Novels by ดาราดา

ตลอดมาแม้จะไม่ได้พูดคุยหรือใกล้ชิด แต่ผู้เป็นองค์ชายก็รับรู้เสมอว่าลู่รั่วซียังคงอยู่ในฐานะชายาของเขา แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน เนื้อความในจดหมายนั้น บอกสิ่งที่ทำลายหัวใจที่แสนจะเข้มแข็งจนพังยับเยินใช้เวลาเดินทางไม่นาน ร่างองอาจก็มาถึงที่กำแพงเหนือเดินทางมาที่นี่ครั้งแรก ไม่คิดว่าจะต้องมาด้วยเรื่องที่เลวร้าย และไม่อยากให้เกิดขึ้นทหารรักษาประตูต่างเงียบงัน พวกเขาค้อมศีรษะลงอย่างเต็มพิธีการเมื่อเห็นว่าผู้ที่เสด็จมาเยือนเป็นใคร สือมู่เดินผ่านด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อตัว จนกระทั่งมาถึงที่ลานฝึกของค่ายทหาร ที่แห่งนั้นมีผ้าสีขาวปูยาวอยู่บนพื้นดิน ไม่มีซากศพ มีเพียงเสื้อผ้าอาภรณ์“นางอยู่ที่ใด” สุรเสียงที่เอื้อนเอ่ยแหบแห้ง เพราะเดินทางมาทั้งวันทั้งคืนจนไม่ได้พัก แต่ถึงจะมีเวลาพักสือมู่ตอนนี้ก็กินอะไรไม่ลง“ตรงนั้นพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพใหญ่หยางจื่อห่าวชี้ไป “แม่ทัพลู่สละชีวิต ช่วยชีวิตพวกพ้องให้รอดพ้นจากความตายและนำพามาซึ่งชัยชนะ”“ไม่ใช่” น้ำเสียงนั้นแข็งกระด้างแฝงไปด้วยความร้าวรานแสนสาหัส เพราะที่หย

ตลอดเวลาหนึ่งปีที่อภิเษกสมรสกับลู่รั่วซี สือมู่ไม่เคยได้ใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับผู้เป็นชายา แม้จะรู้จักนางมาตั้งแต่เยาว์วัย กระนั้นก็ไม่อาจจะเรียกได้ว่าแตกหัก จนกระทั่งวันที่พระองค์สั่งลงโทษผู้เป็นชายาต่อหน้าธารกำนัล เหตุเพราะหญิงสาวทำร้ายพระสนมตงอิงด้วยการผลักอีกฝ่ายตกน้ำ ชื่อเสียงของแม่ทัพหญิงป่นปี้ ถูกคนนินทาว่าร้าย จากวีรชนผู้กล้ากลายเป็นเพียงสตรีที่หึงหวงไร้สาระตอนที่สั่งลงโทษลู่รั่วซี สือมู่ไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์เช่นนี้ เขาเพียงโกรธที่นางรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ตงอิงเป็นเพียงหญิงที่ไร้พลังเท่านั้น แต่สุดท้ายเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้ผู้คนตราหน้าและมองลู่รั่วซีไม่ดีสือมู่ควรดีใจ นั่นเป็นสิ่งที่คนตระกูลลู่สมควรได้รับแต่เขาไม่ได้รู้สึกดีสักนิดเพราะจากวันนั้นลู่รั่วซีก็ไม่กลับมาเหยียบที่วังองค์ชายห้าอีกเลย นางยังคงเป็นพระชายาของเขา แต่ทั้งสองกลับต้องไกลห่างหนึ่งเดือนต่อมา สือมู่ถึงได้รู้ความจริงว่าตงอิงโกหก ทั้งหมดเป็นแผนการของหญิงสาวที่เขามองว่าอ่อนแอและไร้เดียงสา สาวใช้ที่ร่วมมือกับนางตัดสินใจเปิดโปงความจริงเพราะหึงหวงที่ตงอิงใกล้ชิดกับซุนเจิง

ลู่รั่วซีเองก็ไม่ได้พูดหรือตอบรับ ไม่อยากจะถือสาหาความคนเมา นางปล่อยผ่าน แต่ตอนที่จะเดินเลี่ยงไปฝ่ายนั้นกลับเอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสแน่นอนว่าแม่ทัพหญิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน มือหนาไม่ได้แตะแม้ชายผ้า แต่เมื่อเขาจู่โจมเข้าหา ทหารทั้งสี่ก็ชักอาวุธทันที ไม่ใช่เพียงเขา เหนือกำแพงเมืองพลธนูต่างก็เล็งเป้า ชายร่างท้วมถูกหมายหัวด้วยลูกศรแหลมคมนี่ราวกับน้ำเย็นที่สาดใส่ร่างจนคนเมาพลันได้สติ รู้ทันทีว่าเผลอล่วงเกินคนที่สำคัญมากแห่งเฟิงหยวนเข้าให้แล้ว“เผ่าปู้?” ในความทรงจำของหญิงสาวดูเหมือนจะไม่รู้เกี่ยวกับเผ่านี้เลย อาจจะเป็นเพียงเผ่าเล็ก ๆ ที่พึ่งได้ออกมาเผชิญโลกกว้าง ลู่รั่วซีพึมพำเสียงเบา แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ“ดูเหมือนว่าจะต้องไปเยือนสักครา”“แม่นางได้โปรดละเว้นด้วย!” บุรุษร่างท้วมรีบทรุดกายคุกเข่าแต่คนที่เขาขอร้องเป็นผู้ใด นี่คือแม่ทัพหญิงที่เด็ดขาดที่สุด “เย่เหลียงลากกลับไปที่เผ่าปู้ ให้ผู้นำเผ่าจัดการให้ดี มิฉะนั้นแล้วข้าจะเดินทางไปจัดการด้วยตนเอง”“พ่ะย

