EP.01 : นี่ไม่ใช่ความรัก

ของขวัญเอ๋ย...

ใช่ว่าพระเจ้าจะไม่รักเจ้า อย่างที่เจ้ากล่าวโทษท่านเช่นนั้น

หากท่านเกลียดชังจริง ๆ เจ้าคงไม่มีโอกาสย้อนเวลากลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้อีก ไม่ว่าจะสักกี่ครั้งกี่ครา... ท้ายที่สุด เจ้ายังคงเลือกที่จะจบชีวิตของตนเองเพื่อเขาคนนั้นเสมอ

เพราะฉะนั้น... พ่อจึงหวังว่าโอกาสสุดท้ายที่เจ้ามีในครั้งนี้ จะนำพาให้เจ้าสมปรารถนาเสียที

จงรักษาโอกาสนั้นไว้ให้ดี แก้ไขมันให้ถึงที่สุด ตามแบบที่เจ้าปรารถนาเถิด จงไขว่คว้าทุกความเป็นไปได้ที่ยังพอเอื้อมถึง

เพราะนี่... คือโอกาสสุดท้ายของพ่อเช่นกัน

แสงสว่างตรงหน้าไหวระริกในดวงตา ฉันมองมันด้วยสติที่เลือนราง ความเจ็บปวดเมื่อครู่ที่พุ่งแล่นจากท้ายทอยขึ้นมาถึงปลายคางหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอึดอัดแน่นในอก ราวกับลมหายใจสุดท้ายใกล้จะหลุดลอย

ภาพความทรงจำถาโถมกลับเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ร้อยเรียงเป็นฉากซ้ำซากที่ฉันคุ้นเคย และดั่งที่แสงนั้นกระซิบไว้ก่อนหน้า ฉันเคยย้อนกลับไปแก้ไขมันแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

แต่สุดท้าย... มันก็จบลงเหมือนเดิม

จบลงที่เดิม

ที่ที่ฉัน... ต้องตาย

ฉันเป็นคนที่เข้าใจตัวเองเสมอ ในทุกการตัดสินใจ ฉันมักจะซื่อตรงกับความรู้สึก ไม่เคยหลอกตัวเองและไม่ลังเลต่อหลักการที่ยึดถือ

ฉันมั่นใจ มั่นคง ไม่เคยสับสนในสิ่งที่ตัวเองเลือก

แต่ครั้งนี้... ฉันกลับรู้สึกว่าการต้องตาย มันไม่ยุติธรรมเลย

ไม่ยุติธรรมเลยแม้แต่นิดเดียว

ทุกครั้งที่ย้อนกลับไป ความรู้สึกนี้จะย้อนกลับมาด้วย ทำไมฉันถึงต้องตาย? ทำไมคนที่ทำร้ายฉันจึงยังมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างง่ายดาย?

ฉันเคยเชื่ออย่างสนิทใจว่า พระเจ้าไม่เคยรักฉัน ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ฉันวิงวอน ไม่ว่าจะกี่คืนที่ฉันร้องไห้แต่เมื่อมองย้อนกลับไปให้ลึกที่สุด... ฉันก็รู้

ว่าผู้ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างต้องจบลงแบบนี้

ไม่ใช่พระเจ้า

ไม่ใช่โชคชะตา

และไม่ใช่ใครเลย

มันคือ... ตัวฉันเอง

และเมื่อแสงนั้นบอกกับฉันว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของฉันแล้วจริง ๆ ฉันจะไม่ลังเลอีก ฉันจะใช้มันให้ดีที่สุด ใช้มันเพื่อแก้ไขทุกสิ่งที่ค้างคาในใจและเพื่อไม่ให้ความเสียใจนั้น... 

ต้องเกิดขึ้นซ้ำอีก

แก้ไขว่าทำไมเราถึงไม่เคยบอกกันว่าเรารักกัน

แก้ไขว่าทำไมเราถึงลังเลเหลือเกินที่จะพูดออกมาตรง ๆ

แก้ไขให้เราซื่อตรงต่อตัวเองมากขึ้นอีกเพียงนิด และผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน... อย่างที่เราไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง

พระเจ้าไม่ต้องรักฉันมากก็ได้ค่ะ แค่ขอเพียงเรื่องเดียวแล้วฉันจะไม่ขออะไรจากท่านอีกเลย

แสงนั้นสั่นไหวอีกครั้ง... อ่อนโยนราวกับกำลังปลอบประโลม และในชั่ววินาทีนั้น ลมหายใจที่เคยหายไปก็เหมือนถูกดึงกลับคืนมา ปอดของฉันเจ็บร้าวราวกับถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง ร่างกายปะทะเข้ากับความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด

เฮือก—!

