Novel-novel oleh มัสยา บุรินทร์

“ผมมาที่นี่ก็เพื่อจะตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง...”พร้อมพงศ์เป็นคนพูดเอง เขาแต่งตัวเหมือนเตรียมจะเดินทางอีกครั้งวารีมองเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนกำลังสูญเสียอีกครั้งต่อให้พยายามทำใจเอาไว้แล้วก็ตาม“คนรักเหรอคะ”นางถาม“เธอเป็นยิ่งกว่าคนรักครับ”เขาตอบ“ภรรยาหรือเปล่าคะ”“ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี...ขอโทษนะครับคุณมีครอบครัวหรือเปล่า”“ค่ะมีค่ะไม่ใช่สิคะต้องตอบว่าเคยมี”วารีพยายามซ่อนความเศร้าเอาไว้“สามีฉันเสียไปแล้วค่ะ”“โอ้... เสียใจด้วยนะครับแต่เขาแค่เดินทางไกล”“ค่ะเดินทางล่วงหน้าไปก่อน”“ซักวันเราก็ต้องตามเขาไปเหมือนกัน”“ค่ะคิดว่างั้น”นางพยายามไม่เศร้

“ค่ะ”“ขอบคุณครับ”พร้อมพงศ์เลื่อนตัวขึ้นมาใช้แกนกายสัมผัสไปบนเนื้อตัวเปลือยของนางเอ็นอุ่นถูกเขานำมาวางกลางร่องอกอวบวารีใช้สองมืออัดเนื้อแนบเข้าหาแท่งเอ็นหลังจากนั้นปล่อยให้เขากระทำไปตามอารมณ์แท่งของคนวัยขนาดนี้ยังคงแข็งแกร่งขนาดก็เหลือกินเหลือใช้วารีไม่อยากจะนึกถึงว่าผู้ชายคนนี้เคยผ่านผู้หญิงมาสักกี่คนแล้วลำพังแค่รูปกายภายนอกยังทำให้ผู้หญิงเกิดอาการหวั่นไหวปั่นป่วนแม้กระทั่งนาง...ผู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาจนถึงค่อนอายุแล้วก็ยังอดไม่ได้และยิ่งไม่อยากรับรู้ว่าแท้จริงการมาถึงที่นี่ของเขาเพื่อจะตามหาใครเพราะพอระลึกต่อว่าเขาอาจะต้องจากนางไปชั่วชีวิตหรือตลอดกาลก็ให้บังเกิดความรู้สึกหดหู่เสียแล้วละปลายแท่งเริ่มแดงเข้มเมือกเหนียวยังคงเล็ดลอดออกมาจากรูปล่อยกระสุนนางบีบเต้าสร้างความกระชับให้กับเขาแต่แล้ว...เขาถอนแกนกายออกเ

1006 คำ“หอมออกครับหอมจริง ๆ”หนุ่มใหญ่มีอาการหื่นกระหายทุกอากัปกิริยาอ้อมกอดยังกระชับแน่นแกนกลางกายผงาดขึ้นจนสาวใหญ่รับรู้ได้ถึงสัมผัสดังกล่าวเมื่อกี้คุณเรียกชื่อใครนะคะใจจริงวารีอยากถามแบบนี้เพราะชื่อที่หลุดออกมาจากปากของหนุ่มใหญ่ยิ่งสร้างความสงสัยและกังวลอยู่ในทีแต่...สัมผัสของเขากลับทำให้นางไม่กล้าถามเกิดความหวั่นไหวต่อความจริงอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย“ผมขอนะครับ”ใบหน้าของนางหงายแหงนขึ้นเมื่อถูกหนุ่มใหญ่ซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอมีทั้งกลิ่นหอมของน้ำหอมกลิ่นเหงื่อขับความต้องการให้ลุกโพลงมือหนาคลึงเนินไหล่เลื่อนลงไปผ่านแผ่นหลังสัมผัสกับความขรุขระของตะขอยกทรงและเลื่อนต่ำลงไปจนถึงสะโพกเขาขยำหนักมือแก

