LOGINจะเป็นอย่างไร เมื่อบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ต้องมาเจอกับสตรีตัวเล็กๆ ที่คิดว่าตนเอง ยิ่งใหญ่กว่า “จะทำอะไรน่ะ” หลินหลินถามเสียงเบาเมื่อคนตรงหน้าโน้มริมฝีปากเข้ามาหา “เจ้ารู้อยู่แล้ว” หลี่หงจินหยางตอบเสียงพร่าเมื่อถูกนิ้วเรียวๆของใครบางคนกดปิดริมฝีปากของเขา “หยุดเลย” หลินหลินปรามอย่างดุดันเบาหวิว “เมื่อคืนยังบอกว่า อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางปรามอย่างดุดันยิ่งกว่า “อะไร เมื่อคืนข้าบอกว่า อย่านะ หยุดนะ ต่างหากเล่า” หลินหลินเริ่มเถียงอย่างอับอาย “เจ้าบอกว่า อย่านะ อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางเถียงอย่างนึกขัน “หื้อ!” หลินหลินอุทานในลำคอ “หึหึ!” หลี่หงจินหยางหัวเราะในลำคอก่อนจะจับเอานิ้วของใครบางคนออกจากริมฝีปากแล้วโน้มใบหน้าของตนเข้าหาใบหน้าได้รูปงดงามอย่างถือวิสาสะ หลินหลินถึงกับตาโตทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าช่างร้ายกาจเหลือเกิน ร้ายกาจมาก... มากเกินไปแล้ว...
View Moreคำนำ
หลี่หงจินหยาง
ผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นหนึ่งในใต้หล้า โอรสหนึ่งเดียวของเจ้าแห่งแผ่นดินต้าหลี่ ดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาทของแผ่นดินใหญ่ทั้งยังมีตำแหน่งเป็นรองประมุขของอิทธิพลมืดที่ใหญ่ที่สุด ในยุคจีนโบราณหลินหลิน
ดาราซุปเปอร์สตาร์ขวัญใจวัยทีน สาวสวยสุดเซ็กซี่ขยี้ใจ ลูกครึ่งไทย-จีน นิสัยร้ายกาจที่อยู่ในยุคของโลกปัจจุบันเมื่อโชคชะตานำพาให้บุคคลทั้งสองได้มาเจอะเจอกันแบบผิดธรรมชาติผิดยุคผิดสมัย ด้วยวัตถุประหลาดชนิดหนึ่งที่อยู่ในมือของ หลี่หงจินหยาง
บทนำ
แคว้นต้าหลี่นั้นนับว่าเป็นแคว้นที่ยิงใหญ่ที่สุดในรัชสมัยนั้นเนื่องด้วยมีการปกครองเป็นเอกเทศจากทุกแคว้นโดยไม่สนใจแคว้นอื่นใด เนื่องจากมีพันธมิตรชนิดเหนียวแน่นกับแคว้นหลี่ที่ยิ่งใหญ่อีกทั้งยังเป็นเจ้าของฝ่ายอิทธิพลมืดที่ใหญ่ที่สุดแข็งแกร่งที่สุดชนิดที่ว่าไม่สามารถมีใครบั่นทอนลงได้
หลี่หงจินหยางบุรุษคนสำคัญผู้เป็นตัวเชื่อมความ สัมพันธ์ของความยิ่งใหญ่ในทุกแคว้นและทุกฝ่าย บุรุษผู้ซึ่งไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เนื่องจากเกรงกลัวอิทธิพลที่มีผลกับคนทุกแคว้นและทุกฝ่ายไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเมืองหลวงและฝ่ายอิทธิพลมืด
การสร้างขุมกำลังมิใช่เรื่องใหญ่ การสร้างความหายนะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย การเข่นฆ่าเป็นเพียงแค่เรื่องที่พึงกระทำ และความรักเป็นเรื่องที่ไม่น่าสนใจ นั่นคือตัวเขา หลี่หงจินหยาง
