ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

last update최신 업데이트 : 2025-06-12
에:  แมวนอนซิม연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
16챕터
378조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ได้โปรดอย่าทำให้ความรักของเรา เป็นดั่งโศกนาฏกรรมของจูเลียตเลย Please don't make our love like the tragedy of Juliet "ได้โปรดพระผู้เป็นเจ้า ช่วยบอกข้าที ข้าจะต้องทำอย่างไรให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง? มันช่างเป็บปวด ทรมานและทำได้เพียงร่ำไห้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน หากแม้ว่าคำสาบานแห่งรักนั้นยังไม่แน่นอน ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว" ครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้ากันคือเราเพียงแค่จูบลา ครั้งสุดท้ายที่ยิ้มให้กันคือเราเพียงแค่กำลังโกหกผู้คนมากมาย ครั้งสุดท้ายที่เราจับมือกันคือตอนที่เขานั้นกำลังทุกข์ใจ แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนก็ตาม เราก็ไม่เคยแม้แต่จะบอกว่ารักกัน ...จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ตาม...

더 보기

1화

EP.00 : เสียงกระซิบสุดท้าย

My earliest memories were of loneliness and survival. Abandoned as a pup, I grew up wandering the edges of packs, always longing for a sense of belonging that remained just out of reach. Every attempt to join a pack ended the same way—with rejection. No parents, no known bloodline, no place to call home. To them, I was nothing more than an outsider. Unworthy.

The sting of rejection hardened me, shaping me into a survivor. I learned to rely on no one but myself.

That changed when I was fifteen.

I stumbled upon Maron, a reclusive she-wolf who had long turned her back on pack life. Grief had driven her into isolation after she lost her mate in a brutal war, but something about the lost, starving girl standing before her softened her heart. She took me in—offered me food, shelter, and, most importantly, kindness.

Being a teenager was hard enough, but being one who hadn’t shifted yet? Even harder. Still, I managed to pull it off.

One evening, as I crept toward Maron, trying to sneak up on her, she turned just before I could pounce. She grinned knowingly.

“Happy eighteenth birthday, darling.”

I stopped in my tracks, eyes widening at the sight before me—a well-made cake with a bold "18" written on top. My mouth fell open slightly.

“So this is why you sent me hunting earlier, isn’t it, Ma?” I smirked, calling her the name I always had. She was the closest thing to a mother I’d ever known.

Maron chuckled. “Maybe.”

“Thanks, Ma. I really appreciate it,” I said, settling down beside her. I eyed the cake playfully. “Hope it’s edible this time.”

She burst out laughing. “I think so, Rex. I followed the recipe book you gave me last year—after I completely ruined that last one.”

I laughed along with her. “Guess we’ll find out. You first.”

Maron nudged the plate toward me. “Oh, no. Birthday girl goes first.”

I grinned but leaned back dramatically. “I’d rather not, Ma. I’m only eighteen! I can’t die yet—I haven’t even shifted or met my mate!” I counted on my fingers for emphasis.

Maron’s laughter softened as she shook her head. “Speaking of shifting… tonight should be the night. The clearing outside should be perfect for your first transformation.”

My heart leaped. “Finally! I can see what it actually feels like to shift.”

I jumped to my feet, ready to race back to my room, when Maron called after me, “You didn’t eat the cake yet!”

I pretended not to hear her, dashing off with laughter trailing behind me.

I barely felt like I had slept when Maron’s sharp voice woke me.

“The moon is out, Rex. It’s almost time.”

I sat up groggily, then remembered what was happening. Excitement rushed through me. This was it. My first shift.

I followed Maron to the clearing she had mentioned earlier. It was an open field, barren but bathed in silver moonlight.

“Stand in the center, my dear,” she instructed. “The moment the moon passes over you, the shift should begin.”

I stepped forward, rolling my shoulders. “Alright, Ma. I’ll just stand here like a sitting duck,” I joked, trying to lighten the mood.

She smiled but didn’t respond.

Minutes later, we felt the shadow of the moon move. Maron stepped back.

“Almost time,” she called.

And then it happened.

The moment the moon’s light touched me, something ignited inside. A surge of power coursed through my veins, overwhelming and uncontrollable. My knees buckled, and I collapsed.

Damn, Maron could have warned me about this part.

The air around me shifted. My senses sharpened—I could hear, see, and feel everything with new clarity. Then, a voice echoed in my mind.

Ria.

I sucked in a sharp breath. My wolf.

Not now, Wolfie, I thought, trying to focus on shifting. But something felt off. The power within me built to a breaking point—and then, just like that, it vanished.