1005 คำมิตรภาพได้เกิดขึ้นระหว่างหนุ่มใหญ่กับสาวใหญ่ผู้ยังมีความต้องการอันร้อนแรงแต่...อันที่จริงนั่นเป็นเพียงบางห้วงอารมณ์เท่านั้นบางเวลาเรื่องแบบนั้นไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเลยกาม...แท้จริงแล้วเป็นความละเอียดอ่อนมีความสุขและความเศร้าระคนกันนาง... นั่งมองหนุ่มใหญ่ผู้กำลังผล็อยหลับไปเมื่อค่อนคืนล่วงแล้วเขาดูดีแม้ในยามหลับเป็นผู้ชายที่ดูดีไม่ใช่แอ็กฯเขาเป็นของเขาแบบนี้บางประโยคในการสนทนาเขาคงไม่รู้ว่าทำให้นางสะท้านวาบนึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้มันเหนือความคาดหมายและนึกว่ายังโชคดีที่เขาไม่ได้ยอมปลดปล่อยอารมณ์ไปพร้อมกับนางความยับยั้งชั่งใจของเขายังคงมีโทษเขาไม่ได้หรอกนางเองมีส่วนทำให้เกิดเหตุการณ์ขึ้นแต่ก็ดีแล้วที่เขาไม

จูบของผู้ชายคนนี้ทำเอาสาวใหญ่สะท้านหวั่นไหวยอมบดขยี้ริมฝีปากกับเขายอมใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเขาทั้งหมดมาจากใจตัวเดียวใจต้องการใจปรารถนาจึงไม่ต่อต้านยินยอมถูกสัมผัสและไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นจากถูกสัมผัสเปลี่ยนเป็นรุกเร้าปลดผ้าขนหนูที่เขาห่อหุ้มส่วนล่างออกไปมือนุ่มกำแท่งของเขา...ขยับรูด“ใหญ่จังค่ะ”วารีหลุดปากออกมาเสียงยิ่งสะท้าน“อยากทานไหมครับ”“ทานอะไรคะ”“ไม่ทานผมทานคุณก่อนนะครับ”“อุ๊ย...อย่า... อืมม...”เผลอเพียงนิดเดียวเท่านั้นใบหน้าของหนุ่มใหญ่ก็ซุกเข้าหากลางร่องอกอวบหัวใจของนางเต้นรัวจากสัมผัสดังกล่าวมือหนาประคองเต้าที่ถูกแรงโน้มถ่วงของโลกทำให้คล้อยต่ำอารมณ์ขึ้นเสียจนไม่เหลือแค่ประคองนิ้วของเขาขยี้จุกจงอยสียังแดงสวยซึ่ง...เมื่อถูกสัมผัสเม็ดบัวก็แข็งชูชันเขารุกหนัก&

“ยายดูออกด้วย”“จริงหรือเปล่าล่ะ”ยายถามลีลายิ้มเศร้าพยักหน้ายอมรับ“ค่ะนิดหน่อย”ยายก็เหมือนแม่นั่นแหละเรื่องบางเรื่องปล่อยให้เป็นปัญหาของเจ้าตัวเองไม่เซ้าซี้ถามทุกคนต่างมีปัญหาเป็นของตัวเองและปัญหานั้นต้องแก้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น“กาลเวลาจะช่วยเยียวยาได้ทุกเรื่องนะหนู”“ค่ะยายหนูก็หวังว่าจะเป็นยังงั้นค่ะ”เขาเมามายหลับไปก่อนแล้ว...เขานอนบนโซฟาตัวยาวในห้องนอนส่วนตัวของนางบนโต๊ะยังมีหลักฐาน...ขวดเบียร์เปล่าอีกครึ่งโหลยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าควรที่นางจะนึกโกรธฉุนเฉียวเพราะแท้จริงแล้วเขาไม่ได้มีสิทธิ์ใด ๆจะมาทำให้ชีวิตของนางลำบากหรอกนะแต่...กลับรู้สึกเอื้ออาทรต่อเขามากกว่าเวลานี้ลูกจ้างทั้งสองคนออกไปเที่ยวงานข้างนอกกว่าจะกลับคงรุ่งเช้าเพราะวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดของพวกเขาเดือนหนึ่งจะหยุดสักว

