ตอนที่ 5 หน้าที่ของเธอ

ขังรักเมียลับ

ตอนที่ 5 หน้าที่ของเธอ

“ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงอยากจะด่าจะว่าอะไรก็เชิญค่ะเอาที่สบายใจ”

“ทำไมชอบไอ้ธราธิปหรือยังไงถึงยอมหมั้นกับมัน”

“ค่ะจะว่าอย่างนั้นก็ได้ อยากจะคิดยังไงก็เชิญค่ะเอาที่สบายใจหากไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัวนะคะ ปล่อยได้แล้วค่ะ”

หญิงสาวพยายามที่จะสะบัดมือออกให้หลุดพ้นจากการโอบกอดของชายหนุ่มแต่ว่าเขาก็ไม่ยอมปล่อยสักที หนำซ้ำนักรบกลับเลื่อนมือมากุมท้ายทอยเธอเอาไว้และดันมันมาประกบริมฝีปากของเขา

นักรบบดขยี้ริมฝีปากหนาของตัวเองกับปากบางของพาฝันอย่างรุนแรง กระทั่งได้กลิ่นคาวของเลือด นักรบรวบเอวหญิงสาวแล้วอุ้มไปที่โซฟากลางห้องทำงาน และกระชากชุดของเธอจนขาดไม่เป็นชิ้นดี

“อือ จะทำอะไร?”

เสียงสั่นของพาฝันดังติดๆ ขัดๆ

“ก็ให้เธอทำหน้าที่เมียลับตามข้อตกลงของเราสองคนยังไงล่ะในเมื่อเธอได้เอกสารยกเลิกหนี้สินของพ่อเธอไปแล้วนี่นาไม่น่าถาม เมื่อได้ไปแล้วคิดว่าจะอยู่แบบสุขสบายได้เหรอเงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ”

ไม่รอช้านักรบ ทั้งบีบทั้งขย้ำกระทำรุนแรงกับพาฝันอย่างกับเสือที่หิวกระหายมานานนับปี

“อย่ามาดีดดิ้นทำเหมือนกับคนที่ไม่เคยมาก่อน รู้ไหมผู้หญิงของไอ้ธราธิปแต่ละคนไม่เคยรอดมันสักคนเธอก็คงเช่นกัน ถึงตอนนี้ฉันนี่แหละจะทำให้เธอลืมมันให้ได้คอยดู”

ไม่รอช้านักรบเองก็รีบถอดเสื้อผ้าของเขาและล่วงเกินพาฝันในที่สุด แต่ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมาชะงักเมื่อในตอนที่สอดใส่เข้าไปในร่องรักนั้น พาฝันกรีดร้องออกมาพร้อมกับสัมผัสที่เขารู้สึกได้ว่ามัน...มันเหมือนมีอะไรที่ฉีกขาดอยู่ในด้านในร่องรักนั้น นักรบก้มมาดูระหว่างรอยต่อและจุดเชื่อมของทั้งสองก่อนที่จะเห็นว่ามีเลือดไหลออกมา แต่ว่าถึงจุดนี้แล้วนั้นก็ไม่สามารถที่จะหยุดการกระทำของชายหนุ่มได้ เอวสอบกระแทกอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่งปล่อยน้ำรักโพยพุ่งออกมาเข้าไปภายในช่องทางอันคับแคบ นักรบดึงท่อนออกมาก่อนจะพลิกตัวของพาฝันให้อยู่ในทิศทางต่างๆ ตามที่เขาต้องการ

“อึก..หยุดได้แล้ว ฉันไม่ไหว”

พาฝันร้องออกมานักรบชะงักเล็กน้อยก่อนช้อนตัวหญิงสาวแล้วเดินตรงไปที่ห้องนอนของเขาเอง

“นี่พี่จะบ้าเหรอ !จะเดินแก้ผ้าโทงๆ กลางบ้านแบบนี้ไม่ได้นะ”

พาฝันร้องออกมาทั้งที่ตัวเองก็ไม่สามารถปกปิดอะไรได้นอกจากกอดคอนักรบเอาไว้เพราะกลัวตก

“อายทำไมในเมื่อนี่มันคือหน้าที่ของเธอ”

พูดจบนักรบก็พาหญิงสาวเข้ามาถึงภายในห้องก่อนจะลงมือกับร่างบางอีกครั้งนับครั้งไม่ถ้วน

ใครจะไปต้านทานได้ไหวแรงเสียดทานกับการกระทำครั้งแรกที่ไม่ได้ถนอมเลยสักนิด ทั้งจุกทั้งเจ็บ ร่างกายเจ็บปวดไปหมดกับการถูกกระทำครั้งแล้วครั้งเล่า จนสุดท้ายหญิงสาวถึงกับหลับไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้นักรบที่หลับอยู่ตื่นมารับโทรศัพท์ทั้งที่กอดพาฝันเอาไว้

“ครับ ว่าไงออยมีอะไรหรือเปล่าครับ”

นักรบตอบกลับสายที่โทรมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน

“ออยรู้สึกปวดหัวค่ะ ว่าจะไปหาหมอนักรบว่างไปส่งออยไหมคะ”

เสียงหวานเอ่ยมาตามสายทำให้คนที่นอนอยู่ข้างๆ ได้ยินอย่างชัดเจนพาฝันพยายามลุกขึ้นจากพันธนาการของนักรบ แต่เขากลับดึงเธอมากอดเอาไว้

“ได้ครับอีกครึ่งชั่วโมงผมไปหานะครับ”

พูดจบวางสายแล้วหันไปมองคนที่นอนกอดอยู่แนบอก

“กลับห้องไปได้แล้ว”

พาฝันมองหน้าทั้งน้ำตา

“ค่ะ”

ทั้งที่พยายามข่มใจไม่ให้ร้องไห้น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลออกมาไม่รู้จักเวลาเอาซะเลย พาฝันพยายามจะลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้นเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ

“ทำไมออเซาะอยากให้อุ้มไปส่งเหรอ? ไม่มีทาง”

นักรบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วดึงผ้าเช็ดตัวมาพันเอาไว้รอบเอวก่อนเดินไปที่หน้าห้องน้ำก่อนเข้าไปชายหนุ่มหันมาหาพาฝัน

“หวังว่าออกมาจากห้องน้ำจะไม่เห็นเธอที่นี่นะ พาฝัน” ปั้ง !!

เสียงปิดประตูกระแทกดังลั่นทำเอาคนที่นั่งอยู่ที่เตียงตกใจ ก่อนจะพยายามลุกขึ้นแล้วใส่เสื้อผ้าและออกไปจากห้องของชายหนุ่ม

ทั้งความปวดร้าวทั้งที่เกิดขึ้นกับร่างกายและจิตใจทำให้พาฝันแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้งหนึ่ง เมื่อกลับไปถึงห้องพัก หญิงสาวรีบเข้าไปอาบน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกายตัวเองก่อนจะกลับมานอนด้วยความรู้สึกที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้เจอกับเรื่องแบบนี้

.................................................

ตอนต่อไปเริ่มกระจ่างแล้วนะคะทุกคน 

อย่าลืมกดติดตามนักเขียน และเก็บเข้าชั้น กดใจ และ คอมเม้นท์มาคุยกันนะคะ