ตอนที่ 2 ไฟในตัวพิมและเกมที่ร้อนแรงยิ่งขึ้น

เช้าวันนั้นที่โรงเรียน มิ้นท์นั่งเรียนในห้องเรียนตามปกติ ชุดนักเรียนสีขาวเรียบร้อย ผมยาวสลวยใบหน้าสดใสเหมือนทุกวัน หนุ่ม ๆ จากห้องอื่น ๆ มักแวะเดินผ่านหน้าห้องเรียนเป็นประจำ บางคนแกล้งทำเป็นยืมสมุดหรือถามเรื่องการบ้าน เพื่อจะได้แวะมองเธอสักนิดหนึ่งก็ยังดี แต่เช้าวันนี้ มิ้นท์กลับนั่งเรียนไม่รู้เรื่องที่ครูสอนเลยสักนิด

หลังจากเมื่อเช้านี้ได้จูบกับลุงชัยในรถ ริมฝีปากของเธอยังคงรู้สึกอุ่นและแปลก ๆ อยู่ตลอด มิ้นท์ยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากเบา ๆ แล้วลูบวนเป็นวงกลมเล็ก ๆ อย่างไม่รู้ตัว จิตใจเธอตื่นเต้นวุ่นวาย คิดถึงภาพตอนที่ลุงชัยโน้มตัวเข้ามาจูบ และความรู้สึกที่เธอตอบรับอย่างเขินอาย ทุกครั้งที่นึกถึง มิ้นท์ก็รู้สึกแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เธอพยายามตั้งใจฟังครู แต่สมองกลับลอยไปไกล ครูถามคำถามอะไรก็ตอบไม่ได้ มือที่ถือปากกาเขียนไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเพื่อนข้าง ๆ หันมามองแล้วถามเบา ๆ ว่า “มิ้นท์ เขียนอะไรของเธอ?” มิ้นท์ตกใจรีบมองลงไปที่กระดาษ… เธอเขียนชื่อ “ลุงชัย” ลงไปหลายรอบโดยไม่รู้ตัว ตัวอักษรชัดเจนและวนเป็นวงกลม

มิ้นท์หน้าแดงจัด รีบขีดฆ่าชื่อนั้นอย่างรวดเร็ว “ไม่… ไม่ใช่อะไรหรอก” เธอพึมพำเสียงเบา หัวใจเต้นกระหน่ำ ใครจะไปคิดล่ะว่า สาวน้อยน่ารักอย่างมิ้นท์ที่ทุกคนยกย่องว่าเป็น “ดาวโรงเรียน” จะนั่งคิดถึงคนขับรถวัย 45 ปีแบบนี้… แต่เธอปฏิเสธตัวเองไม่ได้จริง ๆ ว่าภาพและความรู้สึกเมื่อเช้านี้มันฝังลึกในหัวเธอมาก

---

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านตระกูลวรางค์กุล ลุงชัยกำลังอยู่ในโรงรถหลังจากส่งมิ้นท์ไปโรงเรียนเสร็จ เขานั่งมองขวดยาเล็ก ๆ ที่เหลือ 7 เม็ดในมือ หัวใจยังเต้นแรงจากเหตุการณ์เมื่อเช้า ยาได้ผลเกินคาด มิ้นท์ตอบรับเขาได้อย่างรวดเร็วและน่ารักจนเขายังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา

“ยานี่… มันดีจริง ๆ ว่ะ” ลุงชัยพึมพำกับตัวเอง “ถ้าใช้กับพิม… คงจะ…”

ช่วงบ่าย ลุงชัยกำลังเช็ดรถอยู่ในโรงรถอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดที่โรงรถ เขาหันไปมอง และหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าเป็นรถของพิม

พิมลงจากรถด้วยชุดนักศึกษาที่ดูทันสมัยและสง่า ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มปล่อยไว้ตามธรรมชาติ เธอดูสูงโปร่งและมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่แตกต่างจากน้องสาวโดยสิ้นเชิง มิ้นท์ดูน่ารักและสดใสเหมือนตุ๊กตา แต่พิม… ดูมั่นใจ เฉียบคม และเย้ายวนในแบบที่ทำให้ผู้ชายต้องหันมอง

ลุงชัยกลืนน้ำลาย รู้สึกตื่นเต้นจนมือที่ถือผ้าเช็ดรถเริ่มสั่นเล็กน้อย

พิมเดินผ่านลุง ลุงชัยรีบทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติ “สวัสดีครับ คุณพิม”

พิมหันมามองเขา สายตาคมกริบแต่ยังคงมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย “สวัสดีคะ ลุงชัย” เธอตอบเสียงเย็นชาแต่สุภาพ ก่อนจะเดินผ่านไปยังตัวบ้านโดยไม่พูดมาก

ลุงชัยยืนนิ่งมองหลังเธอไปจนพิมหายลับเข้าไปในบ้าน ร่างกายที่สมส่วนและท่วงท่าที่สง่าของเธอยังคงติดตาเขา เขารู้สึกถึงความร้อนรุ่มพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

พอพิมเดินเข้าไปในบ้านจนมิด ลุงชัยก็รีบหยิบขวดยาขึ้นมาจากกระเป๋า มองเม็ดยาสีแดงเข้มที่เหลืออยู่ 7 เม็ดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความตื่นเต้น

“วันนี้… อาจจะเป็นโอกาสที่ดี” เขาพึมพำกับตัวเอง 

ลุงชัยยิ้มมุมปาก กำขวดยาแน่นในมือ ขณะที่ความคิดในการใช้ยาใส่พิมเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนในหัว

