คนขับรถกับสองคุณหนูนางฟ้า

ในหมู่บ้านเศรษฐีอันเงียบสงบย่านชานเมือง คฤหาสน์สีขาวตระหง่านของตระกูลวรางค์กุลยืนเด่นเป็นสง่าท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ตัวบ้านที่ประดับด้วยเส้นสายสถาปัตยกรรมทันสมัยราวกับหลุดมาจากนิตยสาร กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่เพราะความหรูหรา แต่เพราะสองสาวที่เปรียบเสมือนดวงดาวของตระกูล: มิ้นท์ ดาวโรงเรียนมัธยมปลายวัย 18 ปี และ พิม ดาวมหาลัยปี 2 วัย 20 ปี สองสาวที่ทุกคนในหมู่บ้านยกให้เป็นสาวสวยที่น่ารักและมีเสน่ห์

มิ้นท์ เป็นสาวน้อยวัย 18 ปี ใบหน้างดงามอ่อนหวาน ดวงตากลมโตที่สดใสและมีเสน่ห์ ผิวขาวเนียน ผมยาวสลวย รูปร่างสมส่วน อวบอิ่มตามวัยวัยรุ่น เมื่อใส่ชุดนักเรียนสีขาว กระโปรงพลิ้วเบา ๆ ทำให้เธอดูทั้งเรียบร้อยและน่ารักเป็นธรรมชาติ ทุกครั้งที่มิ้นท์เดินผ่าน หนุ่ม ๆ มักหันมองด้วยความชื่นชม เธอเป็นที่รักของทุกคนด้วยนิสัยอ่อนหวาน เรียบร้อย และรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่ในความไร้เดียงสานั้น แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ตามธรรมชาติที่ดูเหมือนเธอไม่รู้ตัว

พิม พี่สาวของมิ้นท์ เป็นสาววัย 20 ปี สวยคมคาย มั่นใจ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าที่ดูฉลาดและมีแววท้าทาย รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน เธอมักแต่งตัวทันสมัย โชว์ความกระฉับกระเฉง เธอเป็นศูนย์กลางของทุกปาร์ตี้ในมหาลัย หนุ่ม ๆ ต่อแถวขอเบอร์ แต่พิมเลือกที่จะเย็นชา ปฏิเสธทุกคนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอรู้ดีว่าเธอมีเสน่ห์และสนุกกับการเป็นแบบนั้น

ในหมู่บ้านนี้ กลุ่มคนขับรถและคนงานมักรวมตัวกันที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้หมู่บ้านหลังเลิกงาน พวกเขานั่งล้อมวง สูบบุหรี่ และพูดถึงคุณวรางค์กุล “นี่โชคดีจริง ๆ ว่ะ มีลูกสาวสองคนที่สวยขนาดนี้” ลุงแดง คนขับรถของบ้านข้าง ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอยากได้ “มิ้นท์น่ะ ยังเด็ก ๆ อยู่เลย แต่สวยน่ารัก แต่งตัวน่ารักแบบนั้น ใครเห็นก็ต้องเหลียวดู” เสียงหัวเราะดังขึ้นในวง “ส่วนพิมน่ะ โอ้โห แค่เห็นท่าทางตอนเดินก็สะดุดตาแล้ว เอ้งเคยเห็นชุดที่มันใส่ไปปาร์ตี้มั้ย? แบบ…ดูมีเสน่ห์มากเลยว่ะ” ลุงโจ๊ก คนสวนของอีกบ้านเสริมเข้าไป สายตาวาววับ

“แต่คนที่โชคดีสุดก็ลุงชัยนี่แหละ” อีกคนพูดขึ้น พร้อมหันไปมองลุงชัยที่นั่งเงียบอยู่มุมโต๊ะ “ได้ขับรถให้สองสาวนั่นทุกวัน ได้อยู่ใกล้ ได้เห็นทุกมุม” ลุงแดงถามพร้อมหัวเราะคิกคัก ลุงชัยยิ้มแหย ๆ แต่ในใจเขารู้สึกถึงความภาคภูมิใจปนความลับที่เขาเก็บไว้แน่น “พวกเอ้งก็พูดไปเรื่อย” เขาตอบ แต่สายตาที่หลบมองไปทางอื่นบ่งบอกว่าเขาคิดมากกว่าที่พูดออกมา

