ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ

เยี่ยนจิ่งหลิงมีท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขารีบผลักเว่ยหลีให้ออกห่างจากตัว เมื่อก้มลงมองก็พบว่าเจ้าหนอนน้อยที่หว่างขาของเขามันกำลังแข็งชูชันท้าทายสายตาของเว่ยหลีอยู่จริงๆ ชายหนุ่มใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะชี้หน้าด่าเว่ยหลีทันที“เจ้ามันต่ำช้า แพศยา หน้าด้านไร้ยางอาย!”เว่ยหลีถึงกับกรอกตาไปมาหนหนึ่ง พลางคิดในใจว่าตนเองแข็งเองแล้วยังจะมาโทษคนอื่นอีก“ฝ่าบาท หนอนของพระองค์ทรงแข็งเองนี่เพคะ หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนทำเสียหน่อย เอ๋? หรือว่าพระองค์ยังทรงตัดใจจากหม่อมฉันไม่ได้ จึงแข็งสู้มือเช่นนี้”“เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้ หึ! ข้าคิดเอาไว้แล้ว สตรีเช่นเจ้ามันเป็นคนดีไม่ได้หรอก เดิมทีคิดว่าไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้วจะทำตัวดีขึ้น กลับทุเรศยิ่งกว่าเดิม ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องไปอยู่ที่ตำหนักเย็นแล้ว มาเป็นนางกำนัลรับใช้อยู่ที่ตำหนักของข้า ข้าจะดัดนิสัยเสียของเจ้าเอง”ดัดตัวเองก่อนเถอะ!เว่ยหลีลอบก่นด่าเยี่ยนจิ่งหลิงอยู่ในใจ นางไม่อยากจะสนใจเขาอีก เยี่ยนจิ่งหลิงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับโทสะของตนเอง ก่อนจะเอ่ยเรียกคนที่อยู่ข้างนอก“ใครอยู่ข้างนอก ไสหัวเข้ามานี่!”ไม่นานก็มีนางกำนัลและขันทีเดินเข้ามา เยี่ย

เว่ยหลีกดร่างของเยี่ยนจิ่งหลิงลงไปนอนบนพื้นหญ้า นางจ้องมองแผงอกล่ำสันของเขาด้วยแววตาเป็นประกาย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เยี่ยนจิ่งหลิงนั้นมีเสน่ห์ที่ดึงดูดใจต่อนางเป็นอย่างยิ่ง อยู่ๆความผิดชอบชั่วดีและความเมาก็ตีกันในหัวของนาง นางพยายามเบือนหน้าหนีไม่มองลำแท่งมังกรขนาดใหญ่ของเขา หัวใจของหญิงสาวพลันเต้นถี่ระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาที่นอกอก เยี่ยนจิ่งหลิงยกยิ้มมุมปาก สตรีต่ำช้าผู้นี้คิดยั่วยวนเขา นางจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสม!“หันหน้ามา!”“ไม่เพคะ อื้อ!”เขาลุกขึ้นมานั่ง ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาใหญ่บีบคางเล็กของนางให้หันมาหาเขา แล้วจึงกดศีรษะของนางมาที่หว่างขาและบดเบียดลำแท่งเอ็นอุ่นร้อนเข้าไปในโพรงปากสวยของนางจนมิดลำอีกหน เว่ยหลีเบิกตาโพลงด้วยความตกใจที่ถูกเขาจู่โจมเช่นนี้ป่าเถื่อนที่สุด!แต่มันก็ฟินดีแฮะ!“ซี้ด!”เยี่ยนจิ่งหลิงขบกรามแน่นพลางร้องครางออกมาด้วยความกระสัน รสสัมผัสจากนางมันทำให้รู้สึกคลายความทรมานไปได้ไม่น้อย เขาจับศีรษะของนางขยับขึ้นลงอย่างหนักหน่วง จนเกิดเสียงดัง อ๊อก อ๊อกด้านเว่ยหลีก็แทบตาเหลือก นางขยับหนีไปไหนไม่ได้ จำต้องยอมรับความเสียวซ่านที่เขายัดเยียดให้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ย

