ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

last updateآخر تحديث : 2025-06-12
بواسطة:  แมวนอนซิมمستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
16فصول
387وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ได้โปรดอย่าทำให้ความรักของเรา เป็นดั่งโศกนาฏกรรมของจูเลียตเลย Please don't make our love like the tragedy of Juliet "ได้โปรดพระผู้เป็นเจ้า ช่วยบอกข้าที ข้าจะต้องทำอย่างไรให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง? มันช่างเป็บปวด ทรมานและทำได้เพียงร่ำไห้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน หากแม้ว่าคำสาบานแห่งรักนั้นยังไม่แน่นอน ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว" ครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้ากันคือเราเพียงแค่จูบลา ครั้งสุดท้ายที่ยิ้มให้กันคือเราเพียงแค่กำลังโกหกผู้คนมากมาย ครั้งสุดท้ายที่เราจับมือกันคือตอนที่เขานั้นกำลังทุกข์ใจ แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนก็ตาม เราก็ไม่เคยแม้แต่จะบอกว่ารักกัน ...จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็ตาม...

عرض المزيد

الفصل الأول

EP.00 : เสียงกระซิบสุดท้าย

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
16 فصول
EP.00 : เสียงกระซิบสุดท้าย
ที่จริง... ถ้าใครคิดว่านี่คือบันทึกของเด็กสาววัยทำงานน่ารัก ๆ ที่เล่าเรื่องความรักหวานชื่นเพื่อความบันเทิงแล้วล่ะก็—วางมันไว้ที่เดิมนั่นแหละ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย และมันยังปวดหัวยิ่งกว่าชีวิตรักของนางเอกวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีที่เพิ่งจะมีปั๊ปปี้เลิฟเสียอีกอยากรู้หรือว่าเรื่องนี้รุนแรงแค่ไหน ถึงได้ห้ามไม่ให้เปิดอ่านแบบนั้น? ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มจากปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของเธอก่อนก็แล้วกัน“มีอะไรอยากจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายไหม...”เสียงเย็นเยือกของเขาดังขึ้นต่อหน้า ดวงตานิ่งเฉยที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย จนเธอเริ่มสงสัย—ผู้ชายใจดีคนนั้นเคยมีตัวตนอยู่จริงไหม หรือทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นเป็นแค่ภาพลวงตาที่เธอหลอกตัวเองมาตลอดพูดกันตามตรง เรื่องนี้ไม่ได้ดีเลย อย่างที่เห็น เธอกำลังถูกจ่อปืนอยู่ และคนรอบตัวต่างล้มตายกันหมดแล้ว พวกเขาถูกยิง ถูกทรมานจนขาดใจต่อหน้าต่อตา กลิ่นคาวเลือดยังอบอวลในโพรงจมูก ความรู้สึกที่เคยโหมกระหน่ำอย่างหนักหน่วงในตอนนั้น บัดนี้กลับจางหาย เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ยากจะสะเทือนใจได้
اقرأ المزيد
EP.01 : ของขวัญจากพระเจ้า
ของขวัญเอ๋ย...พระเจ้าไม่เคยเกลียดชังเธอเลย ดังที่เธอกล่าวโทษท่านเช่นนั้น หากท่านเกลียดชังจริง เธอคงไม่มีวันได้ย้อนกลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้อีก ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หน สุดท้ายเธอก็ยังเลือกจบชีวิตของตัวเอง... เพื่อเขาคนนั้นอยู่เสมอเพราะฉะนั้น—พ่อจึงหวังว่า โอกาสสุดท้ายที่เธอได้รับนี้ จะนำทางให้เธอสมปรารถนาเสียทีจงรักษาโอกาสนั้นไว้ให้ดี แก้ไขมันให้ถึงที่สุดในแบบที่เธอปรารถนา และจงไขว่คว้าทุกความเป็นไปได้ที่เอื้อมถึงเพราะนี่... คือโอกาสสุดท้ายของพ่อเช่นกันแสงสว่างเรืองรองเบื้องหน้าพลิ้วไหว