The moonlight dimmed. The pain disappeared. My senses remained heightened, but something was missing.

I wasn’t in my wolf form.

I looked down. Same arms. Same legs. Same human body.

Maron rushed to me, concern written all over her face. “What happened?” she asked, checking me over.

“I… I don’t know,” I admitted, shaking my head in disbelief. “I felt the shift coming. My senses kicked in. I even heard my wolf.” I exhaled sharply. “But I didn’t shift.”

Maron's brows furrowed, but she quickly masked her worry. “Shifts are different for everyone, Rex. Yours might just take a little longer.”

But I could see it in her eyes—she had no idea what had happened either.

I forced a smile. “I’m sure I’ll shift when the time is right. No need to worry, Ma.”

She pulled me into a tight hug, and for the first time that night, I let my guard down.

After we said our goodnights, I climbed into bed with one lingering thought:

When exactly will that time be?

One year later:

Maron stood in front of me with another cake, a warm smile on her face.

“Happy nineteenth birthday, Rex.”

I looked at the cake, then at her.

“I went into town to get it this time,” she added.

I let out a small chuckle, but deep inside, the weight of the past year settled over me.

A whole year had passed. And still… no shift.

I swallowed the lump in my throat. I guess the time still isn’t right.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
16 챕터
EP.00 : เสียงกระซิบสุดท้าย
ที่จริง... ถ้าใครคิดว่านี่คือบันทึกของเด็กสาววัยทำงานน่ารัก ๆ ที่เล่าเรื่องความรักหวานชื่นเพื่อความบันเทิงแล้วล่ะก็—วางมันไว้ที่เดิมนั่นแหละ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย และมันยังปวดหัวยิ่งกว่าชีวิตรักของนางเอกวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีที่เพิ่งจะมีปั๊ปปี้เลิฟเสียอีกอยากรู้หรือว่าเรื่องนี้รุนแรงแค่ไหน ถึงได้ห้ามไม่ให้เปิดอ่านแบบนั้น? ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มจากปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของเธอก่อนก็แล้วกัน“มีอะไรอยากจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายไหม...”เสียงเย็นเยือกของเขาดังขึ้นต่อหน้า ดวงตานิ่งเฉยที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย จนเธอเริ่มสงสัย—ผู้ชายใจดีคนนั้นเคยมีตัวตนอยู่จริงไหม หรือทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นเป็นแค่ภาพลวงตาที่เธอหลอกตัวเองมาตลอดพูดกันตามตรง เรื่องนี้ไม่ได้ดีเลย อย่างที่เห็น เธอกำลังถูกจ่อปืนอยู่ และคนรอบตัวต่างล้มตายกันหมดแล้ว พวกเขาถูกยิง ถูกทรมานจนขาดใจต่อหน้าต่อตา กลิ่นคาวเลือดยังอบอวลในโพรงจมูก ความรู้สึกที่เคยโหมกระหน่ำอย่างหนักหน่วงในตอนนั้น บัดนี้กลับจางหาย เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ยากจะสะเทือนใจได้
더 보기
EP.01 : ของขวัญจากพระเจ้า
