All Chapters of กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่1หลบหนีจากกรงทอง ใบพลู กำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดราตรีผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มเรือนร่างบางของเธออย่างประณีต เนื้อผ้าเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนที่กำลงจะล่ามเธอไว้ตลอดชีวิตในกระจกสะท้อนภาพหญิงสาววัยยี่สิบสามปี ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มเข้ากับใบหน้าเรียวเล็กที่เคยเปื้อนรอยยิ้มแต่บัดนี้กลับซีดเซียว ใบหน้าขาวผ่องราวกับน้ำนมที่เคยเปล่งประกายกลับดูไร้ชีวิตชีวาภายใต้แสงไฟระยิบระยับภาพที่เห็นไม่ใช่เจ้าสาวในฝัน แต่เป็นนกน้อยที่กำลังถูกยัดเข้าไปในกรงทองอย่างช้าๆ“สวยมาก เหมือนเจ้าหญิงเลยลูก” เสียงของลดาวัลย์ ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่ในสายตาของใบพลู รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนเธอรู้สึกเจ็บปวดวันนี้คือวันหมั้นของเธอกับอาทิตย์ ชายที่เธอรู้จักเพียงผิวเผินและไม่เคยมีใจให้ การหมั้นครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนเพื่อกอบกู้ธุรกิจของครอบครัว ใบพลูพยายามรวบรวมความกล้า “หนูไม่อยากหมั้นกับเขาค่ะแม่” เสียงของเธอสั่นเครือ “หนูไม่ได้รักเขา” ผู้เป็นแม่วางมือบนไหล่ของลูกสาวอย่างแผ่วเบา แต่คำพูด

ตอนที่3เงื่อนไขที่ไร้ทางเลือก ใบหน้าของใบพลูซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอไม่เชื่อหูตัวเองว่าคำพูดที่แสนโหดร้ายจะหลุดออกมาจากปากของคิมหันต์ชายที่เป็นความหวังสุดท้ายของเธอ “คุณอาพูดจริงเหรอคะ” เธอถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาเป็นทาง คิมหันต์มองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ แต่คำพูดของเขากลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดกว่าเดิมหลายเท่า “น้ำตาของเธอมันไม่มีค่าที่นี่ใบพลู คิดให้ดีว่าเธอต้องการอะไร เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกบีบหัวใจ “ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง ทางแรก เธออยู่ที่นี่และเป็นของเล่นของฉัน เธอจะปลอดภัยจากโลกภายนอกส่วนทางที่สองฉันจะพาเธอกลับไปส่งที่บ้านพ่อแม่ของเธอ” คำพูดของเขามันเป็นเหมือนดาบที่แทงเข้ามาในหัวใจของเธอ มันโหดร้าย ทางเลือกที่เขายื่นให้ไม่ใช่ทางเลือกเลยแม้แต่น้อย ทางแรกคือการทอดทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อแลกกับอิสระที่จอมปลอม ส่วนทางที่สองคือการกลับไปเผชิญกับชะตากรรมที่เธอหนี

บทที่ 5 แสงสว่างในความมืดมิดใบพลูยังคงนั่งอยู่ที่ริมสระน้ำพุในสวนหลังบ้าน ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบ ๆ เธอทอดมองเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวของตัวเองในผิวน้ำที่นิ่งสงบ คำพูดที่แสนเย็นชาของคิมหันต์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับมีดที่คอยทิ่มแทงเธออยู่ตลอดเวลา เธอไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในสภาพนี้ได้นานแค่ไหน แต่ในขณะที่กำลังจมดิ่งลงในห้วงแห่งความสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กดังขึ้นมา“ฮ่าๆๆๆ จับได้แล้ว!”ใบพลูหันไปตามเสียงและพบกับเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อในสวนอย่างสนุกสนาน นั่นคือน้องนุ่มนิ่ม ลูกสาวบุญธรรมของคิมหันต์ที่เธอเพิ่งเจอเมื่อเช้า ใบหน้าของเด็กหญิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายแวววาว ใบพลูเผลอยิ้มตามไปอย่างไม่รู้ตัวเมื่อนุ่มนิ่มหันมาเห็นใบพลูกำลังนั่งอยู่คนเดียว เธอก็หยุดวิ่งแล้วเดินเข้ามาหาด้วยความไร้เดียงสา“พี่ใบพลูทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้คะ” เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ใบพลูรีบเช็ดน้ำตาออก ก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กหญิงอย่างอบอุ่น“เปล่าหรอกจ้ะ พี่แค่อยากออกมาสูดอากาศ” ใบพลูโกหกไป นุ่มนิ่มพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้

