EP.02 : รู้จักฉันไหม

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นอย่างหมดแรง ก่อนที่ร่างกายจะทรุดลงโดยไร้เสียง หัวเข่ากระแทกพื้นเย็นเฉียบ หัวใจสั่นระรัวจนเหมือนจะหยุดเต้น ฉันยกสองมือขึ้นมากอดตัวเองโดยไม่รู้ตัว น้ำตาหยดแรกหล่นลงมาโดยไม่ทันตั้งใจและฉันก็ไม่คิดจะห้ามมันอีกต่อไปแล้ว

ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัดซ้ำรอยเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ

ฉันรู้... ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นคนแบบนั้น

ฉันยังจำได้ ในครั้งก่อนเขาทำอะไรไว้กับฉัน และในครั้งนี้ฉันเกือบจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง

ทั้งที่ฉันย้อนกลับมาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

แต่จนถึงตอนนี้—ฉันยังแก้อะไรไม่ได้เลย

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ... ลึก ๆ ในใจ ฉันยังมีหวัง

หวังว่าเขาจะไม่ทำแบบเดิม

หวังว่าเขาจะรักฉันจริง ๆ สักครั้ง

แต่ความหวัง... มันก็เหมือนการปีนขึ้นยอดเขาสูงชันเพียงเพื่อจะตกลงมาในวินาทีเดียว มันเจ็บ เจ็บจนลมหายใจหายไปชั่วขณะ

ฉันไม่รู้ว่านั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานแค่ไหน จนกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ฉันผงะ หยุดร้องไห้ทันทีเหมือนร่างถูกสั่งหยุดเวลา มองไปยังบานประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก

และในเสี้ยววินาทีนั้น... ฉันเผลอคิดไปว่า บางที—ลีวายอาจจะกลับมา

กลับมา... เพื่อขอโทษ

แต่ไม่เลย

มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

“ขวัญ! ทำไมแกไม่ล็อกประตูห้อง!”

เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยตะโกนลั่นจากด้านนอก ทำเอาแสงแห่งความหวังที่ฉันเพิ่งเผลอฝากไว้กับบานประตูเมื่อครู่ดับวูบลงในทันที... แต่แปลกเหลือเกิน เพราะเสียงนั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ราวกับได้ยาดีมาเยียวยาหัวใจอย่างไม่มีเหตุผล

“ขวัญ! ไอ้ขวัญโว้ย! เตรียมตัวเสร็จหรือยัง – ไอ้บ้าลีวายมันยังอยู่ไหม อย่าให้มันนอนทับที่ของฉันเชียวนะ!”

“ที่ของแกบ้าบออะไรยะ!”

ฉันตะโกนกลับไปโดยอัตโนมัติ เสียงหัวเราะหลุดออกจากริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้เมื่อครู่จะเพิ่งร้องไห้แทบขาดใจ แต่ต้นหอมก็ยังมีปฏิกิริยาบ้าบอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ให้ตายเถอะ... ฉันจะเป็นไบโพล่าก็เพราะแกเนี่ยแหละ

“เออ รอก่อนแป๊บนึง เดี๋ยวฉันออกไป”

“นี่ยังไม่พร้อมอีกเหรอ! ดีนะฉันรีบมากดดันแกถึงห้องเนี่ย!”

เสียงบ่นพร่ำ ๆ ดังต่อเนื่องจากอีกฝั่งประตู ฉันรู้ทันทีว่าเธอมายืนรออยู่หน้าห้องแล้วแน่ ๆ เลยรีบคว้าผ้าเช็ดตัวผืนเดิมมาพันตัวไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกแขนขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่บนแก้มอย่างลวก ๆ

“ฉันจะรออยู่ข้างนอกเนี่ยแหละ! รีบ ๆ เลยนะ เข้าใจไหม!”

“เออออ – ไปสายหน่อยมันไม่ตายหรอก!”

