Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

last updateLast Updated : 2026-08-06
By:  แมวนอนซิมUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
96Chapters
575views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ได้โปรดอย่าทำให้ความรักของเรา เป็นดั่งโศกนาฏกรรมของจูเลียตเลย Please don't make our love like the tragedy of Juliet "ได้โปรดพระผู้เป็นเจ้า ช่วยบอกข้าที ข้าจะต้องทำอย่างไรให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง? มันช่างเป็บปวด ทรมานและทำได้เพียงร่ำไห้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน หากแม้ว่าคำสาบานแห่งรักนั้นยังไม่แน่นอน ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว" ครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้ากันคือเราเพียงแค่จูบลา ครั้งสุดท้ายที่ยิ้มให้กันคือเราเพียงแค่กำลังโกหกผู้คนมากมาย ครั้งสุดท้ายที่เราจับมือกันคือตอนที่เขานั้นกำลังทุกข์ใจ แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนก็ตาม เราก็ไม่เคยแม้แต่จะบอกว่ารักกัน ...จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ตาม...

View More

Chapter 1

EP.00 : เสียงกระซิบสุดท้าย

ที่จริงแล้ว... ถ้าคุณคิดว่านี่คือบันทึกของเด็กสาววัยทำงานแสนน่ารัก ที่กำลังเล่าเรื่องความรักหวานละมุนให้อ่านเล่นเพลิน ๆ ล่ะก็ วางมันกลับไว้ที่เดิมเถอะ เพราะสิ่งที่กำลังจะเล่านี้ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย

แถมเรื่องนี้ยังทำให้ปวดหัวยิ่งกว่าละครวัยรุ่นของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดเสียอีก

อยากรู้ใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงพูดแบบนี้? มันเลวร้ายขนาดไหน ถึงต้องกันไม่ให้คุณอ่าน? งั้นเริ่มจากตรงนี้เลยแล้วกัน — ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กำลังจ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของฉันตอนนี้

“มีอะไรอยากจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายไหม...”

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนแทบไม่หลงเหลืออารมณ์ใด ๆ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แววตาที่เคยมองฉันอย่างอ่อนละมุน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะมีความลังเลหลงเหลือ

ฉันเริ่มถามตัวเองว่า... ผู้ชายที่เคยใจดีกับฉันเหลือเกินคนนั้น เคยมีอยู่จริงหรือเปล่า? หรือทั้งหมดที่ผ่านมาก็เป็นแค่ภาพลวงตา ที่ฉันโกหกตัวเองมาตลอด

ถ้าจะให้พูดตรง ๆ ล่ะก็ — ตอนนี้มันเลวร้ายมาก อย่างที่เห็น... ฉันถูกจ่อปืนอยู่ และคนรอบข้างฉันก็ตายกันหมดแล้ว

พวกเขาถูกยิง ถูกทำร้าย ถูกทรมานจนหมดลมหายใจต่อหน้าต่อตาฉัน กลิ่นคาวเลือดยังไม่จางหายจากโพรงจมูก ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เคยถาโถมเข้ามาตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้รู้สึกอีกต่อไป

ไม่มีความกลัว ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีแม้แต่ความเสียใจ เหลือเพียงร่างกายที่ชาไปทั้งร่าง จากที่เคยมีน้ำตาไหลพราก ตอนนี้กลับเหลือแค่รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่ทั้งน่าสงสารและน่าสมเพชในเวลาเดียวกัน

“ยังอยากให้ฉันพูดอะไรอีกเหรอ? ยังมีอะไรให้ฉันต้องขอร้องจากคนอย่างแกอีกหรือไง...”

“ยังมี” เขากระซิบ “ชีวิตของเธอไง—ถ้าขอร้องดี ๆ ฉันก็อาจปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ และอยู่ข้างฉันตลอดไปก็ได้นะ”

ฉันหัวเราะในลำคอ แผ่วเบา แต่หนักหน่วงอย่างประหลาด

“ฆ่าฉัน”

เขาชะงักเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกไหม

ฆ่าฉันซะ!!!