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 16“อย่าสนใจเลยค่ะป้า เรื่องในครอบครัว”“อ้อ ป้าเข้าใจแล้ว”“หนูอยู่ด้วยสักพักนะคะ”“จะไปยากอะไรคะ เดี๋ยวป้าจัดห้องให้”“ขอบคุณค่ะ”“คุณหนูมาอยู่นี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ระยะหลังออร์เดอร์เข้าเยอะเหลือเกิน คนงานทำโอทีแทบไม่ได้พักได้ผ่อน”“จริงค่ะ หนูว่านะคะ ในวิกฤตมีโอกาสจริง ๆ นะคะป้า”“ใช่ค่ะคุณหนู”พราวเดือนดูจะมุ่งมั่นกับการทำงาน เธอเริ่มรู้แล้วละว่าความสุขที่แท้จริงของเธอมากจากการทำงานนี่เอง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรก็ตามเธอนึกถึงช่วงเวลาที่โรงงานกำลังเจอวิกฤตถึงสองครั้งสองครา โดยเฉพาะครั้งหลังสุดแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว เธอจึงได้เห็นการลุกขึ้นมาใหม่ ความสำเร็จของโรงงานมาจากกำลังคนส่วนหนึ่งนั่นเองพราวเดือนยังเป็นคุณหนูของพวกคนงาน พวกเขาได้เห็นเธอมาร่วมสุขทุกข์ โดยเฉพาะในเวลาทุกข์ เพราะฉะนั้นสถานะของพราวเดือนในความคิดของคนงาน เรียกว่าอยู่เหนือบรรดาลูก ๆ ของเสี่ยเวทินด้วยซ้ำ เสี่ยเวทินยังหายหน้าไป ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาวิษณุ วรเดช หรือแม้แต่วาทิต ก็เริ่มหายหน้าไปทีละคน พวกเขาไม่ได้ถนัดในสายงานนี้ แต่ละคนย้อนกลับเข้าบ้านสิทธิรังสรรค์ เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 15พลัน ร่างของอ้อมก็ถูกกอดกระหวัดลงไปอยู่เบื้องล่าง กางเกงในตัวสุดท้ายหลุดลุ่ยออกไปตั้งนานแล้ว เพียงแค่ปลายเท้าของเธอขยับออกห่างจากกันเท่านั้น ก็มองเห็นรอยยิ้มจากกลีบดอกไม้ที่เผยออกห่างจากกันเสี่ยเวทินยังก้มเข้าหาหัวนม ดูดจนแก้มตอบ เสียงลมหายใจฟืดฟาดกระเส่าเร่าร้อน ความปรารถนาล้นปรี่มือของอ้อมจับเอ็นล้นมือของเสี่ยเวทิน ส่งนำทางเพื่อให้เข้ามายังช่องทางรักเมื่อตรงแล้วก็โอบรอบเอวของเขาแล้วสูดปากยาวเหยียด“คุณพ่อขา เอาเลยค่ะ”นักรักอย่างเสี่ยเวทินมีหรือจะอดทนกดน้ำหนักแทรกเข้าทันที!ความฉ่ำเยิ้มเต็มรู กลีบเนื้อแม้จะฟิตเปรี๊ยะ แต่มันก็พร้อมแล้วสำหรับความเป็นชายที่กำลังแทรกตัวเข้ามา“คุณพ่อขา อ๊อยย”เสี่ยเวทินกดเข้าไปจนมิดลำ!สะใภ้คนกลางร่างอวบถึงกับผวา ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เพราะตั้งแต่ได้กับวรเดชผู้เป็นสามี ยังไม่เคยถูกแกนกายฝังได้ลึกล้ำขนาดนี้มาก่อนเสียวจนน้ำตาคลอ ช่องทางตอดรัวไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่เสี่ยเวทินยังไม่ได้ขยับเอวซอย สองมือของเธอโอบรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เรียวขาก็เกี่ยวรอบสะโพกของเขาเอาไว้“เข้าลึกจังค่ะคุณพ่อ อู๊ยย...”เสี่ยเวท