เสียงบ่นยังไม่ทันเงียบ ฉันก็ยิ้มออกมาได้อย่างแปลกประหลาด

บางที... เสียงแหลม ๆ ของเพื่อนสนิทคนนี้ อาจเป็นยาช่วยชีวิตที่ดีที่สุดสำหรับฉันก็ได้

“โอเค... ฉันว่านี่มันก็ค่อนข้างวุ่นวายนิด ๆ นะ”

ฉันเอ่ยขึ้นเบา ๆ ระหว่างที่เราสองคนเดินผ่านจุดตรวจตั๋วแล้วมาหยุดอยู่ในแถวหน้าทางเข้าอาคารคอนเสิร์ต

ฮอลล์ทันสมัยที่ภายนอกกรุกระจกสะท้อนแสงไฟเมืองสลับวูบวาบ ความจอแจของผู้คนที่ยืนกระจายกันอยู่ทั่วทางเข้า เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงแซวของเหล่าแฟนคลับดังระงมรอบตัว มันเหมือนถูกโยนเข้ามาในโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบบบ้าคลั่ง...

ซึ่งฉันไม่เคยชอบเลยสักนิดเดียว

กลุ่มผู้หญิงสามสี่คนที่ยืนห่างจากเราไปไม่ถึงสองเมตรกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ราวกับพวกเธอไม่ได้มาเพื่อดูคอนเสิร์ต แต่จะมาแต่งงานกับสมาชิกวงไซเรนเสียเอง

“โอ๊ยตาย วันนี้เขาจะสบตากับเราไหมนะ!”

หญิงสาวคนหนึ่งพูดพลางกุมแก้ม หน้าแดงปลั่งจากทั้งอากาศและความตื่นเต้น

“ขอให้เป็นฉันทีเถอะ แค่อยากให้เขาพูดชื่อฉันออกมาจากปากก็พอ แค่คิดก็จะเป็นลมแล้ว!”

“แก แค่ฉันหลับตาแล้วนึกถึงรอยยิ้มของเขา ฉันก็จะละลายอยู่ตรงนี้แล้ว รู้ไหม!”

เสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังตามมา พร้อมท่าทางเพ้อฝันราวกับพวกเธอกำลังอยู่ในละครโรแมนติกฝรั่งเศสท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ ฉันเหลือบมองต้นหอมที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะโดนสะกิดเข้าที่สีข้างแบบยิก ๆ

“เห็นไหมล่ะ” ต้นหอมกระซิบอย่างตื่นเต้น “มีแต่คนคลั่งรักวงนี้ โดยเฉพาะนักร้องนำ...”

“จ้า — ก็หวังว่าเธอคงจะไม่เป็นแบบนั้นล่ะกัน”

“แล้วเธอจะรู้... ของขวัญเอ๋ย”

เมื่อเราสองคนเดินเข้าไปในฮอลล์ ความรู้สึกเหมือนถูกซัดด้วยพลังงานบางอย่างก็ถาโถมเข้าใส่โดยไม่ทันตั้งตัว เพดานสูงโปร่งประดับด้วยโคมไฟขนาดใหญ่ที่ให้แสงนวลตา พื้นพรมหนาใต้ฝ่าเท้าช่วยดูดซับเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลา กลิ่นน้ำหอมหลากยี่ห้อลอยฟุ้งปะปนกับกลิ่นโลชั่นและเจลแอลกอฮอล์ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ลอยมาจากลำโพงตามจุดต่าง ๆ อย่างมีจังหวะ

ด้านหน้าเวทีเป็นโซนยืนที่กั้นไว้ด้วยรั้วเหล็กเตี้ย ๆ และทีมงานที่คอยควบคุมฝูงชน ต้นหอมดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เธอจับมือฉันลากไปยังแถวหน้าเหมือนกลัวจะพลาดอะไรสักอย่าง

และใช่ มันเพราะยัยนี่ซื้อบัตรพรีเมียมที่ยืนติดหน้าเวทีใกล้ชนิดที่มองเห็นรูขุมขนนักร้องนำได้เลย

ฉันเหลือบมองต้นหอมที่กำลังยิ้มกว้างจนตาแทบปิด แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า... ปกติยัยนี่เป็นคนประหยัดจะตาย จะซื้อเสื้อตัวนึงยังคิดแล้วคิดอีก แต่คราวนี้เธอกลับยอมทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อผู้ชายห้าคนบนเวที

โดยเฉพาะหนึ่งในนั้น ที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล

และในตอนนั้นเอง... ฉันยังไม่รู้เลยว่าชีวิตของฉันมันเริ่มต้นใหม่แล้วจนกระทั่งมายืนอยู่ตรงนี้