หลังจากคลอดองค์ชายน้อย ลู่รั่วซีก็มีความคิดอยากจะกลับไปประจำตำแหน่งแม่ทัพปกป้องกำแพงเมือง ซึ่งสือมู่ก็เห็นด้วย เพราะพระองค์ชื่นชอบตอนที่พำนักอยู่ที่จวนแม่ทัพมากกว่าตอนที่อยู่ในเขตเมืองชั้นในที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์มากมายและสายตาที่จับจ้อง กระนั้นก็ไม่อยากให้ผู้เป็นชายาไปประจันหน้ากับพวกซากศพอีกแล้วด้วยเหตุนี้เองจึงต้องคิดหาวิธีรั้งนางเอาไว้ ให้อยู่ติดจวนแล้ววิธีใดเล่าจะดีที่สุด นอกจากทำให้นางตั้งท้องอีกครั้งองค์ชายห้าวางแผนอย่างแยบยล เมื่อบุตรชายอายุได้ห้าเดือน ก็เริ่มบำรุงร่างกายภรรยาให้พรั่งพร้อม ลู่รั่วซีไม่รู้ตัวเลย เพราะสิ่งที่สือมู่ใช้บำรุงก็คืออาหาร จวบจนวันที่หญิงสาวมีความคิดจะออกไปลาดตระเวนสำรวจป่า วันนั้นเรือนร่างงดงามก็เป็นลมล้มพับอีกครั้ง ก่อนที่ท่านหมอกงจะตรวจพบว่าแม่ทัพหญิงตั้งครรภ์อีกแล้วลูกคนแรกยังไม่ขวบปี คนที่สองก็ตามมาติด ๆ ลู่รั่วซีได้แต่มองพระสวามีอย่างสับสน ขณะที่ตัวต้นเรื่องยิ้มกริ่ม เขาสามารถรั้งนางได้อีกปีพอนางคิดจะไปอีก ก็ทำให้ท้องอีกสุดท้ายแม่ทัพหญิงจำต้องวางมือ ให้คนที่พร้อมทำหน้าที่ขึ้นมาประจำการแทนและคนผู้นั้น

สือมู่เคยถูกเล่นงานด้วยสมุนไพรหลายครั้ง ทั้งที่ตัวเองศึกษาด้านสมุนไพรมามาก ทั้งที่ตงอิงให้สาวใช้ของนางใช้หญ้ารากแฝดเพื่อตบตาในการใส่ร้ายลู่รั่วซีและที่ตงอิงคิดใช้สมุนไพรในการวางยาลู่รั่วซี เข็มเงินจับพิษไม่ได้ โชคดีที่ผ้าไหมเมฆขาวจับได้ พระชายาของเขาถึงได้รอดพ้นไม่เกิดเรื่องร้ายหลังเหตุการณ์ทั้งสองสือมู่เตือนตัวเองเสมอว่าต้องเด็ดขาด เขาไม่ใจดีกับผู้อื่นอีกต่อไปองค์ชายห้าไม่อยากทะเลาะกับพระชายาต้วนหร่านถูกลากไปโบย ท้ายที่สุดก็ถูกขับไล่ออกไปจากค่ายอุดรอย่างหมดสภาพ สำนึกเถิดว่าไล่ออกไปจากค่ายทหารยังดีกว่าถูกไล่ออกไปจากเมืององค์ชายห้าไม่สนใจสตรีผู้นั้นอีก ร่างกำยำพาตนเองมาแช่ในน้ำเย็นจนเรือนกายแกร่งสั่นระริก กระนั้นก็ไม่เรียกร้องให้ผู้เป็นชายามาช่วยเหลือเนื่องจากนางกำลังตั้งครรภ์และพึ่งฝ่าฟันการต่อสู้ที่หนักหน่วงมาจำเป็นต้องพักผ่อนเพียงยาปลุกกำหนัด ผู้เป็นองค์ชายเอาตัวรอดได้แน่นอนชายหนุ่มกัดฟันทนแต่ในระหว่างที่กำลังต่อสู้กับอารมณ์ใคร่ที่กำลังพลุ่งพล่านตอนนั้นแม่ทัพหญิงก็เดินเข้ามา“เกิดเรื่องขึ้นทำไมไม่ให้คนไปตามหม่อมฉัน” ร่

ช่วงก่อนที่ลู่รั่วซีจะเดินทางกลับเมืองชั้นใน หลังจากที่ได้รับชัยชนะกลับมา แม้จะถูกสั่งให้หยุดพักห้ามทำงาน แต่เพราะต้องส่งมอบภาระหน้าที่มากมายให้จี้เหวินอี้ ทำให้แม่ทัพหญิงจำเป็นต้องรั้งอยู่ที่กำแพงเหนือเพื่อจัดแจงความเรียบร้อยก่อน เพราะครั้งนี้นางน่าจะต้องพักยาวถึงอย่างนั้นนางก็ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากสือมู่เป็นอย่างดีความรักของคนทั้งคู่เป็นที่ประจักษ์หลายคนนึกอิจฉาตาร้อน กระนั้นก็มีคนที่คิดว่ายังคงมีหวังจะแทรกแซง เป็นต้วนหร่าน สตรีผู้นี้คิดว่าเพราะลู่รั่วซีตั้งครรภ์คงปรนนิบัติดูแลองค์ชายไม่ได้ นางจึงหาโอกาสทำหน้าที่แทนต้วนหร่านแอบใช้ธูปปลุกกำหนัด ในระหว่างที่สือมู่เข้าไปในห้องปรุงยา เพื่อต้มยาบำรุงร่างกายให้ชายารัก เพราะมีความรู้เรื่องสมุนไพรเพียงไม่นานเขาที่ได้กลิ่นแปลกปลอม ก็รีบพาตัวเองออกมาจากห้องปรุงยาทันทีต้วนหร่านไม่คิดว่าองค์ชายห้าจะรู้ตัวเร็ว นางรีบวิ่งตาม“องค์ชายเพคะ!” หญิงสาวเรียกร้อง ก่อนจะขวางทาง“หม่อมฉันอยากจะปรึกษาเรื่องการหลอมโอสถสักเล็กน้อย” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ปรึกษาผู้เป็นองค์ชายเกี่ยวกับศ