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 14ในฐานะประมุขของสิทธิรังสรรค์ ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เสี่ยเวทินจะล้มอีกไม่ได้แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเก่า เพราะไม่นานนัก วาทิตก็ย้อนกลับเข้ามาอยู่อีกคน โดยไม่ได้พาเมียใหม่เข้ามาด้วย ราวกับว่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ในฐานะสามีของพราวเดือนอย่างนั้นแหละทุกคนล้วนนำพาความทุกข์อันหนักหน่วงมาสู่ประมุขแห่งสิทธิรังสรรค์...แม้แต่พราวเดือนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน เวลาที่ครอบครัวนี้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่แปลกหรอกที่เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า เพราะไม่สามารถแสดงท่าทีที่สนิทสนมกับเสี่ยเวทินได้เหมือนในขณะที่อยู่กับเขาตามลำพังเสี่ยเวทินเป็นแค่พ่อสามี ไม่ใช่สามีต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรอยู่แล้วนี่คือความทุกข์มหันต์ที่พราวเดือนกำลังได้รับอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่มีทางหนีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามสถานการณ์ของพราวเดือนเหมือนหลังพิงฝานั่นเอง เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเธอประสบการณ์บอกให้พราวเดือนรู้ว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้อีกแล้ว ไม่ว่าเสี่ยเวทินจะเป็นคนยังไงก็ตาม เขาก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ใ

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 13“โถ...” เสี่ยเวทินรั้งร่างของพราวเดือนเข้ามาสวมกอด เพราะเขาเป็นฝ่ายซักถามเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด พราวเดือนจึงจำเป็นต้องเล่าแล้วสรุปว่า “หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”“พ่อเป็นห่วงหนูแทบจะบ้า แต่พอติดต่อหนูได้ พ่อก็สบายใจขึ้นมาบ้าง ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าหนูยังไม่กลับมาจะต้องบอกสื่อให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ หนูสัญญา”“พ่อรู้เรื่องที่วรเดชพูดกับหนูแล้วนะ เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว ตอนนี้เมียของเขามารับกลับบ้านไปเรียบร้อย”พอเสี่ยเวทินพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกของพราวเดือนสะดุดไปนิดหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา เพียงแต่...เธอบอกตัวเองว่าควรจะเผื่อใจเอาไว้มากกว่าอย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็คือพ่อลูกกัน เธอยังไม่เชื่อนักหรอกว่าจะสามารถตัดความสัมพันธ์ได้อย่างไม่เหลือเยื่อใย ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงคนนอกธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าวันหนึ่งวันใดข้างหน้า ความสัมพันธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นพราวเดือนจึงมีความคิดใหม่ว่า เธอควรเผื่อหัวใจเอาไว้ดีกว่า จะได้ไม่ผิดหวังมาก“วาทิตล่ะ โทรหาหนูบ้างหรื