เธอมองมันด้วยสติที่ค่อย ๆ เลือนหายอย่างน่าใจหาย ความเจ็บปวดที่แล่นเข้าถึงปลายคางและท้ายทอยเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความอึดอัดในอก ราวกับลมหายใจสุดท้ายกำลังจะดับลงความทรงจำทั้งหลายหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง ร้อยเรียงเป็นภาพซ้ำซากที่เธอรู้จักดี... และเช่นเดียวกับที่แสงนั้นเคยกระซิบบอกไว้ก่อนหน้านี้ เธอย้อนกลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็ยังจบลงที่เดิม... ที่ที่เธอต้องตายเหมือนเดิมทุกครั้งเธอเป็นคนที่เข้าใจตัวเองเสมอ ไม่ว่าในแต่ละการตัดสินใจ เธอมักซื่อตรงกับความรู้
اقرأ المزيد
EP.02 : แค่สบตา... ก็พอแล้ว
“โอเค... ฉันว่านี่มันก็ค่อนข้างวุ่นวายนิด ๆ นะ”ของขวัญพึมพำเบา ๆ ขณะเดินผ่านจุดตรวจตั๋ว ก่อนจะหยุดยืนต่อแถวหน้าคอนเสิร์ตฮอลล์ที่ออกแบบอย่างทันสมัย ผนังด้านนอกเป็นกระจกสะท้อนแสงไฟจากเมืองที่สาดเข้ามาวูบวาบ รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนกระจายอยู่ทั่วบริเวณหน้าอาคาร พร้อมเสียงพูดคุย หัวเราะ และแซวกันระงม มันเหมือนกับถูกพัดเข้าสู่โลกอีกใบที่เต็มไปด้วยพลังงานคึกคักอันบ้าคลั่ง แบบที่เธอไม่เคยคุ้นชินกลุ่มหญิงสาวสามสี่คนที่ยืนห่างออกไปไม่เกินสองเมตรกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ราวกับไม่ได้มาเพื่อดูคอนเสิร์ต... แต่มาเพื่อแต่งงานกับใครสักคนในวงไซเรน“โอ๊ยตาย! วันนี้เขาจะสบตากับเราไหมนะ!”หญิงสาวคนหนึ่งพูดพลางยกมือกุมแก้ม ใบหน้าแดงปลั่งด้วยทั้งอากาศร้อนและความตื่นเต้น“ขอให้เป็นฉันทีเถอะ! แค่อยากได้ยินเขาเรียกชื่อฉันจากปากเขาสักครั้ง... แค่คิดก็จะเป็นลมแล้ว!!”“แก—แค่ฉันหลับตาแล้วนึกถึงรอยยิ้มของเขา ฉันก็แทบละลายอยู่ตรงนี้แล้ว!”เสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมท่าทางเพ้อฝันของพวกเธอ ราวกับกำลังแสดงอยู่ในละครรักโรแมนติกฝรั่งเศสกลางฤดูใบไม้ผลิเธอเหลือบตามองต้นหอมที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะโดนสะ
اقرأ المزيد
EP.03 : อดีตที่ต้องแลกด้วยความจริง
“I can’t believe that was our last gig.”(ไม่น่าเชื่อเลยว่า นั่นคือโชว์สุดท้ายของพวกเราแล้วว่ะ)เสียงเหนื่อยล้าดังขึ้นจากหนุ่มผมเฮเซลนัทที่นั่งเอนพิงพนักโซฟาเหมือนหมดแรงทั้งตัว“Kinda sucks,” หนุ่มผมบลอนด์ตอบเสียงเนือย “Playing live is the best part of this job, hands down.”(โคตรเซ็งเลย เล่นสดนี่มันคือส่วนที่ดีที่สุดของงานนี้ ไม่มีอะไรสู้ได้ละ)“Hell no – I’m ready to throw myself into bed and pass out till next month. Or maybe next year.”(ไม่อะ ฉันพร้อมจะโยนตัวเองลงเตียงแล้วนอนยาวยันเดือนหน้า... หรือไม่ก็ปีหน้าไปเลย)อีกคนบ่นงึมงำพลางหาวหวอด เอเดนเองก็ยกมือปิดปากหาว สีหน้าเหมือนพลังงานในตัวเขากำลังจะหมดลงเหลือครึ่งเดียว เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นเบา ๆ ตรงมุมโซฟา ก่อนที่หนุ่มผมเฮเซลนัทจะหยิบขึ้นมาดูแล้วหันไปหาเขา“Hey, Kenneth. Rachel texted. Wants to know if we’re up to hang – she’s got some new friends with her.”(เฮ้ เคนเนธ เรเชลส่งข้อความมาว่าถ้าเราว่าง อยากจะไปแฮงค์ด้วยกันไหม—เธอพาเพื่อนใหม่มาด้วยนะ)เอเดนขยับตัวเล็กน้อย แล้วตอบสั้น ๆ พลางถอนหายใจ“Have fun.” (ขอให้สนุก)“Y
اقرأ المزيد
EP.04 : ผิดห้อง... หรือผิดชาติ?
