ว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า

ความเจ็บปวดร้าวรานดั่งกระดูกทั่วร่างถูกบดขยี้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

‘เจียงเยว่เยว่’ หอบหายใจสะท้าน เปลือกตาบางสั่นระริกก่อนจะเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว กลิ่นกำยานมวลบุปผาฉุนกึกอบอวลผสมผสานกับกลิ่นชาเลิศรสที่คุ้นเคยปลุกสติสัมปชัญญะของนางให้ตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน

นี่มัน... ห้องรับรองฝั่งตะวันออกของเหลาอาหารจุ้ยเซียนโหลว!

สองมือบีบขมับสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาสาวใช้ข้างกาย ร่างอรชรในชุดแพรพรรณสีน้ำเงินไพลินปักดิ้นทองเปิดไหล่คลุมทับด้วยชุดคลุมแพรอีกชั้นพยายามลุกขึ้นแต่จากความมึนงงทำให้เซทรุดลงไปอีกครั้ง

ภาพนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งผ่านพ้นไปในห้วงนิทรายังคงแจ่มชัดจนเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าเนียน ในความฝันที่ประหนึ่งชาติก่อนอันยาวนาน นางถูกท่านน้าอย่าง ‘หลิวซื่อ’ วางแผนพามาดูตัวกับ ‘เซี่ยจื่อ หมิง’ คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซี่ยสายรองผู้เป็นบุตรชายซึ่งเป็นที่วาดหวังของนาง

บุรุษผู้นั้นต่อหน้าผู้คนวางท่าเป็นบัณฑิตผู้เปี่ยมคุณธรรม แต่แท้จริงกลับมีสตรีในดวงใจอย่างไป๋หลัวชิงคอยอิงแอบแนบกาย ภายนอกนางเป็นเพียงหลานสาวของหลิวซื่อที่รับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม แต่ภายในนั้นคู่พี่น้องต่างสายเลือดเล่นสวาทกันทุกค่ำคืน

หลังแต่งงานเข้าจวน เขาไม่เคยชายตาแลนางแม้แต่ปลายเล็บ ปล่อยให้นางเฝ้าห้องหอรออย่างแห้งเหี่ยว รังเกียจว่านางเป็นเพียงบุตรสาวแม่ทัพแดนใต้ผู้หยาบกระด้าง

ทว่ามือยาวกลับคอยสาวคอยสูบกินสินเดิมและทรัพย์สมบัติมหาศาลที่บิดามารดานางทิ้งไว้ให้จนเกลี้ยงคลังเก็บสมบัติ สุดท้ายเมื่อหมดผลประโยชน์ นางก็ถูกผลักไสให้ตรอมใจตายอย่างเดียวดายในเรือนร้างท้ายจวน!

“ไม่... ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมเป็นบันไดเงินหรือพรมทองให้พวกสารเลวเหยียบย่ำอีก!”

ดวงตาดอกท้อคู่งามวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เจียงเยว่เยว่กัดริมฝีปากจนเจ็บแปลบเพื่อเรียกกำลังวังชา ยามนี้นางเพิ่งอายุสิบหกหนาว ร่างกายยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทรัพย์สมบัติของบิดามารดายังอยู่ในมือนางครบถ้วน

วันนี้หลิวซื่ออ้างว่าพานางมากินขนมเลื่องชื่อในเหลาจุ้ยเซียนโหลว แต่แอบส่งคนไปนัดแนะเซี่ยจื่อหมิงให้ ‘บังเอิญ’ เข้ามาพบเพื่อสร้างข่าวลือเสียหายเพื่อตั้งใจคลุมถุงชนแต่งงานกับเขา

นางที่ไร้บิดาปกป้อง ไร้มารดาเกื้อหนุนจึงได้แต่ต้องยอมแต่งตามการชักจูงของเหล่าผู้อาวุโส แม้นางจะบ่ายเบี่ยงเลี่ยงแล้วเลี่ยงอีกแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้น

และอีกไม่เกินหนึ่งเค่อคนพวกนั้นจะยกขบวนกันเข้ามาที่ห้องนี้ โดยที่ส่งบุตรชายตัวดีเข้ามาก่อน ยิ่งกลิ่นกำยานนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่กำยานที่ดีอะไร เพราะมันทำให้ร่างกายนางร้อนรุ่มประหลาด

หนี! นางต้องหนีเดี๋ยวนี้!

