Se connecterPartager
บทที่2
Date de publication:
2025-05-20 12:51:52ร่างสวยของโรสรินนั่งลงบนโซฟาอีกครั้งโดยมีสายตาเป็นห่วงของปัทมาคอยลอบมองมาก่อนเธอจะหันหน้าไปกระซิบคุยกับแฟนหนุ่ม
"ทำไมเพื่อนพี่ต้องพายายบ้านั่นมาด้วย" "พี่จะไปรู้เหรอ อย่าคิดมากเลยน่า มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้"ธีระยังคงมองโลกในแง่ดี แตกต่างจากปัทมาที่ชักสีหน้าใส่คู่หมั้นหนุ่มด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองภายในใจ "ฮัลโหล รอพวกพี่สองคนนานไหมครับน้องลูกปัดคนสวย"เสียงตะโกนแข่งกับเสียงเพลงดังนำทัพมาก่อนร่างสูงใหญ่ของคาสโนวาทั้งสองจะปรากฏกายขึ้นอยู่ตรงหน้าของบุคคลทั้งสาม "พี่ณดล พี่อคิน สวัสดีค่ะ"ปัทมายิ้มออกมาทักทายชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวยทั้งสองที่พึ่งจะมาใหม่ซึ่งทั้งคู่ยังไม่ได้สังเกตดูเห็นว่ามีร่างสวยของใครบางคนกำลังนั่งจิบไวน์อย่างสบายใจอยู่ในขณะนี้ "แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะครับ น้องลูกปัด นี่ครับของขวัญวันเกิดจากพี่ณดลสุดหล่อ" "ขอบคุณค่ะ" "แล้วนี่ ของขวัญจากพี่อคินคนรวย มีความสุขมาก ๆ นะครับน้องลูกปัดคนสวย" พลัวะ พลัวะ "โอ๊ย ไอ้เหี้ยธีระ"สองหนุ่มร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บเมื่อโดนฝ่ามือหนัก ของพ่อจงอางหวงไข่ฟาดลงบนศีรษะเต็มกำลังอย่างหนักหน่วง "หยอดแฟนกูทุกวันเลยนะมึงสองคน" "โถ่ กูสองคนแค่หยอกนิดหยอกหน่อยแค่นั้นเองมึงอย่า..." "คุณโรส นั้นคุณโรสรินใช่ไหม"ไม่ทันที่ณดลจะเอ่ยกับธีระจบ เสียงตะโกนด้วยความตกใจจากปากของอคินก็ดังขึ้น ดึงดูดสายตาของณดลให้มองไปยังร่างสวยของใครบางคนซึ่งกำลังนั่งจิบไวน์อยู่อย่างสบายใจ "สวัสดีค่ะคุณณดล คุณอคิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"โรสรินกล่าวสวัสดีทักทายผู้ชายทั้งสองคนตรงหน้าและไม่ลืมที่จะแจกรอยยิ้มพิฆาตใจชายไปให้ทำเอาคาสโนวาทั้งสองหนุ่มสายตาพร่าเมื่อได้เห็นมัน "สะ...สวัสดีครับคุณโรส ไม่เจอกันนานเลยสบายดีนะครับ" "ค่ะ โรสสบายดีคุณณดลกับคุณอคินสบายดีนะคะ" "พวกผมสองคนสบายดีครับ"โรสสรินยิ้มออกมาก่อนจะหันหน้าไปหาเพื่อนสาว "ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันมา" "ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม" "ไม่ล่ะ ฉันไปคนเดียวได้ เดี๋ยวมา"โรสรินแจกยิ้มสดใสให้ก่อนจะเดินออกไป "คุณโรสมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ทำไมมึงถึงไม่บอกกู"อคินเปิดปากถามธีระออกมาหลังจากโรสรินเดินออกไปได้เพียงไม่นาน "ตอนที่กูมา ก็เห็นคุณโรสนั่งอยู่แล้ว ถ้ามึงอยากรู้ก็ไปถามเมียกูโน้น กูไม่เกี่ยว"ธีระพยักหน้าไปหาปัทมาที่นั่งลงบนโซฟาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสามทยอยนั่งตาม "พวกพี่จะแปลกใจอะไรกันคะ โรสเป็นเพื่อนสนิทของลูกปัด เป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของลูกปัด ทำไมโรสจะมาร่วมงานวันเกิดของลูกปัดไม่ได้"เจ้าแม่แฟชั่นเอ่ยปากถามในขณะที่เธอกำลังใช้สายตากวาดมองใบหน้าของชายทั้งสาม "หรือเป็นเพราะเรื่องของคุณภาคภูมิกับผู้หญิงคนนั้น" "ลูกปัด ไม่เอาน่า" "เฮอะ พวกพี่เป็นเพื่อนกันนี่ เพื่อนก็ต้องเข้าข้างเพื่อนกันอยู่แล้วสินะ"ปัทมากระดกไวน์ในแก้วจนหมดในคราเดียว เรื่องในอดีตและความเสียใจของเพื่อนสนิทในครั้งนั้นมันไม่ต่างอะไรกับบาดแผลที่ยังเป็นอยู่ในใจของเธอในตอนนี้ ถ้าเธอไม่เปิดทางให้ภาคภูมิตามจีบเพื่อนรักอย่างโรสรินจนทั้งคู่ได้เป็นแฟนกัน มันก็คงจะไม่เกิดเรื่องที่น่าเศร้าตามมา "น้องลูกปัด พี่ว่าเราอย่าไปพูดถึงเรื่องในอดีตมันเลยดีกว่านะ เรื่องระหว่างสองคนนั้นมันก็จบไปนานแล้ว และตอนนี้ไอ้ภาคภูมิมันก็มีแฟนใหม่ไปแล้วด้วย พี่ว่า" "ก็คงมีแต่คุณภาคภูมิเท่านั้นแหละค่ะที่ตัดใจเร็ว ต่างจากโรสเพื่อนของลูกปัดที่ยังจมปลักอยู่ที่เดิม" "อะไรที่เดิมกันเหรอคะ"เสียงหวานที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ทุกสายตาต้องหันไปมองยังต้นตอของเสียง "คุณปาน" "ไอ้ภาค"คาสโนวาเรียกชื่อของผู้มาใหม่ซึ่งยืนอยู่ห่างจากโต๊ะออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ ก่อนทั้งคู่จะเดินควงแขนเข้ามาใกล้ทำเอาหัวใจของทั้งสามชายหนุ่มแทบวาย "มีอะไรกันหรือเปล่าคะ" "ปะ...เปล่าครับ เชิญนั่งครับคุณปาน"สารถีอารมณ์ดีอย่าณดลรีบเชิญสาวสวยพ่วงด้วยตำแหน่งแฟนสาวของเพื่อนสนิทให้นั่งลงประจำตำแหน่งโซฟาที่ว่าง "สุขสันต์วันเกิดครับน้องลูกปัด" "ขอบคุณค่ะ"แม้ไม่อยากจะรับแต่คำว่ามารยาทมันค้ำคอทำให้ปัทมาต้องยื่นมือออกไปรับกล่องของขวัญแม้ลึก ๆ ภายในจะรู้สึกไม่ชอบใจชายหญิงผู้มาใหม่เลยก็ตาม "ขอโทษนะคะคุณลูกปัดที่พวกเราสองคนมาสาย บังเอิญว่าปานแต่งตัวนานไปหน่อย หวังว่าคุณลูกปัดจะไม่ถือสาอะไรนะคะ" "ลูกปัดไม่ถือสาอะไรหรอกค่ะ คุณปานสบายใจได้"สาวสวยทั้งสองทักทาย แต่ทุกคนย่อมรู้ดีว่าสองคนนี้ไม่ลงรอยกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ผู้หญิงคนใหม่ที่ทำให้เพื่อนรักของเธอต้องเจ็บใจกินน้ำใบบัวบกไปหลายเดือนจะมีใครชอบใจบ้าง ถ้าหากตอนนั้นโรสรินฮึดขึ้นมาสู้คนสักนิด ผู้หญิงคนนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้คบกับจอมทัพมาจนถึงทุกวันนี้ "น้องลูกปัดจะไม่ลุกขึ้นมาวีนในวันเกิดของตัวเองใช่ไหมวะไอ้ธีระ"ณดลหันมากระซิบเมื่อเห็นทีท่าระหว่างสองสาวเริ่มจะไม่ดี "ถ้าอยากรู้ก็ไม่ลองไปถามดูล่ะ" "ไม่ล่ะ กูบังไม่อยากตายก่อนวัยอันควร เมียมึงร้ายอย่างกับเสือแม่ลูกอ่อน" "อันนี้กูเห็นด้วย"อคินเสริมทัพทุกคนเคยเห็นฤทธิ์ของคุณลูกปัดขี้วีนมาแล้วว่ามันร้ายกาจขนาดไหน "พวกมึงสามคนเป็นอะไร กระซิบกระซาบอะไรกัน" "เปล่า"สามหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธไปมา ท่ามกลางสายตาแห่งความสงสัยของภาคภูมิ "แปลก พวกมึงมีเรื่องอะไรปิดบังกูหรือเปล่า" "ไม่มี พวกกูจะมีเรื่องอะไรมาปิดบังมึงได้ล่ะ จริงไหม"ณดลซึ่งดูร้อนตัวกว่าใครหันไปหากองกำลังเสริมจากเพื่อนทั้งสอง "อย่าคิดมาก พวกกูจะไปมีเรื่องอะไรปิดบังมึงได้" "ใช่ ๆ พวกกูไม่มีเรื่องอะไรปิดบังมึงหรอก"ทั้งสามยกแก้วเหล้าที่พนักงานเอามาเสิร์ฟขึ้นดื่มเพื่อดับความกระหาย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรได้มากเท่าไหร่ มิหนำซ้ำมันยิ่งเพิ่มความร้อนระอุภายในใจมากขึ้นไปอีกเมื่อสายตาของธีระมองไปสะดุดเข้ากับร่างสวยคุณตาของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ รูปหน้าเรียวสวยมีเสน่ห์ รอยยิ้มอันแสนหวานกระชากใจดึงดูดสายตาของเหล่าผู้ชายให้หันไปสนใจ โรสรินกำลังเดินตรงมาทางนี้ เธอกำลังเดินก้าวขาตรงมาด้วยความมั่นใจก่อนร่างสวยของเธอจะหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังเบิกตาค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า "ขอโทษนะคะที่มาช้า" "โรส" "ภาค"
Dernier chapitre
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่35
คนไข้ที่หลับไปติดต่อกันหลายชั่วโมงค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในยามที่ฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม"นะ...น้ำ ขอน้ำหน่อย"น้ำเสียงแหบพร่าจากเตียงของคนไข้ดังขึ้นมาทำให้คุณภูวดลเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์หันมามอง"ภัคลูก"ผู้เป็นพ่อรู้สึกดีใจจนรีบเดินมาหาลูกชายเมื่อเห็นว่าภัคพงศ์ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว"พ่อเหรอครับ""ใช่ นี่พ่อเอง""ผมขอน้ำหน่อยครับพ่อ""ได้ ๆ เดี๋ยวพ่อเอาน้ำให้นะ ลูกรอแป๊บ"ผู้เป็นพ่อรีบไปรินน้ำใส่แก้วเตรียมหลอดให้กับลูกชาย น้ำเย็น ๆ ช่วยดับกระหายและทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันทีเมื่อม่านดวงตาของเขากลับมามองเห็นได้ชัดเป็นปกติ ชายหนุ่มก็รีบถามหาคนรักกับบิดาของคนเองโดยทันที"โรสล่ะครับ โรสอยู่ไหน เธอกลับไปแล้วเหรอครับพ่อ""แหม ไอ้เสือ ตื่นขึ้นมาก็ถามหาเมียเลยนะ"คุณภูวดลอดที่จะแซวลูกชายตัวเองไม่ได้ แต่สุดท้ายก็จำต้องบอกลูกชายอยู่ดี"หนูโรสกับแม่ของลูกออกไปธุระที่ข้างนอก เดี๋ยวก็คงจะกลับเข้ามา"แกรก"นั่นไง คงจะพากลับมากันแล้ว"ทั้งสองหันไปมองยังประตูห้องพักก็เห็นโรสรินเดินยิ้มเคียงคู่เข้ามา ทันทีเมื่อทั้งสองเห็นว่าภัคพงศ์ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้วกำลังนั่งหน้าคิ้วขมวดเข้าหาอยู่บนเตียงก็ส
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่34
ร่างสูงใหญ่ในชุดคนไข้นอนหลับไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงภายในห้องพักระดับวีไอพีของโรงพยาบาลชื่อดังใจกลางเมืองกรุงโดยมีบิดาและมารดาของเขานั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างด้วยความเป็นห่วงลูกชายจับใจ"ลูกของเราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะคุณ""ลูกไม่เป็นอะไรหรอก คุณอย่าพึ่งคิดมากนะ"สองสามีภรรยาช่วยกันปลอบใจ เพราะก่อนหน้านี้หมอที่ได้รับรักษาอาการของภัคพงศ์ได้รายงานอาการของชายหนุ่มให้กับทั้งสามคนฟังว่า'ไม่พบความผิดปกติอะไรในร่างกายของคนไข้นะครับ''แล้วทำไมลูกชายของผมถึงได้เป็นลมหมดสติไปแบบนี้ล่ะครับหมอ''หมอก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกันครับว่ามันเป็นเพราะสาเหตุอะไร แต่เท่าจากที่หมอสังเกตดู ที่คนไข้เป็นลมหมดสติไปคงเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่เมื่อครู่หมอได้เจาะเลือดของคนไข้นำไปตรวจดูแล้วทุกอย่างปกติดี เดี๋ยวรอให้คนไข้ฟื้นแล้วหมอจะนำไปสแกนสมองดูอีกทีนะครับ''ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ'"ฉันเป็นกังวลจังเลยค่ะ กลัวว่าลูกจะเป็นอะไร""คุณไม่ต้องเป็นกังวลนะ ผมจะหาวิธีรักษาให้ลูกของเราหาย ภัคพงศ์จะต้องหาย"แกรกเสียงเปิดประตูดังขึ้นดึงสายตาของทั้งสองให้หันไปมองผู้มาใหม่ โรสรินส่งยิ้มให้กับพ่อแม่ของฝ่ายชาย ในมือของเธอตอนนี้นั้นเต็มเ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่33
"เหนื่อยจังเลยครับ ตั้งแต่กลับมาผมก็ยังไม่ได้พักเลย""สู้ ๆ นะคะ คนเก่งของโรส""อยากได้กำลังใจจากเมียจัง ไม่ได้กอดไม่ได้หอมเมียมาเป็นเดือนแล้ว ไม่มีกำลังใจในการทำงานเลย"เสียงโอดครวญของชายหนุ่มดังมาตามสายทำให้โรสรินนึกสงสารและเห็นใจเพราะนับตั้งแต่ภัคพงศ์กลับกรุงเทพไปเวลาก็ผ่านเลยไปจนจะเข้าใกล้เดือนที่สองที่ทั้งคู่ไม่ได้กอดใกล้ชิดกัน ซึ่งได้อาศัยการโทรให้เห็นใบหน้าช่วยบรรเทาพอให้หายคิดถึงได้"แล้ววันนี้ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหมคะ กลับถึงห้องแล้วใช่ไหม""ครับ พึ่งจะกลับมาถึงเมื่อกี้ มาถึงห้องผมก็โทรหาคุณเลย"ชายหนุ่มตอบเสียงอ่อนคล้ายกับคนกำลังง่วงนอน ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เธอคิดไว้ ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโทรศัพท์ฉายชัดให้เห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะเคลิ้มหลับไป"ถ้าง่วงก็นอนพักผ่อนก่อนก็ได้ค่ะ""ไม่วางสายได้ไหมครับ""ได้สิคะ เดี๋ยวโรสจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง อ้าว หลับเสียแล้ว"แววตาของเธอยามเมื่อมองเขามันช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก โรสรินมองคนที่โหมทำงานหนัก เคลียร์งานทุกอย่างเพื่อจะได้ขึ้นมาหาเธอที่ไร่ไม่ว่าจะโทรคุยกันยามไหน โรสรินก็มักจะสังเกตเห็นสีหน้าและอาการเหนื่อยล้าจากเขาทุกที รวมถึงวันนี้ เพราะ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่32
"ผมไม่อยากไปเลย"นับเป็นครั้งที่สิบแล้วที่ภัคพงศ์พูดเช่นนี้กับเธอ ซึ่งวันนี้เป็นวันที่เขาจะต้องเดินทางกลับไปทำงาน "ไม่เอาสิคะอย่างอแง""จะไม่ให้งอแงได้ยังไง ผมต้องห่างกับคุณอีกแล้ว"ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนไหล่บางของหญิงสาว สองแขนของเขาโอบกอดร่างสวยเอาไว้แน่น"เอาไว้ถ้าโรสมีเวลาว่าง