---

หลังจากพิมเดินเข้าไปในบ้าน ลุงชัยยืนนิ่งอยู่ในโรงรถสักครู่ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เขาเห็นโอกาสชัดเจนขึ้นมาทันที

“แม่บ้านออกไปซื้อของที่ตลาด… ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน” ลุงชัยพึมพำกับตัวเอง

เขารีบเดินเข้าไปที่ครัวอย่างเงียบ ๆ เห็นพิมกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ดูเหมือนกำลังพักผ่อนหลังจากกลับจากมหาลัย ลุงชัยแอบมองจากมุมครัว ก่อนจะหันไปหยิบแก้วน้ำเย็นจากตู้เย็น แล้วหย่อนเม็ดยาสีแดงเข้มลงไป 1 เม็ด คนเบา ๆ จนละลายหายไปหมด

ลุงชัยหายใจลึก ๆ ก่อนเดินออกจากครัวด้วยท่าทางปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“คุณหนูพิม… ลุงเห็นคุณหนูดูเหนื่อย ๆ นะครับ นี่น้ำเย็นครับ ดื่มสิครับ” ลุงชัยยิ้มอย่างเป็นมิตร ขณะยื่นแก้วน้ำให้

พิมหันมามองเขา สายตายังคงเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็รับแก้วไป “ขอบคุณค่ะ ลุงชัย” เธอพูดเบา ๆ แล้วยกแก้วขึ้นดื่ม

ลุงชัยยืนดูเธอดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะพยักหน้าแล้วถอยกลับไปที่มุมครัวแอบดูจากระยะไกล

“ดื่มหมดแล้ว… ตอนนี้รอได้เลย” ลุงชัยคิดในใจ หัวใจเต้นแรง

---

ผ่านไปประมาณสิบนาที อาการของพิมเริ่มเปลี่ยนไปชัดเจน เธอนั่งตัวตรงน้อยลง ดวงตาที่เคยคมกริบเริ่มเลื่อนลอย ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ เธอพยายามขยับตัวแต่ดูเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้

ลุงชัยเห็นโอกาสจึงเดินออกจากครัวไปนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ พิมอย่างช้า ๆ

พิมหันมามองเขา แต่ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจหรือขับไล่แต่อย่างใด เธอเพียงนั่งนิ่ง ๆ ด้วยสายตาที่เลื่อนลอย

ลุงชัยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “คุณหนูพิม… หนูจำได้มั้ย ว่าหนูชอบผู้ชายอายุมากกว่าแบบลุง ไม่ชอบหนุ่ม ๆ รุ่นเดียวกันเลย”

พิมกะพริบตาช้า ๆ “หนู… ชอบผู้ชายอายุมากกว่า…ค่ะ” เธอพึมพำตาม

“และ… ทุกครั้งที่ลุงกับคุณหนูอยู่สองต่อสอง ลุงชอบลวนลามคุณหนู พูดจาหื่น ๆ กับคุณหนู…แต่คุณหนูกลับชอบ” ลุงชัยพูดต่อ

พิมหน้าแดงยิ่งขึ้น นั่งนิ่งไม่ขยับ “ชอบ…ค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว

ลุงชัยพอใจมาก เขาลุกขึ้นยืนทันที “งั้นลุงไปก่อนนะครับ คุณหนูพิม” เขาพูดอย่างเป็นปกติ ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไป

---

พิมนั่งนิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่บันไดเพื่อขึ้นไปชั้นสอง

ทันใดนั้น ลุงชัยที่แอบรออยู่ก็เดินออกมาดึงพิมเข้ามากอดทันที ทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน ลุงชัยกอดเธอไว้แน่น

“ลุงชัย… ปล่อยนะคะ” พิมพูดเสียงสั่นเครือ มือพยายามผลักอกลุงเบา ๆ

ลุงชัยยิ้มมุมปาก “ปล่อยก็ได้…” เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือ แต่แทนที่จะถอยห่าง เขากลับโน้มหน้าเข้าไปใกล้คอพิม แล้วทำท่าจะหอม

“หอมจังเลย…” ลุงชัยกระซิบ “ชุดนักศึกษาของคุณหนู… เซ็กซี่จัง เห็นแล้วลุงอดไม่ไหวเลย” เขาพูดขณะที่มือข้างหนึ่งลูบไล่ไปที่สะโพกของพิม แล้วค่อย ๆ บีบก้นเธอเบา ๆ

พิมตัวสั่น “ลุงชัย…”

“จะไปไหนครับ?” ลุงชัยถาม มือยังคงบีบก้นเธอเบา ๆ

“จะ… ขึ้นห้องค่ะ” พิมตอบเสียงสั่นเครือ

ลุงชัยยิ้มกว้าง “ถ้าเป็นเมื่อก่อน… คุณหนูคงด่าลุงแรง ๆ แล้วไล่ให้ออกจากงานไปนานแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งยั่วและตื่นเต้น

จากนั้นลุงชัยก็โน้มหน้าลงดูดและเลียต้นคอพิมอย่างช้า ๆ ลิ้นร้อนผ่าวของเขาจิกลิ้นไปตามผิวเนียนของเธอ

พิมที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่เคยถูกผู้ชายทำแบบนี้มาก่อน ร่างกายของเธอสั่นเทาไปทั้งตัว ความรู้สึกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัส ทำให้เธอเผลอครางออกมาเบา ๆ “อ๊ะ…”

เสียงครางแผ่วเบาของพิมดังขึ้นในทางเดิน ทำให้ลุงชัยยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ขณะที่เขายังคงกอดเธอไว้แน่นและเลียคอเธอต่อไป