การมาของซูเนี่ยนช่วยให้เมืองถงหรงกลับมาสงบสุขได้ทันที นางช่วยขับไล่สัตว์ป่าให้ถอยร่นไปแม้จะไม่ได้จากไปตลอดกาลอย่างไรก็กลับมาแต่นี่ก็ทำให้พวกเขามีเวลาได้พักหายใจและสร้างเกราะป้องกันเพิ่มป่าโดยรอบถูกถางออกทำให้ไม่มีพื้นที่ลับสายตา กำแพงถูกขยายกว้างและแข็งแรงขึ้น นอกจากนั้นหลังจากการมาของนางและการตอบโต้เอาคืนของเจียงเทียนอี เมืองหลวงไม่มายุ่งวุ่นวายกับเมืองถงหรงอีกรู้แล้วว่าไม่อาจแตะต้องได้นี่เป็นผลพวงที่พวกเขาได้รับจากการแต่งงานของซูเนี่ยนเจียงเทียนอีพับเก็บกระดาษ ซูเนี่ยนเขียนจดหมายมาหา กล่าวว่ากำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สามแล้ว ให้เขาเร่งหาภรรยาได้แล้ว แต่ชายหนุ่มตอนนี้ทุ่มเทแรงกายและใจปกป้องเมืองถงหรงเป็นอย่างดี ไม่มีเวลามองหาสตรีใดเขาเขียนจดหมายบอกนาง ทั้งเรื่องที่ตัวเองยังไม่คิดจะมีภรรยาและเรื่องที่ศิษย์พี่หญิงของนางกำลังจะแต่งงานกับศิษย์น้องสามกงเพ่ยจวินช่วยดูแลเย่วหลิงอันตลอดช่วงเวลาที่นางพักรักษาตัวจนเกิดเป็นความรัก ทั้งสองได้ครองคู่กันอีกเรื่องคือตอนนี้เว่ยชิงชานมีลูกแล้ว แต่ลูกคนแรกไม่ได้เกิดจากซูเจินเจินแต่เกิ

ร่างบางถูกฉุดกระชากไม่นานก็ล้มลง รอบข้างเมื่อได้ยินว่านางว่าร้ายพระชายาก็เข้ามาผสมโรง บางคนก็ด่าทอ บางคนก็ขว้างปาข้าวของใส่การกระทำที่ไม่รู้จักคิด เพียงหึงหวง สุดท้ายชื่อเสียงของนางก็ป่นปี้ไม่ต่างอะไรจากเหยาลู่ลู่ฮูหยินผู้เฒ่าเหยาเป็นลมไปทันทีที่ได้ฟังเรื่องราวหลานสาวของนางแต่ละคนล้วนใช้ไม่ได้ทั้งสิ้น หญิงชราท้อใจนักกว่าที่ซูเนี่ยนจะได้ยินเรื่องราวนี้ก็ผ่านไปเกือบสามวันแล้ว ซึ่งนางก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพียงไม่เข้าใจว่านางไปสร้างความขุ่นเคืองอะไรให้ทางนั้นจนกระทั่งคิดได้ว่า อาจจะเป็นเพราะสือหวนจงตอนนั้นหญิงสาวเริ่มโกรธเคือง ทั้งคุณหนูตระกูลเหยา หลิวชิ่นหรู หรงมู่ตาน ดูเหมือนสามีของนางช่างเป็นที่ต้องตาของเหล่าคุณหนูเสียจริง คิดว่าหมดสิ้นแล้วหลังจากหลิวชิ่นหรูแต่งงานไป หรงมู่ตานก็เช่นกัน อีกทั้งความสัมพันธ์ของนางกับบิดาก็ย่ำแย่ เพราะเขารู้แล้วว่านางเป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องชายต้องเจ็บตัว คุณชายหรงมีบาดแผลไฟไหม้กลายเป็นคนอัปลักษณ์ เหยาลู่ลู่เองก็ออกเรือนหลังจากนั้นไม่นาน นางไม่ได้แต่งเข้าราชวงศ์ดั่งหวัง แต่ได้แต่งกับนายกองผู้หนึ่ง ส

ตั้งแต่มาอยู่ที่แดนใต้ไม่บ่อยนักที่ซูเนี่ยนจะได้ต่อสู้ หนึ่งเพราะสือหวนจงหวงนางมากราวกับไข่ในหินและสองเหล่าทหารแดนใต้ล้วนแข็งแกร่ง ไม่มีเหตุจำเป็นเลยที่ซูเนี่ยนต้องออกไปสู้ด้วยตนเอง ถึงอย่างนั้นซูเนี่ยนก็ยังอยากมีส่วนช่วย นางเริ่มด้วยการสลักอักขระลงบนชุดเกราะให้เหล่าทหาร สนับสนุนเรื่องอาหารและสมุนไพร ดูแลอาชีพเพิ่มรายได้ ช่วยให้อยู่สุขสบายกันมากยิ่งขึ้นแม้ภายนอกจะมีพวกสัตว์ประหลาดที่เพิ่มจำนวนทุกวัน แต่พวกเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกันพระชายาสี่เป็นที่รักของชาวเมืองที่อาศัยอยู่ที่กำแพงใต้มาก ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ ก็ช่วยส่งเสริมให้ความเป็นอยู่ของพวกเขาดีขึ้น ถึงอย่างนั้นเมื่อมีหลายสายตาจับจ้อง คนที่ไม่ชอบนางก็ต้องมี“ช่วงนี้พระชายาสี่เดินทางไปที่ค่ายทักษิณแทบทุกวัน นี่รบกวนการฝึกของทหารเป็นอย่างมาก”“ผู้ใดบอกเจ้าว่ารบกวน?” เมื่อมีคนพูดก็มีคนหันมามองคนที่พูดก็คือคุณหนูตระกูลเหยา เหยาหลาน หลังจากที่เผิงลี่เหยียนล่วงเกินพระชายาสี่ ผลกระทบไม่ได้ตกที่เหยาลู่ลู่เพียงเท่านั้น นี่ทำให้คุณหนูตระกูลเหยาคนอื่นเสียชื่อเสียงไปด้วยเ

