Nobela ni ดาราดา

เมืองถงหรงหญิงแก่ไม่เงยหน้ามองผู้ใด เพราะที่สูญเสียไปคือบุตรชายคนเดียวที่เหลืออยู่ นางกล่าวโทษทุกสิ่งอย่างราวกับคนเสียสติ“คุณหนูรองรู้วิชาแพทย์ไม่ใช่หรือเก่งนักก็มารักษาบุตรชายของข้า เวลาเช่นนี้นางกลับกล้าเสวยสุข!”“ท่านแม่พอแล้วเจ้าค่ะ!” ลูกสะใภ้พยายามห้ามไม่ให้แม่สามีพูดต่อ ไม่เช่นนั้นหัวอาจจะหลุดจากบ่า แม้ในใจจะคิดเช่นเดียวกันนางเองก็ต้องเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาว บุตรก็ยังไม่มี ชีวิตต่อจากนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร “เอาชีวิตของบุตรชายข้าคืนมา เอาคืนมา!”“แม่เฒ่าจูเจ้าหักห้ามใจเถิด” สุดท้ายแล้วหญิงชราก็เป็นลมหมดสติไป ชาวบ้านเลยช่วยกันพานางกลับไปส่งที่เรือน“น่าสงสารยิ่งนัก ตอนนี้นางไม่เหลือบุตรชายแล้ว”“แต่คำพูดของยายเฒ่าก็ไม่ได้ผิดเลย ที่ป้อมปราการของเราไม่เคยสูญเสียคนไปมากถึงเพียงนี้ หากคุณหนูใหญ่ยังอยู่คงไม่เกิดเรื่อง”“แต่คุณหนูใหญ่ไม่อยู่แล้ว จะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา&rdquo

เมืองถงหรงเจียงเทียนอีมาพร้อมเย่วหลิงอัน เมื่อทั้งสองคนร่วมมือกันก็สามารถจัดการความยุ่งเหยิงที่กำแพงทางทิศใต้ได้อย่างหมดจดป้อมปราการที่สามกลับคืนสู่ปกติอีกครั้ง กระนั้นก็ต้องสูญเสียทหารรักษากำแพงไปถึงยี่สิบคน“เจ้าคิดอะไรอยู่ถึงได้ไปยืนกลางวงหมาป่าเช่นนั้น” คิ้วหนาขมวดแน่นเจียงเทียนอีไม่พอใจเว่ยชิงชาน ตั้งแต่เรื่องที่เขาเป็นต้นเหตุทำให้ศิษย์น้องต้องจากไปแล้ว นี่ยังทำเรื่องโง่เขลาพาทหารลงมาสู้กับฝูงหมาป่าตอนที่พวกมันกำลังคลั่ง อีกทั้งใกล้กันก็มีพวกซากศพ“ข้าคิดจะใช้พลังข่มขู่พวกมัน”“จะทำเช่นนั้นได้ ต้องแน่ใจว่าแข็งแกร่งกว่าและลงมือรวดเร็วไม่เช่นนั้นแล้วหากทำไม่สำเร็จหมาป่าไม่ยอมหนีไป เจ้าจะถูกปิดล้อม พวกซากศพยังรุกรานเข้าใกล้อย่างที่เกิดขึ้น” หากเขามาไม่ทันซื่อจื่อคงเหลือเพียงแค่ชื่อไม่เพียงเท่านั้นยังต้องสูญเสียทหารไปมากกว่านี้ มองดูคนที่ตายจากไปก็นึกโมโห“ข้าเพียงทำตามแผนของนาง”

เมืองถงหรงในขณะที่ซูเนี่ยนกำลังปรับตัวเข้ากับแดนใต้ ด้านเมืองถงหรงเองก็ต้องปรับตัวเช่นกันเว่ยชิงชานได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าป้อมปราการที่สามแทนซูเนี่ยน แต่เดิมเขาคิดว่านี่ไม่ใช่งานที่หนักหนาไม่อย่างนั้นซูเนี่ยนคงไม่สามารถควบคุมที่นี่ได้เพียงลำพัง แต่เมื่อเขาได้มาแทนที่นางถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นไม่ใช่ความจริงที่นี่อันตรายไม่ต่างจากป้อมปราการอื่นพวกซากศพบุกโจมตีกำแพงเมืองไม่เว้นวัน ส่วนหนึ่งเพราะเป็นช่วงสัตว์คลุ้มคลั่งที่ทำให้พวกซากศพคลั่งตามไปด้วยเมื่อได้กลิ่นเลือดเว่ยชิงชานแทบไม่มีเวลาพัก อย่าพูดถึงเรื่องแต่งงาน ตอนนี้แค่ไปเจอหน้าซูเจินเจินยังไม่มีโอกาส เขาแทบไม่ได้นอน“ซื่อจื่อขอรับพวกซากศพเริ่มเข้ามาใกล้กำแพงอีกแล้ว”เสียงรายงานจากองครักษ์คนสนิททำให้เว่ยชิงชานที่คิดจะนอนพักต้องรีบลุกขึ้นมา“พวกมันสงบไปแล้วไม่ใช่รึ”“มีฝูงหมาป่ากำลังสู้กันอยู่ขอรับ” เพราะเป็นช่วงฤดูผสมพันธุ์พวกมันถึงได้พยายามแย่งชิงตัวเมีย