และแล้วโชคชะตาที่ไม่น่าเชื่อพลันเกิดขึ้นกับบุรุษผู้ยิ่ง ใหญ่ นามว่าหลี่หงจินหยาง
เมื่อวัตถุประหลาดชนิดหนึ่งที่อยู่ในมือของหลี่หงจิน หยาง ได้นำพาเขาข้ามมิติทะลุเวลาไปเจอกับสตรีที่(คิดว่าตนเอง)ยิ่งใหญ่กว่า นามว่า หลินหลิน
ตอนที่๑
หลี่หงจินหยาง
แคว้นต้าหลี่เป็นแคว้นที่ขยายขึ้นเพิ่มจากแคว้นหลี่ซึ่งปกครองโดยราชวงค์หลี่ โดยมีฮ่องเต้นามว่าหลี่ซ่งหมินและฮองเฮานามว่าหงเหม่ยหลงเป็นผู้ปกครองร่วมกัน
ฮ่องเต้หลี่ซ่งหมินเป็นโอรสสวรรค์ของแคว้นหลี่ส่วนฮองเฮาหงเหม่ยหลงเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของประมุขฝ่ายอิทธิพลมืดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุทธภพ ทั้งสองพระองค์รักกันมาก จนไม่อาจสร้างทายาทกับสนมนางใดได้อีก
นั่นจึงเป็นปัญหา เพราะฮองเฮาหงเหม่ยหลงนั้นเป็นสตรีที่ได้รับการฝึกฝนอันแสนหฤโหดตั้งแต่ยังเยาว์ จึงมีผลให้มีบุตรยาก พระนางจึงมีบุตรเพียงคนเดียวคือ โอรสหลี่หงจินหยาง
แต่ความเป็นไปของระบบเมืองหลวงย่อมต้องดำเนินต่อไปด้วยหลักการของการขยายอำนาจในการปกครอง การปรับสมดุลต่างๆของขั้วอำนาจแต่ละสายเพื่อคงไว้ซึ่งการปกครองที่ยิ่งใหญ่ ยากแก่ใครมาโค่นล้ม
หนึ่งในวิธีหลักของเมืองหลวงที่พึงกระทำคือการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ การรับสนมจากขุนนางตระกูลใหญ่
แต่นั่น...กลับเป็นวิธีที่ได้รับการปฏิเสธมาโดยตลอดมาจากฮ่องเต้หลี่ซ่งหมิน
เช่นนั้นแล้วปัญหาการสมดุลของอำนาจจึงมีมาอย่างช่วยไม่ได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ โอรสหนึ่งเดียวอย่าง หลี่หงจินหยาง มิอาจนิ่งดูดาย
หลายปีแล้วที่หลี่หงจินหยางยังคงนำทัพออกศึกเพื่อขยายอาณาเขตและเสริมความแข็งแกร่งให้แก่แคว้นต้าหลี่ได้อย่างต่อเนื่อง
ด้วยฝีมือที่ได้รับการฝึกปรือและถ่ายทอดโดยตรงจากผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งกลุ่มอิทธิพลมืด ท่านประมุขใหญ่แห่งสำนักหมื่นโลกันต์ ท่านตาของเขานามว่าหงซีกวน
อีกทั้งยังมีสมุนในอาณัติอีกมากมายจากทั้งฝ่ายกลุ่มอิทธิพลมืดและฝ่ายเมืองหลวง
ทั้งยังมีทหารในปกครองร่วมหลายแสนชีวิต
ทั้งยังมีทั้งฝีมือในการสู้รบ
มีทั้งอิทธิพลที่มีผลกับทุกผู้คน
มีความรู้ความสามารถทั้งบู้และบุ๋น
มีทั้งตำแหน่งอันสูงส่งในทุกๆฝ่าย และรูปร่างหน้าตาลักษณะอันโดดเด่นเหนือคำบรรยาย
ความเก่งกาจที่มีในทุกๆด้านของหลี่หงจินหยางจึงเป็นที่ประจักษ์โจษจันทั้งยังน่ายำเกรงอยู่ทั่วทุกหัวระแหง
ไม่ว่าหลี่หงจินหยางจะเยื้องย่างไปทางใดเมืองใดย่อมนำมาถึงความหายนะของทางนั้นเมืองนั้น
กลิ่นอายของความโหดเหี้ยม รังสีสังหารทัณฑ์ทรมานมักแผ่กระจายออกมาเมื่อชายหนุ่มผู้นี้เยื้องย่างย่ำกรายพาดผ่าน
ภายในตำหนักหลวงของแคว้นต้าหลี่...