ของขวัญเอ๋ย...พระเจ้าไม่เคยเกลียดชังเธอเลย ดังที่เธอกล่าวโทษท่านเช่นนั้น หากท่านเกลียดชังจริง เธอคงไม่มีวันได้ย้อนกลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้อีก ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หน สุดท้ายเธอก็ยังเลือกจบชีวิตของตัวเอง... เพื่อเขาคนนั้นอยู่เสมอเพราะฉะนั้น—พ่อจึงหวังว่า โอกาสสุดท้ายที่เธอได้รับนี้ จะนำทางให้เธอสมปรารถนาเสียทีจงรักษาโอกาสนั้นไว้ให้ดี แก้ไขมันให้ถึงที่สุดในแบบที่เธอปรารถนา และจงไขว่คว้าทุกความเป็นไปได้ที่เอื้อมถึงเพราะนี่... คือโอกาสสุดท้ายของพ่อเช่นกันแสงสว่างเรืองรองเบื้องหน้าพลิ้วไหว เธอมองมันด้วยสติที่ค่อย ๆ เลือนหายอย่างน่าใจหาย ความเจ็บปวดที่แล่นเข้าถึงปลายคางและท้ายทอยเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความอึดอัดในอก ราวกับลมหายใจสุดท้ายกำลังจะดับลงความทรงจำทั้งหลายหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง ร้อยเรียงเป็นภาพซ้ำซากที่เธอรู้จักดี... และเช่นเดียวกับที่แสงนั้นเคยกระซิบบอกไว้ก่อนหน้านี้ เธอย้อนกลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็ยังจบลงที่เดิม... ที่ที่เธอต้องตายเหมือนเดิมทุกครั้งเธอเป็นคนที่เข้าใจตัวเองเสมอ ไม่ว่าในแต่ละการตัดสินใจ เธอมักซื่อตรงกับความรู้
더 보기
EP.02 : แค่สบตา... ก็พอแล้ว
“โอเค... ฉันว่านี่มันก็ค่อนข้างวุ่นวายนิด ๆ นะ”ของขวัญพึมพำเบา ๆ ขณะเดินผ่านจุดตรวจตั๋ว ก่อนจะหยุดยืนต่อแถวหน้าคอนเสิร์ตฮอลล์ที่ออกแบบอย่างทันสมัย ผนังด้านนอกเป็นกระจกสะท้อนแสงไฟจากเมืองที่สาดเข้ามาวูบวาบ รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนกระจายอยู่ทั่วบริเวณหน้าอาคาร พร้อมเสียงพูดคุย หัวเราะ และแซวกันระงม มันเหมือนกับถูกพัดเข้าสู่โลกอีกใบที่เต็มไปด้วยพลังงานคึกคักอันบ้าคลั่ง แบบที่เธอไม่เคยคุ้นชินกลุ่มหญิงสาวสามสี่คนที่ยืนห่างออกไปไม่เกินสองเมตรกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ราวกับไม่ได้มาเพื่อดูคอนเสิร์ต... แต่มาเพื่อแต่งงานกับใครสักคนในวงไซเรน“โอ๊ยตาย! วันนี้เขาจะสบตากับเราไหมนะ!”หญิงสาวคนหนึ่งพูดพลางยกมือกุมแก้ม ใบหน้าแดงปลั่งด้วยทั้งอากาศร้อนและความตื่นเต้น“ขอให้เป็นฉันทีเถอะ! แค่อยากได้ยินเขาเรียกชื่อฉันจากปากเขาสักครั้ง... แค่คิดก็จะเป็นลมแล้ว!!”“แก—แค่ฉันหลับตาแล้วนึกถึงรอยยิ้มของเขา ฉันก็แทบละลายอยู่ตรงนี้แล้ว!”เสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมท่าทางเพ้อฝันของพวกเธอ ราวกับกำลังแสดงอยู่ในละครรักโรแมนติกฝรั่งเศสกลางฤดูใบไม้ผลิเธอเหลือบตามองต้นหอมที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะโดนสะ
더 보기
EP.03 : อดีตที่ต้องแลกด้วยความจริง
“I can’t believe that was our last gig.”(ไม่น่าเชื่อเลยว่า นั่นคือโชว์สุดท้ายของพวกเราแล้วว่ะ)เสียงเหนื่อยล้าดังขึ้นจากหนุ่มผมเฮเซลนัทที่นั่งเอนพิงพนักโซฟาเหมือนหมดแรงทั้งตัว“Kinda sucks,” หนุ่มผมบลอนด์ตอบเสียงเนือย “Playing live is the best part of this job, hands down.”(โคตรเซ็งเลย เล่นสดนี่มันคือส่วนที่ดีที่สุดของงานนี้ ไม่มีอะไรสู้ได้ละ)“Hell no – I’m ready to throw myself into bed and pass out till next month. Or maybe next year.”(ไม่อะ ฉันพร้อมจะโยนตัวเองลงเตียงแล้วนอนยาวยันเดือนหน้า... หรือไม่ก็ปีหน้าไปเลย)อีกคนบ่นงึมงำพลางหาวหวอด เอเดนเองก็ยกมือปิดปากหาว สีหน้าเหมือนพลังงานในตัวเขากำลังจะหมดลงเหลือครึ่งเดียว เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นเบา ๆ ตรงมุมโซฟา ก่อนที่หนุ่มผมเฮเซลนัทจะหยิบขึ้นมาดูแล้วหันไปหาเขา“Hey, Kenneth. Rachel texted. Wants to know if we’re up to hang – she’s got some new friends with her.”(เฮ้ เคนเนธ เรเชลส่งข้อความมาว่าถ้าเราว่าง อยากจะไปแฮงค์ด้วยกันไหม—เธอพาเพื่อนใหม่มาด้วยนะ)เอเดนขยับตัวเล็กน้อย แล้วตอบสั้น ๆ พลางถอนหายใจ“Have fun.” (ขอให้สนุก)“Y