ฉันตะโกนสุดเสียง ก่อนจะสะบัดมือที่ถูกมัดไว้แบบลวก ๆ แล้วคว้าปืนกระบอกนั้นไว้แทน ฉันหันปลายกระบอกเข้าที่ลำคอของตัวเอง ความกลัวแล่นวาบขึ้นมาตามแนวสันหลังเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่าที่ล้นทะลักขึ้นมาแทน

เพราะฉัน... ไม่เหลือเหตุผลอะไรแล้ว ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ

ทั้งแม่ที่ไม่เคยปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง

ทั้งเพื่อนที่ควรจะยืนข้างฉัน แต่กลับหักหลังได้อย่างเลือดเย็น

และคนรักที่เราไม่เคยได้บอกรักกันเลยสักครั้ง

พระเจ้าคะ... ฉันไม่เคยเชื่อเลยว่าท่านมีอยู่จริง เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ฉันวิงวอนขอเพียงเรื่องเล็ก ๆ ท่านก็ไม่เคยตอบรับเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถ้าท่านรักฉันจริง ๆ อย่างที่ฉันคิดเสมอมา ชีวิตของฉันก็คงไม่ตกต่ำ ผิดหวัง และโดดเดี่ยวแบบนี้

แต่นี่คือคำขอสุดท้ายของฉัน... และเป็นคำขอเดียวที่ฉันกล้าจะวิงวอน

ได้โปรด... ถ้ายังพอเหลือโอกาสอยู่บ้าง

ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ให้เราได้พูดคำว่ารักกันก็ยังดี