ประตูหน้ามีบ่าวรับใช้ของหลิวซื่อคอยเฝ้าอยู่ ทางรอดเดียวคือบานหน้าต่างไม้ฉลุที่เปิดออกสู่ระเบียงเชื่อมห้องรับรองชั้นบนสุด

ร่างระหงไม่รอช้า นางรวบชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีขึ้น ก้าวข้ามขอบหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ ฝ่าลมหนาวต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกจนร่างบางสั่นสะท้าน

เจียงเยว่เยว่ลอบย่องไปตามระเบียงเงียบสงบ หมายจะหาบันไดหนีลงไปทางประตูหลังของเหลาอาหารจุ้ยเซียนโหลว ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาคนเดินตรวจตราอยู่เบื้องล่างอย่างแน่นหนา นางร้อนรนจนฝีเท้าเหยียบพลาด จึงกลัวว่าจะตกไปด้านล่าง

เมื่อเห็นห้องรับรองปีกเหนือแง้มอยู่เพียงเสี้ยวข้อนิ้ว จึงตัดสินใจผลักกายแทรกผ่านบานประตูก้าวเข้าไปหลบด้านในทันที

แกร๊ก...

มือบางรีบลงดาลประตูไม้อย่างแผ่วเบา เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นระทึกประหนึ่งกลองศึก ยังไม่ทันที่นางจะได้สูดลมหายใจเข้าปอด กลิ่นสุราร้อนแรงผสมกลิ่นอายเย็นเยียบของเครื่องหอมบุรุษกลับโชยมาแตะปลายจมูก

ฉับพลันนั้น ลมหายใจร้อนผ่าวดั่งเปลวเพลิงก็รินรดลงบนหลังคอของนาง!

“ใครส่งเจ้ามา?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ทว่าแฝงรังสีคุกคามอันเยียบเย็นดังก้องขึ้นในห้องที่ปิดมิดชิด

ยังไม่ทันที่เจียงเยว่เยว่จะได้หันกลับไปมอง ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวคอดกิ่วของนางเข้าสู่อกกว้างอย่างรุนแรง ร่างทั้งร่างของนางถูกกระชากหมุนกลับไป แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างไร้ทางหนี

“อื้อ... ปล่อย!”

ดวงตาของดรุณีวัยแรกแย้มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคายดั่งสวรรค์ปั้นแต่ง คิ้วกระบี่พาดเฉียงจรดขมับ สันจมูกโด่งคมสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบที่มักเม้มสนิทอย่างเคร่งขรึม บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เส้นเลือดบนขมับปูดโปน เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านไรผมเปียกชุ่ม

ดวงตาหงส์ที่เคยเรียบนิ่ง บัดนี้กลับแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย และเต็มไปด้วยความปรารถนา

คนผู้นี้คือ... ‘เซี่ยหลิงจือ’!

ผู้สืบทอดสำนักฮั่นหลิน บัณฑิตผู้ทรงภูมิแห่งราชสำนัก ผู้มีศักดิ์เป็น ‘ท่านอาเล็ก’ ของเซี่ยจื่อหมิง!

แต่เหตุใดบุรุษวัยยี่สิบแปดหนาวผู้เคร่งครัดในการวางตัวราวนักบวชและไม่เคยชายตาแลสตรีใด  จึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้?

แต่ลมหายใจที่ร้อนผ่าวเช่นนี้ ต่อให้นางยังไม่ออกเรือนก็ล่วงรู้ได้ว่าเขาเป็นอะไร

“ข้า... ข้าหลงทาง เข้ามาผิดห้อง ปล่อยข้านะ!” นางดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับมิอาจสั่นคลอนอ้อมกอดและแผงอกแกร่งที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดบัณฑิตสีขาวบริสุทธิ์ได้เลยแม้แต่น้อย

ขัดกับท่าทางบริสุทธิ์ผุดผ่องและท่าทางสูงส่งของเขาผู้นั้นในยามปกติยิ่งนัก!

เซี่ยหลิงจือขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงขบของฟัน บุรุษหนุ่มเพิ่งซัดคนที่หวังซิ่วอิงซื้อตัว บังอาจวางยาปลุกกำหนัดในกาชาของเขาจนสลบเหมือด และคิดจะขังตัวเองในห้องนี้เพื่อใช้กำลังภายในขับพิษร้าย

ทว่ากลิ่นกายหอมละมุนเย้ายวนดั่งดอกโบตั๋นแรกแย้มของสตรีตรงหน้า ผสานกับผิวกายเนียนละเอียดที่เสียดสีผ่านเนื้อผ้า กลับทำลายเส้นความอดทนสุดท้ายที่เขาสั่งสมมาตลอดยี่สิบแปดปีขาดผึง!

ยิ่งใบหน้านั้น...และสัมผัสนั้นที่เขาโหยหามาตลอด

สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีชาดที่สั่นระริก ลำคอขาวผ่องดั่งหยกชั้นดี ยิ่งนางดิ้นรน กลิ่นกายละมุนยิ่งฟุ้งกระจาย ปลุกความกำหนัดที่ยากจะมอดดับขึ้น

มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยแสยะยั่วที่ชวนให้ขนหัวลุก แววตาไร้ความปรานีปรากฏชัด

“ส่งตัวเองเข้ามาถึงในห้องข้า... ยังคิดจะเล่นตัวอันใดอีก!” เสียงพร่าเอ่ย