นหญ้าบนเนินเขายังคงเปียกชื้น กลิ่นดินหลังฝนตกอบอวลอยู่ในอากาศ หยดน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่ตามปลายใบหญ้าและใบไม้ที่ไหวเอนไปตามแรงลมเธอเดินขึ้นเนินเขาพร้อมสมุดเล่มเล็กในมือเหมือนเช่นเคย วันนี้ท้องฟ้ายังมีเมฆสีเทาปกคลุมอยู่บางส่วน แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างก้อนเมฆลงมาเป็นช่วง ๆเมื่อมาถึง เธอพบว่าเขายังมาไม่ถึงเธอเลือกนั่งใต้ต้นไม้ต้นเดิม เปิดสมุดขึ้นมาอ่านข้อความที่เขียนไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วลูบผ่านหน้ากระดาษอย่างแผ่วเบาไม่นานนัก เขาก็เดินขึ้นมาจากทางลาดด้านล่าง กางเกงมีร่องรอยเปียกจากพื้นหญ้า มือข้างหนึ่งจับขวดน้ำไว้แน่นกว่าปกติ สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดเขานั่งลงข้างเธอโดยไม่ได้พูดอะไรทันทีเธอเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะทักทายตามปกติ"วันนี้ฝนตกหนักเหมือนกันนะ"เขาพยักหน้า"อืม... เปียกไปหมดเลย"บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นพวกเขานั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ เสียงน้ำหยดจากใบไม้ตกกระทบพื้นเป็นระยะ ลมเย็นหลังฝนตกพัดผ่านเนินเขา แต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกลับดูหนักอึ้งกว่าทุกครั้งเธอสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้มองไปยังกังหันลมเหมือนเคย สายตาของเขาจับจ้อ
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
บทที่10:รอยร้าวที่เธอไม่เคยเปิดเผย
ลมบนเนินเขาพัดผ่านอย่างแผ่วเบา บ่ายวันนี้ไม่มีฝน ไม่มีเมฆสีเทาปกคลุมท้องฟ้า มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ทอดลงบนผืนหญ้า แต่กลับมีบางอย่างในบรรยากาศที่ทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูกเธอเดินขึ้นมาพร้อมสมุดเล่มเล็กเหมือนเช่นทุกครั้ง ส่วนเขามาถึงก่อนแล้วเล็กน้อย กำลังนั่งมองทิวเขาที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าเมื่อเห็นเธอ เขายิ้มให้เหมือนเคยเธอยิ้มตอบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้าง ๆวันนี้พวกเขาไม่ได้พูดคุยกันมากนัก ความเงียบระหว่างคนสองคนไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนวันแรก ๆ อีกต่อไป แต่กลับเป็นความเงียบที่เปิดโอกาสให้แต่ละคนได้อยู่กับความคิดของตัวเองเธอเปิดสมุดเล่มเล็ก พลิกหน้ากระดาษไปมา แต่ไม่มีตัวอักษรสักตัวถูกเขียนลงไปนิ้วมือของเธอจับขอบกระดาษแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น"รู้ไหม บางครั้งคนรอบข้างก็มักคิดว่าเราเป็นคนเข้มแข็ง"เขาหันมามอง แต่ไม่ได้พูดอะไร"เขาคิดว่าเราจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเจออะไร เราก็คงผ่านมันไปได้เสมอ"เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ"แต่ความจริงเราไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก บางวันเราก็เหนื่อย บางวันก็อยากหายไปจากทุกอย่างสักพัก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ไม่ต้
last updateLast Updated : 2026-11-05
Read more
บทที่11:เสียงเงียบที่ยังคงอยู่
หลังจากวันที่เธอยอมเปิดเผยรอยร้าวบางส่วนในใจ บ่ายวันนั้นบนเนินเขาก็ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงันวันนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงแดดอ่อนลงจนกลายเป็นสีส้มจาง ๆ ลมพัดผ่านยอดหญ้าเป็นระลอก เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือหนึ่งวางอยู่บนสมุดเล่มเล็ก ส่วนอีกมือค่อย ๆ ลูบขอบปกสมุดอย่างเลื่อนลอยเธอไม่ได้คิดจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ และไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องพูดอะไรเพิ่มเติมบางเรื่องแม้จะผ่านมานานแล้ว แต่เมื่อย้อนกลับไปนึกถึง ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเขานั่งอยู่ข้าง ๆ โดยเว้นระยะห่างพอสมควร สายตามองออกไปยังทิวเขาเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ"วันนี้เธอดูเงียบกว่าทุกวันนะ"เธอยิ้มบาง ๆ"เรากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่""เรื่องที่เธอเล่าให้ฟังเมื่อวันก่อนหรือเปล่า"เธอพยักหน้าเล็กน้อย"อืม เราเพิ่งรู้ว่าการพูดเรื่องบางเรื่องออกมา มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด แต่พอได้พูดแล้วก็รู้สึกเหมือนยกอะไรบางอย่างออกจากอกไปนิดหนึ่ง"เขาหันมามองเธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย"ฉันไม่สามารถทำให้บาดแผลของเธอหายไปได้ในวันเดียวหรอกนะ แต่ถ้าวันไหนเธออยากพูด ฉันก็ยินดีฟัง
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
บทที่12:กลิ่นกาแฟและนิสัยที่ซ่อนอยู่
หลังจากบ่ายวันนั้นบนเนินเขา พวกเขาตกลงกันว่าจะออกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง บางทีการปล่อยให้ตัวเองอยู่กับเรื่องธรรมดา ๆ อาจช่วยให้ความคิดที่หนักอึ้งเบาลงได้เธอเป็นคนแนะนำร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเคยเดินผ่านหลายครั้งระหว่างทางกลับบ้าน ร้านตั้งอยู่ริมถนนสายเล็ก ๆ มีหน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงแดด ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีโต๊ะไม้ไม่กี่ตัว กลิ่นกาแฟคั่วสดผสมกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยอบอวลอยู่ในร้าน"ร้านนี้ฉันเดินผ่านบ่อย แต่ไม่ค่อยได้แวะเลย" เธอพูดขณะผลักประตูกระจกเข้าไปเขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะยิ้ม"ดูเงียบดีนะ เหมาะกับคนชอบหนีความวุ่นวาย""แล้วเธอล่ะ ชอบร้านแบบนี้ไหม""ถ้ากาแฟอร่อยก็น่าจะชอบ"เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินไปต่อแถวหน้าเคาน์เตอร์ระหว่างรอ เธอสังเกตเห็นพนักงานคนหนึ่งกำลังรับออร์เดอร์จากลูกค้า สีหน้าเขาดูเหนื่อยล้า น้ำเสียงตอบคำถามค่อนข้างสั้น และไม่มีรอยยิ้มเหมือนพนักงานคนอื่น ๆเธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ"เขาอาจจะเหนื่อยมากก็ได้นะ"เขาหันมามองเธอ"เธอรู้จักเขาเหรอ""เปล่า แค่เดาน่ะ บางทีเขาอาจมีเรื่องอะไรอยู่ก็ได้"เขาไม่ได้แสดงความคิดเห็น แต่สังเกตเห็นว่าแม้เธอจะไม่ได้รู้
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status