ซูเนี่ยนแทบหลั่งน้ำตาไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางท้องง่ายเกินไป หรือเพราะสือหวนจงขยันเกินไป เขาทำทุกวันและทุกครั้งที่มีโอกาส นางแทบไม่ได้พัก แม้บางครั้งจะเป็นตัวนางที่เป็นฝ่ายกระทำ แต่เขาก็ทำมากกว่าซูเนี่ยนเคยคิดว่าสือหวนจงอยู่ใกล้ชิดกับนางมากไป เขาจะเบื่อหน่ายหรือไม่ จนกระทั่งมีลูกคนที่ห้าอีกฝ่ายก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง และดูจะหนักหนากว่าเดิมองค์ชายสี่หวงแหนพระชายามาก จนเป็นที่เลื่องลือที่น่าเศร้ากว่านั้นลูกชายออกมาห้าคน เหมือนสามีนางทุกคนราวกับพิมพ์เดียว เด็ก ๆ ตัวใหญ่ได้พ่อมีร่างกายแข็งแรงกำยำ กระทั่งดวงตาก็ยังดุดันไม่แพ้กัน เดินเรียงมาห้าคนไม่มีผู้ใดเหมือนนางสักคน ซูเนี่ยนเริ่มน้อยใจ เด็กทั้งห้าล้อมหน้าล้อมหลังดั่งองครักษ์พิทักษ์นาง ผู้ใดก็เข้าใกล้ไม่ได้ มีสือหวนจงเป็นผู้นำทัพหน้าเหมือนไม่เท่าไรนิสัยยังเหมือนกันมากแต่สุดท้ายสวรรค์ก็เข้าข้าง ลูกคนที่หกคลอดออกมาเป็นสตรี ที่เหมือนกับซูเนี่ยนทุกประการทั้งหน้าตาผิวพรรณและความงามล้ำสือหวนจงตอนเห็นบุตรสาวถึงกับคิ้วกระตุก เตรียมฝึกวิชากระบี่ให้ลูกชายเพื่อจะได้ปกป้องน้องสาวให้ดี เขาหวงแหนพระชาย

ซูเนี่ยนฝันว่านางจะมีบุตรหกคน ตอนแรกคิดว่าเรื่องนั้นคงจะอีกยาวนานที่ไหนได้กลับมาจากถงหรงไม่กี่วัน หญิงสาวก็เป็นลมล้มพับไป หมอหลวงเร่งเดินทางมาที่จวนแม่ทัพ ทุกคนเป็นกังวลจนนั่งไม่ติดตั้งแต่นายยันบ่าวการที่จวนแม่ทัพมีพระชายา นี่เปลี่ยนความมืดมนให้สดใส พวกเขาไม่ต้องการสูญเสียพระนางไปสือหวนจงตอนที่ได้ยินว่าพระชายาเป็นลมหมดสติ เขาอยู่ที่ค่ายทหารสีหน้าของเทพสังหารเต็มไปด้วยความกังวลเคร่งเครียด ราวกับโลกถล่มไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าองค์ชายสี่ให้ความสำคัญกับพระชายามากที่สุด เมื่อเกิดเรื่องกับนางเขาพร้อมทิ้งทุกสิ่งและเดินทางกลับมาที่จวนแม่ทัพทันทีหมอหลวงที่มาตรวจอาการมือไม้สั่น เพราะสายตาของท่านแม่ทัพที่จับจ้องหากว่าเขาตรวจพบว่าพระชายาเป็นโรคร้ายจะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่โชคดีที่สุดท้ายแล้วการเป็นลมของพระนางไม่ใช่เรื่องเลวร้ายแต่เป็นเรื่องดี“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ พระชายาสี่ทรงตั้งครรภ์แล้ว”ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสือหวนจงดีใจมากเพียงใด เขาตั้งใจมากที่จะมีลูกหกคนจึงขยันทำทุกวันในที่สุดก็สำเร็จและไม่ใช่เพียงเท่านั้นจากบุรุษที่ต่อต้า

ซูเจินเจินคิดว่าที่เว่ยชิงชานเปลี่ยนไปเป็นเพราะว่าซูเนี่ยนกลับมา หากว่าซูเนี่ยนจากไปแล้ว เขาก็จะกลับมารักนางเช่นเดิม แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เว่ยชิงชานเป็นเพียงบุรุษเห็นแก่ตัวคนหนึ่งเท่านั้นความจริงแล้วเขาไม่คู่ควรกับใคร“เจินเจิน”“ใช่หรือไม่พี่ใหญ่”แม้จะรู้สึกไม่ดีที่ซูเจินเจินดีใจที่ซูเนี่ยนจากไปขนาดนี้ แต่เห็นท่าทางเลื่อนลอยของนางก็โกรธไม่ลง ซูเจินเจินคาดหวังเรื่องเว่ยชิงชานมาก หากต้องผิดหวังนางอาจจะทนรับไม่ได้นี่เป็นอีกผลพวงที่พวกเขาคอยตามใจนาง ซูเจินเจินไม่เคยเผชิญหน้ากับความผิดหวังในขณะที่ซูเนี่ยนพวกเขาปล่อยให้นางล้มและลุกขึ้นมาด้วยตัวเองซูเจินเจินไม่เคยล้ม เมื่อเจอเรื่องผิดหวังนางจึงไม่อาจรับมือได้ แต่ท้ายที่สุดนางก็สมหวังได้แต่งเข้าจวนอ๋องจริง ๆเพียงแต่ไม่ใช่ในฐานะชายาเอกอย่างที่นางต้องการแต่เป็นชายารองเช่นความฝันของซูเนี่ยนเมืองถงหรงก็ไม่ได้ล่มสลายไปและคงอยู่อย่างแข็งแกร่งเว่ยชิงชานตัดสินใจแต่งกับสตรีอื่นที่เก่งกาจและมีความสามารถ เหมาะสมจะเป็นชายาของเขา เมื่อเอาซูเนี่ยนเป

