Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง

ที่จริงแล้ว... ถ้าคุณคิดว่านี่คือบันทึกของเด็กสาววัยทำงานแสนน่ารัก ที่กำลังเล่าเรื่องความรักหวานละมุนให้อ่านเล่นเพลิน ๆ ล่ะก็ วางมันกลับไว้ที่เดิมเถอะ เพราะสิ่งที่กำลังจะเล่านี้ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย

แถมเรื่องนี้ยังทำให้ปวดหัวยิ่งกว่าละครวัยรุ่นของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดเสียอีก

อยากรู้ใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงพูดแบบนี้? มันเลวร้ายขนาดไหน ถึงต้องกันไม่ให้คุณอ่าน? งั้นเริ่มจากตรงนี้เลยแล้วกัน — ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กำลังจ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของฉันตอนนี้

“มีอะไรอยากจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายไหม...”

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนแทบไม่หลงเหลืออารมณ์ใด ๆ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แววตาที่เคยมองฉันอย่างอ่อนละมุน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะมีความลังเลหลงเหลือ

ฉันเริ่มถามตัวเองว่า... ผู้ชายที่เคยใจดีกับฉันเหลือเกินคนนั้น เคยมีอยู่จริงหรือเปล่า? หรือทั้งหมดที่ผ่านมาก็เป็นแค่ภาพลวงตา ที่ฉันโกหกตัวเองมาตลอด

ถ้าจะให้พูดตรง ๆ ล่ะก็ — ตอนนี้มันเลวร้ายมาก อย่างที่เห็น... ฉันถูกจ่อปืนอยู่ และคนรอบข้างฉันก็ตายกันหมดแล้ว

พวกเขาถูกยิง ถูกทำร้าย ถูกทรมานจนหมดลมหายใจต่อหน้าต่อตาฉัน กลิ่นคาวเลือดยังไม่จางหายจากโพรงจมูก ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เคยถาโถมเข้ามาตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้รู้สึกอีกต่อไป

ไม่มีความกลัว ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีแม้แต่ความเสียใจ เหลือเพียงร่างกายที่ชาไปทั้งร่าง จากที่เคยมีน้ำตาไหลพราก ตอนนี้กลับเหลือแค่รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่ทั้งน่าสงสารและน่าสมเพชในเวลาเดียวกัน

“ยังอยากให้ฉันพูดอะไรอีกเหรอ? ยังมีอะไรให้ฉันต้องขอร้องจากคนอย่างแกอีกหรือไง...”

“ยังมี” เขากระซิบ “ชีวิตของเธอไง—ถ้าขอร้องดี ๆ ฉันก็อาจปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ และอยู่ข้างฉันตลอดไปก็ได้นะ”

ฉันหัวเราะในลำคอ แผ่วเบา แต่หนักหน่วงอย่างประหลาด

“ฆ่าฉัน”

เขาชะงักเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกไหม

“ฆ่าฉันซะ!!!”

ฉันตะโกนสุดเสียง ก่อนจะสะบัดมือที่ถูกมัดไว้แบบลวก ๆ แล้วคว้าปืนกระบอกนั้นไว้แทน ฉันหันปลายกระบอกเข้าที่ลำคอของตัวเอง ความกลัวแล่นวาบขึ้นมาตามแนวสันหลังเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่าที่ล้นทะลักขึ้นมาแทน

เพราะฉัน... ไม่เหลือเหตุผลอะไรแล้ว ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ

ทั้งแม่ที่ไม่เคยปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง

ทั้งเพื่อนที่ควรจะยืนข้างฉัน แต่กลับหักหลังได้อย่างเลือดเย็น

และคนรักที่เราไม่เคยได้บอกรักกันเลยสักครั้ง

พระเจ้าคะ... ฉันไม่เคยเชื่อเลยว่าท่านมีอยู่จริง เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ฉันวิงวอนขอเพียงเรื่องเล็ก ๆ ท่านก็ไม่เคยตอบรับเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถ้าท่านรักฉันจริง ๆ อย่างที่ฉันคิดเสมอมา ชีวิตของฉันก็คงไม่ตกต่ำ ผิดหวัง และโดดเดี่ยวแบบนี้

แต่นี่คือคำขอสุดท้ายของฉัน... และเป็นคำขอเดียวที่ฉันกล้าจะวิงวอน

ได้โปรด... ถ้ายังพอเหลือโอกาสอยู่บ้าง

ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ให้เราได้พูดคำว่ารักกันก็ยังดี

—เปรี้ยง!