ตอนที่ 13 พายุเริ่มตั้งเค้า

ตอนที่

13

พายุเริ่มตั้งเค้า

ท่ามกลางแสงสีที่สาดสลับไปมาและเสียงดนตรีที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจภายในคลับหรูใจกลางเมืองเพลินตา ในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินฝ่าฝูงชนด้วยท่าทางมั่นใจแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล

เธอพยายามกดโทรศัพท์หาใบพลูเป็นรอบที่ร้อยของวันแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณว่างเปล่า ความเป็นห่วงเพื่อนสนิทที่หายเงียบไปหลังจากบอกว่าจะไปอยู่กับคุณอาทำให้เพลินตานั่งไม่ติด เธอจึงตัดสินใจกลับมาที่คลับแห่งนี้อีกครั้งเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่เครียดๆ ของเธอ

“แกหายไปไหนของแกกันแน่ใบพลู ทำไมไม่บอกฉันสักนิดว่าอยู่ที่ไหน”

“หาใครอยู่หรือครับหรือว่า ติดใจรสชาติวิสกี้ที่หกใส่เสื้อผมวันก่อน จนต้องตามมาดูให้เห็นกับตาว่าผมใส่ตัวไหนมาคืนนี้”

เสียงทุ้มที่กวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดข้างโซนวีไอพี เพลินตาหันขวับไปมองและพบกับ พายุ ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาติดจะเจ้าเล่ห์ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีแดงเข้ม

ในมือถือแก้วบรั่นดีที่แกว่งไปมาอย่างใจเย็น สายตาคมกริบที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความท้าทายแกมขบขัน

“นี่คุณคนไร้มารยาท มาแอบฟังคนอื่นทำไมไม่ทราบ” เพลินตาแผดเสียงแข่งกับดนตรีจังหวะหนัก

“ผมไม่ได้แอบฟัง ผมนั่งอยู่ตรงนี้ของผมดีๆ คุณต่างหากที่เดินบ่นพึมพำเหมือนคนสติไม่ดีเข้ามาในเขตของผมเอง” พายุลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเขาข่มขวัญเธอได้ไม่น้อย

“ถามจริงเถอะมาตามหาใคร หรือว่ากำลังเป็นห่วงเพื่อนที่ชื่อใบพลูจนตัวสั่น”

เพลินตาชะงัก ชี้หน้าเขาด้วยนิ้วที่สั่นเทา

“คุณรู้ชื่อเพื่อนฉันได้ยังไง คุณทำอะไรใบพลู บอกมานะ”

พายุขยับยิ้มมุมปาก เขาไม่ตอบแต่กลับก้าวเท้าเข้าหาจนเพลินตาต้องถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ เขาเท้าแขนลงกับกำแพง กักขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง

“ผมรู้มากกว่าที่คุณคิดเพลินตาและจะบอกให้เป็นวิทยาทานนะ ว่าเพื่อนคุณน่ะสบายดี ดีจนคุณจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ แต่ถ้าคุณยังเที่ยวเดินสะเหล่อสอดรู้สอดเห็นไปทั่วแบบนี้ เพื่อนคุณอาจจะลำบากเพราะความหวังดีโง่ๆ ของคุณก็ได้”

“คุณขู่ฉันเหรอ” เพลินตาพยายามจะผลักอกเขาออก แต่พายุกลับรวบข้อมือเล็กไว้ด้วยมือเดียว แรงบีบที่ไม่หนักนักแต่หนักแน่นทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้

“ผมไม่ได้ขู่ ผมแค่เตือน” พายุโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นเครื่องดื่มจางๆ ทำให้เพลินตาใจเต้นรัวด้วยความประหม่าที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน

“กลับไปซะ อย่าให้ผมเห็นคุณป้วนเปี้ยนแถวนี้อีก ไม่อย่างนั้นคราวนี้ผมจะไม่แค่เตือนแต่จะ ต้อนคุณให้จนมุมจริงๆ อยากลองดูไหมล่ะ”

“แล้วทำไมต้องกลับ นี่คือที่เที่ยว ทำไมฉันต้องกลับ” เพลินตาเอ่ยขึ้นมาแล้วก็ท้าทายสายตาของพายุ

“ก็เพราะมันอันตราย”

