All Chapters of Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Chapter 1 - Chapter 10

ที่จริงแล้ว... ถ้าคุณคิดว่านี่คือบันทึกของเด็กสาววัยทำงานแสนน่ารัก ที่กำลังเล่าเรื่องความรักหวานละมุนให้อ่านเล่นเพลิน ๆ ล่ะก็ วางมันกลับไว้ที่เดิมเถอะ เพราะสิ่งที่กำลังจะเล่านี้ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลยแถมเรื่องนี้ยังทำให้ปวดหัวยิ่งกว่าละครวัยรุ่นของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดเสียอีกอยากรู้ใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงพูดแบบนี้? มันเลวร้ายขนาดไหน ถึงต้องกันไม่ให้คุณอ่าน? งั้นเริ่มจากตรงนี้เลยแล้วกัน — ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กำลังจ่ออยู่ตรงกลางหน้าผากของฉันตอนนี้“มีอะไรอยากจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายไหม...”น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนแทบไม่หลงเหลืออารมณ์ใด ๆ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยน แววตาที่เคยมองฉันอย่างอ่อนละมุน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะมีความลังเลหลงเหลือฉันเริ่มถามตัวเองว่า... ผู้ชายที่เคยใจดีกับฉันเหลือเกินคนนั้น เคยมีอยู่จริงหรือเปล่า? หรือทั้งหมดที่ผ่านมาก็เป็นแค่ภาพลวงตา ที่ฉันโกหกตัวเองมาตลอดถ้าจะให้พูดตรง ๆ ล่ะก็ — ตอนนี้มันเลวร้ายมาก อย่างที่เห็น... ฉันถูกจ่อปืนอยู่ และคนรอบข้างฉันก็ตายกันหมดแล้วพวกเขาถูกยิง ถูกทำร้าย ถูกทรมานจนหมดลมหายใจต่อหน้าต่อตาฉัน กลิ่นคาวเลือดยังไม่จางห

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นอย่างหมดแรง ก่อนที่ร่างกายจะทรุดลงโดยไร้เสียง หัวเข่ากระแทกพื้นเย็นเฉียบ หัวใจสั่นระรัวจนเหมือนจะหยุดเต้น ฉันยกสองมือขึ้นมากอดตัวเองโดยไม่รู้ตัว น้ำตาหยดแรกหล่นลงมาโดยไม่ทันตั้งใจและฉันก็ไม่คิดจะห้ามมันอีกต่อไปแล้วความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัดซ้ำรอยเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจฉันรู้... ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นคนแบบนั้นฉันยังจำได้ ในครั้งก่อนเขาทำอะไรไว้กับฉัน และในครั้งนี้ฉันเกือบจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งทั้งที่ฉันย้อนกลับมาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่างแต่จนถึงตอนนี้—ฉันยังแก้อะไรไม่ได้เลยที่แย่ไปกว่านั้นคือ... ลึก ๆ ในใจ ฉันยังมีหวังหวังว่าเขาจะไม่ทำแบบเดิมหวังว่าเขาจะรักฉันจริง ๆ สักครั้งแต่ความหวัง... มันก็เหมือนการปีนขึ้นยอดเขาสูงชันเพียงเพื่อจะตกลงมาในวินาทีเดียว มันเจ็บ เจ็บจนลมหายใจหายไปชั่วขณะฉันไม่รู้ว่านั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานแค่ไหน จนกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งฉันผงะ หยุดร้องไห้ทันทีเหมือนร่างถูกสั่งหยุดเวลา มองไปยังบานประตูที่ค่อย ๆ เปิดออกและในเสี้ยววินาทีนั้น... ฉันเผลอคิดไปว่า บางที—ลีวายอาจจะกลับ

“เอาล่ะ... อากาศสดชื่นดีจริง ๆ สมกับที่เป็นเมืองใหญ่”ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะเดินออกจากสนามบิน สะพายกระเป๋าบนบ่าแล้วโบกมือเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังคอนโดที่จองไว้ล่วงหน้า — ที่พักใหม่ที่ฉันจะใช้เริ่มต้นชีวิตบทใหม่ของตัวเองโชคดีที่มันอยู่ไม่ไกลนักจากสนามบิน และที่โชคดีกว่าก็คือ... ฉันจองทันก่อนจะถูกใครตัดหน้า ทั้งที่ความจริงแล้วก็มีคนอาศัยอยู่ในห้องนั้นมาก่อนแล้วด้วยซ้ำคอนโดสูงทันสมัยตั้งตระหง่านตรงหน้า แม้จะเป็นครั้งที่สองที่ฉันมาเห็น แต่มันก็ยังทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด ฉันยืนมองหน้าประตูอยู่นาน พยายามนึกทบทวนทุกอย่างในหัว — ว่าฉันตัดสินใจอะไรลงไปบ้างตอนเลือกที่นี่...และสิ่งที่ตามมาก็คือ...‘หุบปากสักทีได้ไหม!’ ฉันแผดเสียงออกมาด้วยความเหลืออด ‘ต่อให้หมอนั่นจะดังแค่ไหน เขาก็ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันหรอก เข้าใจไหม! แล้วก็—ช่วยทำความเข้าใจใหม่ด้วย ว่าฉันก็คือ ‘ผู้เสียหาย’ ในเรื่องนี้!’ฉันชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้า ‘และที่สำคัญ—ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับของอีตา ‘ไม่หล่อ’ นั่นด้วย!’‘...ไม่หล่อ?’ เขาทวนคำเสียงเบา เหมือนกำลังงงหนัก‘ใช่! ไม่หล่อ!’ ฉันแยกเขี้ยวใส่ ‘ต่อให้มีเขาอยู่คนเ