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 12พราวเดือนผู้พร้อมจะเผชิญกับทุกอุปสรรคปัญหา พร้อมจะก้าวไปกับเสี่ยเวทินผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีเท่านั้น ความรู้สึกที่มีต่อเสียเวทิน มันเกินกว่า เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายให้ใครรับรู้ได้ “ว่าไงลูก ให้โอกาสพ่อนะ”“ไม่ค่ะ” แกล้งปฏิเสธเสียงใส“โธ่...” เสียงของเสี่ยเวทินน่าสงสาร“หนูจะกลับเองค่ะ จริง ๆ!”“พ่อคงนอนไม่หลับทั้งคืน”“นอนเถอะค่ะ หนูจะนอนเหมือนกัน” พราวเดือนโกหก เอาเข้าจริงแล้ว คืนนี้เธอจะเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์ภายในบ้านของเก่งได้หรือเปล่า “ฝันดีนะคะ หนูวางนะคะ แบ็ตจะหมดแล้ว”“พ่อจะรอหนูนะ” เสียงสุดท้ายของเสี่ยเวทินระหว่างนั้นเอง ชายสูงวัยเดินเข้ามาหา พราวเดือนหันขวับไปมอง แววตาของเธอหวาดหวั่น ยังดีที่เขาไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น“อะไรกัน ยังไม่ติดไฟอีกหรือ”“เอ่อ หนูกำลังจะติดค่ะ”“เร็ว ๆ ซีวะ ข้าหิวแล้ว”“ค่ะ ๆ หนูจะติดไฟเดี๋ยวนี้”พราวเดือนค่อนข้างลนลาน แต่สุดท้ายเธอก็สามารถควบคุมสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วเธอจะไม่ยอมแพ้หรอก พราวเดือนบอกตัวเองเมื่อสติกลับคืนมา พราวเดือนก็สามารถติดเตาไฟลุกโชนได้สำเร็จ เธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกน

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 11เอาเข้าจริง วันนี้จิตใจของพราวเดือนแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เธอลองติดต่อวาทิต อยากจะถามเขาว่าจะเอายังไงกับเธอ แต่วาทิตกดตัดสายของเธอทิ้ง ท้ายสุดเขาก็บล็อกเบอร์ของเธอเหมือนกับรำคาญเต็มทีภาพของคนงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจของพราวเดือนอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อมองคนงาน เธอก็มักจะมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอก็มีที่มาไม่ได้ต่างอะไรจากพวกคนงานเหล่านี้ชีวิตของเธอพลิกผันเกินไป การเข้ามาสู่บ้านสิทธิรังสรรค์ของเธอก็เข้ามาในช่วงวิกฤต แทบไม่เคยรู้จักกับห้วงเวลาแห่งความสุขวาทิตไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอแม้จนขณะนี้...นี่ยังเหลือเพียงแค่วันใดที่เรื่องราวระหว่างเธอกับเสี่ยเวทินถูกเปิดเผยออกไป สถานการณ์ของเธอก็คงเข้าสู่ความเลวร้ายอีกครั้งหนึ่งช่วงบ่าย คนที่มาปรากฏตัวที่โรงงาน ไม่ใช่เสี่ยเวทิน แต่กลับกลายเป็นวรเดช พราวเดือนไม่ได้ประหลาดใจอะไร ในเมื่อวรเดชยังถือว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของเสี่ยเวทิน ถึงแม้ว่าจะแยกตัวไปแล้ว แต่เขาก็ยังกลับมาได้ตลอดเวลาเขาคงมองเห็นว่า โรงงานของผู้เป็นพ่อยังมีโอกาสรุ่งเรืองก็ไ

น้องผัวรสเผ็ด 21ถึงข้างในกระท่อมไม้ปีก ระหว่างที่เขาวางร่างของฉันลงไปบนพื้นที่นอน แขนที่เกี่ยวต้นคอของเขาเอาไว้ก็รั้งร่างของเขาให้ล้มทาบทับลงไป แม้ว่าเขาจะระวัง หรือที่จริงไม่ได้ระวัง ตรงนี้ไม่แน่ใจเหมือนกันนะคะกลิ่นกายแปลกใหม่ มันเป็นกลิ่นของเด็กหนุ่มที่ต้องดูแลตัวเองเป็นอย่างดีสำหรับงานบริการ เพราะฉะนั้น มันทำให้เลือดของสาวใหญ่แบบฉันถูกจุดให้ระอุขึ้นมาไม่ได้เสแสร้งนะคะเม็ดบัวถึงกับชูชัน เพียงแค่สัมผัสเฉียดกรายเท่านั้น“ผมขอโทษ” ซันเอ่ยเสียงพร่า แต่แววตาของเขากลับมีประกายแรงกล้าบอกไม่ถูก ฉันใจสั่น ลืมไปว่าฉันก็สบตากับเขาอย่างมีความหมายเหมือนกันพลัน ก็แว่วได้ยินเสียงของธรณินทร์ดังเข้ามา“ฝากดูแลด้วยนะ น้องซัน”ให้ตายเถอะ ส่งสัญญาณกันชัด ๆ แบบนี้ คิดหรือว่าจะรอดมันเกิดขึ้นไวเหลือเกินประตูห้องไม่ได้ล็อกเอาไว้ก็จริง แต่พอเปิดเข้ามาข้างใน มันก็กลายเป็นพื้นที่ลับเฉพาะส่วนตัว ตอนนี้ แม้ฉันจะปล่อยแขนจากการคล้องคอของซันออกแล้ว แต่เขากลับไม่ขยับออกห่าง กลิ่นปากของเขาหอมกรุ่นสะอาดสะอ้านซันแตกต่างจากเด็กหนุ่มชาวไร่ลูกคนงานทั้งสองคนนั้นมาก ก็อย่างว่านั่นแหละ ทำกันคนละอาชีพ ซันเหมือนเตรี

น้องผัวรสเผ็ด 20ฉันใช้มือ ฉันใช้ปากและลิ้นไปด้วยความรู้สึกร่าน มันอารมณ์เดียวกับเมื่อครั้งที่เจอกับธรณินทร์ครั้งแรกเสียงดูดแท่งลำ ประสานกับเสียงของหนุ่มอีกคนที่กำลังดูดเลียอยู่ที่เนินสวาทของฉันแต่คนที่กำลังทรมานทั้งอารมณ์ และทรมานทั้งหัวใจก็น่าจะเป็นธรณินทร์ที่คอยสังเกตการณ์อยู่ปลายเท้านั่นมากกว่าสะโพกของฉันถูกยกขึ้นลอย ปากของหนุ่มอีกคนประกบบดเข้าหาอย่างหนักหน่วง ปากของฉันก็อมแท่งลำที่กำลังสาวเข้าสาวออกความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น มันรุนแรงเกินกว่าจะระงับเอาไว้ ฉันหายใจหายคอแทบไม่ทัน ทั้ง ๆ ที่การสอดใส่ยังไม่ได้เริ่มต้นด้วยซ้ำนี่แหละมั้งที่เรียกว่าความแซ่บความนัวธรณินทร์เล่าให้ฉันฟังในตอนหลังว่า ในคืนนั้น ความรู้สึกของเขาเหมือนกับจะหึงหวงฉันมาก แทบจะเปลี่ยนใจกลางคัน แต่พอเด็กหนุ่มสองคนนั่นจุดอารมณ์ของฉันให้กระเจิดกระเจิงกู่ไม่กลับ เขาก็ปล่อยตามเลย ธรณินทร์นั่งช่วยตัวเอง สาวแท่งลำ โดยไม่ได้เข้ามาร่วมวงด้วยเด็กหนุ่มอีกคน ขยับจากกลางลำตัวขึ้นมาขนาบข้าง ยื่นแท่งลำมาประกบกับอีกคน หลังจากนั้นก็ช่วยประคองศีรษะให้ยกขึ้น ซ้อนหมอนเพื่อไม่ให้ฉันเมื่อยคอหลังจากนั้นก็เป็นเรื่องบันเทิง แท่งซ้า

