21

“ไม่มี๊” เสียงสูง ยิ่งเสียงสูงยิ่งชวนให้น่าสงสัยเข้าไปใหญ่ ก่อนสีหน้าของวาดวลีจะเปลี่ยนเป็นสลดลง “จริง ๆ ฉันมีปัญหานิดหน่อยอ่ะน้ำ”

“เรื่อง...”

“พูดได้ใช่ไหม”

“ก็เราเพื่อนกัน ทุกเรื่องของฉัน ฉันไม่เคยปิดบังแก มีแต่แกเท่านั้นแหละที่ไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องส่วนตัว”

“อืม”

“อืมคืออะไร...”

ท่าทางของวาดวลีเหมือนกำลังอยู่ในขั้นตัดสินใจว่าควรจะพูดดีหรือไม่ “ฉันไม่อยากอยู่บ้านร่วมกับพี่เขย”

“พี่เขยเหรอ”

“ใช่”

“เขาแสดงท่าทีคุกคามแกหรือไงฮึ ไอ้เล็ก”

“ไม่เชิง แค่ไม่สบายใจ”

“เอาละ ฉันพอเข้าใจเรื่องนี้”

“พี่ใหญ่กำลังท้องแก่ด้วย ฉันไม่อยากมีปัญหา”

“เหรอ ถ้างั้นก็ย้าย ฉันจะหาหอพักให้ เดี๋ยวย้ายไปอยู่ใกล้ ๆ กัน”

“ดีจ้ะ ขอบใจมากนะ”

วาดวลีไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เพื่อนฟัง หล่อนบอกตัวเองว่าถึงคราวต้องตัดใจจากแทนได้แล้ว หล่อนไม่ควรเอาตัวเข้าไปอยู่ในสถานะนั้นตั้งแต่แรก

แต่หล่อนจะไม่โทษใครทั้งนั้นนอกจากตัวเอง

เลิกงานแล้ว วาดวลีตัดสินใจโทรกลับไปบอกวลีวาดผู้เป็นพี่สาว...

“หนูจะไม่กลับบ้านนะคะพี่ใหญ่ บอกแม่ด้วย”

“อ้าว...จะไปไหน”

“หนูค้างกับเพื่อนค่ะ”

“เพื่อน...เพื่อนคนไหน” วลีวาดเสียงสูงประหลาดใจ

“น้ำค่ะ หนูจะพักกับน้ำ”

“แล้วมีปัญหาอะไร” น้ำเสียงของพี่สาวยังคงความห่วงใยเหมือนเดิม แต่สำหรับวาดวลีแล้ว ยิ่งได้ยินแบบนั้น หล่อนยิ่งรู้สึกละอายแก่ใจ

“ปัญหา...เปล่านี่คะ ไม่มีอะไร”

“พี่ว่าต้องมี”

“จริง ๆค่ะ ไม่มีอะไร หนูแค่อยากจะออกมานานแล้ว”

คราวนี้น้ำเสียงของวาดวลีจริงจัง “ไม่ต้องคิดอะไรมากนะคะพี่ใหญ่ มันไม่ได้เกี่ยวกับใครทั้งนั้น หนูตัดสินใจของหนูเอง หนูแค่อยากจะเป็นอิสระ”

“งั้นก็ควรกลับมาคุยกันก่อน”

“ไว้วันหลังเถอะค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ” วาดวลีตัดบท

หล่อนนั่งรถมาพร้อมกับน้ำ โดยนั่งที่เบาะหลัง แฟนหนุ่มของน้ำอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแทน ท่าทางดูสุภาพอ่อนโยน

อะพาร์ตเมนต์ที่น้ำเช่าพักอยู่สภาพค่อนข้างดีทีเดียว แต่ถ้าหากจะเช่าอยู่เพียงลำพัง ค่าใช้จ่ายจะค่อนข้างสูง น้ำอาศัยอยู่กับแฟนสองคน ค่าใช้จ่ายหารครึ่งก็ถือว่าเป็นอะไรที่รับไหว

แต่เห็นจากสภาพของห้อง รวมถึงความปลอดภัย ก็เหมาะสมกับราคาดังกล่าว วาดวลีไม่ได้คิดอะไรมากอีกแล้ว เมื่อหล่อนตัดสินใจก็เลือกห้องเดี๋ยวนั้น โดยอยู่คนละชั้นกับของน้ำ