더 보기
EP.04 : ผิดห้อง... หรือผิดชาติ?
“อากาศสดชื่นดีจริง ๆ สมกับที่เป็นเมืองใหญ่...”หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ขณะก้าวออกมาจากสนามบิน พร้อมสะพายกระเป๋าใบใหญ่ไว้บนบ่า เธอโบกมือเรียกแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่จองไว้ล่วงหน้า — ที่พักใหม่ซึ่งจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตบทใหม่ของเธอโชคดีที่คอนโดไม่ได้อยู่ไกลจากสนามบินมากนัก และโชคดียิ่งกว่าคือ... เธอจองห้องทันก่อนมีใครตัดหน้า ทั้งที่ความจริงแล้ว ห้องนั้นก็เคยมีคนอยู่มาก่อนแล้วก็ตามเมื่อมาถึง หญิงสาวเงยหน้ามองอาคารสูงทันสมัยตรงหน้า แม้จะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง มันก็ยังทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอยู่ดี เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูคอนโดนานพอสมควร พยายามไล่เรียงความคิด — ถึงเหตุผลที่เลือกที่นี่ตั้งแต่แรกแม้จะพยายามไม่คิดถึงมันอีกแล้ว แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมองตึก Aurum Heights ในปัจจุบัน ภาพในหัวกลับพรั่งพรูขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว—ความทรงจำในชาติที่แล้ว ที่เริ่มต้นตรงหน้าประตูนี้เช่นกัน...ราวกับว่าอารมณ์เก่า ๆ ถูกเรียกกลับมาทั้งหมดในพริบตาเดียว“หุบปากสักทีได้ไหม!” น้ำเสียงของเธอในตอนนั้นดังแหลมขึ้นด้วยความเหลืออด “ต่อให้เขาจะดังแค่ไหน เขาก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของฉัน เข้าใจไหม! และที่สำค
더 보기
EP.05 : น้ำตาปลอม ๆ
“Just a little issue,” เคนเนธตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเสยผมขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย “Apparently, the staff says I booked this unit... and so did she. And they can’t refund the deposit either.”(มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ พนักงานบอกว่าฉันกับผู้หญิงคนนี้จองห้องซ้อนกัน แล้วก็ไม่สามารถคืนเงินจองให้ทั้งสองฝ่ายได้ด้วย)หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างในเงยหน้าขึ้นมองอีกคน ก่อนจะชะงักเล็กน้อย เมื่อสายตาสบกับหญิงสาวที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง เธอกอดอกช้า ๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเหยียดหยามอย่างปิดไม่มิด“A fan, huh? Figures…” เธอแค่นเสียงเบา ๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงหยามเหยียด “How much did you pay to dig up where Aiden lives?”(แฟนคลับงั้นเหรอ... ก็ไม่แปลกหรอก—แล้วเธอจ่ายไปเท่าไหร่ล่ะถึงได้สืบที่อยู่ของเอเดนมาได้?)หญิงสาวอีกคนยังคงนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นตอบ ในอดีต — ก่อนที่เธอจะได้โอกาสย้อนเวลากลับมา เธอเคยเถียงกลับในฉากนี้อย่างดุเดือด ถึงขั้นทำให้แอมเบอร์เสียหน้า แต่ครั้งนี้ เธอเลือกจะเปลี่ยนเพราะถ้าเธอไม่เปลี่ยนอะไรเลย... อดีตจะไม่มีวันเปลี่ยนตามแอมเบอร์ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นเฉียบของเธอล
더 보기
EP.06 : นี่คือจุดเริ่มต้น ที่ฉันจะไม่พลาดอีก