บทที่7วันแรกในกรงขัง ใบพลูยืนตัวแข็งทื่ออยู่ภายในลิฟต์ส่วนตัวที่ถูกออกแบบอย่างหรูหรา ลิฟต์นำพาเธอตรงขึ้นสูงสุดของอาณาจักรของคิมหันต์ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวและกระโปรงทรงสอบสีดำที่ดูเรียบร้อย แต่เมื่อยืนเทียบกับคิมหันต์ที่สวมสูทสีเทาเข้ม เขากลับดูสง่างามและมีอำนาจจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังสวมชุดของเด็กรับใช้ พื้นที่ภายในลิฟต์แม้จะพอสำหรับยืนได้หลายคนแต่ในตอนนั้นเธอรู้สึกเหมือนร่างกายแทบหายใจไม่ออก แต่จู่ๆ มือหนาที่แสนเย็นเฉียบของคิมหันต์ก็ยกขึ้นมา สัมผัสเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแผ่วเบา แต่แรงบีบกลับแน่นพอที่จะตรึงร่างของเธอไว้กับผนังลิฟต์ ใบพลูสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสับสนแต่ดวงตาของเขากลับนิ่งสงบราวกับกำลังจ้องมองสิ่งของที่ไร้ชีวิต “ยืนนิ่งๆ ตัวตรงๆ” เขาออกคำสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน “อย่าทำตัวเหมือนเด็กที่เพิ่งถูกจับมาใช้แรงงานได้ไหม ฉันไม่ได้พาเธอมาเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอเป็นเชลยนะ” ใบพลูพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมความรู้สึกร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ คิมหันต์มองเธอด้วยสายตาที่ท้

บทที่8แกล้งเงียบๆ (2) ใบพลูรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้า ความอับอายที่ถูกป้อนอาหารในที่สาธารณะทำให้เธออยากจะหนีไปให้พ้น แต่สายตาที่เย็นชาและอำนาจของเขาตราตรึงเธอไว้ เธอจึงต้องอ้าปากรับชิ้นปลาจากเขาอย่างจำนน คิมหันต์ดึงส้อมออกช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดปากสีขาวซับริมฝีปากของเธอเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับพวกเขาเป็นคู่รักที่สนิทสนมกันมานาน “ดีมาก” คิมหันต์ยิ้มอย่างพอใจ เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของเธอ ไออุ่นจากลมหายใจของเขารดรินที่ผิวหนัง “จำไว้ว่าฉันดูแลของของฉันดีแค่ไหนและสิ่งที่ฉันคาดหวังจากหนูน้อยของฉันในคืนนี้ คือการเชื่อฟังทุกคำสั่งของฉัน” คำพูดของเขาเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจที่ร้อนแรงถึงรายงานสรุปที่รอเธออยู่ ใบพลูพยายามควบคุมความรู้สึกที่ปั่นป่วนและอับอายที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย เธอตักอาหารเข้าปากอย่างเชื่องช้า พยายามทำให้ตัวเองดูสงบที่สุดภายใต้การจับจ้องของทุกคน ใบพลูพยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม สายตาของเขายังคงนิ่งสงบเหมือนนักล่าท