วาดวลีตั้งใจว่าหล่อนจะไม่พยายามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนมากนัก เป็นโจทย์ของคนโสดอย่างหล่อนที่จะต้องจัดการให้ได้ ในเรื่องของความเป็นอยู่ การเดินทางไปทำงาน

แม้คืนนี้หล่อนยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรมา อาศัยยืมของเพื่อนใช้ไปก่อน พรุ่งนี้วันหยุด หล่อนจะกลับไปเอาเสื้อผ้าย้ายออกจากบ้านอย่างเป็นทางการเสียที

วาดวลีไม่ได้ทานมื้อค่ำ แม้เพื่อนจะคะยั้นคะยอให้ไปร่วมทานด้วยกันที่ห้อง แต่วาดวลีก็ตัดสินใจไม่ไป หล่อนขออยู่ในห้อง ห้องที่ยังไม่มีอะไรเลย

โชคดียังมีมือถือเป็นเพื่อน อาจจะเป็นเพราะแปลกที่ด้วย หล่อนจึงไม่มีทางจะหลับลงได้ง่าย ๆ ระหว่างนั้นมีสายเข้ามา เป็นสายของแม่ แม่โทรมาถาม หล่อนก็ตอบไปตามตรงว่าแค่ต้องการแยกตัวออกมา ไม่มีเรื่องอื่น พรุ่งนี้หล่อนจะกลับไปขนเสื้อผ้า

แม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกของหล่อนนั่นแหละ แต่คงไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรออกมา

ดึกมากแล้ว มีข้อความเข้ามา เป็นข้อความในไลน์ของหล่อน

แทนนั่นเอง!

หล่อนไม่อยากกดอ่าน จัดการบล็อกไลน์ บล็อกเบอร์ของแทนทั้งหมด เหลือเพียงเบอร์ของพี่สาวเท่านั้น หล่อนไม่ได้เกลียดแทนหรอก แค่ไม่ต้องการเข้าไปอยู่ในฐานะที่อาจจะสุ่มเสี่ยง ชีวิตของหล่อนยังจะต้องก้าวไปข้างหน้า ต่อให้ยังไม่มีใครหล่อนก็มั่นใจว่าจะสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ไม่ยาก

หวังเอาไว้ในใจว่า เขาจะไม่พยายามเซ้าซี้เข้ามาวุ่นวายในชีวิตของหล่อนอีก

มีเบอร์แปลก ๆ โทรเข้ามาอีกสองสาย วาดวลีพอจะเดาออกได้ว่าเป็นใคร หล่อนบล็อกทั้งหมด หล่อนจะไม่รับเบอร์แปลก ๆ ของใครอีกแล้ว

หล่อนจะผ่านคืนนี้ไปให้ได้

วาดวลีตัดสินใจปิดเครื่อง พยายามข่มตาให้หลับ

ถึงแม้ว่าจะสามารถหลับลงได้ แต่ก็ไม่ได้หลับสนิทนัก หล่อนอยู่ในภาวะหลับ ๆ ตื่น  ๆ ตลอดทั้งคืน จนกระทั่งรุ่งเช้าของวันใหม่

เปิดมือถือขึ้นมา พบว่ามีสายเบอร์แปลกโทรกระหน่ำเข้ามาเป็นสิบสาย หล่อนพอจะรู้แล้วละว่าเบอร์ของใคร จัดการบล็อกทันทีไม่คิดมาก

นี่แหละวาดวลี

มันถึงเวลาแล้วที่หล่อนจะต้องเอาจริงกับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเสียที ไม่อย่างนั้นปัญหาจะตามมาไม่จบไม่สิ้น วาดวลีตื่น เข้าห้องน้ำ จัดการเรื่องส่วนตัวเรียบร้อยก่อนออกจากห้อง

หล่อนลงมาชั้นล่าง ชะงักนิดหนึ่งเมื่อพบว่าแฟนของน้ำในชุดที่กำลังจะออกไปวิ่งออกกำลังกายหันมาเห็นหล่อนเข้าพอดี เขายิ้มกริ่มเดินเข้ามาหา

“สวัสดีครับ หลับสบายไหม”

“หลับสบายมากค่ะ” หล่อนตอบ ซึ่งก็คงไม่ใช่คำตอบที่แท้จริงเท่าไรนัก และใบหน้าของหล่อนเวลานี้ก็ฟ้องให้เห็นอยู่แล้วว่าหล่อนโกหก

