ตอนที่ 12 ท่านลองผ่าดู

บ่ายวันเดียวกันเยว่ฉีกำลังง่วนอยู่กับก้อนหินที่ได้รับมา นางกำลังใช้ความคิดว่าจะทำเช่นไรถึงจะผ่าหินออกเป็นสองส่วนได้ เยว่ฉีรู้สึกว่าต้องมีความพิเศษบางอย่างซ่อนอยู่ในหินก้อนนี้

แล้วเหตุใดนางถึงไม่ขอความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสหมิง? เรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปตอนที่ยังอยู่บนเขา หลังผู้อาวุโสใช้พลังจิตขุดพืชวิญญาณออกมาทั้งหมดและช่วยเปิดประตูให้เยว่ฉีออกมาจากถ้ำ เขาก็หลับไปไม่พูดอันใดอีก ก่อนจะไปได้บอกกับนางว่าจะไม่อยู่สองสามวันเพราะใช้พลังไปมากรู้สึกเหนื่อยไม่น้อย

สรุปคือ ใช้พลังเกินขีดจำกัดจนหลับไป

เยว่ฉีวางก้อนหินขนาดประมาณหัวเด็กลงบนพื้น ก่อนจะมองหาของที่พอจะใช้ทุบก้อนหินให้แตกได้ ในระหว่างที่กำลังมองหาตัวช่วยปลายสายตาพลันเหลือบไปเห็นปังตอขึ้นสนิมด้ามหนึ่งวางพิงอยู่ข้างเตา

เย่วฉีลุกขึ้นยืนจากท่านั่งขัดสมาธิ ก้าวฉับ ๆ ไม่กี่ก้าวก็ถึงเป้าหมายก้มลงหยิบปังตอที่ว่าขึ้นมา เดินกลับมานั่งที่เดิม

“ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้!!” หญิงสาวบ่นพึมพำใช้สองมือประคองปังตอเดินกลับมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าก้อนหิน

สองมือจับปลายด้ามจับของปังตอเอาไว้แน่น ยกขึ้นเหนือศีรษะใช้แรงทั้งหมดที่มีลงไปกับการฟันในครั้งนี้

เพล้ง!!!

ปังตอขึ้นสนิมขาดออกจากด้ามจับเป็นสองท่อนตัวใบมีดกระทบก้อนหินอย่างจังก่อนจะเด้งกลับมาที่นาง เย่วฉีผวารีบเอี้ยวตัวหลบ จากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียง ฉึก ตามมา

หญิงสาวเอี้ยวตัวหัวกลับไปมองปังตอที่เฉาะก้อนหินไม่เข้าแต่ตอนนี้กำลังปักอยู่บนผนังบ้านอย่างสวยงาม

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

บ้านมีรอยรั่วแล้ว !!!คงต้องหากระดาษมาดามรูรั่ว

เยว่ฉีลุกขึ้นเดินไปดึงปังตอออกจากฝาบ้านทว่าดึงเท่าไรก็ดึงไม่ออก นางใช้เวลาดึงอยู่นาน ปังตอเจ้ากรรมก็ยังคงยึดแน่นกับฝาบ้านราวกับไม่ต้องการแยกจาก

ตอนสับหินละไม่เข้าพอสับบ้านเข้าหน่อยกลับดึงไม่ออก !!!

เยว่ฉีมือเท้าเอวหอบหายใจจ้องปังตอเขม็งไม่ต่างจากศัตรูที่โกรธแค้นกันมานาน พร้อมกับขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน ยกมือชี้มีดเจ้ากรรมพร้อมกล่าวว่า

“จะออกไม่ออก!? จะไม่ออกใช่ไหม? ได้เดี๋ยวได้รู้กัน” แต่ก่อนจะได้หันหลังออกไปหาของมาจัดการเศษซากเจ้าปัญหา ก็ได้ยินเสียงราบเรียบเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

“เป็นอันใดไป เหตุใดถึงได้มีท่าทางฉุนเฉียว?” หานลั่วอี้อดรู้สึกแปลกใจกับท่าทางของนางไม่ได้ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาสามวันแล้วพึ่งจะเคยเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวเช่นนี้เป็นครั้งแรก