น้องผัวรสเผ็ด 19นาน ๆ ครั้ง จะมีโอกาสได้ออกมาจากกระท่อมไม้ปีก ทานอาหารมื้อเช้า อันเป็นมื้อสำคัญที่สุดมื้อหนึ่งแล้วอาหารมื้อเช้าวันนั้นก็ผ่านพ้นไป...ฉันกลับถึงกระท่อมไม้ปีก ด้วยความรู้สึกที่ยังรุ่มร้อนบอกไม่ถูก แต่ก็พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ไปพุ่งเป้าที่เรื่องนั้นเพียงเรื่องเดียวหลัง ๆ มานี้ ธรณินทร์ไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องลูกเท่าไรนัก แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เขายังมีความต้องการจะมีลูกของตัวเองหรือเปล่า“คิดถึงจัง” ตอนเย็น เขาเข้ามาคลอเคลียตอนฉันกำลังนุ่งกระโจมอกเตรียมอาบน้ำ ฟ้าฝนเป็นใจ เริ่มโปรยปราย เขาจึงกลับบ้านแต่หัววัน ไม่ได้อยู่ที่ไร่“ไม่เหนื่อยเหรอคะพ่อ” ฉันถาม เมื่อเห็นเขาซุกซน“ได้หอม ๆ แบบนี้ไม่เหนื่อยเลย” เขาตอบ แล้วกระซิบบอกฉัน “ขอเลียได้ไหม”“อุ๊ย”ฉันอุทานออกมา เพราะความหื่นกระหายของธรณินทร์ แล้วเวลาเขาพูด ไม่เพียงแค่พูดเล่นเท่านั้น แต่เอาจริงมือไม้ซุกซนไปหมด ผ้าถุงที่นุ่งกระโจมอก พันเอาไว้อย่างหลวม ๆ ก็พร้อมจะหลุดลุ่ย เนื้อผ้าของผ้าขนหนู แม้ว่าจะเป็นผืนเก่า แต่เนื้อผ้านั้นเนียนนุ่ม ธรณินทร์ชอบมากเวลาฉันนุ่งกระโจมอก เขาเหมือนจะมีอารมณ์ได้ทันทีที่มองเห็นแกนกลางกา

น้องผัวรสเผ็ด 18นาน ๆ ครั้ง จะมีโอกาสได้ออกมาจากกระท่อมไม้ปีก ทานอาหารมื้อเช้า อันเป็นมื้อสำคัญที่สุดมื้อหนึ่งแล้วอาหารมื้อเช้าวันนั้นก็ผ่านพ้นไป...ฉันกลับถึงกระท่อมไม้ปีก ด้วยความรู้สึกที่ยังรุ่มร้อนบอกไม่ถูก แต่ก็พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ไปพุ่งเป้าที่เรื่องนั้นเพียงเรื่องเดียวหลัง ๆ มานี้ ธรณินทร์ไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องลูกเท่าไรนัก แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เขายังมีความต้องการจะมีลูกของตัวเองหรือเปล่า“คิดถึงจัง” ตอนเย็น เขาเข้ามาคลอเคลียตอนฉันกำลังนุ่งกระโจมอกเตรียมอาบน้ำ ฟ้าฝนเป็นใจ เริ่มโปรยปราย เขาจึงกลับบ้านแต่หัววัน ไม่ได้อยู่ที่ไร่“ไม่เหนื่อยเหรอคะพ่อ” ฉันถาม เมื่อเห็นเขาซุกซน“ได้หอม ๆ แบบนี้ไม่เหนื่อยเลย” เขาตอบ แล้วกระซิบบอกฉัน “ขอเลียได้ไหม”“อุ๊ย”ฉันอุทานออกมา เพราะความหื่นกระหายของธรณินทร์ แล้วเวลาเขาพูด ไม่เพียงแค่พูดเล่นเท่านั้น แต่เอาจริงมือไม้ซุกซนไปหมด ผ้าถุงที่นุ่งกระโจมอก พันเอาไว้อย่างหลวม ๆ ก็พร้อมจะหลุดลุ่ย เนื้อผ้าของผ้าขนหนู แม้ว่าจะเป็นผืนเก่า แต่เนื้อผ้านั้นเนียนนุ่ม ธรณินทร์ชอบมากเวลาฉันนุ่งกระโจมอก เขาเหมือนจะมีอารมณ์ได้ทันทีที่มองเห็นแกนกลางกา