เพราะขอบตาคล้ำเชียว

“ไม่สบายหรือเปล่าครับ”

“สบายดีค่า ขอตัวก่อนนะคะ จะกลับบ้านไปขนของ”

“ให้ผมช่วยไหมครับ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ”

วาดวลีไม่ค่อยชอบสายตาของเขาเวลามองหล่อน เขาอาจจะคิดเกินเลยกับหล่อนหรือเปล่าหล่อนไม่สามารถอ่านความคิดของเขาออก รู้เพียงแค่ว่าหล่อนควรระวังตัว เมื่อถึงบ้าน วาดวลีพบกับสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามจากพ่อแม่ หล่อนถูกลากแขนเข้าไปคุย

วาดวลีอธิบายว่าหล่อนต้องการอิสระ อย่างที่หล่อนเคยบอก หล่อนทำงานแล้ว หล่อนสามารถดูแลตัวเองได้ หล่อนจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังอย่างเด็ดขาด

แววตาของวาดวลี ใคร ๆ ก็รู้ว่าหล่อนเป็นคนเด็ดขาด เอาจริงเอาจังแค่ไหน

“เอาเถอะ ถ้าลูกตัดสินใจแล้วแม่ก็ไม่ว่านะ แต่ถ้ามีปัญหาอะไรก็ขอให้กลับบ้าน”

แม่ดึงร่างของวาดวลีเข้าไปสวมกอด...

วลีวาดเดินอุ้ยอ้ายเข้ามาหาวาดวลีที่กำลังเข้าไปเก็บเสื้อผ้า หล่อนจะเอาไปเฉพาะที่จำเป็นจะต้องใช้ ส่วนใหญ่เป็นชุดทำงาน  

“น้องเล็ก”

“คะพี่ใหญ่?” หล่อนขานรับโดยที่ไม่ได้หันไปมองวลีวาดด้วยซ้ำ

“ตกลงมีเรื่องอะไรไม่สบายใจใช่ไหม ถึงได้ย้ายปุบปับ”

“ไม่ปุบปับหรอกค่า” วาดวลีพูดน้ำเสียงรื่นเริง “หนูคิดเรื่องนี้มานานแล้ว เคยพูดกับพี่ใหญ่แล้วด้วย”

“พี่เคยบอกไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอกด้วย แต่...เราก็ไม่เชื่ออยู่ดี”

วาดวลีไม่ได้ตอบอะไร วลีวาดก็เข้ามายืนใกล้ ๆ พูดเสียงเบา “มีคนกระวนกระวายใจทั้งคืนนะ เค้าเป็นห่วงเธอ”

“ช่างเถอะค่ะพี่ใหญ่”

“เขาเป็นห่วงจริง ๆ”

“พี่ใหญ่คะ” วาดวลีมองหน้าพี่สาว ก่อนตัดสินใจพูดออกมา “พี่ใหญ่ต้องรักเขาให้มากค่ะ อย่าให้เขาไปทำอะไรนอกลู่นอกรอย”

วลีวาดพยักหน้า “พี่รักเขา”

“นั่นแหละค่ะคือเรื่องที่ถูกต้อง”

“แต่...”

“ไม่ต้องมาอะไรกับหนูนะคะ เรื่องที่ผ่านมา หนูถือว่าเป็นความผิดพลาดของหนูเอง”

วลีวาดถึงกับต้องโอบกอดร่างของน้องสาวเข้ามา น้ำตาคลอ หล่อนอาจจะมีส่วนผิดเองเต็มประตูที่กลายเป็นคนส่งเสริมให้เกิดเรื่องราวอันน่าอดสูใจแบบนี้ขึ้นมา

มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยไม่ว่าในชีวิตของใคร

วลีวาดยอมรับว่าหล่อนรักแทน รับวาดวลี มันเป็นความรักที่แตกต่างกัน หล่อนไม่อยากสูญเสียใครคนใดคนหนึ่งไป แม้ว่าการกระทำของแทน จะทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ก็อยู่ในฐานะที่รับได้ จริง ๆ หล่อนรับได้อย่างแท้จริงหรือเปล่า... บางครั้งเกิดคำถามขึ้นมาในใจ โดยเฉพาะเมื่อต้องมารับรู้ถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างคนทั้งคู่

หล่อนกลายเป็นตัวประหลาดไปแล้ว ที่สามารถทนรับรู้สัมพันธ์สวาทลึกซึ้ง โดยไม่รู้สึกอะไร