"สิบกว่าปีมานี่ หยางเอ๋อร์ของเรา ไม่เคยทำให้ผิดหวัง”หลี่ซ่งหมินเจ้าแผ่นดินแห่งแคว้นต้าหลี่เอ่ยขึ้นกับหงเหม่ยหลงฮองเฮาอันเป็นที่รักที่นั่งเคียงข้างกันอยู่ตรงริมระเบียงของตำหนักหลวงภายในพระราชวังของแคว้น
ฮ่องเต้ผู้สูงศักดิ์ยังคงประคองกอดสตรีอันเป็นที่รักเอาไว้ในอ้อมแขนด้วยความรักไม่เสื่อมคลาย ขณะกล่าวต่อเนิบนาบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม...หลินหลินยังคงนอนหลับสลบไสลอยู่ภายในรถม้าที่อิ้งลี่เป็นคนพามา หญิงสาวเพียงสะลึมสะลือทำท่าจะตื่นลืมตาขึ้นมาแต่ยังไม่ทันได้เปิดเปลือกตาอิ้งลี่ที่นั่งจ้องอยู่ก่อนหน้าพลันจี้สกัดจุดให้หลินหลินหลับต่อไปอีกคราและมันก็เป็นอยู่อย่างนั้นหลายครั้งหลายคราจนเวลาล่วงเลย...เหตุที่อิ้งลี่ต้องจี้สกัดจุดให้หลินหลินหลับใหลนั้น เป็นเพราะว่าหลินหลินไม่ยินยอมที่จะเดินทางมากับอิ้งลี่ ทั้งยังยืนยันว่าจะกลับบ้านเดิมที่จากมา ซึ่งมันย่อมเป็นการขัดคำสั่งของนายเหนือหัวของอิ้งลี่อย่างเห็นได้ชัดองค์ชายของนางต้องการให้พาหลินหลินกลับไปรอพระองค์ที่วังของพระองค์ เช่นนั้นแล้ว นางจะต้องทำให้สำเร็จ หึ!อิ้งลี่คิดในใจอย่างหมายมาดพร้อมทำให้หลินหลินหลับใหลไปอย่างยาวนานเวลาผ่านไปอีกหลายชั่วยามจากทิวากาลสู่รัตติกาลและจากรัตติกาลเปลี่ยนเป็นทิวากาล อิ้งลี่จึงได้พาหลินหลินเข้ามายังเขตของพระราชวังในแคว้นต้าหลี่เมื่อเข้ามาทางด้านในของอาณาเขตพระราชสถานของพระราชวังแล้ว อิ้งลี่จึงจัดแจงพาหลินหลินให้นั่งต่อไปด้วยเกี้ยวของทางพระราชวังเนื่องจากยามนี้หลินหลินยังคงหลับใหลโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ“นางเป็นใครหรื
หลินหลินถึงกับถลึงตาจิกกัดมองไปยังสตรีเจ้าของเสียงที่บังอาจมาตัดหน้าเธอเสียได้“อ่ะ นี่ยาของเจ้า...และนี่ก็ของเจ้า...” ท่านหมอท่านนั้นยื่นยามาให้หลินหลินและเจ้าของเสียงที่ดังแทรกนั้นพร้อมๆกันหลินหลินเพียงรีบวางเงินที่ขโมยมาจากถุงเงินขององค์ชายหยางจินอะไรนั่นก่อนจะรีบหยิบห่อยาแล้วรีบวิ่งออกมาจากร้านขายโอสถแห่งนี้ในทันทีโชคดีนะที่เธอเห็นถุงเงินนี่วางเอาไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง หลินหลินคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องพลางทำตัววูบไหวคล้ายเป็นผู้มีวรยุทธ์หลบไปตามมุมมืดต่างๆอย่างว่องไว“อ้าว!ท่านหมอ...ยาห่อนั้นมันเป็นของข้ามิใช่หรือไร” สตรีผู้ที่เข้ามาแทรกหลินหลินเอ่ยถามท่านหมอเมื่อมองเห็นใครบางคนที่คลุมผ้ามิดจากศีรษะหยิบห่อยาของตนไป“หือ!