20

เปล่าหรอกไม่เพียงแค่คิด...

วลีวาดผู้กำลังท้องโต ความรู้สึกต่าง ๆ กำลังอ่อนไหวรุนแรง ต่อให้หล่อนจะมีความเข้าใจถึงความต้องการของแทน เข้าใจในความรู้สึกที่วาดวลีผู้เป็นน้องมีใจต่อสามีของหล่อน แต่การจะยอมรับ บางครั้งเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจได้เหมือนกัน หล่อนรักทั้งคู่ ไม่ต้องการให้พลัดพรากจากกัน

ใครจะพูดว่าอะไรก็สุดแท้แต่ ยังเหลือเพียงแค่การอธิบายให้พ่อกับแม่เข้าใจเท่านั้น เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อนเกินกว่าจะคิดคำอธิบายได้ง่าย ๆ

เรื่องราวจึงยังคงคาราคาซัง

แต่...เรื่องในห้องที่มีเพียงไม้ผนังขวางกั้นเวลานี้ กำลังเร่าร้อน

เมื่อวลีวาดสลัดความรู้สึกอื่น ๆ ทิ้งไปหมดแล้ว ก็เหลือเพียง..อารมณ์วาบหวามที่กำลังเกิดขึ้นมาเอง หล่อนท้องโตก็จริง แต่ยังคงมีความต้องการเหลือเฟือ

ในห้องนั้นเงียบลงไปแล้ว แต่ก็เพียงพักเดียวเท่านั้นก็เริ่มมีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นอีก

“อย่าค่ะพี่เขย”

นั่นคือเสียงกระซิบกระซาบของวาดวลี

วลีวาดพลิกร่างหงาย กลับมาตะแคง พยายามจะหลับให้ได้ แต่ก็ยังเหมือนเดิม ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่สามารถทำได้

ริมฝีปากของวลีวาดขึงตึง อารมณ์ขุ่นมัว...ยังไม่พออีกหรือไง ฮึ!

แต่...ความเร่าร้อนฉากใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องนั้น ทำให้วลีวาดเริ่มจะอดใจไม่ไหวเหมือนกัน หล่อนแค่ท้อง ส่วนความรู้สึกวาบหวิว หื่นในอารมณ์ยังคงมี

อารมณ์หึงหวงสามี อย่างที่ควรจะเป็นหล่อนก็ยังมี หล่อนไม่ได้เป็นหญิงสาวที่อารมณ์แปลกประหลาดอะไร มันยังคงมีเหมือนเดิมนั่นเอง เพียงแค่หล่อนพยายามระงับเอาไว้

แต่เมื่อในห้องนั้นเริ่มต้นอีกครั้ง วลีวาดไม่ไหวแล้ว หล่อนไม่ใช่พระอิฐพระปูนซะเมื่อไหร่ ความรู้สึกร้อนแรงของหล่อนกำลังถูกปลุกเร้าให้ลุกโชน มือของหล่อนขยำอยู่ที่เต้าที่กำลังอวบอิ่มเปล่งปลั่งเต็มที่ ยอดถันเริ่มเป็นสีคล้ำ สักพักเดียวก็เลื่อนลงไปที่เป้ากางเกง

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะช่วยตัวเอง แต่มันแปลกตรงที่หล่อนนอนฟังเสียง แทน ผู้เป็นสามีของหล่อนกำลังเริงรักกับน้องสาว ในขณะที่ตัวหล่อนต้องมาช่วยตัวเอง

แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่อหล่อนรับรู้ถึงการกระทำนั้นมานานแล้วนี่

อารมณ์ของสาวท้องอย่างวลีวาดกำลังปั่นป่วนรุนแรง ไม่สามารถระงับได้เลย เพราะเสียงของห้องที่อยู่ข้าง ๆ มีเพียงผนังไม้กั้น กำลังทำร้ายหล่อน

ท่อนล่างถูกเลื่อนลงปลดเปลือยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

กระเปาะเนื้อตรงนั้นก็ฉ่ำเยิ้มด้วยเมือกหล่อลื่น... นิ้วของวลีวาดค่อย ๆ แทรกลงไป

“อูยย...ไม่ไหวแล้ว...”

ไม่เฉพาะวลีวาดหรอก ข้างในห้องที่เพิ่งเริ่มฉากรักครั้งใหม่ก็กำลังได้ที่เหมือนกัน เสียงของการกระแทกกระทั้นดุเดือดรุนแรง

วลีวาดรู้ดีว่า เวลาอารมณ์ของแทนพลุ่งพล่าน เขาสามารถกระแทกได้อย่างดุดันแค่ไหน

เสียงของน้องสาวหล่อน แม้พยายามสะกดกลั้นเพื่อไม่ให้ได้ยิน ก็ยังได้ยินออกมาอยู่ดี บ่งบอกถึงอาการเสียวซ่านสุดขีดเกินระงับเอาไว้

มันคือช่วงเวลาอันแสนสุขและแสนจะทรมาน...

วลีวาดผล็อยหลับไปหลังจากช่วยตัวเองจนเสร็จ มารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อมีร่างของแทนเข้ามานอนใกล้ ๆ กอดร่างของหล่อนเอาไว้

“ผมรักคุณนะ” เสียงของแทนดังอยู่ใกล้ ๆ

“ง่วงค่ะ” วลีวาดตอบเสียงงัวเงีย

แทนหอมแก้มหล่อน กอดหล่อน สักพักก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย...