น้องผัวรสเผ็ด 17ธรณินทร์เข้ามารวบตัวฉัน ตอนที่ฉันเดินเข้าไปในห้องกระท่อมไม้ปีก“ไม่เอา” ฉันทำเสียงดุ แต่ลึก ๆ ใจสั่น ความรู้สึกยังคุกรุ่น ไม่อิ่ม เหมือนยังต้องการเติมเต็ม “พวกเขายังไม่กลับ คงได้ยินหมดแล้ว”“ก็ดีสิ”“บ้า คนบ้า” ความเขินทำให้ฉันพูดอะไรออกมาบ้างก็ไม่รู้ ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มานานแล้วผ้าถุงที่กระโจมอกมาถูกมือของธรณินทร์ปลดปมออก มันพร้อมจะหลุดลุ่ยลงไปกองที่เท้า เนื้อตัวสะอาดหอมกรุ่นของฉันกำลังจะถูกเล้าโลม“พอแล้ว จะไม่กินข้าวใช่ไหม” เสียงของฉันเข้มขึ้น แต่ยอมรับว่า เพียงแค่ธรณินทร์พยายามอีกนิดเดียวเท่านั้น ก็พร้อมจะกระโจนเข้าสู่สงครามสวาทกับเขาเขายังนัวเนีย ซุกจมูกที่ต้นคอของฉัน มือเลื่อนขึ้นมากุมเต้านมเอาไว้ นิ้วสากแบบคนทำงานหนักของเขายังคงทำให้ฉันรุ่มร้อนได้อย่างที่ใจของเขาต้องการฉันเองก็แย่นะใต้ท้องน้อยกำลังปั่นป่วน เม็ดเสียวบวมเป่งตั้งแต่ยังอยู่ในห้องน้ำ พร้อมจะถูกบี้บดจากเขาตลอดเวลา แต่ทำไมนะ ภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉัน กลับมีภาพสรุปแล้ว ฉันก็พ่ายให้กับธรณินทร์อีกครั้งอยู่ดี เพราะตัวเองก็ยังคงรุ่มร้อนธรณินทร์กดหัวของฉันลงไป ฉันสาวแท่งลำที่ตื่นตัวเต็มที่ ใช้ปลายล

น้องผัวรสเผ็ด 16ฉันโทรหาเขา เขาบอกยังอยู่ที่ไร่ เขาบอกว่าวันนี้ได้ของดี จะเอาไปทำกับแกล้ม เขาจะชวนคนงานมากินด้วยฉันถามว่าอะไร เขาบอกเพียงแค่ว่าให้แช่เบียร์เย็น ๆ เอาไว้ก็พอนาน ๆ ธรณินทร์จึงจะสังสรรค์แบบจริงจังสักครั้ง ไม่ได้มีบ่อย เขาทำงานมากกว่าจะมาสนุกสนาน ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ไม่ได้ห้ามอะไรฉันเตรียมเอาไว้ให้เขาค่ำนั้น ธรณินทร์ก็พาชัยกับชาญกลับมาพร้อมกับรังต่ออ่อน ๆ ขนาดใหญ่ นี่แหละที่เขาบอกว่าเป็นของดีตัวต่ออ่อน ๆ ถูกเคาะออกมาจากรัง ได้น้ำหนักเกือบกิโล ธรณินทร์บอกว่าที่ช้าก็เพราะมัวแต่เอารังต่อนั่นเองต่ออ่อน ๆ คั่วกลายเป็นกับแกล้มเบียร์ได้อย่างดีเชียวละฉันนั่งดื่มกับธรณินทร์ไปแก้วหนึ่งได้ ก็ขอตัวเข้านอน แต่ทั้ง ๆ ที่เด็กหนุ่มสองคนนั่นยังนั่งอยู่ข้างนอก ธรณินทร์กลับแอบเข้ามาหาฉันถึงในห้องในเวลาต่อมา“อุ๊ย!”ความจริง ตอนแรกฉันง่วงเหมือนกัน แต่พอจะเข้ามานอนจริงกลับนอนไม่หลับ กระสับกระส่าย แต่เบียร์ที่ดื่มเข้ามาสักแก้วได้มั้ง กำลังทำให้เลือดลมของฉันพลุ่งพล่านขึ้นมา ฉันเข้าใจดีว่านั่นคืออารมณ์ความต้องการจนกระทั่งธรณินทร์ซุกเข้ามาในที่นอน กอดร่างของฉันเข้าให้นั่นแหละ ฉันถึงได้สะดุ้ง