คนถูกจับได้ว่าทะเลาะกับมีด ได้แต่สะดุ้งตัวโยน หันกลับไปยิ้มแห้ง

“ไม่มีอันใด ข้าเพียงกำลังมองหาสิ่งที่จะมานำเจ้านี้ออกจากฝาผนังบ้าน” ว่าพร้อมกับชี้มือให้ดู หานลั่วอี้มองตามมือก่อนจะเห็นว่ามี ปังตอ? ปักอยู่ข้างบ้าน

เขาค่อย ๆ หันมามองหน้าภรรยาเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

คนถูกจ้องหน้าถอนหายใจเดินเข้าไปใกล้

“ความจริงแล้วข้าต้องการผ่าเจ้าสิ่งนี้ออกไปสองส่วน ใครจะไปคาดคิดว่าเพียงใช้แรงทั้งหมดลงไปบนมีดแล้วฟัน ฉึบ มีดจะหักเป็นสองส่วนก่อนจะบินไปปักบนนั้น”

“เจ้าบาดเจ็บที่ใดหรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นอันใด ยังดีที่สามารถหลบได้ทัน เหตุใดท่านถึงได้ถามราวกับรู้ว่าข้าเกือบจะเป็นอันตราย” บุรุษหนุ่มไม่ตอบ เหลือบสายตามองลงพื้น บนพื้นปรากฏรอยคุกเข่าอยู่สองรอย แค่มองดูก็สามารถคาดเดาตำแหน่งนั่งของนางได้

แต่ว่าคนปกติจะมองออกในเวลาเพียงชั่วอึดใจจริงหรือ?

แน่นอนว่าไม่ หานลั่วอี้เป็นข้อยกเว้น

เขาไม่ตอบคำถามเอ่ยเสียงเนือยนาบ “คราวหลังขอให้ข้าช่วยได้ ผ่าหินเช่นนี้ลำพังพลังฝึกปราณของข้าสามารถทำได้” ดวงตาหญิงสาวเป็นประกาย พลังพิเศษสารพัดประโยชน์เสียจริง

เมื่อรู้ว่าหานลั่วอี้สามารถช่วยได้เยว่ฉีก็เดินไปหยิบหินเจ้าปัญหาขึ้นมา เอ่ยอธิบายอย่างไม่ปิดบัง

“ท่านลองผ่าดู ตอนที่ข้าลงจากเขาเผลอสะดุดหินก้อนนี้เข้า จังหวะที่ผิวกายสัมผัสกลับเกิดความรู้สึกบางอย่าง พอหยิบขึ้นมากอดเอาไว้ก็รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ข้าจึงเก็บกลับมาด้วย” คำอธิบายเรียบง่ายของภรรยาส่งผลให้คลื่นอารมณ์เคลื่อนผ่านนัยน์ตาน่าหลงใหล เขาก้มมองอยู่นานไร้ซึ่งคำพูด ก่อนจะวางมือลงบนก้อนหินไหลเวียนพลังไปที่ปลายนิ้วมือ จากนั้น

แกร็ก

ก้อนหินที่เยว่ฉีใช้พลังทั้งหมดเพื่อผ่าดูว่ามีสิ่งใดอยู่หรือไม่ ชั่วอึดใจต่อมาก็เกิดรอยร้าวขึ้นรอบ ๆ เพียงแค่หานลั่วอี้โคจรพลังเข้าไปด้านใน

“หากข้ามีพลังเช่นนี้บ้างคงดี” เยว่ฉีเผลอพูดออกไป หลังรู้ตัวก็รีบปิดปากเงยหน้ามองหานลั่วอี้

นางหาได้มีความตั้งใจพูดกระทบจุดความรู้สึกของเขา สิ่งที่กล่าวออกมาเมื่อสักครู่เป็นเพียงความต้องการน้อย ๆ ของตัวนาง

หานลั่วอี้เงยหน้ามองสบสายตารู้สึกผิด เขารู้ว่านางไม่ได้มีเจตนาพูดถึงสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยกล่าวเสียงอ่อนโยน

“อย่าได้รู้สึกผิด ข้าเข้าใจในคำพูดของเจ้าทั้งยังทราบดีว่าเจ้าไม่ได้มีความคิดเช่นคนพวกนั้น”