เรื่องพวกนี้ถือเป็นเรื่องพื้นฐานที่ต้องรู้กัน ยิ่งตอนนั้นเขาไร้พลัง คนก็ยิ่งไม่เห็นความสำคัญ ดังนั้นชายหนุ่มจึงได้รู้ความลับมากมาย ที่คนพวกนั้นมักพูดคุยกันต่อหน้าเขาต้องรู้ก่อนว่าผู้ที่มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับเทพ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นมีไม่ถึงสิบคน ส่วนระดับเทวะ ตอนนี้เป็นตำนานไปแล้ว ผู้ที่มีระดับเทวะอาจจะมีไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ และพวกเขาเหล่านั้นต่างก็เร้นกาย ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดนานแล้วหากไม่เกิดเรื่องใหญ่ที่เป็นภัยต่อดินแดน ก็คงจะไม่ปรากฏกายออกมาอย่างแน่นอน นี่จึงไม่แปลกที่ขุมอำนาจต่างก็ให้การเคารพต่อหม่าเซียวหราน“แล้วท่านหม่าเซียวหรานผู้นั้น มาที่เมืองเวหาเพราะเหตุใดหรือ”ไป๋เสวี่ยถามต่อ“เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดรู้ขอรับ”“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับเรา” คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ อย่างไรเสียเรื่องของคนใหญ่คนโตพวกนั้น ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับนางอยู่แล้วไป๋เสวี่ยเลิกสนใจคนมากมายที่ตบเท้าเข้ามาในเมืองเวหา ก่อนที่นางจะเดินทางไปยังจวนตระกูลเมิ่ง ถ้าจะพูดให้ถูก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่นางมาที่จวนตระกูลเมิ่งแห่งนี้จวนตระกูลเมิ่

“เจ้าพูดจริงหรือ!” คำตอบของนาง ทำให้ผู้เป็นพี่ชายยิ้มกว้างอย่างไม่อาจควบคุม“ข้าพูดจริง คราวนี้ข้าสามารถไปได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ร่างเล็กเอ่ยถาม ครานี้ไป๋ซานก็ไม่คิดขัดขวางอีกต่อไปเขาในตอนนี้รู้สึกยินดียิ่งนักที่ไป๋เสวี่ยนำต้นกล้าของผูเถาสีรุ้งมาเพาะปลูกเพราะรู้ดีว่าน้องสาวไม่ว่าจะปลูกพืชพันธุ์ใดก็ขึ้นเสมอ แม้แต่ผลไม้พลังวิญญาณและสมุนไพรหายากนางยังปลูกขึ้น เช่นนี้เขาก็รออีกไม่นานตระกูลไป๋ก็จะมีสุราผูเถาสีรุ้งให้ดื่มกินได้ตลอดทั้งปีแล้ว ช่างดียิ่งนักอ่า ไป๋ซานรู้สึกรักน้องสาวของตัวเองยิ่ง!เมื่อไป๋ซานไม่ได้ขัดขวางการเดินทางของไป๋เสวี่ยแล้ว นางก็เดินนำจื่อถิง ผู้เป็นสาวใช้ประจำกาย และจื่อซู่ องครักษ์ประจำกายออกมาจากจวนแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะแข็งแกร่งกว่าจื่อซู่ แต่ไป๋หลิงก็อยากให้หลานสาวมีองครักษ์ประจำกาย เด็กหญิงเองก็ไม่ได้มีปัญหาอันใด นางจึงเลือกจื่อซู่แน่นอนว่าจื่อซู่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่ได้มารับใช้ข้างกายของไป๋เสวี่ยในตระกูลไป๋นี้ ผู้ที่จื่อซู่เคารพนับถือมากที่สุดก็คือคุณหนูใหญ่และเมื่อทั้งสามออกมาจา

“เสวี่ยเอ๋อร์หยุดก่อน ฟังพี่ก่อน”“พี่ใหญ่ ข้าเอาไปแค่สองไหเองนะเจ้าคะ” ร่างเล็กหยุดเดินก่อนจะกลอกตาขึ้นเล็กน้อยพี่ใหญ่ของนางจะติดสุรามากเกินไปแล้ว สุราผูเถาสีรุ้ง แม้ไป๋เสวี่ยจะได้ลองชิมมาบ้าง แต่นางก็ไม่ได้ชื่นชอบอันใดเป็นพิเศษ อาจเพราะนางไม่ชอบสุรา จึงไม่เข้าใจการกระทำของพี่ชายตัวเองในตอนนี้นักตัวสุราผูเถาสีรุ้งนั้นมีสีที่ใสสะอาดและเป็นประกายสีรุ้งทั้งยังมีพลังวิญญาณ สุรามีกลิ่นหอมยั่วยวนจนใครที่ได้กลิ่นต่างก็อดใจแทบไม่ไหว โดยเฉพาะบุรุษ แม้แต่ท่านผู้เฒ่าไป๋เองยังชื่นชอบมากชายชราเห็นว่านี่เป็นสุราชั้นเลิศที่รสชาติดียิ่งนัก ก็เลยคิดจะแบ่งปันให้กับสหายและน้องสาวของตน จึงให้ไป๋เสวี่ยนำสุราที่หมักได้ที่แล้วไปให้เมิ่งเสียนกับไป๋เหลียนที่จวนตระกูลเมิ่งที่สำคัญเลยคือนายท่านผู้เฒ่าสกุลไป๋อยากให้หลานสาวได้ออกไปท่องเที่ยวบ้าง เพราะตอนนี้ไป๋เสวี่ยตั้งใจฝึกฝนตัวเองอย่างหนักและไม่ได้ออกไปที่ใดอีกเลยนับตั้งแต่ไปสำรวจป่าร้อยอสูรกับพวกของไป๋ซานเมื่อครั้งก่อนวันทั้งวันนางเอาแต่ปลูกพืชพันธุ์และผลไม้พลังวิญญาณ ฝึกปรุงโอสถ ฝึกวรยุ