 ดูเหมือนแอมเบอร์จะเดินออกไปแล้ว และแน่นอนว่า ด้วยอารมณ์แบบนั้น เธอคงหัวเสียไม่น้อย — ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ผู้หญิงคนนั้นดูแลวงไซเรนมาตั้งแต่พวกเขายังเป็นแค่ชื่อที่ไม่มีใครรู้จัก จนกระทั่งกลายเป็นวงร็อกระดับโลก จะให้เธอไม่ระแวงสิ่งใดที่อาจสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของวง… ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ หลังจากปิดตู้เสื้อผ้าเรียบร้อย หญิงสาวลากกระเป๋าไปเก็บไว้ข้างโต๊ะใกล้ห้องน้ำ แล้วกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ผ้าปูใหม่หอมสะอาดและผิวสัมผัสนุ่มลื่นจนเธอแทบไม่เชื่อว่ามีใครเคยใช้ห้องนี้มาก่อน — เธอมั่นใจว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่มีคนได้เข้ามาพักจริง ๆ ร่างกายของเธอจมลงสู่ความนุ่มลึกของที่นอน ดวงตาหลับลงช้า ๆ ปล่อยให้ความคิดไหลย้อนกลับไปหาช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน... การพบกันครั้งแรกระหว่างเธอกับเอเดนในชาตินี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากการตะโกนใส่หน้ากันอย่างดุเดือด กลับกลายเป็นการแสดงความอ่อนแอจนถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟายเหม
더 보기
EP.07 : เช้าออฟฟิศนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนแปลกหน้า
เช้าวันถัดมา ของขวัญตื่นขึ้นก่อนนาฬิกาปลุกด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ตื่นเต้น ปนประหม่าและคาดหวัง วันนี้คือวันแรกของการเริ่มงานใหม่ในเมืองใหม่ ชีวิตใหม่ที่เธอหวังจะเปลี่ยนเส้นทางให้ดีกว่าเดิมเธอใช้เวลาเตรียมตัวอย่างประณีต ไม่ต่างจากการเตรียมออกศึก ทั้งอาบน้ำ แต่งหน้า และเซ็ตผมอย่างตั้งใจ พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็ยังมีเวลาอีกนิดจึงหยุดยืนหน้ากระจก สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ“วันนี้...จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด – สู้!”...แต่ยังไม่ทันจบกำลังใจให้ตัวเองดีนักก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องทำให้เธอชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเอเดน? — เขาตื่นเช้าเป็นด้วยหรือ?ของขวัญเดินไปเปิดประตูอย่าง
더 보기
EP.08 : ยิ้มให้ได้ แม้ในฝูงหมาป่า
 นาตาลีเดินเข้าสู่ห้องพักพนักงานอย่างมั่นใจ รอยยิ้มบนใบหน้าดูสดใสเมื่อเธอถือแก้วกาแฟในมือขวาและกวาดตามองไปรอบห้อง “สวัสดีค่ะทุกคน” เธอเอ่ยเสียงใส พลางยิ้มกว้าง ทักทายกลุ่มพนักงานประมาณสี่ถึงห้าคนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่—และน่าเสียดายเหลือเกินที่พวกเขาก็คือกลุ่มเดียวกันกับที่เคยรุมกลั่นแกล้งเธอใน ชีวิตก่อนหน้านั้น แบบเป๊ะทุกคน “ฉันชื่อ นาตาลี – นาตาลี แม็กซ์เวลล์ เพิ่งเริ่มงานวันแรกค่ะ” บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นกลับแน่นตึงขึ้นอย่างประหลาด ไม่มีใครตอบรับคำทักทาย ไม่มีคำว่า “ยินดีต้อนรับ” หลุดออกมาสักคำ มีเพียงรอยยิ้มเจื่อน ๆ และสายตาประเมินที่จ้องมาเหมือนนัดกันไว้ สักพัก หญิงสาวคนหนึ่งก็ลุกขึ้น เธอ
더 보기
EP.09 : ไม่ต้องเข้าใจกัน…แค่นั่งข้างกันก็พอ
นาตาลีผลักประตูเข้าห้องนั่งเล่นอย่างมั่นใจ—เป็นทางการเสียงโวยวายที่เคยดังลั่นเมื่อครู่หยุดลงราวกับถูกรีโมตกดปิด เสียงหมอนกระทบพื้นเป็นเสียงเดียวที่หลงเหลือในห้อง เธอก้าวเข้าไปอย่างเงียบสงบ ท่ามกลางสายตาทั้งห้าคู่ที่หันมามองกันพร้อมเพรียง... บางคนเหมือนเห็นผี บางคนเหมือนเจอเรื่องสนุกใหม่ให้เล่นเอเดนถอนหายใจยาวจากกลางโซฟา ใบหน้าเบื่อโลกประจำตัวกลับมาอีกครั้ง"ไง—กลับมาแล้วเหรอ แนตตี้"กลอกตาในใจแทบพลิกกลับไปข้างหลัง แนตตี้อะไรของนายกันวะ…เธอยืนหยุดตรงหน้าวงร็อกที่กำลังมีบรรยากาศเหมือนห้องเรียนช่วงพักกลางวัน ต่างกันแค่ตรงนี้มีแต่ “เด็กผู้ชายโตเต็มวัย” ที่เธอไม่เคยแน่ใจนักว่าโตขึ้นมาทางไหนกันแน่“แนตตี้?”
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status