เช้าวันถัดมา ฉันตื่นก่อนนาฬิกาปลุกด้วยความตื่นเต้น วันนี้คือวันแรกของการเริ่มงานใหม่ในเมืองใหม่และชีวิตใหม่ที่ฉันตั้งใจจะเปลี่ยนให้ได้จริง ๆฉันเตรียมตัวอย่างประณีต ตั้งแต่อาบน้ำ แต่งหน้า จัดทรงผมให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอทุกอย่างเสร็จ ยังเหลือเวลาอีกเล็กน้อย ฉันจึงยืนหน้ากระจก สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มพูดปลุกใจตัวเองเบา ๆ“วันนี้... จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด — สู้!”แต่แล้ว...ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูทำให้ฉันชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย...เอเดน? เขาตื่นเช้าแบบนี้ด้วยเหรอ?ฉันเดินไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง และสิ่งแรกที่เห็นคือ เอเดนในชุดคลุมอาบน้ำ เปียกทั้งตัว หยดน้ำเกาะพราวทั่วเรือนร่าง เขายืนพิงกรอบประตูราวกับหลุดออกมาจากหน้าปกแมกกาซีน ริมฝีปากสีพีชเผยอเล็กน้อย ผมดำขลับเปียกชื้นแนบกับใบหน้าคม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องลึกลงมาราวกับจะสแกนความคิดฉันทุกอย่างหัวใจฉันเต้นรัวแทบระเบิด — เช้าเกินไปนะสำหรับภาพแบบนี้!!“ฉันนึกออกแล้วว่าเธอเป็นใคร”“คะ?”“เธอคือคนที่โยนกางเกงในใส่หน้าฉันตอนไปทัวร์วันนั้น ใช่ไหม!”“...หะ?!” สมองฉันดับวูบ “อะไรนะ!? นายพูดว่าโยนอะไรใส่หน้าใครนะ!?”“หน้าตาเธอ

ฉันตัดสินใจถอยตัวเองกลับเข้ามาในห้องเงียบ ๆ เพื่อเลี่ยงไม่ให้ตัวเองหัวเสียไปมากกว่านี้ การได้เจอกับพวกเขาในวันนี้แตกต่างจากครั้งก่อนราวกับเป็นคนละกลุ่ม คนละบรรยากาศเสียด้วยซ้ำและนั่นก็ทำให้ฉันโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกโชคดีจริง ๆ ที่อย่างน้อย... พวกเขาดูเป็นมิตรมากกว่าที่เคยเป็นฉันหัวเราะในลำคอเบา ๆ ขณะพลิกหน้าหนังสือ การประมวลกฎหมายสากล โดย แลมเพิร์ต ลาติน ฉบับพิมพ์ครั้งที่หก เล่มหนาในมือไปเรื่อย ๆ หนังสือที่ตั้งใจจะอ่านให้จบภายในอาทิตย์นี้ (ถ้าไม่มีอะไรมากวนใจก่อนน่ะนะ)จริง ๆ แล้วฉันก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันว่าตัวเองจะไหวไหมกับทั้งการเรียน งานประจำ และภารกิจซับซ้อนที่ต้องพลิกอดีต เหมือนทุกอย่างกำลังไหลมาปะทะกันรวดเร็วเกินไปราวกับจะกลืนฉันลงไปทั้งตัวและฉันเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าควรเริ่มแก้จากตรงไหนก่อนดีก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฉันวางหนังสือลงลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปเปิดประตู — และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิดเอเดนเขายืนพิงกรอบประตูในลุคคุ้นตา เสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงสเวตสีดำ ผมสีดำขลับยังเปียกนิด ๆ เหมือนเพิ่งสระมา สายตาคู่นั้นจ้องมาที่ฉันอย่างพินิจก่อนจะเบนออกไปเห