ติ๊ด... ติ๊ด...

ฉันเด้งตัวลุกขึ้นพรวด พลางยกมือปาดน้ำลายที่ขอบปากโดยอัตโนมัติ ความเคยชินเก่า ๆ ที่ตามติดมาไม่เคยห่าง สายตาที่พร่าเลือนยังต้องกะพริบอยู่หลายครั้งกว่าจะมองเห็นห้องนอนแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่า ๆ สันปกฉีกขาดและวางระเกะระกะไปทั่ว เตียงซอมซ่อกับผ้าห่มผืนบางเฉียบที่แทบไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว

นี่ฉันกลับมาแล้วจริง ๆ เหรอ?

เสียงริงโทนจากมือถือเครื่องเก่าดังขึ้นไม่หยุด เหมือนคอยปลุกฉันให้ตื่นจากฝันร้ายที่เพิ่งผ่านมา แต่มันไม่ใช่ฝันมันคือความจริงในอดีตที่ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ในนั้น... และตายซ้ำไปซ้ำมา

แต่ก่อนจะคิดอะไรได้มากกว่านั้น ฉันเผลอแตะปุ่มรับสายไปเสียก่อน

“ฮัล—”

[อรุณสวัสดิ์เพื่อนรัก! – พร้อมจะออกไปเที่ยวกับฉันหรือยังงง!!]

เสียงปลายสายดังทะลุหูอย่างร่าเริงเกินเหตุและเป็นเสียงเดียวกันกับที่เคยกรีดหัวใจฉันให้แตกสลายมาแล้วครั้งหนึ่ง เสียงนั้นทำให้ร่างกายของฉันชะงัก ลมหายใจสะดุด และน้ำตาที่ไม่ควรจะไหลกลับรื้นขึ้นมาทันที

“ฮึก – กะ แกจะไม่ให้ฉันได้พูดให้จบประโยคก่อนเลยหรือไง!”

เสียงที่ฉันพยายามข่มไว้จนสะอื้นหลุดออกมาเล็กน้อย มันถูกกลบด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ทั้งที่หัวใจยังสั่นไหวเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายอันยาวนาน 

เป็นความรู้สึกที่... ปวดใจเหลือเกิน แต่ก็อบอุ่นเกินกว่าจะห้ามน้ำตาได้

ต้นหอมยังมีชีวิตอยู่...

[ฉันตื่นเต้นมากจนปล่อยให้แกพูดก่อนไม่ได้เลยต่างหากล่ะ! วงไซเรนเขาจะมาจัดคอนเสิร์ตแฟนมีตติ้งเล็ก ๆ ที่ใกล้ ๆ บ้านเรา! – ในคลับที่เปิดใหม่ คลับหรูหราหมาเห่าที่ฉันต้องใช้เงินหลักแสนจองก่อนเป็นอาทิตย์เชียวนะ – แกจะไปกับฉันใช่ไหม ไอ้ขวัญ! ตอบฉันมาด่วน ๆ เลย! คิดว่าก่อนจะย้ายไปก็ได้!]

ฉันกลั้นสะอื้นก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ น้ำเสียงของต้นหอมยังคงเหมือนเดิม สดใส ทะเล้น และคะนองเหมือนเด็กติดโซดา ฉันเคยหงุดหงิดกับพลังเหลือล้นของยัยนี่ในทุกชาติภพ

แต่ตอนนี้... แค่ได้ยินเสียงของเธอ ฉันก็รู้แล้วว่ามันคือของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิต

“เออ ก็ได้” ฉันตอบพลางยิ้มทั้งน้ำตา “กี่โมง ว่ามาเลย”

[เย้!! ดีใจชะมัดเลย ในที่สุดแกก็ยอมออกจากห้องแล้วก็เลิกอ่านหนังสือพวกนั้นสักที! – ทุ่มนึง คืนนี้เลย! เดี๋ยวฉันไปรับ รักแกที่สุดเลยของขวัญ]