“อากาศสดชื่นดีจริง ๆ สมกับที่เป็นเมืองใหญ่...”หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ขณะก้าวออกมาจากสนามบิน พร้อมสะพายกระเป๋าใบใหญ่ไว้บนบ่า เธอโบกมือเรียกแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่จองไว้ล่วงหน้า — ที่พักใหม่ซึ่งจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตบทใหม่ของเธอโชคดีที่คอนโดไม่ได้อยู่ไกลจากสนามบินมากนัก และโชคดียิ่งกว่าคือ... เธอจองห้องทันก่อนมีใครตัดหน้า ทั้งที่ความจริงแล้ว ห้องนั้นก็เคยมีคนอยู่มาก่อนแล้วก็ตามเมื่อมาถึง หญิงสาวเงยหน้ามองอาคารสูงทันสมัยตรงหน้า แม้จะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง มันก็ยังทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอยู่ดี เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูคอนโดนานพอสมควร พยายามไล่เรียงความคิด — ถึงเหตุผลที่เลือกที่นี่ตั้งแต่แรกแม้จะพยายามไม่คิดถึงมันอีกแล้ว แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมองตึก Aurum Heights ในปัจจุบัน ภาพในหัวกลับพรั่งพรูขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว—ความทรงจำในชาติที่แล้ว ที่เริ่มต้นตรงหน้าประตูนี้เช่นกัน...ราวกับว่าอารมณ์เก่า ๆ ถูกเรียกกลับมาทั้งหมดในพริบตาเดียว“หุบปากสักทีได้ไหม!” น้ำเสียงของเธอในตอนนั้นดังแหลมขึ้นด้วยความเหลืออด “ต่อให้เขาจะดังแค่ไหน เขาก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของฉัน เข้าใจไหม! และที่สำค
اقرأ المزيد
EP.05 : น้ำตาปลอม ๆ
“Just a little issue,” เคนเนธตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเสยผมขึ้นอย่างลวก ๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย “Apparently, the staff says I booked this unit... and so did she. And they can’t refund the deposit either.”(มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ พนักงานบอกว่าฉันกับผู้หญิงคนนี้จองห้องซ้อนกัน แล้วก็ไม่สามารถคืนเงินจองให้ทั้งสองฝ่ายได้ด้วย)หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างในเงยหน้าขึ้นมองอีกคน ก่อนจะชะงักเล็กน้อย เมื่อสายตาสบกับหญิงสาวที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง เธอกอดอกช้า ๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเหยียดหยามอย่างปิดไม่มิด“A fan, huh? Figures…” เธอแค่นเสียงเบา ๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงหยามเหยียด “How much did you pay to dig up where Aiden lives?”(แฟนคลับงั้นเหรอ... ก็ไม่แปลกหรอก—แล้วเธอจ่ายไปเท่าไหร่ล่ะถึงได้สืบที่อยู่ของเอเดนมาได้?)หญิงสาวอีกคนยังคงนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นตอบ ในอดีต — ก่อนที่เธอจะได้โอกาสย้อนเวลากลับมา เธอเคยเถียงกลับในฉากนี้อย่างดุเดือด ถึงขั้นทำให้แอมเบอร์เสียหน้า แต่ครั้งนี้ เธอเลือกจะเปลี่ยนเพราะถ้าเธอไม่เปลี่ยนอะไรเลย... อดีตจะไม่มีวันเปลี่ยนตามแอมเบอร์ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นเฉียบของเธอล
اقرأ المزيد
EP.06 : นี่คือจุดเริ่มต้น ที่ฉันจะไม่พลาดอีก
 ดูเหมือนแอมเบอร์จะเดินออกไปแล้ว และแน่นอนว่า ด้วยอารมณ์แบบนั้น เธอคงหัวเสียไม่น้อย — ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ผู้หญิงคนนั้นดูแลวงไซเรนมาตั้งแต่พวกเขายังเป็นแค่ชื่อที่ไม่มีใครรู้จัก จนกระทั่งกลายเป็นวงร็อกระดับโลก จะให้เธอไม่ระแวงสิ่งใดที่อาจสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของวง… ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ หลังจากปิดตู้เสื้อผ้าเรียบร้อย หญิงสาวลากกระเป๋าไปเก็บไว้ข้างโต๊ะใกล้ห้องน้ำ แล้วกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ผ้าปูใหม่หอมสะอาดและผิวสัมผัสนุ่มลื่นจนเธอแทบไม่เชื่อว่ามีใครเคยใช้ห้องนี้มาก่อน — เธอมั่นใจว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่มีคนได้เข้ามาพักจริง ๆ ร่างกายของเธอจมลงสู่ความนุ่มลึกของที่นอน ดวงตาหลับลงช้า ๆ ปล่อยให้ความคิดไหลย้อนกลับไปหาช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน... การพบกันครั้งแรกระหว่างเธอกับเอเดนในชาตินี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากการตะโกนใส่หน้ากันอย่างดุเดือด กลับกลายเป็นการแสดงความอ่อนแอจนถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟายเหม
اقرأ المزيد
EP.07 : เช้าออฟฟิศนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนแปลกหน้า
เช้าวันถัดมา ของขวัญตื่นขึ้นก่อนนาฬิกาปลุกด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ตื่นเต้น ปนประหม่าและคาดหวัง วันนี้คือวันแรกของการเริ่มงานใหม่ในเมืองใหม่ ชีวิตใหม่ที่เธอหวังจะเปลี่ยนเส้นทางให้ดีกว่าเดิมเธอใช้เวลาเตรียมตัวอย่างประณีต ไม่ต่างจากการเตรียมออกศึก ทั้งอาบน้ำ แต่งหน้า และเซ็ตผมอย่างตั้งใจ พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็ยังมีเวลาอีกนิดจึงหยุดยืนหน้ากระจก สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ“วันนี้...จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด – สู้!”...แต่ยังไม่ทันจบกำลังใจให้ตัวเองดีนักก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องทำให้เธอชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเอเดน? — เขาตื่นเช้าเป็นด้วยหรือ?ของขวัญเดินไปเปิดประตูอย่าง
اقرأ المزيد
EP.08 : ยิ้มให้ได้ แม้ในฝูงหมาป่า
 นาตาลีเดินเข้าสู่ห้องพักพนักงานอย่างมั่นใจ รอยยิ้มบนใบหน้าดูสดใสเมื่อเธอถือแก้วกาแฟในมือขวาและกวาดตามองไปรอบห้อง “สวัสดีค่ะทุกคน” เธอเอ่ยเสียงใส พลางยิ้มกว้าง ทักทายกลุ่มพนักงานประมาณสี่ถึงห้าคนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่—และน่าเสียดายเหลือเกินที่พวกเขาก็คือกลุ่มเดียวกันกับที่เคยรุมกลั่นแกล้งเธอใน ชีวิตก่อนหน้านั้น แบบเป๊ะทุกคน “ฉันชื่อ นาตาลี – นาตาลี แม็กซ์เวลล์ เพิ่งเริ่มงานวันแรกค่ะ” บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นกลับแน่นตึงขึ้นอย่างประหลาด ไม่มีใครตอบรับคำทักทาย ไม่มีคำว่า “ยินดีต้อนรับ” หลุดออกมาสักคำ มีเพียงรอยยิ้มเจื่อน ๆ และสายตาประเมินที่จ้องมาเหมือนนัดกันไว้ สักพัก หญิงสาวคนหนึ่งก็ลุกขึ้น เธอ
اقرأ المزيد
EP.09 : ไม่ต้องเข้าใจกัน…แค่นั่งข้างกันก็พอ
นาตาลีผลักประตูเข้าห้องนั่งเล่นอย่างมั่นใจ—เป็นทางการเสียงโวยวายที่เคยดังลั่นเมื่อครู่หยุดลงราวกับถูกรีโมตกดปิด เสียงหมอนกระทบพื้นเป็นเสียงเดียวที่หลงเหลือในห้อง เธอก้าวเข้าไปอย่างเงียบสงบ ท่ามกลางสายตาทั้งห้าคู่ที่หันมามองกันพร้อมเพรียง... บางคนเหมือนเห็นผี บางคนเหมือนเจอเรื่องสนุกใหม่ให้เล่นเอเดนถอนหายใจยาวจากกลางโซฟา ใบหน้าเบื่อโลกประจำตัวกลับมาอีกครั้ง"ไง—กลับมาแล้วเหรอ แนตตี้"กลอกตาในใจแทบพลิกกลับไปข้างหลัง แนตตี้อะไรของนายกันวะ…เธอยืนหยุดตรงหน้าวงร็อกที่กำลังมีบรรยากาศเหมือนห้องเรียนช่วงพักกลางวัน ต่างกันแค่ตรงนี้มีแต่ “เด็กผู้ชายโตเต็มวัย” ที่เธอไม่เคยแน่ใจนักว่าโตขึ้นมาทางไหนกันแน่“แนตตี้?”
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status