“ไม่ต้องห่วงคนอื่นหรอกเพราะคนที่อันตรายไม่มีใครนอกจากคุณ”

“คุณนี่มันดื้อจริงๆ เลยนะ มานี่กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง” พายุไม่พูดเปล่า เขาออกแรงดึงข้อมือเล็กให้เดินตามเขาไปทางประตูทางออกวีไอพีอย่างเผด็จการ เพลินตาพยายามขัดขืนสุดกำลัง เธอทั้งจิกทั้งดึงแต่ร่างสูงสง่าของพายุกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาลากเธอมาจนถึงลานจอดรถด้านหลังคลับที่อากาศค่อนข้างเย็นชื้นเพราะฝนเพิ่งหยุดตกไป

“ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไงไอ้คนบ้าอำนาจ” เพลินตาสะบัดข้อมือออกทันทีที่เขาหยุดเดินข้างรถสปอร์ตคันหรู

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาบังคับฉัน ฉันจะเที่ยวที่ไหน จะกลับตอนไหน มันก็เรื่องของฉัน”

“สิทธิ์ในฐานะคนที่ไม่อยากเห็นคุณโดนหิ้วไปทำมิดีมิร้ายไงล่ะ” พายุหันมาประจันหน้า ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว

“คุณใส่ชุดแบบนี้ เดินเมาๆ เพ้อเจ้อถึงเพื่อนแบบนั้น มันล่อตาล่อใจพวกเสือสิงห์กระทิงแรดขนาดไหนรู้ตัวบ้างไหม”

“ฉันไม่ได้เมาและฉันก็ดูแลตัวเองได้” เพลินตาเชิดหน้าขึ้นอย่างรั้นๆ

“แล้วอีกอย่างเรื่องใบพลู คุณยังไม่ตอบฉันเลยนะว่าคุณรู้เรื่องเพื่อนฉันได้ยังไง”

พายุพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาพิงหลังกับรถคันงามแล้วกอดอกมองเธอ

“ไว้ถึงเวลาคุณก็จะรู้เอง แต่ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือกลับบ้านไปนอนซะ อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้เลยเพลินตา”

เธอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีเกี่ยวกับชะตากรรมของใบพลู แต่ก่อนที่จะได้อ้าปากซักไซ้ต่อ พายุก็จัดการเปิดประตูรถแล้วกึ่งผลักกึ่งดันร่างบางเข้าไปนั่งในเบาะผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว

“ขึ้นรถถ้ายังไม่เลิกโวยวาย ผมจะปิดปากคุณด้วยวิธีของผมจริงๆ แล้วนะ” พายุแกล้งโน้มตัวลงมาหาจนเพลินตาต้องหดคอหนีด้วยความเขินอายผสมความโกรธ

“ก็ได้ฉันขึ้นรถก็ได้”

ตลอดทางที่รถแล่นไปบนถนนยามค่ำคืน ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ เพลินตาได้แต่นั่งกำสายกระเป๋าแน่น แอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ดูสุขุมขึ้นกว่าตอนที่ยียวนกวนประสาท เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อันตราย อันตรายต่อทั้งความลับของเพื่อนและอันตรายต่อหัวใจของเธอเองอย่างบอกไม่ถูก

ที่ออฟฟิศชั้นบริหาร บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ใบพลูนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างตั้งใจ เธอพยายามมีสมาธิกับเอกสารตรงหน้าเพื่อเลี่ยงการปะทะสายตากับใคร

ทว่าความสวยใสที่ดูบริสุทธิ์ของเธอกลับดึงดูดสายตาพนักงานชายในชั้นนั้นได้ไม่ยาก โดยเฉพาะพนักงานชายคนหนึ่งที่มักจะหาเรื่องเดินเอาเอกสารมาส่งที่โต๊ะเธอถ่อยๆ และพยายามชวนคุยเกินความจำเป็น

“คุณใบพลูครับ ตรงนี้ผมไม่ค่อยเข้าใจ รบกวนช่วยอธิบายเพิ่มหน่อยได้ไหมครับ” พนักงานชายคนนั้นโน้มตัวลงมาจนใกล้ชิดจนใบพลูรู้สึกอึดอัด เธอขยับตัวออกห่างตามมารยาทพร้อมกับพยายามยิ้มตอบแบบแกนๆ