ลงโทษหรงมู่ตาน“ข้าจำได้ว่าสร้างบาดแผลที่ข้างลำตัวมันได้ เวลาเพียงหนึ่งเดือนคงยังไม่หายดี ตอนที่เจ้าเข้าใกล้มันลองดูว่ามีร่องรอยอะไรหรือไม่”ถ้ามีก็เป็นตัวเดียวกันถ้าไม่มีก็แสดงว่าคนละตัวหยางจื่อห่าวพยักหน้า หลังจากนั้นแม่ทัพทั้งสองก็วางแผนรับมือหากว่ามีสัตว์อันตรายมากกว่าหนึ่งตัวเข้ามาใกล้เขตเมือง นี่จะต้องเป็นเรื่องที่วุ่นวายแน่นอนจนเวลาล่วงเลยมาถึงเย็นย่ำ ได้แผนการที่น่าจะใช้การได้แม่ทัพทั้งสองก็พากันไปฉลองที่หอหนิงฟางโรงสุราอันดับหนึ่งในย่านเริงรมย์ซูเนี่ยนนิ่วหน้าเมื่อรู้ว่าพระสวามีฝ่าฝืนคำสั่งของท่านหมอหลวงที่ไม่ให้เขาดื่มสุราและของแสลงจนกว่าจะหายดี คอยดูเถอะถ้าหากว่าร่างกายเกิดปัญหานางจะ...จะทำอะไรได้พอคิดได้แบบนั้นความขัดข้องใจก็ต้องกดข่มเอาไว้แม้จะเป็นพระชายาแต่ก็เป็นหญิงจากต่างเมืองหาได้มีสิทธิ์มีเสียงที่จะตักเตือนสามี แม้เขาจะดีด้วยก็ต้องระลึกไว้ว่าตนเป็นผู้ใดอย่างไรวันนี้นางก็ได้ทำในสิ่งที่ใจหวัง ได้ประลองฝ

ลงโทษหรงมู่ตานนับว่าโทษหนักหรือไม่ แน่นอนว่าหนักนี่ส่งผลกระทบต่อร่างกายของหรงมู่ตานและหน้าที่การงานของรองแม่ทัพหรงแน่นอนแต่ก็เบามากถ้าเทียบกับการหมิ่นพระเกียรติ องค์ชายสี่เพียงปรายตามอง“แต่ถ้าเจ้ายังไม่รู้สำนึก ถึงตอนนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าผู้ใด” ประโยคนี้สือหวนจงพูดกับหรงมู่ตานโดยตรงความแค้นของนางให้เก็บไว้ให้ลึกสุดหยั่งเถิด เพราะหากเมื่อใดที่แสดงมันออกมาอีกครั้ง เขาไม่มีทางใจดี“ขอบพระทัยองค์ชายสี่ที่เมตตา” หรงฉือโจวก้มหัวลง เช่นเดียวกับหรงมู่ตาน นางน้ำตารินไหลทั้งเจ็บปวดและเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อได้รับคำตัดสินก็ถูกนำไปลงโทษ ผู้ที่โบยนางเป็นคนของจวนแม่ทัพทิศใต้ แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ฝึกฝนยุทธ์ ยี่สิบครั้งที่หรงมู่ตานต้องทนรับไม่ใช่เรื่องง่ายหญิงสาวทำได้เพียงกัดฟันทน ในใจมุ่งมั่นหากมีโอกาสเมื่อใดจะต้องเอาคืนให้ได้แน่นอนคนที่นางคิดแก้แค้นคือพระชายาทั้ง ๆ ที่ซูเนี่ยนไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่รู้จักหรงมู่ตาน ไม่ได้เอ่ยคำ

ลงโทษหรงมู่ตาน“หืม แววตาเช่นนั้น”กึกต่อให้เก็บซ่อนแล้วเขากลับมองเห็น หรงมู่ตานดวงตาเบิกกว้างเผลอเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ขององค์ชายสี่ที่ไร้รอยยิ้มประดับประดา แววตาที่เรียบเฉยนั้นกลับรับรู้ได้ว่ากำลังไม่พอใจเพราะว่านางแสดงความแค้นออกมา และเขารู้ว่านางกำลังแค้นเคืองผู้ใด“หม่อมฉันมิกล้า!” ร่างเล็กโขกศีรษะลงหรงฉือโจวมองลูกสาวที่เขาแสนภาคภูมิใจแล้วขมวดคิ้วแน่น หรงมู่ตานเป็นคนฉลาดและเก่งกาจ น่าเสียดายจุดอ่อนของนางคือไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้คิดอ่านสิ่งใดแสดงออกมาผ่านทางสีหน้าทั้งหมด“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะองค์ชายสี่” อย่างไรก็ไม่อาจจะปล่อยให้เกิดเรื่องกับบุตรสาวได้ถึงขั้นที่ชายวัยกลางคนต้องคุกเข่าลง ในขณะที่สือหวนจงมองสองพ่อลูกอย่างพิจารณา พ่อบ้านหม่าก็เข้ามารายงานว่าแม่ทัพทิศเหนือมาขอเข้าพบหัวคิ้วของผู้เป็นองค์ชายขมวดเข้าหากัน รู้สึกไม่สบอารมณ์ ต่างจากสองพ่อลูกตระกูลหรงที่คิดว่าตนเองมีหนทางรอดแล