เรายืนได้สักพัก แสงไฟบนเวทีก็ดับลง เสียงฝีเท้าเดินขึ้นเวทีอย่างช้า ๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยอื้ออึงที่ค่อย ๆ แผ่วเบาลงในความมืด สปอตไลต์สีขาวเพียงดวงเดียวเคลื่อนไหวช้า ๆ ก่อนหยุดลงเมื่อเสียงกีตาร์โปร่งเริ่มบรรเลงเบา ๆ

ชายหนุ่มร่างสูง เรือนผมสีแดงเพลิงยืนอยู่กลางเวที มือดีดสายกีตาร์ท่ามกลางความเงียบที่หล่นวูบลงทันทีที่โน้ตแรกดังขึ้น มันไม่ใช่แค่เสียงดนตรี แต่มันเหมือนกำลังถักทอบางสิ่งในอากาศ เสียงที่เรียบ นุ่ม แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจนั้น ทำให้ทุกสายตาจับจ้องเขาอย่างไม่ได้นัดหมาย

เสียงกีตาร์ไฟฟ้าอีกตัวดังขึ้น เสริมด้วยเสียงเบสที่ไล่จังหวะอย่างมั่นคง ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกลองก็กระทบขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เพลงเปิดตัวค่อย ๆ ก่อตัวอย่างสงบนิ่ง — ไม่ใช่แรงกระแทกแบบร็อก ไม่ใช่พายุอารมณ์แบบดราม่า แต่เป็นเหมือนคลื่นเบา ๆ ที่ค่อย ๆ พัดพาความรู้สึกล่องลอยไปไกลแสนไกล

แสงไฟทีละดวงค่อย ๆ สาดลงบนสมาชิกวงที่กำลังเล่นดนตรีอย่างเป็นจังหวะ พวกเขาทุกคนดูมีเสน่ห์ราวกับถูกแต่งแต้มขึ้นมาด้วยฝีมือของใครบางคนที่เข้าใจศิลปะแห่งมนุษย์อย่างลึกซึ้ง

ทุกองค์ประกอบ ตั้งแต่ท่าทาง สีหน้า จังหวะการขยับลำตัว ดูลื่นไหลประสานกันอย่างมีพลัง ราวกับเชื่อมต่อด้วยเส้นสายบางอย่างที่มองไม่เห็น

และแล้ว... แสงสุดท้ายแสงไฟก็ส่องลงที่เขา

เจ้าของเรือนผมสีดำสนิท ถูกเซตอย่างไม่เรียบร้อยแต่ไม่ดูประดิษฐ์ ใบหน้าเรียวคมสงบจริงจัง จมูกโด่ง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่ลึกและเยือกเย็นราวกับสามารถมองทะลุทุกสิ่ง

เขายืนนิ่ง ไม่ไหวติง ราวกับรอให้เสียงดนตรีกลืนความวุ่นวายทั้งหมดของโลกไปเสียก่อน... แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เปล่งเสียงใดออกมา

“กรี๊ดดดด เอเดน!!!”

เสียงกรี๊ดแหลมสูงจากแฟนคลับปะทุขึ้นทันที เหมือนเป็นสัญญาณเริ่มต้นของเวทมนตร์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

อา... เขาคือ เอเดน

คือเอเดน — นักร้องนำของไซเรน — ผู้ที่ใคร ๆ ต่างพูดถึง

ชาติก่อน... ฉันไม่เคยใส่ใจเลยว่าใครคือสมาชิกวง ไม่แม้แต่จะจำหน้าเขาได้เพราะตอนนั้น ฉันทิ้งต้นหอมไว้ที่นี่คนเดียว แล้วเลือกที่จะกอดความรักจอมปลอมอยู่บนเตียงกับลีวาย

แต่มาวันนี้ ฉันพอจะเข้าใจแล้ว เพราะอะไรใคร ๆ ถึงอยากให้เขาสบตา

และบางที... ฉันเองก็อยากให้เขาสบตาฉันเหมือนกัน

ไม่ใช่เพราะเขาจะจำฉันได้—ฉันรู้ดีว่าเขาไม่ได้ย้อนเวลากลับมาด้วย

แต่แค่... อยากให้เขาเห็นฉัน

แค่นั้น... แค่นั้นจริง ๆ

เสียงทุ้มลึกของเขาดังขึ้น พร้อมกับจังหวะเพลงที่เปิดตัวอย่างนุ่มนวล

“Just close your eyes and forget the sound

Of the world that kept us underground I

f you can hear me in this silence, love…

Please don’ t let go — I’ m drowning in my own blood”