—เปรี้ยง!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
96 Chapters
EP.00 : เสียงกระซิบสุดท้าย
ที่จริงแล้ว... ถ้าคุณคิดว่านี่คือบันทึกของเด็กสาววัยทำงานแสนน่ารัก ที่กำลังเล่าเรื่องความรักหวานละมุนให้อ่านเล่นเพลิน ๆ ล่ะก็ วางมันกลับไว้ที่เดิมเถอะ เพราะสิ่งที่กำลังจะเล่านี้ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลยแถมเรื่องนี้ยังทำให้ปวดหัวยิ่งกว่าละครวัยรุ่นของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดเสียอีกอยากรู้ใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงพูดแบบนี้? มันเลวร้ายขนาดไหน ถึงต้องกันไม่ให้คุณอ่าน? งั้นเริ่มจากตรงนี้เลยแล้วกัน — ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กำลังจ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของฉันตอนนี้“มีอะไรอยากจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายไหม...”น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนแทบไม่หลงเหลืออารมณ์ใด ๆ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แววตาที่เคยมองฉันอย่างอ่อนละมุน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะมีความลังเลหลงเหลือฉันเริ่มถามตัวเองว่า... ผู้ชายที่เคยใจดีกับฉันเหลือเกินคนนั้น เคยมีอยู่จริงหรือเปล่า? หรือทั้งหมดที่ผ่านมาก็เป็นแค่ภาพลวงตา ที่ฉันโกหกตัวเองมาตลอดถ้าจะให้พูดตรง ๆ ล่ะก็ — ตอนนี้มันเลวร้ายมาก อย่างที่เห็น... ฉันถูกจ่อปืนอยู่ และคนรอบข้างฉันก็ตายกันหมดแล้วพวกเขาถูกยิง ถูกทำร้าย ถูกทรมานจนหมดลมหายใจต่อหน้าต่อตาฉัน กลิ่นคาวเลือดยังไม่จางห
Read more
EP.01 : นี่ไม่ใช่ความรัก
ของขวัญเอ๋ย...ใช่ว่าพระเจ้าจะไม่รักเจ้า อย่างที่เจ้ากล่าวโทษท่านเช่นนั้นหากท่านเกลียดชังจริง ๆ เจ้าคงไม่มีโอกาสย้อนเวลากลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้อีก ไม่ว่าจะสักกี่ครั้งกี่ครา... ท้ายที่สุด เจ้ายังคงเลือกที่จะจบชีวิตของตนเองเพื่อเขาคนนั้นเสมอเพราะฉะนั้น... พ่อจึงหวังว่าโอกาสสุดท้ายที่เจ้ามีในครั้งนี้ จะนำพาให้เจ้าสมปรารถนาเสียทีจงรักษาโอกาสนั้นไว้ให้ดี แก้ไขมันให้ถึงที่สุด ตามแบบที่เจ้าปรารถนาเถิด จงไขว่คว้าทุกความเป็นไปได้ที่ยังพอเอื้อมถึงเพราะนี่... คือโอกาสสุดท้ายของพ่อเช่นกันแสงสว่างตรงหน้าไหวระริกในดวงตา ฉันมองมันด้วยสติที่เลือนราง ความเจ็บปวดเมื่อครู่ที่พุ่งแล่นจากท้ายทอยขึ้นมาถึงปลายคางหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอึดอัดแน่นในอก ราวกับลมหายใจสุดท้ายใกล้จะหลุดลอยภาพความทรงจำถาโถมกลับเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ร้อยเรียงเป็นฉากซ้ำซากที่ฉันคุ้นเคย และดั่งที่แสงนั้นกระซิบไว้ก่อนหน้า ฉันเคยย้อนกลับไปแก้ไขมันแล้วนับครั้งไม่ถ้วนแต่สุดท้าย... มันก็จบลงเหมือนเดิมจบลงที่เดิมที่ที่ฉัน... ต้องตายฉันเป็นคนที่เข้าใจตัวเองเสมอ ในทุกการตัดสินใจ ฉันมักจะซื่อตรงกับความรู้สึก ไม่เคยหลอกตัวเองแ
Read more
EP.02 : รู้จักฉันไหม
ฉันยืนอยู่ตรงนั้นอย่างหมดแรง ก่อนที่ร่างกายจะทรุดลงโดยไร้เสียง หัวเข่ากระแทกพื้นเย็นเฉียบ หัวใจสั่นระรัวจนเหมือนจะหยุดเต้น ฉันยกสองมือขึ้นมากอดตัวเองโดยไม่รู้ตัว น้ำตาหยดแรกหล่นลงมาโดยไม่ทันตั้งใจและฉันก็ไม่คิดจะห้ามมันอีกต่อไปแล้วความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัดซ้ำรอยเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจฉันรู้... ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นคนแบบนั้นฉันยังจำได้ ในครั้งก่อนเขาทำอะไรไว้กับฉัน และในครั้งนี้ฉันเกือบจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งทั้งที่ฉันย้อนกลับมาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่างแต่จนถึงตอนนี้—ฉันยังแก้อะไรไม่ได้เลยที่แย่ไปกว่านั้นคือ... ลึก ๆ ในใจ ฉันยังมีหวังหวังว่าเขาจะไม่ทำแบบเดิมหวังว่าเขาจะรักฉันจริง ๆ สักครั้งแต่ความหวัง... มันก็เหมือนการปีนขึ้นยอดเขาสูงชันเพียงเพื่อจะตกลงมาในวินาทีเดียว มันเจ็บ เจ็บจนลมหายใจหายไปชั่วขณะฉันไม่รู้ว่านั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานแค่ไหน จนกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งฉันผงะ หยุดร้องไห้ทันทีเหมือนร่างถูกสั่งหยุดเวลา มองไปยังบานประตูที่ค่อย ๆ เปิดออกและในเสี้ยววินาทีนั้น... ฉันเผลอคิดไปว่า บางที—ลีวายอาจจะกลับ
Read more
EP.03 : ใกล้เกินไป
“สวัสดีทุกคน”เสียงสดใสเอ่ยขึ้นทันทีที่บทเพลงจบ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่เคยแนบแน่นอยู่กับฉันเมื่อครู่ผละออกไปอย่างนุ่มนวล ก่อนจะค่อย ๆ กวาดมองฝูงชนเบื้องหน้าแทนสำเนียงไทยแปลก ๆ ที่เล็ดลอดออกจากริมฝีปากของเขาทำให้ฉันแทบกลั้นขำไม่อยู่ — แต่คงไม่มีใครขำไปกับฉันแน่ ถ้าฉันหลุดเสียงหัวเราะออกไปตอนนี้ เพราะเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับรอบตัวดังกลบทุกความคิดให้ตายสิ... ฉันคิดถึงตอนนั้นชะมัด“ยินดีที่ได้พบกับพวกคุณในวันนี้” เขากล่าวอย่างตั้งใจ ดวงตาคู่นั้นฉายแววพยายามเต็มที่ “ขอบคุณที่มา...โงน—เอ่อ...แงน... เอิ่ม What do I have to say?”“It’ s ‘ngan’ , not ‘ngen’ with an accent from outer space, mate.”(มันออกเสียงว่า ‘งาน’ ไม่ใช่ ‘แงน’ ที่เหมือนใส่สำเนียงมาจากนอกโลกนะพวก)เสียงกระซิบดังจากมือกลองด้านหลัง มือเบสหลุดหัวเราะพรืดออกมาทันทีที่ได้ยิน ฉันเองก็แทบหลุดตาม ถ้าไม่ติดว่ากำลังกลั้นหายใจสุดฤทธิ์เพื่อไม่ให้ดูเด่นเกินไปท่ามกลางแฟนคลับที่พร้อมจะเป็นลมกับทุกคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าตอนนี้ฉันสังเกตได้ชัดเลยว่า... พวกเขาทุกคนดูดีจริง ๆดูดีกว่าตอนที่เราเคยเจอกัน... เสียอีก“ขอบคุณที่มางานของเราวันนี้ – และเร
Read more
EP.04 : ซ้ำรอย
“เอาล่ะ... อากาศสดชื่นดีจริง ๆ สมกับที่เป็นเมืองใหญ่”ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะเดินออกจากสนามบิน สะพายกระเป๋าบนบ่าแล้วโบกมือเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังคอนโดที่จองไว้ล่วงหน้า — ที่พักใหม่ที่ฉันจะใช้เริ่มต้นชีวิตบทใหม่ของตัวเองโชคดีที่มันอยู่ไม่ไกลนักจากสนามบิน และที่โชคดีกว่าก็คือ... ฉันจองทันก่อนจะถูกใครตัดหน้า ทั้งที่ความจริงแล้วก็มีคนอาศัยอยู่ในห้องนั้นมาก่อนแล้วด้วยซ้ำคอนโดสูงทันสมัยตั้งตระหง่านตรงหน้า แม้จะเป็นครั้งที่สองที่ฉันมาเห็น แต่มันก็ยังทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด ฉันยืนมองหน้าประตูอยู่นาน พยายามนึกทบทวนทุกอย่างในหัว — ว่าฉันตัดสินใจอะไรลงไปบ้างตอนเลือกที่นี่...และสิ่งที่ตามมาก็คือ...‘หุบปากสักทีได้ไหม!’ ฉันแผดเสียงออกมาด้วยความเหลืออด ‘ต่อให้หมอนั่นจะดังแค่ไหน เขาก็ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันหรอก เข้าใจไหม! แล้วก็—ช่วยทำความเข้าใจใหม่ด้วย ว่าฉันก็คือ ‘ผู้เสียหาย’ ในเรื่องนี้!’ฉันชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้า ‘และที่สำคัญ—ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับของอีตา ‘ไม่หล่อ’ นั่นด้วย!’‘...ไม่หล่อ?’ เขาทวนคำเสียงเบา เหมือนกำลังงงหนัก‘ใช่! ไม่หล่อ!’ ฉันแยกเขี้ยวใส่ ‘ต่อให้มีเขาอยู่คนเ
