พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+

“แต่ฉันอยากสนุกกับเธอจังน้ำตาล” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูเล็กของนรารักษ์ ทำเอาขนในกายสาวลุกซู่อย่างตกใจระคนหวาดกลัว“คะ...คุณเคย์เดน จะทำอะไรน้ำตาลปล่อยนะคะ” เธอถามเสียงสั่นขณะที่มือหนาโอบรอบเอวบางเอาไว้ จากนั้นเขาก็พลิกตัวให้เธอหันมาเผชิญหน้าอีกครั้งเปรี้ยง!!ซ่า!!เสียงฝนพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่เทลงมาทำเอาใจสาวเต้นแรงด้วยความสั่นไหว เนื่องจากเธอกำลังกลัวคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ใจจะรู้ว่าตัวเองชอบเขา แต่คนตรงหน้าไม่เหมือนกับผู้ชายที่ดูดีดังเช่นที่เห็นทุกวัน“เป็นอะไร ตัวสั่นเชียว...” น้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันเหมือนแฝงอะไรบางอย่าง ทำเอาเด็กสาวอย่างนรารักษ์ถึงกับสติกระเจิง เพราะเธอไม่เคยเจอเคย์เดนในรูปแบบนี้มาก่อน“คะ...คุณเคย์เดนจะทำอะไรน้ำตาลคะ” ดวงตากลมโตมองชายตรงหน้าอย่างสั่นระริก“จะพาเธอไปเล่นของเล่น สนใจไหม”“มะ...ไม่ค่ะ น้ำตาลจะกลับห้องแล้ว” นรารักษ์บอกอย่างหวาดกลัว อีกทั้งตอนนี้เธออยู่กับเคย์เดนในห้องสมุดสองต่อสอง ซึ่งมันไม่ถูกไม่ควรเท่าไรขณะเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนกับใจของเด็กสาว แต่ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้พูดอะไรต่อ ร่างของเธอก็ลอยหวือขึ้นจากพื้น ขึ้นมาอยู่ใ

“หึ...ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้จะพาเธอมาเล่นของเล่น” “มะ...ไม่เอา” นรารักษ์เริ่มหวาดกลัว เนื่องจากว่าเธอไม่เคยแม้แต่มีสัมพันธ์สวาทกับใครสักคนเดียว และต้องมาเจอเคย์เดนอีกเธอคงรับไม่ไหวอย่างแน่นอน “เอา...เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธมันทั้งนั้น ฉันจะทำให้เธอได้เรียนรู้เซ็กซ์แบบใหม่ และมันอาจจะเป็นแบบที่เธอชอบก็ได้...” “จะทำอะไร...อย่านะ”ดวงตากลมโตมองอย่างหวาดกลัวเมื่อเคย์เดนกำลังเดินไปหยิบของเล่นชิ้นใหม่ที่ทำเอาเธอกลัวมากกว่าเดิม มันคือแส้ที่ปลายเป็นพู่ๆ จนคิดว่าถ้าเขาฟาดบนร่างกายของเธอมันคงเจ็บมาก “คุณจะตีน้ำตาลเหรอ ไม่เอานะ น้ำตาลกลัว” ดวงตาราวกับเหยี่ยวของเคย์เดนจ้องมองไปยังร่างเปล่าเปลือยของนรารักษ์อย่างปรารถนา ใครจะไปคิดว่าเด็กอายุสิบแปดปีอย่างเธอจะอวบอั๋นได้มากขนาดนี้ ยิ่งเห็นเนื้อขาวๆ ของเธอมันก็ทำเอาเขากลืนน้ำลายลงคอ และอยากจะรู้ว่าถ้าเกิดมีรอยแดง เพราะฝีมือของเขามันจะดีสักแค่ไหน “เจ็บนิดเดียวคนสวย แล้วคืนนี้เราจะสนุกสุดเหวี่ยงกัน” เปรี๊ยะ!!! ปลายแส้ที่อยู่ในมือของเคย์เดนฟาดไปที่ต้นข

