หลานข้าเป็นอัจฉริยะ (2)

พอเด็กชายรู้ว่าไป๋เสวี่ยจะเดินทางไปในเมืองด้วย เขาก็กระโดดไปมาอย่างตื่นเต้นยินดี รีบจับจูงมือของไป๋เสวี่ยมาที่รถม้าโดยที่ไม่สนใจมารดาของตนเองอีกเลย

“ท่านอา! ท่านจะเข้าเมืองกับพวกเราหรือเจ้าคะ” ไป๋หลันถามเสียงดังเมื่อเห็นไป๋เสวี่ยที่กำลังเดินมาพร้อมกับไป๋เทียน

นางกับบิดาตอนนี้กำลังรอให้ไป๋เทียนไปตามมารดามา ไม่คิดว่าไป๋เทียนจะพาไป๋เสวี่ยมาด้วยเช่นนี้ สองแฝดรักท่านอาของพวกเขามาก เพราะเหตุนี้การที่ไป๋เสวี่ยจะเดินทางไปด้วย ทั้งสองจึงยินดีที่สุด

“ใช่แล้ว ข้าจะไปด้วย”  ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับ

“ดีเลย! ข้าจะพาท่านอาไปซื้อเครื่องประดับ!”

“ไร้สาระ ข้าจะพาท่านอาไปดูอาวุธ” ไป๋เทียนไม่ยินยอม เขาเป็นคนนำทางท่านอามา เหตุใดไป๋หลันจึงมาแย่งท่านอาไปเช่นนี้

“เจ้าทึ่ม ท่านอาเป็นสตรี เหตุใดจะต้องซื้ออาวุธด้วย” ไป๋หลันมองแฝดพี่ด้วยความไม่พอใจ

“เครื่องประดับไร้ประโยชน์จะซื้อให้เปลืองเหรียญตราไปเพื่อเหตุอันใด ซื้ออาวุธย่อมดีที่สุด”

“เจ้า...”

“พอแล้ว ข้าจะไปกับพวกเจ้าทั้งสองร้าน”

หลังจากฟังเด็กสองคนทะเลาะกันจนพอ สุดท้ายผู้เป็นอาก็เป็นคนหยุดไม่ให้หลานของนางทะเลาะกันไปมากกว่านี้ ก่อนที่จะหันไปเอ่ยกับพี่ชายที่มีสีหน้าเหนื่อยใจกับบุตรของตนไม่น้อย แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นแววตาของไป๋ซานก็ยังคงมีความสุขมากอยู่ดี

“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากไปเที่ยวในเมืองแล้ว” ไป๋เสวี่ยยิ้มให้ไป๋ซานและพูดขึ้นมา

“พี่ยอมรับเจ้าจริง ๆ เสวี่ยเอ๋อร์ แค่ประโยคเดียวก็ทำให้เจ้าจอมซนทั้งสองหยุดทะเลาะกันได้แล้ว” ไป๋ซานเอ่ยชมน้องสาวก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของนางด้วยความรักใคร่จริงใจ

“ไม่เช่นนั้นท่านปู่จะเรียกข้าว่าอัจฉริยะได้หรือเจ้าคะ”

“ฮ่า ๆ นั่นสินะ” บุรุษตัวสูงหัวเราะชอบใจในคำพูดของน้องสาวตน

ซึ่งไป๋ซานก็ยอมรับด้วยเช่นกันว่าไป๋เสวี่ยนั้นคืออัจฉริยะอย่างแท้จริง ตัวนางพึ่งฟื้นคืนกลับมาได้เพียงไม่นาน แต่กลับฝึกฝนจนสามารถเป็นผู้ใช้โอสถระดับกลางได้แล้ว เรื่องนี้หากผู้อื่นรับรู้ก็ต้องกล่าวเรียกขานนางว่าอัจฉริยะไม่ต่างกัน

“ข้าเห็นจะมีก็เพียงเจ้าเท่านั้นที่ยกยอตัวเองเช่นนี้” จิวอิงที่เดินตามหลังมาอดที่จะพูดขึ้นและส่ายหน้าไปมาไม่ได้

แม้จะเป็นเรื่องจริงแต่ไม่เคยเห็นสตรีใดพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนี้

“หรือเจ้าอยากให้ข้ายกยอเจ้าแทนก็ได้นะพี่สะใภ้” ไป๋เสวี่ยหันไปยิ้มให้จิวอิงอย่างอารมณ์ดี

“พอเลยเสวี่ยเอ๋อร์! เจ้านี่มัน...” ผู้มีฐานะเป็นพี่สะใภ้ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะรีบกระโดดขึ้นรถม้าไป จิวอิงยอมรับว่าฝีปากของตัวเองคมคายไม่เท่ากับสหายตัวน้อย เพราะเหตุนี้เมื่อรู้ว่าสู้ไปก็แพ้ จึงไม่คิดจะสู้ต่อ

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” ไป๋ซานระบายยิ้มและขยับตามขึ้นรถม้า

สำหรับไป๋ซานนั้น ตั้งแต่ที่น้องสาวของเขาฟื้นคืน ความกังวลใจที่เคยมีทั้งหมดก็คลายลงไปได้มาก ท่านปู่เองก็กลับมามีชีวิตชีวามากกว่าเดิม ภรรยาของเขาเองก็ได้สหายกลับคืน หรือแม้แต่ลูก ๆ ของเขาก็ยังรักและเชื่อฟังท่านอาเป็นอย่างดี

ด้วยเหตุนี้ไป๋ซานจึงคิดว่าการกลับมาของไป๋เสวี่ยถือว่าเป็นของขวัญอันล้ำค่าสำหรับครอบครัวของเขาอย่างแท้จริง