ลุงชัย วัย 45 ปี เป็นคนขับรถประจำตระกูลวรางค์กุลมานานกว่าทศวรรษ ใบหน้าคมเข้ม ผิวคล้ำจากแดด รูปร่างกำยำจากงานหนักในวัยหนุ่ม เขาดูแลมิ้นท์และพิมมาตั้งแต่เด็ก ขับรถรับส่งทั้งสองสาวไปโรงเรียนและมหาลัยทุกวัน แต่ในใจลึก ๆ ของเขา มีความลับที่ไม่มีใครรู้ ความปรารถนาที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเมื่อได้เฝ้ามองสองสาวเติบโตจากเด็กน้อยกลายเป็นสาวสวย

ทุกคืนหลังจอดรถในโรงรถ ลุงชัยจะนั่งสูบบุหรี่เงียบ ๆ ที่มุมหนึ่ง มองไปยังหน้าต่างห้องของมิ้นท์และพิมที่ชั้นบนของคฤหาสน์ แสงไฟสลัว ๆ ที่ลอดผ่านม่านบาง ๆ ทำให้เขาจินตนาการถึงภาพที่เขาไม่เคยเห็น บางคืน เขาจะแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปที่แอบถ่ายไว้ มิ้นท์ยิ้มหวานขณะลงจากรถ หรือพิมในชุดออกงานที่ดูสง่างาม แล้วปล่อยให้มือของเขาทำงานในความมืด ความรู้สึกผิดบาปผสมกับความตื่นเต้นทำให้หัวใจเขาเต้นแรงทุกครั้ง เขารู้ว่าสองสาวนี้อยู่ไกลเกินเอื้อม แต่ความคิดนั้นยิ่งทำให้เขาคลั่งไคล้มากขึ้น

บ่ายวันหนึ่ง หลังจากส่งมิ้นท์กลับจากโรงเรียน ลุงชัยขับรถไปที่ร้านขายของชำเล็ก ๆ แถวหน้าหมู่บ้านเพื่อซื้อบุหรี่กับน้ำเย็นสักขวด อากาศร้อนอบอ้าวแต่เขายังเดินสบาย ๆ เข้าไปในร้าน ขณะที่กำลังยืนเลือกหาของอยู่หน้าร้าน ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังลั่นจากด้านหลัง

“เฮ้ย! ชัย! ลุงชัยใช่มั้ยวะ?”

ลุงชัยหันขวับไป เห็นชายวัยราว ๆ เดียวกัน ใส่เสื้อยืดสีดำ ผมสั้นเกรียน ใบหน้าที่คุ้นเคยแต่มีริ้วรอยเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา

“ดำ... เสี่ยดำเหรอวะ!” ลุงชัยอุทานด้วยความดีใจปนประหลาดใจ“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน นานเกือบสิบปีแล้วมั้ง!”

เสี่ยดำหัวเราะลั่น เดินเข้ามาตบไหล่ลุงชัยแรง ๆ “ใช่เลยว่ะ กูเพิ่งย้ายกลับมาแถวนี้เอง ยังจำหน้าเอ็งได้ชัดเลย ยังเหมือนเดิม แค่ผิวคล้ำกว่านิดหน่อย”

ทั้งสองคนยืนคุยกันที่หัวมุมร้านอย่างครึกครื้น เสี่ยดำเล่าเรื่องชีวิตที่เคยลัดตระเวนรับเหมาก่อสร้างต่างจังหวัดมานาน ส่วนลุงชัยก็พูดถึงงานขับรถที่ทำประจำกับบ้านวรางค์กุล

“บ้านวรางค์กุลใช่ไหมวะ?” เสี่ยดำยิ้มเจ้าเล่ห์ “กูได้ยินชื่อมานานแล้ว มีลูกสาวสองคนสวย ๆ นั่นใช่มั้ย เอ็งโชคดีฉิบหาย ได้ขับรถส่งสองสาวนั่นทุกวัน”

ลุงชัยยิ้มแหย ๆ “ก็แค่ขับรถให้เขาน่ะ” แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่คุ้นเคย