เช่นนั้นรึ...ยานั่นช่วยในการตั้งครรภ์อย่างดีเลยนะ หมดแล้วด้วย เหลือห่อเดียว” ท่านหมอเอ่ยขึ้นอย่างไม่คิดจะช่วยอะไรแต่อย่างใด ผิดแล้วผิดเลย“อ้าว!ท่านหมอ...แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่ข้าจะได้ตั้งครรภ์กัน สามีของข้าเร่งข้าอยู่นะ ฮือ...” สตรีนางนั้นเริ่มโวยวายและร่ำไห้เวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนหลินหลินสามารถหลบเร้นซ่อนกายฝ่าฝูงชนมากมาย กระทั่งกลับเข้ามายังโรงเตี๊ยมแห่งเดิม“เจ้าไ
“แล้วข้าจะรีบกลับมา...”บุรุษผู้นี้เอ่ยคำแค่นั้นก่อนจะเดินจากไปหลินหลินถึงกับนั่งนิ่งแข็งทื่อคล้ายเปลี่ยนไปเป็นท่อนไม้พันธุ์ปีเขา...เขา...คือ...หยางจิน!!!โอว....ไม่นะ...หลินหลิน...แกพลาดแล้วแกพลาดอีกแล้วเขาเป็นหยางจิน ไม่ใช่หยางหยาง...เมื่อคืนเธอคงคิดถึงหยางหยางมากจนเกินไป จนมองเห็นหยางจินเป็นหยางหยางท่ามกลางแสงเทียนสลัวๆไม่นะ...หลินหลิน...แกพลาดไปแล้ว...พลาดอย่างมหันต์…หญิงสาวถึงกับจมปลักอยู่ในภวังค์ที่บัดนี้คล้ายกับว่ามีหมอกควันหนาแน่นคละคลุ้งอยู่โดยรอบเรือนกายเขาเป็นหยางจิน...เขาเป็นหยางจิน...หลินหลินยังคงย้ำคิดย้ำคำ อยู่แค่นั้น ซ้ำไปซ้ำมา...เธอกับหยางจิน...เมื่อคืน...ทั้งคืน...หลายรอบ...หลายรอบ...หลินหลินพลันรู้สึกได้ว่าหมอกควันที่อยู่โดยรอบลำตัว บัดนี้คล้ายกับเปลี่ยนไปกลายเป็นลำแสงสีเทาเกือบเข้มแผ่กระจายปกคลุมไปจนถ้วนทั่วอย่างกว้างขวางอยู่โดยรอบเรือนกายความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าจับกุมอยู่ในขั้วหัวใจโอว..หลินหลินแก...แกมีชู้!!!และในเวลาต่อมา...ตรงมุมมืดมุมหนึ่งของทางเดินเชื่อมต่อกันระหว่างเรือนนอนของโรงเตี๊ยมแห่งนี้หลี่หงจินหยางที่ปลอมตัวปลอมใบหน้าเป็นหยางจ
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่มิรู้ได้...หลินหลินยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่ภายในอ้อมกอดอบอุ่นที่แสนจะคิดถึงของหลี่หงจินหยางชายหนุ่มเพียงนอนกอดร่างระหงสมส่วนของหญิงสาวเอาไว้อย่างแนบแน่นด้วยความโหยหาไม่ต่างกัน เขาเพียงก้มหน้ามองนางยามหลับใหลอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดที่จะถอยห่างออกไปแต่อย่างใดก่อนหน้านี้เขาได้แต่เจอนางยามหลับฝัน ได้ยินเสียงของนางเรียกขานจากที่อันไกลแสนไกล เมื่อเขาตื่นลืมตาขึ้นมาเขาจึงมักจะเจอแต่ความว่างเปล่าโดยไร้ซึ่งร่างของนางดั่งที่เขาได้เห็นในยามหลับฝันเขาเพียงแค่สงสัยอยู่เสมอมาว่านางเป็นใคร นางผู้ซึ่งอาจจะไม่มีตัวตนอยู่จริงในแผ่นดินทั่วทั้งใต้หล้าแห่งนี้ นางที่อาจจะเป็นแค่เพียงภาพมายาที่เขาไม่อาจจะเอื้อมถึง แต่...