ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย

ในวันที่พายุฝนกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดสนิท กับเสียงไซเรนดังเบาๆ ทำเอาร่างบางที่กำลังกำสิ่งของที่อยู่ในมือนั้นสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

         นัยน์ตาโฉบเฉี่ยวสั่นระริก เนื้อตัวเปียกปอน เช่นเดียวกับอีกคนที่ยืนนิ่ง ไม่กล้าเคลื่อนไหวเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะลั่นไกปืนเสียก่อน

         “เอวา เธอวางปืนลงเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาผิดกับเธอ แต่ขอให้ปล่อยทิวาไปเถอะ”

         เสียงทุ้มของร่างสูงร้องห้าม ใบหน้าหล่อซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ผิดจากทุกครั้งที่เธอเจอเขา

         คำถามที่แน่นอยู่ในอก ทำไมต้องเป็นทิวา ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ที่ถูกรักอยู่ร่ำไป แล้วเธอล่ะ ทำไมเขาถึงไม่มองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักแบบนั้นบ้าง

         โคตรไม่ยุติธรรม...

         “ทำไมพี่คีนไม่รักเอวาบ้างคะ ฮึก” หญิงสาวถามเสียงสั่น เนื้อตัวหนาวเหน็บเช่นเดียวกับใจแสนอ้างว้าง ในมือยังคงหันปลายกระบอกปืนเข้าหาคนที่เธอเกลียดชังสุด

         “พี่ขอโทษ...”

         คีนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนลง ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่ตนรัก

         ไม่ต้องอธิบายให้มากความ เพียงแค่สายตาของคนทั้งคู่ก็เป็นคำตอบให้เอวาได้แล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรก็มิอาจครอบครองหัวใจผู้ชายคนนี้ได้

         “หึหึ แพ้แล้วสินะ”

         เธอก้มลงพร่ำบอกกับตัวเอง ต่อให้เธอลั่นไกสุดท้ายมันก็เท่านั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หัวใจคีนก็ยังเป็นของทิวา ส่วนเธอก็ต้องไปนอนในตารางอันแสนหนาวเหน็บ ซึ่งไร้คนรักอยู่ดี

         “ไม่เอาแล้ว ฮึก ไม่อยากชนะแล้ว ไม่อยากรักพี่คีนแล้ว”

         หญิงสาวลดมือลงพร้อมกับปล่อยโฮอย่างน่าเวทนา เธอไม่อยากรักผู้ชายคนนี้แล้ว อยากลืม ลืมเรื่องของคีนไปให้หมด

         “พี่เอวาคะ”

         สาวร่างเล็กพยายามใช้ความกล้าขยับตัวเข้าหาคนสะอื้นหนัก ทว่าร่างบางกลับก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง

         “อย่าเข้ามานะ กูยิงมึงจริงๆด้วย”

         เอวาตะโกนลั่นแข่งกับเสียงฝน เธอไม่ต้องการความสงสารหรือความเห็นใจจากศัตรู แค่นี้มันก็น่าสมเพชจนเกินพอ

         “เอวา กลับบ้านเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาผิดเรื่องที่ผ่านมา”

         คีนพูดออกมาตามความจริง ชายหนุ่มพยายามก้าวเท้าไปหาทิวาที่ยืนอยู่ แล้วคว้าเอวคอดมากอดไว้แน่น ใช้แผ่นหลังเป็นกำแพงบัง คมกระสุน หากเอวาจะลั่นไก

         เอวากระตุกยิ้มด้วยความสมเพชของตัวเอง มองศัตรูหมายเลขหนึ่งอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ตัวเองรักด้วยหัวใจเจ็บ

         ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ถ้าเธอไม่อยู่แล้วคีนจะรู้สึกอย่างไร จะคิดถึงเธอไหม หรือยังโกรธเรื่องที่เธอทำบ้าๆ อยู่ แต่ช่างเถอะ ในเมื่อเธอกำลังจะไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ต่อให้เขาจะไม่นึกถึงเธอเลย เธอก็ไม่รับรู้อยู่ดี

         “ขอบคุณนะคะพี่คีน ฮึก ขอบคุณจริงๆ”

         “อย่านะ เอวา!!”

         คีนร้องห้ามเมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังก้าวเท้าถอยหลังชิดกับรั้วเล็ก ซึ่งกั้นไว้ไม่ให้ตกลงไป ก่อนที่เอวาจะตัดสินใจปีนรั้วนั้น พร้อมกับทิ้งตัวเองลงสู่แม่น้ำอันเชี่ยวกราก โดยที่คีนวิ่งมาคว้าตัวเอวาไว้ไม่ทัน

         ท่ามกลางสายฝนเม็ดหนา ร่างของนางร้ายกำลังถูกกระแสน้ำดูดกลืนและจมดิ่งสู่เบื้องล่าง ขณะที่สติกำลังจะดับไป เธอนึกในใจพร้อมกับคำขอที่ว่า

         หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เกิดมามีคนที่รักดั่งเช่นทิวากาล คนที่เธอไม่มีวันชนะได้เลย