“เอออ... รักแกเหมือนกันนะ ต้นหอม”

ฉันวางสายและมองหน้าจอมือถือค้างไว้อย่างนั้น รูปวอลเปเปอร์ที่เป็นภาพคู่ของเราสองคนยังอยู่ ภาพสมัยมัธยมต้นที่เราหัวเราะกันจนตาแทบปิด มันเหมือนเพิ่งถ่ายเมื่อวาน ทั้งที่ความจริง... ฉันต้องเสียเพื่อนคนนี้ไปต่อหน้าต่อตา ฉันเห็นเธอนอนจมกองเลือด และตอนนั้นฉันทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

แต่วันนี้... วันนี้เธอกลับมายิ้มให้ฉันอีกครั้ง

ฉันสูดลมหายใจลึก พยายามกวาดตามองไปรอบห้องเพื่อเรียบเรียงว่าอยู่ในช่วงเวลาไหน... อา ใช่แล้ว ฉันจำได้ นี่คงเป็นช่วงที่ฉันกำลังจะย้ายไปเรียนที่อเมริกา และกำลังเตรียมเก็บของคืนนี้ เบื่อขึ้นไฟล์ตบินพรุ่งนี้เช้า

ฉันควรจะกังวลเรื่องแม่ แต่ในตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีเพียงเรื่องเดียวที่สำคัญที่สุด คือต้นหอมยังมีชีวิตอยู่

และฉันยังมีโอกาสอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ความรู้สึกจากบทสนทนากับต้นหอมเมื่อครู่ยังไหลวนอยู่ในหัว ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังตามมา... เสียงที่ทำให้หัวใจฉันวูบลงทันที

“นี่ถ้าฉันไม่มีกุญแจสำรอง กว่าจะรอเธอไปเปิดก็คงแห้งตายพอดีมั้ง”

เสียงที่คุ้นเคยเกินไป ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

อา... ฉันลืมไปสนิทเลยว่าวันที่ต้นหอมชวนฉันไปคอนเสิร์ต มันตรงกับวันนั้นพอดี

“ลีวาย! เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อกี้นี้เอง ฉันจะมาคุยเรื่องพาเธอไปสนามบินพรุ่งนี้ไง”

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงข้างฉันเหมือนเป็นเจ้าของห้อง ใช่ ลีวายคือแฟนของฉัน...

หรือพูดให้ตรงกว่านั้น เขาคือผู้ชายที่แม่พยายามยัดเยียดให้ เพราะเขาดูดี มีอนาคต และนามสกุลน่าประทับใจ

แต่นั่นคือทั้งหมดที่เขามี

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ฉันกับเขาแทบไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพังและต้นหอมก็มักจะมาแทรกกลางอยู่เสมอ เหมือนเป็นสัญชาตญาณบางอย่างของเพื่อนที่รู้ดีว่าฉันไม่เคยรู้สึกสบายใจเลยเวลาอยู่ใกล้เขา

“พอดีฉันผ่านร้านตังเมกรอบตอนพาแม่ไปเซ็นทรัล ก็เลยซื้อมาให้เธอ” เขายิ้ม — รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งฉันอาจเคยรู้สึกว่าอบอุ่น แต่ตอนนี้กลับทำให้ฉันอยากจะลุกหนีไปให้ไกลที่สุด “กินอะไรหรือยัง สายแล้วนะ”

“เอ่อ... ฉัน...” ฉันอึกอัก มือแน่นิ่งบนตัก ไม่รู้จะหาทางออกจากสถานการณ์นี้ยังไงดี

“เป็นอะไรครับ คนดี”

น้ำเสียงเขานุ่มนวลกว่าที่ฉันเคยได้ยินมาทั้งชีวิต เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะจูบลงบนแก้มฉันเบา ๆ ฉันสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว พยายามฝืนยิ้มและเตือนตัวเองไม่ให้แสดงออกมากเกินไป

“ฉันคิดถึงเธอนะ — มาก ๆ เลย”

ในหัวฉันตะโกนก้องว่า ไม่จริง ไม่จริงสักคำเพราะตั้งแต่เราคบกัน ลีวายไม่เคยพูดแบบนี้เลย ยกเว้นเวลาที่เขาต้องการบางอย่าง

“ฉันเกือบลืมไปแล้วว่านายมีกุญแจสำรองของห้องนี้...”

