พันธะร้ายบำเรอแค้น

สายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เม็ดฝนซัดสาดกระทบกระจกบานยักษ์จากพื้นจรดเพดานของเพนต์เฮาส์หรูชั้นที่สี่สิบแปด เสียงเปาะแปะคลอเคล้ากับเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำในระยะไกล แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลสาดกระทบพื้นหินอ่อนสีดำขลับที่สะท้อนเงาทะมึน ขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางดูเย็นเยียบและชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดผสมผสานกับไอควันซิการ์จางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันไม่อาจช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องนี้ได้เลย

รินรดา ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวมหึมา สองมือกำหมัดแน่นจนเล็บสั้นมนจิกเข้าเนื้อตัวเองจนเจ็บแสบ ลมหายใจแผ่วเบาสั่นไหวตามจังหวะชีพจรที่เต้นระรัวอยู่ในอก เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงทรงสอบสีดำตัวเก่งที่เธอสวมใส่มาสมัครงานในตอนเช้า ดูไร้ค่าและเปราะบางเหลือเกินเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในยามค่ำคืน

บนโต๊ะตัวนั้น มีเอกสารสัญญาเงินกู้และตราสารหนี้สินมูลค่ารวมเกือบ แปดสิบล้านบาท วางแผ่หลาอยู่ ลายเซ็นอันคุ้นตาของบิดาที่หนีสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่สามวันก่อน คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่าครอบครัวของเธอล้มละลายอย่างสิ้นเชิง และทิ้งหายนะกองโตนี้ไว้ให้เธอต้องก้มหน้ารับกรรมเพียงผู้เดียว

ตรงข้ามโต๊ะตัวนั้น ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสามชิ้นสีดำมืดกำลังนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้อย่างผ่อนคลาย ขายาวพาดไขว่ห้างอย่างถือดี ปลายนิ้วเรียวยาวควงแก้วคริสตัลบรรจุน้ำสีอำพันไปมาเบาๆ เม็ดน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดัง กริ๊ก เป็นจังหวะเนิบช้า

ภีมวัฒน์ อัครเดชโภคิน

ทายาทคนโตผู้กุมบังเหียนกลุ่มบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ และเจ้าของเครือข่ายสถานบันเทิงรวมถึงกาสิโนถูกกฎหมายรายใหญ่แห่งเอเชีย ชายหนุ่มวัยสามสิบสองปีผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับรูปปั้นสลัก ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับดุดันและเย็นชาดุจพญาเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ เขาคือบุคคลอันตรายที่วงการธุรกิจต่างขนานนามว่าไร้หัวใจ เลือดเย็น และไม่เคยไว้ชีวิตใครก็ตามที่กล้าทรยศหักหลัง

“พ่อของเธอคงคิดว่าแผนการตื้นๆ นี้จะใช้ได้ผล” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังทำลายความเงียบงันขึ้นมาอย่างเฉื่อยชา ทว่ากลับแฝงแรงกดดันมหาศาลจนทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง “หอบเงินก้อนสุดท้ายที่ยักยอกไปหนีออกนอกประเทศ แล้วทิ้งลูกสาวคนเดียวไว้ข้างหลังเพื่อเป็นกันชน... หึ น่าสรรเสริญความเป็นพ่อเสียจริง”

รินรดากลืนก้อนสะอึกที่แล่นขึ้นมาจุกคอหอย เธอพยายามบังคับริมฝีปากที่สั่นเทาไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา 

“พ่อของฉันอาจจะทำผิดมหันต์... แต่ฉันไม่เคยรู้เห็นเรื่องเงินแปดสิบล้านนั่นเลยสักนิดค่ะ คุณภีมวัฒน์”

“แล้วมันสำคัญตรงไหน?” ภีมวัฒน์วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ซีดเผือดตั้งแต่หน้าผากมน ไล่ลงมาตามสันจมูกโด่งรั้น จนถึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นจนไร้สีเลือด “ในทางนิติกรรม เธอคือผู้ค้ำประกันที่มีลายเซ็นประทับอยู่ และในทางความเป็นจริง พ่อของเธอขโมยสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันไป”

“ลายเซ็นนั่น... พ่อหลอกให้ฉันเซ็นตอนที่แม่เข้าโรงพยาบาล ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือเอกสารค้ำประกันเงินกู้!” รินรดาเผลอขึ้นเสียงอย่างเหลืออด น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตาคู่สวย “ฉันไม่ได้มาขอความเห็นใจหรือขอให้คุณยกหนี้ให้ ฉันรู้ดีว่าเงินจำนวนนี้มันมหาศาล แต่ฉันยินดีจะทำงานชดใช้ให้คุณทุกบาททุกสตางค์ ขอแค่คุณให้เวลาฉัน ให้โอกาสฉันได้หางานทำ...”

“เวลา?” ภีมวัฒน์แค่นยิ้มเย็น เสียงหัวเราะสั้นๆ ในลำคอฟังดูเย้ยหยันและเหยียดหยามอย่างเปิดเผย “เธอคิดว่าเงินเดือนพนักงานกระจอกๆ เดือนละไม่กี่หมื่นบาท กับเศษศักดิ์ศรีที่เธอกอดไว้แน่น มันจะมีปัญญาผ่อนดอกเบี้ยฉันได้เดือนละเท่าไหร่กัน รินรดา?”

ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ทอดเงาทะมึนทับร่างเล็กของเธอจนมิด เขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องในความเงียบ ราวกับเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังเดินเข้ามาตัดสินโทษ รินรดาเผลอก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณระวังภัย ทว่าเพียงแค่สองก้าว แผ่นหลังบางของเธอก็ชนเข้ากับตู้เอกสารบิลต์อินด้านหลังจนหมดทางหนี

เพียงพริบตาเดียว ภีมวัฒน์ก็ก้าวเข้ามายืนประชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและมินต์เย็นซ่านแผ่เข้าปกคลุมประสาทสัมผัสของเธอ ปลายนิ้วแกร่งที่ทั้งเย็นเฉียบและหยาบกร้านเอื้อมขึ้นมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบสายตากับดวงตาดำขลับที่มืดมิดไร้ก้นบึ้งของเขา