Read more
EP.05 : ของขวัญหรือคองวัน
ฉันเงยหน้าขึ้น มองเอเดนด้วยสายตาอ้อนวอน ขณะที่แอมเบอร์กัดฟันกรอด สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเอเดนเป็นคนเอาแต่ใจอยู่แล้ว... ฉันภาวนาให้เขาใจอ่อนเพราะอารมณ์ชั่ววูบเถอะไม่งั้นฉันคงไม่มีที่นอนไปอีกหลายวันแน่“เธอจ่ายค่ามัดจำไปแล้วใช่ไหม?”เขาถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน“ชะ...ใช่ค่ะ” พนักงานตอบเสียงแผ่ว “และตอนนี้ก็ไม่มีห้องอื่นว่างเลยจริงๆ ต้องขออภัยด้วยค่ะ”เอเดนพยักหน้าช้าๆ แล้วหันมามองฉัน ดวงตาสีฟ้านั่นวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ“งั้น...เราก็อยู่ด้วยกันไปเลยสิ”“อะไรนะ!?” แอมเบอร์ร้องลั่น เสียงสูงเกือบแสบแก้วหู “นายพูดเล่นใช่ไหม!?”“ก็อย่าให้มันเป็นเรื่องเล่นสิ” เอเดนยักไหล่ราวกับไม่มีอะไรน่าคิด “เธอก็ถือเป็นเจ้าของร่วมไปแล้วนี่ ส่วนที่เหลือ ฉันออกเองก็ได้”พนักงานหน้าเหวอแต่ดูโล่งใจจนเกือบจะปรบมือสรรเสริญ เอ่ยคำขอบคุณไม่หยุดราวกับเจอเทพบุตรประจำอาคาร ส่วนฉัน...ใจเต้นโครมคราม ราวกับแผนบ้าๆ มันได้ผลจริง ๆ จนแทบจะยืนเฉิดฉายบนพรมแดงได้แล้วแต่ยังไม่ทันได้ยิ้มออก...“นี่!” แอมเบอร์หันขวับกลับมาจ้องเขม็ง “ฉันรู้นะว่าเธอมันแค่แฟนคลับโรคจิต! ทำตัวน่าขนลุก! ถ้าไม่เลิก
Read more
EP.06 : ฝันร้ายกลางวัน
เช้าวันถัดมา ฉันตื่นก่อนนาฬิกาปลุกด้วยความตื่นเต้น วันนี้คือวันแรกของการเริ่มงานใหม่ในเมืองใหม่และชีวิตใหม่ที่ฉันตั้งใจจะเปลี่ยนให้ได้จริง ๆฉันเตรียมตัวอย่างประณีต ตั้งแต่อาบน้ำ แต่งหน้า จัดทรงผมให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอทุกอย่างเสร็จ ยังเหลือเวลาอีกเล็กน้อย ฉันจึงยืนหน้ากระจก สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มพูดปลุกใจตัวเองเบา ๆ“วันนี้... จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด — สู้!”แต่แล้ว...ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูทำให้ฉันชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย...เอเดน? เขาตื่นเช้าแบบนี้ด้วยเหรอ?ฉันเดินไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง และสิ่งแรกที่เห็นคือ เอเดนในชุดคลุมอาบน้ำ เปียกทั้งตัว หยดน้ำเกาะพราวทั่วเรือนร่าง เขายืนพิงกรอบประตูราวกับหลุดออกมาจากหน้าปกแมกกาซีน ริมฝีปากสีพีชเผยอเล็กน้อย ผมดำขลับเปียกชื้นแนบกับใบหน้าคม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องลึกลงมาราวกับจะสแกนความคิดฉันทุกอย่างหัวใจฉันเต้นรัวแทบระเบิด — เช้าเกินไปนะสำหรับภาพแบบนี้!!“ฉันนึกออกแล้วว่าเธอเป็นใคร”“คะ?”“เธอคือคนที่โยนกางเกงในใส่หน้าฉันตอนไปทัวร์วันนั้น ใช่ไหม!”“...หะ?!” สมองฉันดับวูบ “อะไรนะ!? นายพูดว่าโยนอะไรใส่หน้าใครนะ!?”“หน้าตาเธอ
Read more
EP.07 : กางเกงในอมตะ
“สวัสดีค่ะทุกคน”ฉันยิ้มกว้าง พลางยกแก้วกาแฟขึ้นเล็กน้อย ทักทายกลุ่มพนักงานในห้องพักกลางของออฟฟิศ — มีอยู่ราวสี่ถึงห้าคน ซึ่งน่าเสียดายที่แต่ละคนล้วนเป็นกลุ่มเดียวกันกับที่เคยกลั่นแกล้งฉันใน ‘ชาติที่แล้ว’ เป๊ะทุกคน“ฉันชื่อ นาตาลี – นาตาลี แม็คซ์เวลล์ เพิ่งมาทำงานวันแรกค่ะ”แม้ฉันจะส่งรอยยิ้มให้ด้วยความสุภาพ แต่บรรยากาศในห้องกลับแน่นขึง ไม่มีใครตอบรับ ไม่มีคำว่า ‘ยินดีต้อนรับ’ นอกจากรอยยิ้มเจื่อน ๆ ของบางคน และสายตาเหล่านั้น...ที่จ้องประเมินราวกับฉันเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดแล้วหญิงสาวคนหนึ่งก็ลุกขึ้น เรือนผมสีดำขลับของเธอถูกจัดทรงเป๊ะจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคมกริบ และรอยยิ้มบนริมฝีปากที่หวานเสียจนดูน่ากลัว“แนตใช่ไหม — เธอนี่สวยดีนะ” หล่อนพูดเสียงหวาน “สวยเหมือนดอกไม้พลาสติกในแจกันนั่นแหละ ราคาถูก แล้วก็ดูปลอมสิ้นดี”เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้นจากกลุ่ม ฉันยังอดนึกไม่ได้ว่าฉันไปทำตัวปลอมตรงไหนให้เธอหมั่นไส้นักนะ?แต่คราวนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกแล้ว“เรื่องบางอย่าง สมองไม่มีคิดไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ฉันยิ้มบางก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบอย่างสง่างาม “แต่มารยาทน่ะ ควรมีติดตัวไว้นะคะ”ฉันเดินผ
Read more
EP.08 : ฉันล้อเล่น...
ฉันตัดสินใจถอยตัวเองกลับเข้ามาในห้องเงียบ ๆ เพื่อเลี่ยงไม่ให้ตัวเองหัวเสียไปมากกว่านี้ การได้เจอกับพวกเขาในวันนี้แตกต่างจากครั้งก่อนราวกับเป็นคนละกลุ่ม คนละบรรยากาศเสียด้วยซ้ำและนั่นก็ทำให้ฉันโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกโชคดีจริง ๆ ที่อย่างน้อย... พวกเขาดูเป็นมิตรมากกว่าที่เคยเป็นฉันหัวเราะในลำคอเบา ๆ ขณะพลิกหน้าหนังสือ การประมวลกฎหมายสากล โดย แลมเพิร์ต ลาติน ฉบับพิมพ์ครั้งที่หก เล่มหนาในมือไปเรื่อย ๆ หนังสือที่ตั้งใจจะอ่านให้จบภายในอาทิตย์นี้ (ถ้าไม่มีอะไรมากวนใจก่อนน่ะนะ)จริง ๆ แล้วฉันก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันว่าตัวเองจะไหวไหมกับทั้งการเรียน งานประจำ และภารกิจซับซ้อนที่ต้องพลิกอดีต เหมือนทุกอย่างกำลังไหลมาปะทะกันรวดเร็วเกินไปราวกับจะกลืนฉันลงไปทั้งตัวและฉันเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าควรเริ่มแก้จากตรงไหนก่อนดีก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฉันวางหนังสือลงลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปเปิดประตู — และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิดเอเดนเขายืนพิงกรอบประตูในลุคคุ้นตา เสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงสเวตสีดำ ผมสีดำขลับยังเปียกนิด ๆ เหมือนเพิ่งสระมา สายตาคู่นั้นจ้องมาที่ฉันอย่างพินิจก่อนจะเบนออกไปเห
Read more
EP.09 : เพลงรักที่เธอไม่ได้ร้อง
‘นี่…’‘…’‘แนต’‘หืม…’‘เรามาทำกันเถอะ…’หะ!?ฉันลืมตาขึ้นอย่างตกตะลึง แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำเอาสมองเบลอเหมือนถูกไฟดูด — ร่างชายหนุ่มที่คุ้นเคยกำลังคร่อมอยู่บนตัวฉัน ดวงตาสีฟ้าใสนั่นสะท้อนแสงวาววับ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยขณะโน้มลงใกล้ ฉันแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เพราะมันเต้นเร็วเกินกว่าจะตามทัน‘ฟังนะ แนต... ฉันชอบ...’ เสียงนุ่มนวลกระซิบที่ข้างหู ก่อนที่จมูกของเขาจะไล้แผ่วผ่านผิว ‘เชื่อใจฉันไหม... ฉันเก่งเรื่องแบบนี้มากเลยนะ’ขนลุกซู่...ริมฝีปากเรากำลังจะสัมผัสกัน จังหวะมันพอดีราวฉากไคลแมกซ์ในหนังรักโรแมนติก แต่แล้ว...โครม!“โอ๊ยยยยย...”โลกแห่งความจริงกระชากฉันกลับด้วยแรงโน้มถ่วง ฉันฟื้นจากฝันพร้อมสภาพครึ่งตัวหล่นจากเตียง ร่างบิดเบี้ยวอย่างกับโดนของอา... ฉันฝันไปสินะฉันค่อย ๆ ลุกขึ้น สมองยังเต็มไปด้วยภาพจำของเอเดนในเวอร์ชันที่… เอาเป็นว่า พูดตรง ๆ ว่ามันยั่วมาก เสียงนั้น ริมฝีปากนั้น คำพูดนั้นพระเจ้า ฉันกำลังโรคจิตขั้นต้นหรือเปล่านี่!?ฉันถอนหายใจแรง กลิ้งตัวลงพรมข้างเตียงเหมือนหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นไปอาบน้ำแบบไร้แรงขับเคลื่อนเมื่อคืนหลังจากคุยกับต้นหอม ฉันก็หลับไปอย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status