“นี่ไป๋เตี๋ย สัตว์ในพันธสัญญาของข้า และเป็นผู้ที่ดูแลมิติจิตแห่งนี้แทนข้า” ไป๋เสวี่ยแนะนำไป๋เตี๋ยให้เสี่ยวจิงได้รู้จักเสี่ยวจิงนั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์บรรพกาลตั้งแต่แรกที่เข้ามาในมิติจิตแห่งนี้แล้ว พอได้เผชิญหน้ากับไป๋เตี๋ย เสี่ยวจิงก็รู้ทันทีว่าท่านไป๋เตี๋ยเป็นสัตว์บรรพกาล สัตว์ที่เกิดมาจากผู้สร้างโดยตรงบรรพบุรุษของเหล่าสัตว์ทั้งหลาย!‘คารวะท่านไป๋เตี๋ยเจ้าค่ะ’ เสี่ยวจิงรีบย่อกายลงเพื่อทำความเคารพไป๋เตี๋ย แม้ไป๋เสวี่ยจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอันใดออกมา‘ไม่ต้องมากพิธีไป อยู่ที่นี่ผู้ที่เป็นใหญ่คือนายหญิง’‘เจ้าค่ะ’ เสี่ยวจิงก้มหน้าลง นางไม่เหลือความหยิ่งผยองอีกต่อไปแล้วการได้เป็นสัตว์ในพันธสัญญาของผู้ที่เป็นนายของสัตว์บรรพกาลได้ ต้องไม่ธรรมดาแน่เสี่ยวจิงยินดียิ่งนัก ที่นางยินยอมตามนายหญิงกลับมา อีกทั้งในมิติจิตแห่งนี้ยังมีพลังวิญญาณที่หนาแน่นมากกว่าภายนอก หากมีพลังวิญญาณเช่นนี้ให้ดูดซับ คู่บำเพ็ญของนางจะต้องกลับมาหายดีโดยเร็วอย่างแน่นอน“อยู่ที่นี่สัตว์ทุกตัวสามารถดื่มกินน้ำวารีพิสุทธิ์ พืชและผลไม้วิญญา

ระหว่างนั้นไป๋เสวี่ยก็เดินสำรวจหาเก็บสมุนไพรและพืชพันธุ์ใหม่ ๆ ที่ขึ้นอยู่โดยรอบเข้ามิติจิต ก่อนจะเดินไปเก็บต้นกล้าของผูเถาสีรุ้งเอาไว้ด้วยภายภาคหน้าถ้าหากไป๋ซานอยากจะดื่มสุราผูเถาสีรุ้งอีก จะได้ไม่ต้องเสี่ยงอันตรายเข้ามาในป่าใช้เวลาไม่นานเหล่าองครักษ์ก็เก็บผูเถาสีรุ้งมาจนหมด ก่อนจะรีบเดินทางต่อกันทันที โดยไป๋เสวี่ยไม่ลืมที่จะโรยผงเลือนรางเพื่อลบกลิ่นอายของเหล่าองครักษ์ ป้องกันไม่ให้สัตว์วิญญาณผู้เป็นเจ้าของผูเถาสีรุ้ง มาตามหาพวกเขาในภายหลังได้และเมื่อเดินลึกเข้ามาในป่าตามทิศทางที่ไป๋เตี๋ยบอก ไป๋เสวี่ยก็ได้เจอกับต้นหม่อนแสงจันทร์ที่ขึ้นอยู่ในบริเวณที่มืดทึบยังมีหนอนไหมรัตติกาลสายเลือดบริสุทธิ์อยู่ด้วย หากไม่ได้ไป๋เตี๋ยนางคงไม่มีวันหาเจอแน่ ๆ เพราะเส้นทางที่มานั้นลึกลับและเต็มไปด้วยอันตราย ไหนจะสัตว์อสูร สัตว์วิญญาณ และต้นไม้พิษต่าง ๆ มากมายอีกเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมันถึงได้หายสาบสูญไป เพราะคงไม่มีผู้ใดจะสามารถเข้ามาถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยภยันตรายเช่นนี้และยังมีชีวิตอยู่รอดออกไปได้“นี่หรือต้นหม่อนแสงจันทร์ที่เจ้าว่า” ไป๋ซานเอ่ยถาม“

“นั่นผูเถาสีรุ้งขอรับ!” เสียงร้องแห่งความยินดีดังขึ้นมาไป๋เสวี่ยหันไปมองตามที่องครักษ์ผู้นั้นกำลังชี้ไป ซึ่งตรงนั้นมีผูเถาสีรุ้งขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก และกำลังสุกงอมเต็มที่ ทั้งยังทอประกายระยิบระยับน่าลิ้มรสยิ่งนัก“น่าเสียดายที่ข้าหมักสุราไม่เป็น” เด็กหญิงพึมพำผูเถาสีรุ้งถือเป็นสวรรค์ของผู้ที่ชื่นชอบสุรา หากกินสด ๆ มันก็ไม่ได้ต่างอันใดไปจากผลไม้วิญญาณทั่ว ๆ ไป แต่หากนำมาหมักสุราจะได้เป็นสุราสีใสที่มีแสงสีรุ้งเปล่งประกาย รสชาติไม่ต้องพูดถึง ไม่เช่นนั้นจะถูกเรียกขานว่าสวรรค์ของผู้ที่ชื่นชอบดื่มสุราได้อย่างไรต้นผูเถาสีรุ้งนั้นหาได้ยากยิ่งนัก แม้แต่ร้านขายสุรายังไม่มีสุราผูเถาสีรุ้งวางขาย ไม่แปลกใจเลยที่บุรุษทุกคนรอบ ๆ ตัวของไป๋เสวี่ยถึงได้ดีใจจนเนื้อเต้นถึงเพียงนี้ที่ได้เห็นผูเถาสีรุ้งที่กำลังสุกงอมเต็มที่อยู่เบื้องหน้าโดยเฉพาะจื่อจ้งกับไป๋ซานที่เป็นนักดื่มสุราตัวยง!ไป๋เสวี่ยไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่ใหญ่ที่แสนจะสุภาพของนางเป็นพวกขี้เหล้าจนกระทั่งวันนี้“มารดาของข้าหมักเป็นขอรับ!” องครักษ์ผู้หนึ่งเปิดเผยอย่างมุ่งมั่น เขาก็ค

