หลานข้าเป็นอัจฉริยะ (1)

หนึ่งเดือนผ่านไป นับจากวันที่ไป๋เสวี่ยได้มาเกิดใหม่

หญิงสาวในร่างเด็กยามนี้เคยชินกับการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้แล้ว ซึ่งความจริงแล้วไป๋เสวี่ยก็ไม่จำเป็นต้องปรับตัวอันใดมาก เพราะนางเคยใช้ชีวิตอยู่ในป่าเขามาก่อน เรียกได้ว่าลำบากกว่านี้ก็เคยผ่านมาแล้ว

และเนื่องจากร่างกายของไป๋เสวี่ยเพิ่งฟื้นตัว ทำให้นางไม่แข็งแรงมากพอที่จะฝึกฝนวรยุทธ์อย่างเช่นที่คนที่นี่ฝึกฝนกัน ทำให้หนึ่งเดือนมานี้ไป๋เสวี่ยไม่ได้ออกไปที่ใด นางใช้เวลาทั้งหมดในการท่องจำสมุนไพรทุกเล่มที่มีอยู่และฝึกฝนการปรุงยาโดยที่มีไป๋หลิงเป็นผู้สอนสั่ง

ทำให้ตอนนี้ไป๋เสวี่ยได้กลายเป็น ‘ผู้ใช้โอสถระดับกลาง’ แล้ว

ไป๋เสวี่ยก้าวหน้าเร็วมาก มากเสียจนไป๋หลิงต้องหัวเราะแทบเสียสติอีกครั้งและพูดซ้ำไปซ้ำมาว่ามีหลานสาวเป็นอัจฉริยะ ส่วนไป๋เสวี่ยนั้นก็ได้แต่นั่งมองท่านปู่ของตนอย่างโง่งม เพราะสรุปแล้วอาการเช่นนี้ของไป๋หลิงไม่ได้เป็นอาการป่วยไข้ เขาเพียงแค่ดีใจมากเกินไปก็เท่านั้น

แต่เอาเถิดหากว่าไป๋หลิงมีความสุข ไป๋เสวี่ยเองก็มีความสุขเช่นกัน

“พี่สะใภ้เจ้าได้สิ่งใดมาหรือ”

ในระหว่างที่กำลังนั่งอ่านตำรา ดวงตากลมก็มองเห็นจิวอิงที่กำลังเดินผ่านมาพร้อมกับของบางอย่างที่นางไม่รู้จัก นี่จึงทำให้ไป๋เสวี่ยเอ่ยถามขึ้นอย่างนึกสนใจ

“นี่คือแก่นชีวิตสัตว์อสูร”

จิวอิงตอบพลางหยิบแก่นชีวิตสัตว์อสูรที่มีลักษณะคล้ายแท่งแก้วใสและดูมันวาวออกมาให้ไป๋เสวี่ยได้ดูก่อนจะอธิบายเพิ่มเติม “แก่นชีวิตสัตว์อสูรระดับต่ำ ขายได้สิบเหรียญทองแดง”

“เจ้ากำลังจะเอาไปขายหรือ” ไป๋เสวี่ยถามต่อ

“ใช่แล้ว ข้าจะเอาไปขายที่เมืองเวหา” จิวอิงตอบกลับและเก็บแก่นชีวิตของสัตว์อสูรทั้งหมดกลับมาไว้ในตะกร้าตามเดิม

“ข้าไปด้วย”

“หืม เจ้าจะไปด้วยหรือ?” จิวอิงทวนคำพูดของสหายอย่างแปลกใจ เพราะตั้งแต่ไป๋เสวี่ยฟื้นคืน นางก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องสมุนไพรและการปรุงยากับไป๋หลิงเท่านั้น ไม่ได้ทำสิ่งอื่นใดเลย จนทำให้ไป๋ซานนึกเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย

“ใช่ ข้าไปได้หรือไม่” ร่างเล็กตอบรับและถามกลับเมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของจิวอิง

“ไปได้ แต่เจ้าไม่ฝึกฝนปรุงยาหรือ”

“วันนี้ข้าจะพัก”

“...”

“ข้ากลัวว่าถ้าปล่อยให้พี่สะใภ้เข้าเมืองไปเพียงลำพังแล้ว อาจจะมีบุรุษเข้ามาเกี้ยวพาเจ้าได้”

เมื่อเห็นว่าจิวอิงเงียบลงและไม่ตอบคำใดกลับมา ไป๋เสวี่ยจึงเอ่ยพูดเรื่องไร้สาระ และนั่นก็ทำให้จิวอิงใบหน้าเปลี่ยนสีเป็นแดงก่ำทันที พร้อมทั้งตวัดสายตามองไป๋เสวี่ยด้วยความขุ่นเคืองใจ

“ไป๋เสวี่ย นี่เจ้า!” จิวอิงถลึงตาใส่สหายตัวน้อย นางแต่งงานมีลูกสองคนแล้วจะมีบุรุษมาเกี้ยวพาได้อย่างไรกัน ไป๋เสวี่ยช่างพูดจาไร้สาระยิ่งนัก

“ข้าหาได้ไปเพียงผู้เดียว พี่ชายของเจ้าก็ไปด้วย” ผู้เป็นพี่สะใภ้รีบเอ่ยคำอธิบายเพิ่มเติม ด้วยกลัวว่าไป๋เสวี่ยจะพูดจาเหลวไหลอีก

“ที่แท้พี่ชายข้าก็หวงเจ้ามาก” คนตัวเล็กพยักหน้ารับคล้ายกับว่านางเข้าใจในเรื่องนี้อย่างถ่องแท้ และนั่นก็ยิ่งทำให้จิวอิงมีใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อมากกว่าเดิม

“เอ๊ะ! ไป๋เสวี่ย ข้าจะโกรธเจ้าแล้วนะ!”

“ข้าเป็นเพียงแค่เด็ก เจ้าจะโกรธเคืองข้าไปไย”

ไป๋เสวี่ยยิ้มเล็กน้อย การได้หยอกล้อให้พี่สะใภ้เขินอายถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งของนางกระมัง และก่อนที่จิวอิงจะได้ตอบโต้กลับคืน ไป๋เทียนก็วิ่งมาขัดจังหวะพอดี