โรสจะลงไปหาคุณที่กรุงเทพนะคะ""ไปพร้อมกับผมตอนนี้เลยไม่ได้เหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บกระเป๋าให้"หญิงสาวส่ายหน้าไปมาทำเอาชายหนุ่มหน้าหงิกงอราวกับเด็กน้อยพ่อแม่ไม่ตามใจ"กลับไปทำงานเถอะนะคะ อย่าให้คุณท่านต้องทำงานหนัก ไว้โรสมีเวลาแล้วจะบินไปหา""ก็ได้ครับ แต่สัญญากับผมก่อนได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาจีบคุณอีก"เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ภัคพงศ์รู้สึกเป็นกังวล เพราะไม่กี่วันก่อนมีแขกผู้ชายกลุ่มใหญ่เข้ามาเที่ยวชมไร่ มาชมไร่เขาไม่ว่า แต่มันดันมาขอเบอร์โทรของเธอเขายอมไม่ได้ แต่เขารู้สึกดีใจอย่างหนึ่งที่โรสรินบอกกับผู้ชายกลุ่มนั้นไปว่า'ขอโทษนะคะ ดิฉันมีคนรักอยู่แล้ว'"โรสไม่มองใครหรอกค่ะ ถึงเขาจะมาจีบแต่โรสก็จะบอกไปว่าโรสมีคนรักอยู่แล้ว""ดีมากเลยครับ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ บอกพวกนั้นไปด้วยเลยว่า ของผมทั้งยาวและใหญ่มาก พ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่31
"อืม คุณภัคขา""อ๊าส์ ว่าไงครับคนดี""ยังไม่พอ อืม อีกเหรอคะ"โรสรินเปล่งน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามชายหนุ่มพลางหรี่ตามองคนด้านบนที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับเต้าอวบของเธอทั้งสองข้างอย่างเมามัน"ยังไม่พอครับ ยังได้มากกว่านี้"เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไม่แพ้กัน "ก็ใครใช้ให้คุณเอาแต่ทำงานจนลืมผมกันล่ะ โอ้ว"เขาเติมเต็มความเป็นใหญ่เข้าไปในช่องทางรักทันทีเมื่อพูดจบปึก"โรสไม่เคยลืมคุณเลยนะคะ อ๊าส์ ก็กลางวันโรสต้องทำงาน อึก อย่ารุนแรงนะสิคะ""นี่เป็นบทลงโทษครับคนดี คุณหนีผม อ๊าส์ ไปทำงานตั้งสามชั่วโมงแหนะ"ชายหนุ่มกดสะโพกขยับแก่นกายเข้าออกช่องทางรักของหญิงสาว ความเสียวซ่านทำเอาโรสรินสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกายชายหนุ่มจับขาเรียวของเธอมาเกี่ยวสะโพกสอบของตัวเองเอาไว้ก่อนจะโน้มลำตัวไปด้านหน้าก้มลงฉกชิมความหอมหวานจากยอดทันของเต้าอวบทั้งสองข้าง'ถ้าหากวันไหนไม่ได้ดื่มด่ำความหวานจากเต้าอวบทั้งสองข้างของหญิงสาว เขาก็จะนอนไม่หลับ'ปึก ปึก ปึก"แรงไปแล้วนะคะ อ๊าส์ เดี๋ยวโรสจะต้องออกไปที่รีสอร์ตอีกนะ"แม้ปากจะต่อว่าแต่ก็แอ่นหน้าอกป้อนความหอบหวานใส่อุ้งปากร้อนของชายหนุ่ม"ถ้าคุณไปทำงานจนลืมผมอีก กลับบ้านมาผมก็จ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่30
จุดต้นกำเนิดของน้ำตกอยู่ห่างออกไปยังทิศตะวันออกของไร่ ภัคพงศ์สัมผัสได้ถึงความร่มรื่นและความอุดมสมบูรณ์ทันทีเมื่อขับรถมาถึง ลำธารน้อยมีสายน้ำใสเย็นเฉียบไหลผ่านสามารถมองเห็นตัวปลาเล็กปลาน้อยแหวกว่ายไหลไปตามกระแสน้ำ"ที่นี่อุดมสมบูรณ์ดีจังเลยนะครับ ไม่เหมือนกับกรุงเทพ""ชาวบ้านแถวนี้เขาอนุรักษ์ความเป็นธรรมชาติเป็นทุนเดิมอยู่แล้วค่ะ เคยมีนายทุนมาขอซื้อที่ไปทำโรงงานนะคะแต่พวกชาวบ้านเขาไม่ขาย"โรสรินตอบชายหนุ่มก่อนเธอจะเดินถือตะกร้าใส่ของทานเล่นนำไปหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะนำเสื่อผืนใหญ่ออกมากางเพื่อใช้เป็นที่รองนั่ง"บรรยากาศร่มรื่นอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็ไม่ขายนะ"ภัคพงศ์นั่งลงด้านข้างหญิงสาว จมูกโด่งเป็นสันสูดดมกลิ่นอายความเป็นธรรมชาติเข้าเต็มปอด"จะทานอาหารเลยหรือว่าจะนั่งพักก่อนดีคะ""ผมยังไงก็ได้ครับ ว่าแต่โรสเถอะหิวหรือยัง ผมเห็นคุณใช้เวลาอยู่ในครัวเตรียมของพวกนี้ตั้งนาน"ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาก็มารู้จากปากของน้ำฟ้าว่าโรสรินออกไปตลาดเพื่อซื้อของเตรียมจะออกมาปิกนิกกับเขาที่นี่ และเธอยังเป็นคนที่จัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ให้เขาเป็นลูกมือช่วยสักนิด แล้วแบบนี้จะไม่ให้เ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่25
บรรยากาศภายในไร่ของยามค่ำคืนเงียบสงัดหลังจากในส่วนของทางรีสอร์ตแขกต่างพาทยอยกันเข้าไปพัก แต่คงจะมีแค่เพียงคู่รักอย่างคุณภูวดลและคุณหญิงรุ่งธิดาที่กำลังนั่งหน้าเครียด หลังจากได้รับสายจากลูกน้องของลูกชาย'ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ ครับนายใหญ่'"โทรตามคนของเรามาดีกว่าไหมคะคุณ ฉันเป็น
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่24
บรรยากาศภายในไร่ในช่วงตอนเช้าคือสิ่งที่ทำให้แขกทุกคนต่างพากันออกมาจากห้องนอนเพื่อสัมผัสบรรยากาศนั้น ๆ เหล่าคนงานต่างก็ทำหน้าที่ตัดกุหลาบที่ได้ตามเกรดไปส่งให้กับแม่ค้าที่ติดต่อเข้ามาเพื่อซื้อขาย "ตอนนี้รีสอร์ตของเราเต็มทุกห้องเลยค่ะคุณโรส"สิ่งที่น้ำฟ้าพูดออกมาทำให้โรสรินรู้สึกดีใจ ไม่ผิดหวังจริง ๆ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่23
"แกว่าอะไรนะ"ภัคพงศ์ตะคอกเสียงดังใส่หน้าของลูกน้องคนสนิท จนอีกฝ่ายต้องรีบหลบหน้าไม่กล้าสบตาชายหนุ่มซึ่งกำลังยืนจ้องหน้าเขาเขม็ง"นายใหญ่มีคำสั่งให้นายบินไปดูงานที่อังกฤษเย็นนี้ครับ"เพล้ง"แล้วแกไม่ได้บอกพ่อหรือไงว่าเย็นนี้ฉันมีธุระต้องไปต่างจังหวัด"น้ำเสียงเกรี้ยวการตวาดดังขึ้นอีกหลายเท่าตัวหลังจา
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่21
สิ่งที่โรสรินไม่อยากจะเชื่อก็คือ ทันทีเมื่อเธอกลับมาถึงไร่พร้อมกับโทรศัพท์เครื่องใหม่ก็ต้องเห็นร่างของใครบางคนกำลังเดินชมสวนดอกไม้ภายในไร่ของเธอทันทีเมื่อก้าวขาลงจากรถ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ลูกค้าซึ่งเข้ามาพักในรีสอร์ตของเธอทำมันได้'ภาคภูมิ'"ยินดีที่ได้เจอคุณอีกครั้งนะครับโรส"เขาเดินเข้ามาทักทาย
Vous vous intéresseriez aussi à
บุปผาของมาเฟีย
นัวร์เนีย12.3K Vuesเดิมพันรักมาเฟีย (Bet On Love)
ซีซั่นฟิน7.0K Vuesรัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana8.4K Vuesมาเฟียเถื่อนเมียเด็ก
หนูแดงอินดี้37.1K Vuesเพลิงรัก เพลิงแค้น
อัญญาณี115 Vuesเหนือเกมรัก (Black Love)
แอกกี้แอนด์ครีม/จิ่วจือป๋ายเฉียน342 Vuesเมียแลก
มนสิกานต์421 Vuesซีรีย์รักนี้พี่ขอเหมา
เฮียกังฟู260 Vues