“ทำไม!” เธอกรีดร้องเสียงดัง จนใครต่อใครก็หันมามองอย่างตกใจ พิธานตอบโต้ชมพู่ด้วยสีหน้าเย็นชาว่างเปล่า ก่อนจะดันภรรยาสาวให้ขึ้นรถไปก่อน ปกป้องไม่ให้เธอต้องเจอเรื่องยุ่งยากวุ่นวาย“เพราะคุณมายุ่งกับของขวัญ” น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบ ไว้ตัว“เป็นเพราะมัน!”“อย่ามายุ่งกับภรรยาของผมอีก”“ไม่! พู่จะไม่หยุดแค่นี้แน่!”“งั้นก็ลองดู”“!”“เพราะผมก็จะไม่ยอมหยุดแค่นี้เหมือนกัน” น้ำเสียงแข็งกระด้างฟังเหมือนเป็นคำประกาศิต เป็นคำสั่งเด็ดขาดที่ต้องทำตามไม่ว่าจะยังไงชมพูนุชมองพิธานด้วยสายตาที่เจ็บปวด และมองของขวัญที่อยู่บนรถด้วยความเคียดแค้น ชื่อเสียงของเธอป่นปี้หมดแล้ว ทั้งยังทะเลาะกับพ่อ เพื่อนชายที่เป็นตัวต้นเรื่องก็ถูกซ้อมจนแขนขาหัก แต่ต่อให้คร่ำครวญยังไงพิธานก็ไม่สนใจไยดี เขาหันหลังให้เธอและตามภรรยาขึ้นรถไปชั่วขณะหนึ่งผู้หญิงทั้งสองคนมองสบตากัน แต่เพราะพิธานเมินเฉย ของขวัญเลยคิดว่าเธอไม่ควรจะเก็บมาใส่ใจ ถ้าเกิดอะไรขึ้น เขาจะต้องปกป้องเธอได้อย่างแน่นอนเช้าวันต่อมาหลังผ่านพ้นเรื่องของชมพู่มาแล้ว ของข

“เครียดอีกแล้ว” พิธานวางปลายนิ้วร้อนลงที่หว่างคิ้วเล็กที่กำลังขมวดแน่น“เสียดายที่ผู้ชายเลว ๆ คนนั้นจะแต่งงานหรือไง” เขาถามเสียงเข้ม พร้อมกระชับกอดคนตัวเล็กในอ้อมแขน“ใช่ที่ไหน”“เห็นคุณเครียดทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ ก็นึกว่าคุณยังเสียดายอยู่”“ขวัญจะเสียดายผู้ชายแบบนั้นไปทำไมกัน”“นั่นสิ เพราะตอนนี้สามีคุณดีกว่าตั้งเยอะ”“หลงตัวเอง”“หรือไม่จริง ผมไม่ดีหรือไง” คนตัวสูงก้มหน้าลงมาชิด แล้วถามเสียงแผ่ว“คุณดีมาก ดีที่สุดเลย”“หึ” พิธานยิ้มพอใจในคำตอบ ถึงเธอจะประชดประชันก็ตาม“คุณกำลังเครียดเรื่องอะไรครับ” เขาถามเมื่อเห็นว่าเธอผ่อนคลายแล้วก่อนหน้านี้ที่พูดไปเรื่อยก็เพื่อทำให้เธอไขว้เขว“ขวัญแค่ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา” พูดจบก็ถอนหายใจ“ไม่ต้องทำอะไร”“หือ?”“แค่จับมือผมเอาไว้ให้แน่นก็พอ”หญิงสาวเงียบลง มองสบตาคนตรงหน้าด้วยความซึ้งใจ พิธานดีกับเธอมาก เขาดีที่สุด ขอแค่มีเขาก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว มือบางเอื้อมขึ้นกอบกุมแก้มนุ่มคนตัวสูง ก่อนจะ

ของขวัญนึกอึ้งและรู้สึกว่าคุณสามีของเธอน่ารักมาก“นี่คุณกำลังหวงขวัญเหรอคะ” ของขวัญกระเซ้าเย้าแหย่ด้วยรอยยิ้ม“แต่พวกเขาเป็นเพื่อนของคุณนะ”“แล้วไงล่ะ เพราะเป็นเพื่อนผมไง ถึงได้อันตรายที่สุด” มันเป็นความจริงก็เพราะผู้ชายที่จะเทียบเคียงกับพิธาน ภูมิพิทักษ์ได้อย่างสูสี ก็คงมีแค่สองคนนั้นเท่านั้น“ถ้าสองคนนั้นมีแฟน คุณเองก็คงจะเป็นตัวอันตรายของแฟนพวกเขาเหมือนกัน” ของขวัญพึมพำหลังจากคิดตาม“ผมไม่อันตรายหรอก เพราะนอกจากคุณผมก็ไม่สนใจใครอีก”“จำเป็นต้องพูดจาเลี่ยน ๆ ขนาดนี้เหรอคะ” ใบหน้าหวานเห่อแดง“นี่เลี่ยนเหรอ”“อืม เลี่ยนมาก ไม่สมกับเป็นคุณเลย”“เป็นผม ต้องพูดยังไงเหรอ”“ก็คงจะต้องดุ ๆ หน่อย”“อยากให้ผมดุ?”“ถึงคุณดุ ขวัญก็รับได้” เธอแย้มยิ้มอารมณ์ดี ก่อนจะโดนร่างสูงดึงมากอดเอาไว้“แน่ใจนะว่ารับได้” เขาถามย้ำ“ต้องได้สิ เรื่องเดียวที่ขวัญกลัวคือกลัวว่าคุณจะทิ้งไป”“ตัวเล็กขนาดนี้ ผมจะทิ้งได้ยังไง”“เกี่ยวอะไรกับตัวเล็กคะ”นี่หลอกว่าเธอเตี้ยหรือเปล่า“ก