เยว่ฉีผงกหัวขึ้นลง ย่อตัวลงตรงหน้าชายหนุ่ม มือเรียวติดซูบผอมวางบนหลังมือ

“ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอย่างที่ท่านเข้าใจ” แค่นั้นก็เพียงพอ คำกล่าวยืนยันจากปากพร้อมสายตาจริงใจ เพียงพอสำหรับเขาในตอนนี้

เยว่ฉีไม่ชอบบรรยากาศอึมครึมระหว่างทั้งคู่จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย มองก้อนหินซึ่งถูกผ่าออกเป็นสองส่วนในมือ

“ท่านเปิดดูว่ามีสิ่งใดอยู่ด้านในหรือไม่” หานลั่วอี้พยักหน้าใช้มือแยกหินสองชิ้นออกจากกัน

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของทั้งสองคนคือหยกขนาดประมาณสองชุ่นถูกฝังอยู่ตรงกลาง เยว่ฉีขมวดคิ้วมองหานลั่วอี้

บุรุษหนุ่มคล้ายเข้าใจความนัยจากสายตา หยิบหยกสีเหลืองอ่อนขึ้นมาถือ กล่าวอธิบาย

“สิ่งนี้เรียกว่าหยกวิญญาณ ผู้ฝึกปราณส่วนใหญ่มักจะซื้อหยกวิญญาณแจกจ่ายแก่ลูกหลาน ให้พวกเขาใช้ดูดซับ หยกวิญญาณมีส่วนช่วยให้ผู้ฝึกปราณเพิ่มระดับความสามารถให้สูงขึ้น ตอนที่ข้ายังอยู่ในตระกูลได้รับหยกวิญญาณเดือนละสองก้อน เป็นหยกวิญญาณระดับกลางเช่นเดียวกันแต่สีอ่อนกว่าก้อนนี้มาก หยกวิญญาณมีคุณค่ามาก ทว่าก็หาได้ไม่ง่ายขึ้นอยู่กับระดับของหยกวิญญาณ...”

หานลั่วอี้อธิบายข้อมูลเกี่ยวกับหยกวิญญาณให้เยว่ฉีฟัง หยกวิญญาณแบ่งออกเป็นสี่ระดับ ต่ำ กลาง สูง สูงที่สุด โดยเรียงจาก ไม่มีสี สีเหลือง สีชมพู และสีแดง หยกวิญญาณแต่ละระดับล้วนมีคุณภาพสูงต่ำแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความเข้มของสี

ที่หานลั่วอี้ถืออยู่ในมือคือหยกวิญญาณระดับกลาง คุณภาพต่ำค่อนไประดับกลาง ตัวหยกวิญญาณแบ่งเป็นสี่ระดับ สามคุณภาพ คือ ต่ำ กลาง สูง

หลังฟังคำอธิบายเยว่ฉีพลันรู้สึกว่า หยกวิญญาณวิเศษกว่าพืชวิญญาณ เพราะสามารถดูดซับได้ทันที แตกต่างจากพืชวิญญาณที่ต้องผ่านการหลอมขึ้นมาก่อนจึงจะสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้

แล้วเหตุใดพืชวิญญาณถึงยังเป็นที่ต้องการ? เพราะเมื่อเทียบกับจำนวนโอสถแล้ว หยกวิญญาณหาได้ยากมากกว่า

“ลั่วอี้เช่นนั้นข้ามอบให้ท่าน”

“สิ่งนี้สำหรับข้าตอนนี้ไม่จำเป็น เจ้านำไปขายเป็นเงินมาใช้ในครอบครัวดีกว่า” ระหว่างที่หานลั่วอี้เอ่ยประโยคนี้ ตัวนางสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเศร้าสร้อยโอบล้อมร่างกายแกร่ง พอเงยหน้าสบเข้ากับดวงตาคมเข้มก็เห็นว่าในนั้นมีประกายเศร้าหมองปรากฏอยู่

เยว่ฉียื่นมือเรียวสวยไปวางลงบนหลังมือแกร่งตบเบา ๆ สองสามครั้ง ไร้ซึ่งคำพูด