“คุณคะ...น้ำตาลเจ็บ ขอร้องหยุดเถอะ เอามันออกไป” นรารักษ์วิงวอนขอความเห็นใจ มันยิ่งทำให้เคย์เดนมีอารมณ์มากขึ้น การได้ยินเสียงหวานๆ มันปลุกเร้าอารมณ์ของเขาดีเหลือเกิน “เจ็บก็ต้องอดทนน้ำตาล...เพราะให้ตายยังไงคืนนี้ฉันก็จะไม่ปล่อยเธอไปเด็ดขาด!” ชายหนุ่มบอกแล้วจัดการโน้มลงมาขบกัดที่ยอดอกสีหวาน ขณะที่มือหนาทำการถอดเสื้อที่ค้างอยู่ตรงข้อมือของนรารักษ์ออกทันที “อื้อ...” ฟันคมๆ ที่ขบงับลงมาบนยอดถันแข็งเป็นไตของคนตัวเล็ก มันแรงมากจนนรารักษ์ขบเม้มริมฝีปากที่เพิ่งแตกเพราะการกระทำของชายหนุ่มเมื่อครู่อีกครั้ง “อ๊า...” สาวร่างบางร้องครางออกมาอย่างหน้าไม่อาย เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แทนที่จะผลักไสเขาที่มอบความเจ็บปวดให้ แต่กลับชื่นชอบที่มันทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน “เธอชอบ...ฉันรู้น้ำตาล...” ปากหยักดูดลงไปที่ลำคอระหงจนมันห้อเลือด และนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ ร่างกายของนรารักษ์ต้องเต็มไปด้วยรอยรักที่เขาฝากเอาไว้ให้กับเธอ “อื้อ...เจ็บ” “เจ็บแล้วเสียวไหม...บอกมาสิ” มาเฟียหนุ่ม

“จ้ะ...น้ำตาลไปก่อนนะคะพี่คินน์ ยังไงน้ำตาลรบกวนปิดบ้านให้อีกทีนะคะ” เสียงหวานบอกแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที แม้ตอนนี้หน้าที่การงานของนรินดาจะดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่เธอก็ไม่เลือกงาน ทำทุกอย่างที่ได้เงินทุกวันนี้เธออาจจะก้าวช้ากว่าคนอื่นเพราะไม่ได้เรียนต่อ ความผิดพลาดในครั้งนั้นทำให้ต้องอุ้มท้องลูกหนีออกมา และไม่กล้าไปสมัครเรียนที่ไหนเนื่องจากกลัวผู้ชายคนนั้นรู้ จนกระทั่งมาเจอกับคินน์ ผู้ชายที่แสนดีทุกอย่าง ทำให้เธอสามารถลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง “ได้ครับ...รีบกลับมานะ พี่กับน้องควีนรออยู่” “บ๊าย บาย...ค่ะคุณแม่” ร่างเล็กของน้องควีนอยู่ในอ้อมแขนของคินน์ซึ่งทั้งสองกำลังส่งยิ้มให้เธอที่หน้าประตูบ้าน แต่ทำไมนะหัวใจสาวมันรู้สึกสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก มันรู้สึกเหมือนจะต้องมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น “ไว้แม่จะรีบกลับนะคะ” นรินดาออกจากบ้านด้วยรถประจำทาง แม้คราแรกคินน์บอกว่าจะมาส่ง แต่เธอร้องห้ามเอาไว้ เพราะใครจะกล้านั่งรถหรูของเขา คนอื่นที่เห็นว่าเธอเดินลงมาจากรถอาจจะมองกันเป็นตาเดียว หญิงสาวเลยเลือกที่จะโหนรถเมล์มายังโรงแรมที่จัดงานในคืนนี้แทน

“อย่ามาดูถูกฉันนะคุณเคย์เดน ฉันไม่ใช่เบี้ยล่างอะไรสำหรับคุณอีกแล้ว!” นรินดาจ้องมองชายร่างใหญ่ที่ใช้สายตาดูถูกเธอราวกับผู้หญิงไร้ค่า สายตานี้มันคือสายตาเดียวที่เขาใช้มองเธอ มันทำให้เธอรู้สึกรังเกียจตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยใจง่ายยอมชายคนนี้ เพราะหวังว่าสักวันเขาจะรัก แต่เปล่าเลย สิ่งที่ทำมันกลับยิ่งสร้างการดูถูกมากยิ่งขึ้น“อ๋อเหรอ...แล้วเธอมีอะไรดีล่ะ ผ่านไปสี่ปีเป็นได้แค่เด็กเสิร์ฟ นอนอ้าขาให้ฉันเอาไม่กี่ทีเธอกินข้าวร้านอาหารหรูๆ ได้เป็นสิบมื้อด้วยซ้ำ!” คำพูดหยามเหยียดทำเอาร่างกายของนรินดาสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกเสียใจ ทุกอย่างมันถาโถมกลับมาอีกครั้ง เพียะ!! “ไอ้คนทุเรศ! ไม่ว่าจะกี่ปีคุณแม่งก็ยังเหมือนเดิม ดูถูกฉันไม่เปลี่ยน” นรินดาพยายามควบคุมน้ำตาของตัวเองไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่อยากเป็นคนอ่อนแอเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน คนที่ยอมให้เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจทุกอย่างเพียงเพราะคำว่ารัก ทั้งๆ ที่เขามองเธอเป็นเพียงผู้หญิงใจง่ายที่ปล่อยให้เขาเอาแบบไม่เสียเงินสักบาท “เหอะ! แล้วตัวเองดีให้ฉันไม่ดูถูกไหมล่ะ...ก็ไม่ แต่เดี๋ยวนี้คงไม่โง่เหมือนแต่ก่อนแล้วใช่ไหม...” มือหนาข