“ขวัญ”“ของขวัญครับ”ของขวัญตื่นลืมตาด้วยความสับสน เมื่อปรับระยะการมองเห็นได้ก็สบสายตากับคนตัวโตที่นั่งนิ่งอยู่เคียงข้าง แววตาคมมองมาด้วยกระแสอบอุ่น“หือ เรียกขวัญเหรอ” ของขวัญถามพร้อมกะพริบตาลงเพื่อไล่ความง่วงงุน ในที่สุดก็จำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พีทีคอร์ปอเรชั่นกรุ๊ป“ไหนคุณบอกว่าไม่ง่วงไงครับ”“ขวัญแค่พักสายตาไม่ได้หลับ”“อ้อ” เขาครางรับ“ไม่ต้องมายิ้มเลย” ที่หมดเรี่ยวหมดแรงขนาดนี้มันเป็นเพราะใครกันล่ะ ถ้าไม่ใช่คนตรงหน้า“ผมไม่ยิ้มก็ได้”“...”“ไปกันเถอะ”“ไปไหนคะ?” เธอยังคงสับสน แต่ก็ยันตัวลุกนั่ง“กลับบ้านครับ”“คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอ”หญิงสาวถามและเหลือบสายตาไปยังนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะพบว่านี่มันพึ่งจะบ่ายโมงเท่านั้น“อืม เสร็จแล้ว”“ห้ามโกหกนะ ไม่ใช่ว่าเห็นขวัญหลับคุณเลยจะพาขวัญกลับบ้านนะคะ” ของขวัญมองพิธานอย่างจับผิด “คุณไม่ตอบ? แสดงว่างานยังไม่เสร็จใช่ไหม”“ครับ ยังไม่เสร็จเลย” พอไล่ต้อนร่างสูงก็ยอมรับ เขาผิดที่พาเธอมาทำงานด้วยทั้งที่เป็นวันหยุดของหญิงสาว น่าจ

“นี่! ดะ เดี๋ยวสิ! เดี๋ยวก่อนค่ะ”“คุณยังไม่รู้จักผมดีนะ” เขาพึมพำ เริ่มตะโบมจูบอีกครั้งยอมรับ เธอยังไม่รู้จักคนตรงหน้าดีพอจริง ๆ มาอยู่กับเขาได้ไม่นาน นิสัยอีกฝ่ายจากวันแรกจนถึงวันนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง พิธานคนนี้หื่นกามมากเอะอะลากขึ้นเตียงตลอด แล้วพิธานที่เย็นชาห่างเหินคนนั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว“อื้อ!”วันต่อมา“หลังจากมีการไลฟ์สดขอโทษหญิงสาวปริศนาที่อยู่ในคลิปที่กำลังถูกพูดถึงในโลกโซเซียลตอนนี้ พนักงานส่งของก็อธิบายต่อว่าที่ทำลงไปทั้งหมด เพราะถูกจ้างวานจากไฮโซสาวชื่อดังอักษรย่อ ‘ชพ’ เพื่อให้ทำลายชื่อเสียงของหญิงสาวคนดังกล่าว! งานนี้ไม่พูดเปล่า พนักงานส่งของยังเผยแพร่คลิปเสียง และข้อความแช็ตสนทนาที่พูดคุยกันลงในแอ็กเคานต์ส่วนตัวและไม่ว่าจะฟังยังไง เสียงในคลิปก็เหมือนกับเสียงของไฮโซคนดัง อดีตแฟนสาวของนักร้องนำวงเท็นวันอย่าง “ชมพู่ ชมพูนุช” งานนี้คนเลยโยงไปต่าง ๆ นานา ถึงความร้ายกาจของไฮโซสาวนางนี้ ทั้งเรื่องที่เลิกกับนักร้องหนุ่มและพฤติกรรมที่ทำกับผู้หญิงปริศนาในคลิปจนตอนนี้ทำให้มีคนออ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายที่ถูกจับผิดหรือแค่อยากจะแกล้งคนเป็นภรรยา หลังจากพึมพำตอบรับร่างสูงก็กดกระแทกแท่งรักเข้ามาไม่หยุดหย่อน “อ๊ะธาน!”ตับ ๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังชัด ของขวัญได้ยินเต็มสองหู“ซี้ด”พร้อมกับเสียงครางของเขาเอี๊ยด แรงขย่มที่เพิ่มมาก ทำให้เตียงราคาแพงเริ่มส่งเสียงประท้วงความหนักหนา“ดีมาก”“แรงอีก จะไม่ไหวแล้ว...” ของขวัญอ้อนวอนตาพร่าพร้อมทั้งกัดปากตัวเอง บิดกายดิ้นเร่า ๆ ปานจะขาดใจ“แรงอีกเหรอ”“อื้อ แรงอีก”“ขวัญชอบแรง ๆ สินะ”“อย่าล้อนะ” เธอส่ายหน้า จิกไปที่ท่อนแขนแกร่งเพื่อเอาคืนเขาปั่กพิธานทำตามคำขอ เร่งจังหวะให้ภรรยารัก สะโพกหนาขยับเร็วและกระแทกแรงมากกว่าครั้งไหน ๆ โน้มตัวเข้าหากอดเธอเอาไว้แน่น พร้อมกดกระแทกแก่นกายลงมาเน้น ๆ จนคนตัวเล็กรู้สึกเหมือนเรือนร่างกำลังถูกฉีกกระชากเธอร้องครางเขาก็คราง ปากทั้งสองขบเม้มดูดดื่มลิ้มรสชาติกันและกัน อารมณ์รักพุ่งทะยานดำเนินมาจนถึงจังหวะสุดท้าย“อ๊ะ จะเสร็จ”“อั่ก ขวัญ!”พิธานดันสะโพกแกร่งย้ำ พร้อมนำพาคนตัวเล็กมาถึงจุ