เว่ยหลานถูกลดตำแหน่งและต้องย้ายไปอยู่ตำหนักใหม่ที่เล็กกว่าเดิม แม้นางจะไม่ยินยอมแต่กลับไม่อาจทำสิ่งใดได้ เว่ยหลานเก็บความแค้นนี้เอาไว้ในใจ เมื่อรักษาตัวจนหายดีแล้วนางจึงคิดแผนการหนึ่งขึ้นมาได้“เจ้าไปตามเว่ยหลีมาพบข้าที”เว่ยหลานหันไปเอ่ยกับนางกำนัลคนสนิทของตน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากออกมา แม้ฝ่าบาทจะลดขั้นนาง แต่อย่างไรนางก็ยังได้ชื่อว่าเป็นสนมคนโปรดของเขาอยู่ดี ซ้ำร้ายยามนี้เว่ยหลีก็เป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่ง แล้วจะเอาสิ่งใดมาสู้รบปรบมือกับนางได้กันเล่า ในเมื่อเอาโทสะไปลงกับเยี่ยนจิ่งหลิงไม่ได้ เช่นนั้นก็เอาไปลงกับเว่ยหลีนี่ล่ะด้านเว่ยหลีนั้นยามนี้นางเพิ่งจะหาบน้ำเสร็จ เดิมทีคิดจะไปคำนับเยี่ยนจิ่งหลิงสักหน่อย แต่กลับพบว่าเขาไม่อยู่ที่ตำหนัก ขันทีน้อยจึงบอกนางว่าไว้ค่อยมาใหม่ ประจวบเหมาะกับมีสาวใช้ผู้หนึ่งมาแจ้งนางว่าเว่ยหลานต้องการพบ เว่ยหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกสงสัยว่าเหตุใดเว่ยหลานจึงอยากพบนาง แต่หญิงสาวไม่ได้สงสัยสิ่งใดให้มากความ ก็ตามนางกำนัลผู้นั้นไปที่ตำหนักของเว่ยหลานทันที จวินหลานคิดจะตามไปด้วยแต่เว่ยหลีกลับบอกว่านางไปเองได้ จวินหลานจึงไม่กล้าขัดเจ้านาย ยามนี้แม้สถานะของนา

เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น เยี่ยนจิ่งหลิงจึงโน้มใบหน้าลงมาครอบครองริมฝีปากเรียวบางของเว่ยหลีอย่างถือวิสาสะ เขามอบจูบอันเร่าร้อนและดุดันให้แก่นาง จนนางรู้สึกหายใจติดขัด เยี่ยนจิ่งหลิงสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของเว่ยหลี ก่อนที่จะใช้ลิ้นของเขาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของนาง บรรจงจูบอย่างดูดดื่มเพื่อลิ้มรสความหวานฉ่ำจากริมฝีปากบางที่แสนเย้ายวนเว่ยหลีเริ่มอ่อนระทวยและคล้อยตาม สองมือเล็กโอบรัดรอบลำคอของเยี่ยนจิ่งหลิงเอาไว้ และจูบตอบเขาด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรง เยี่ยนจิ่งหลิงผละออกจากริมฝีปากของเว่ยหลี ก่อนจะประทับรอยจูบลงมาที่ซอกคอขาวนวลเนียนของนางก่อนจะขบกัดมันเบา ๆ มือข้างหนึ่งก็ปลดอาภรณ์ของนางออกจนหมด เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มและร่างบางระหงที่งดงามราวกับภาพวาดเยี่ยนจิ่งหลิงจ้องมองเรือนร่างของเว่ยหลีด้วยแววตาเร่าร้อน อารมณ์ของเขาตอนนี้กำลังพลุ่งพล่านจนอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่“อ่าห์ ฝ่าบาท เสียวเหลือเกินเพคะ”เว่ยลีร้องครางเสียงกระเส่าเมื่อถูกเขาใช้ลิ้นร้อนโลมเลียดูดดึงที่ยอดเนินอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง มือหนาใหญ่ขยำดอกบัวทั้งสองดอกอย่างเอาแต่ใจ และกลืนกินยอดบัวงามสีชมพูที่ชูช่ออย่างหิวกระหายจ๊วบ จ๊

สิ้นคำสั่งของนางโจว เหล่าข้ารับใช้ก็กรูกันเข้ามาจับตัวของเว่ยหลีเอาไว้ทันที เว่ยหลีถึงกับสบถออกมาคราหนึ่ง ชีวิตของนางมันจะรันทดอันใดปานนั้น ตั้งแต่ทะลุมิติมาก็ไม่ได้อยู่สบายเลยสักวันเดียวเหล่าบ่าวไพร่กดตัวนางลงกับพื้น นางโจวที่เห็นเช่นนั้นก็สั่งให้คนไปเอาแส้มาให้ตน นางแกว่งแส้ในมือไปมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงของผู้ที่อยู่เหนือกว่า“วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำ ที่ผ่านมาข้าอาจจะเคยอยู่ภายใต้การกดข่มของแม่เจ้า นางคอยข่มข้าทุกทาง แม้แต่เจ้าก็ยังกดข่มลูกสาวของข้า แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน เจ้ากลับต้องเป็นฝ่ายมากราบกรานข้า ช่างสาแก่ใจยิ่งนัก”เว่ยหลีเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองนางโจวด้วยสายตาเขม็ง ก่อนจะเอ่ย“การตายของท่านแม่ไม่ปกติ เจ้ามีส่วนรู้เห็นใช่หรือไม่?”“นางตายเอง อย่ามาใส่ร้ายข้า เหอะ ไม่พูดกับเจ้าแล้ว วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตายคามือ”ด้านอาหร่วนก็คิดจะเข้ามาช่วยเว่ยหลี แต่กลับถูกคนของจวนตระกูลเว่ยจับตัวเอาไว้เช่นเดียวกัน นางโจวตวัดแส้หมายจะหวดเข้าใส่ร่างของเว่ยหลี แต่อยู่ๆ กลับมีเท้าของใครบางคนถีบเข้ามาที่เอวของนาง ทำเอานางโจวลอยกระเด็นไปประแทกพื้นกระอักเลือดออกมาคำโต ตามมาด้วยเสียงของเจ้าเ