แต่ยามนี้...เวลานี้...นางอยู่ที่นี่นางอยู่ตรงนี้...หลินหลิน...หลี่หงจินหยางคิดอย่างนั้นพลางกดริมฝีปากของตนจูบลงที่หน้าผากกลมมนของสตรีในอ้อมกอดเขายังคงก้มหน้าจูบนางอยู่ตลอดไม่ถอยห่างไปไหนเขาผู้ที่ไม่เคยจะต้องมาพะวงเกี่ยวกับเรื่องของสตรีนางใด ไม่เคยคิดที่จะสนใจใคร ไม่เคยคิดถึงใคร ไม่เคยคิดจะมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับสตรีที่ไหนแต่กับนางผู้ซึ่งมาจากสถานที่อันไกลแสนไ
หลี่หงจินหยางถึงกับตัวเกร็งแข็งทื่อเมื่อเขารับรู้ได้ว่าเขากลับมายังสถานที่แห่งนี้เพียงคนเดียวโดยทิ้งคนสำคัญเอาไว้ในที่ต่างยุคต่างสมัยนางตัวคนเดียวนางอยู่คนเดียวเห็นได้ชัดว่านางเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะอยู่ตัวคนเดียวอย่างนั้นนางต้องการเขา...และแน่นอนว่า...เขาเองก็ต้องการนาง...หลินหลิน...หลี่หง
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่...หลินหลินยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารเช้าอย่างหมกมุ่นเป็นจริงเป็นจังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนทำไมวันนี้อาหารมันทำได้ยากเย็นเหลือเกิน หญิงสาวคิดในใจ ซักพักหลินหลินถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อมีมือของใครบางคนกำลังเอื้อมมาจับอยู่ตรงบริเวณช่วงเอวของเธอ มีคลึงด้วย!“จะทำอาหารอีกนาน
หลินหลินกลอกตากลมโตของตนคิดเพียงนิดก่อนแสดงท่าทางงุ่นง่านดังเดิม “มีหรือไม่มีกันเล่า”“มี” ชายหนุ่มตอบนิ่งๆ“หยางหยาง!” หลินหลินส่งเสียงดุดันไม่พอใจ“ไม่มี” ชายหนุ่มกลับคำ“จริง...นะ” หลินหลินเปลี่ยนน้ำเสียงใหม่ในทันทีหลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตามองสตรีข้างกายเขาไม่เข้าใจนางเอาเสียเลยสิ่งที่เรียกว่า
ในหน้าหนังสือพิมพ์ประจำวันมีข่าวพาดหน้าหนึ่งอยู่ตรงมุมบนสุดทางฝั่งด้านซ้ายด้วยรูปภาพขนาดใหญ่กินพื้นที่ของหน้าหนังสือพิมพ์ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์‘ดาราวัยทีนชื่อดังคับฟ้ากับหนุ่มรูปหล่อปริศนากำลังพลอดรักกันริมทะเลไม่อายสายตาใคร’ถัดไปอีกมุมหนึ่งอยู่ตรงมุมด้านล่างขวาสุดของหนังสือพิมพ์กินพื้นที่ของหนังสื
reviews