เช้านั้น วาดวลีไม่กล้าสบตากับวลีวาดผู้เป็นพี่สาว แม้แทนจะบอกความจริงหมดแล้วว่า ที่ผ่านมาวลีวาดรู้เรื่องหมดทุกอย่าง แทนกลายเป็นพญาเทครัว ฟันเรียบทั้งพี่ทั้งน้องไปเรียบร้อย

แต่เรื่องนี้พ่อกับแม่ไม่รู้เรื่องด้วย มันช่างเป็นอะไรที่น่าอดสูและเลวร้ายที่สุดอย่างไม่น่าให้อภัย นี่คือความคิดที่เกิดขึ้นมาภายในใจ คอยรบกวนวาดวลีอยู่ตลอดเวลา หล่อนอาบน้ำแต่งตัว จะเดินออกจากบ้านไปรอรถ

“จะรีบไปไหนน้องเล็ก”

เสียงของวลีวาดร้องเรียกตาม

“หนูรีบค่ะพี่ใหญ่”

“เดี่ยวให้พี่แทนไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่ต้อง”

หล่อนปฏิเสธลิ้นรัว ตอนนั้นวินมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งโฉบเข้ามาใกล้พอดี หล่อนรีบโบกแล้วขึ้นซ้อนท้ายไปในทันที

“เป็นอะไรของเค้านะ”

เสียงของวลีวาดบ่นตามหลัง

สำหรับวาดวลี พอพ้นจากบ้านมาแล้ว หล่อนก็ระบายลมออกจากปากอย่างโล่งอก จริงอยู่ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนระหว่างแทนกับหล่อน พี่สาวน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดตามที่แทนบอกนั่นแหละ แต่เช้ามาพี่สาวของหล่อนก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรผิดปกติ มันก็เหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา

แต่หล่อนสิ ไม่กล้าแม้กระทั่งจะสบตาตรง ๆกับวลีวาด หล่อนรู้สึกละอายใจ มันไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องดีงาม ความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่เกิดขึ้นระหว่างหล่อนกับแทน จะโทษเขาก็ไม่ถูกนัก เพราะเรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดังอยู่แล้ว แทนก็เหมือนกับผู้ชายทั่วไป

หล่อนควรจะไปจากบ้านหลังนี้จริง ๆเสียที ปล่อยให้พี่สาวกับแทนได้อยู่ด้วยกันไปตามประสาผัวเมีย ได้ดูแลพ่อกับแม่ไปด้วย

หล่อนยังมีอนาคตอีกไกล

เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป เก็บเอามาคิดก็เสียเวลาเปล่า เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็มาจากหล่อนเองด้วย หล่อนไม่โทษใคร

ถึงทำงานแล้ว...

วาดวลีเดินใจลอย คิดเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น เป็นเรื่องที่หล่อนจะต้องตัดสินใจอย่างเร่งด่วน

“จ๊ะเอ๋!”

“ว้าย!” วาดวลีสะดุ้ง ขึงหน้าตึงดุเพื่อน “ไอ้น้ำ เดี๋ยวเหอะ!”

น้ำหัวเราะคิกคัก “ใจลอยเหรอ คิดถึงใครเอ่ย”

“บ้าสิ จะคิดถึงใครได้ล่ะ”

“แน่ะ! ถามดี ๆ ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ”

วาดวลีเผยพิรุธของตัวเองออกมาโดยไม่รู้ตัว ในที่ทำงานไม่เคยมีใครรู้หรอกว่าหล่อนมีใครเข้ามาในชีวิตบ้างแล้วหรือยัง เพราะหล่อนค่อนข้างมุ่งมั่นกับการทำงานมากกว่าเรื่องอื่น

น้ำ เป็นเพื่อนสนิทในที่ทำงาน มีแฟนที่คบหากันมายาวนานตั้งแต่สมัยเรียนแล้วละ ไม่เหมือนวาดวลี ทั้งบุคลิกและวิธีการทำงาน

ไม่เคยมีใครระแคะระคายมาก่อนว่า วาดวลีจะมีใครเข้ามาในชีวิต

แต่ครั้งนี้ดูเปลี่ยนไป วาดวลีหน้าแดง แสดงอาการเขินออกมาอย่างชนิดที่ไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้

“อยากรู้จังน้า...ว่าใครคือหนุ่มผู้โชคดีคนนั้น” น้ำยังตามมากระเซ้า

วาดวลีขึงหน้าตึง... “บ้าน่า ไม่มีอะไรหรอก”

“ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ”

“ก็คนมันสุขภาพดี” หล่อนตอบไปโน่น

น้ำเป็นคนช่างสังเกต เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนว่าเหมือนมีเรื่องบางอย่างในใจ เพราะฉะนั้นช่วงพักเที่ยง หล่อนก็สามารถทำให้เพื่อนหลุดปากออกมาจนได้ ถึงแม้ว่าจะยังไม่ระบุสาเหตุจริง ๆ

น้ำนิ่วหน้ามองเพื่อนที่กลับมามีสีหน้าจริงจัง เมื่อหล่อนพูดว่าจะต้องหาห้องพักอยู่ข้างนอก

“เพราะอะไรฮึ เล็ก”

น้ำถามเพื่อน

“ไม่มีอะไร เพื่อความสะดวก”

“ไม่จริงอ่ะ มันต้องมีมากกว่านั้น”