(แค่หลับตา… แล้วลืมเสียงทั้งหมดไป

เสียงของโลกที่เคยกดเราจมอยู่ใต้ดิน

ถ้าเธอยังได้ยินฉัน… ท่ามกลางความเงียบนี้

ได้โปรดอย่าปล่อยมือฉัน—ฉันกำลังจมในเลือดของตัวเอง)

เสียงร้องของเขามีน้ำหนัก... หนักแน่นราวกับแบกรับเรื่องราวบางอย่างเอาไว้ มันขึงขัง แต่ไม่เย่อหยิ่ง แตกสลาย แต่ไม่สิ้นหวังและซื่อตรงเกินกว่าที่ฉันจะหันหน้าหนี

เสียงของเขาล่องลอยผ่านทุกคนในฮอลล์ แต่กลับจู่โจมหัวใจของฉันอย่างรุนแรง ราวกับมันถูกเขียนขึ้นมาเพื่อฉันเพียงคนเดียว ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังมองลงมาที่ใคร แต่ในจังหวะหนึ่ง ดวงตาสีน้ำทะเลคู่นั้นก็สบเข้ากับฉันอย่างจัง

มันอาจเป็นเพียงภาพลวงตา... แต่ฉันกลับขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่ใช่เพราะกลัว—แต่เพราะลึก ๆ แล้ว ฉันกำลังหวัง

หวังว่าตัวเองจะมีความหมายมากพอให้เขาจดจำได้

แม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียวก็ยังดี

“I call your name in every dream         Though I know it's just a distant scream

Still my soul drifts without a shore      You’ re the only one I’ m searching for”

(ฉันยังคงร้องเรียกชื่อเธอในทุกความฝัน   แม้จะรู้ว่ามันเป็นแค่เสียงกรีดร้องจากที่แสนไกล

แต่จิตวิญญาณของฉันยังล่องลอยไร้ทิศทาง เพราะเธอ… คือคนเดียวที่ฉันตามหา)

“ฉันบอกแล้วว่าแกต้องหลงรักเขา”

เสียงกระซิบข้างหูจากต้นหอมทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ในทันที

ใช่... ต้นหอมพูดถูก ไม่ใช่แค่หลงรัก แต่รักเข้าให้แล้ว

รัก... ทั้งที่เขาไม่เคยรู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ

ในวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของฉันขาดห้วง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้โดยที่ฉันไม่อาจควบคุมได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันคิดไปเองหรือเปล่า — แต่ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้นกลับเลื่อนลงมาสบเข้ากับดวงตาของฉัน

ถ้ามันเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว ฉันคงจะปัดมันออกไปว่าเป็นแค่ภาพลวงตา—แสงไฟ หรือจินตนาการของตัวเอง แต่เปล่าเลย…

เราสองคนสบตากันเนิ่นนาน ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน

ไม่มีเสียงกรี๊ด ไม่มีใครยืนเบียดอยู่รอบข้าง ไม่มีแสงจ้า

ไม่มีอะไรเลย... นอกจากสายตาคู่นั้นที่มองตรงมาที่ฉัน

แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักฉันเลยก็ตาม

ฉันไม่ได้พยายามจะหันหน้าหนี... แต่ในใจลึก ๆ ก็ไม่อยากให้เขามองฉันแบบนี้ มันเหมือนถูกแผดเผาด้วยสายตาคู่นั้นแรงจนแทบลุกเป็นไฟ

ฉันไม่อยากให้เขาคิดว่าฉันก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่หวังความรักจากเขา เพราะมันจะสั่นคลอนศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจในแบบของฉันเอง แต่ไม่รู้ทำไม ฉันกลับไม่อาจละสายตาไปทางอื่นได้เลย ไม่มีแม้แต่กล้ามเนื้อส่วนไหนในร่างกายนี้ที่จะยอมขยับตามคำสั่ง

เพราะในส่วนลึกที่สุด... ฉันยังคงหวังว่า เขาจะจดจำฉันได้

แม้เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวก็ตาม