ฉันพึมพำเบา ๆ สบตาเขาที่มองมาอย่างลึกซึ้ง — ลึกเกินกว่าที่ฉันอยากจะเข้าไปเห็น

“ฉันไม่ค่อยว่างมาหาเธอเลยนี่นา”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วโอบแขนเข้ามา รวบตัวฉันจากขอบเตียงมาวางบนตัก ฉันพยายามไม่ให้ร่างกายแข็งทื่อ แต่หัวใจกลับเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมา

ริมฝีปากร้อนแนบลงมาอย่างรวดเร็ว จนฉันไม่มีโอกาสได้หลบ ร่างของฉันเหมือนถูกกลืนหายไปในสัมผัสนั้น แขนขวาของเขารัดเอวฉันไว้แน่น มืออีกข้างยึดต้นคอฉันอย่างมั่นคง

บ้าจริง... ทั้งที่รู้อยู่แล้วแท้ ๆ เชียว...

“อา...”

ฉันสูดลมหายใจลึกหลังจากที่เขาผละออกไปชั่วครู่ ก่อนจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง รวดเร็วเกินกว่าที่ฉันจะตั้งสติได้ทัน เขาผลักฉันลงบนเตียง ร่างกายทาบทับลงมาพร้อมกับแรงปรารถนาร้อนแรงที่ฉันไม่ได้ร้องขอ

“ฉันรักเธอนะ”

เสียงของเขาแหบพร่าขณะจูบซอกคอฉัน มือเลื่อนขึ้นมาใต้เสื้อโดยไร้การขออนุญาต

เดี๋ยว... ไม่ใช่แบบนี้... ไม่ใช่อีกแล้ว!

“เดี๋ยวก่อน ลีวาย!”

ฉันร้องออกมาสุดเสียง แต่คำพูดของฉันกลับกลายเป็นเพียงลมหายใจเบาบาง ที่ไม่อาจหยุดมือเขาได้เลย เขายังคงเดินหน้าอย่างดื้อดึง... ราวกับไม่เคยได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น

จนกระทั่ง—

พลั่ก!

เข่าของฉันกระแทกเข้าที่แก้มซ้ายของเขาเต็มแรงจนหน้าหัน ลีวายชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ฉันจะรีบไถลตัวออกจากร่างเขาอย่างลนลาน มือคว้าผ้าเช็ดตัวผืนบางใกล้เตียงมาพันกายเอาไว้แทบไม่ทัน หัวใจเต้นระส่ำ สายตาไล่ไปทั่วห้องอย่างหวาดกลัว ก่อนจะหันกลับมามองคนตรงหน้า

ชายผู้ซึ่ง ควร เป็นคนที่รักฉัน

ลีวายจับแก้มตัวเองแน่น ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นรอยช้ำม่วงเข้ม เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาแข็งกร้าว เย็นชา ราวกับฉันเป็นคนผิด

ทั้งที่สิ่งที่ฉันเกือบเสียไป... คือศักดิ์ศรีและความปลอดภัยในชีวิตของตัวเอง

“เธอก็เป็นแบบนี้ตลอด...” เสียงของเขาเยือกเย็นจนฉันหนาวสะท้าน “แตะต้องไม่ได้ หวงตัวเหลือเกิน — แค่เรื่องแค่นี้ มันจะเสียหายอะไรนักหนา?”

...อะไรนะ?

เรื่องแค่นี้ งั้นเหรอ?

“ออกไป” เสียงของฉันสั่นพร่าไปด้วยโทสะ “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย!”

“ของขวัญ —” เขาขบกรามแน่น ดวงตาวาวโรจน์ “เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง... เธอถึงได้น่าเบื่อ!”

“ฉันบอกให้ออกไป!!”

เสียงตะโกนของฉันพอดีกับเสียงกริ่งหน้าประตูที่ดังขึ้นอย่างแรง ลีวายสบถในลำคอ หยิบเสื้อขึ้นมาสวมอย่างลวก ๆ แล้วเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง

และฉันคิดว่า... มันคงจบลงแล้วจริง ๆ