เสี่ยดำลดเสียงลง กระซิบใกล้ ๆ มือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบขวดยาเล็ก ๆ สีเข้มออกมา “เออ... กูมีของดีตัวนี้ อยากให้เอ็งลองใช้ดูว่ะชัย กูได้มาจากลูกน้องคนเขมรที่เคยทำงานด้วยกัน มันเอามาให้กู แต่กูยังไม่เคยใช้เองเลย เพราะยังไม่เจอสถานการณ์ที่เหมาะสม พอวันนี้มาเจอเอ็งที่นี่ ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน กูเลยคิดว่าเอาเป็นของที่ระลึกให้เอ็งดีกว่า ใช้แล้วชีวิตเปลี่ยนแน่นอน เอาไปลองดูสิ ผสมลงในน้ำหรืออาหาร 10 นาทีหลังกิน มันจะทำให้คนกินเชื่อทุกอย่างที่เอ็งพูด ใส่ความทรงจำใหม่ได้เลย แต่ระวังนะ ของแบบนี้เล่นแรงเกินอาจย้อนกลับมา”

ลุงชัยมองขวดยาด้วยสายตาสงสัยผสมตื่นเต้น หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

ทั้งสองคนจ่ายของแล้วเดินออกจากร้านด้วยกัน คุยกันต่ออีกพักใหญ่ก่อนจะแยกย้าย ลุงชัยเดินกลับไปที่รถด้วยความคิดที่วนเวียนไม่หยุดในหัว ขวดยาเล็ก ๆ ในกระเป๋ากางเกงร้อนผ่าวราวกับไฟที่เพิ่งจุดติด

คืนนั้น ลุงชัยนอนไม่หลับ เขานั่งจ้องขวดยาในมือ ความคิดในหัวปั่นป่วน เขาจะเริ่มจากใคร? มิ้นท์ สาวน้อยที่อ่อนหวาน หรือพิม สาวมั่นที่ท้าทาย?

เช้าวันต่อมา ลุงชัยตัดสินใจแล้ว เขาจะเริ่มจากมิ้นท์

หลังจากมิ้นท์กินข้าวเช้าเสร็จ แม่บ้านกำลังจัดน้ำส้มคั้นสดแก้วโปรดของเธอไว้ที่โต๊ะในครัว ลุงชัยที่แอบยืนรออยู่ใกล้ ๆ โรงรถ รีบเดินเข้าไปในครัวอย่างเงียบที่สุด เมื่อแม่บ้านเดินออกไปหยิบผ้าเช็ดโต๊ะชั่วครู่ เขาแอบหย่อนเม็ดยาสีแดงเข้มลงไปในแก้วน้ำส้มสีสดใส แล้วคนเบา ๆ ด้วยช้อนจนยาละลายหายไปหมด ไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ

ลุงชัยรีบถอยออกมา ยืนแอบดูจากมุมมืดใกล้ประตูครัว หัวใจเต้นแรง

ไม่นาน มิ้นท์เดินลงมาจากชั้นบนในชุดนักเรียนสีขาวเรียบร้อย เธอนั่งลงที่โต๊ะ กินข้าวเช้าเสร็จแล้วยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างเคย ลิ้นเล็ก ๆ เลียริมฝีปากเบา ๆ หลังจากดื่มหมดแก้ว ลุงชัยแอบมองเธอผ่านช่องประตู ใบหน้าเธอยังปกติ แต่เขารู้ดีว่าในไม่ช้า ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

เขารีบเดินออกไปที่รถ จอดรออยู่หน้าบ้านตามปกติ รอเวลาที่จะได้ขับรถไปส่งเธอที่โรงเรียน… และรอเวลาที่ยาจะเริ่มออกฤทธิ์

เมื่อรถเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ มิ้นท์นั่งเงียบอยู่ที่เบาะหลังตามปกติ ลุงชัยจับพวงมาลัยแน่น มือยังสั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น เขาแอบมองเธอผ่านกระจกมองหลังอยู่ตลอดทาง สายตาจับจ้องใบหน้าที่ดูสดใสและรอยยิ้มอ่อน ๆ ของเธอ ใจเต้นแรงด้วยคำถามเดียวกันซ้ำ ๆ ในหัว “ยาจะได้ผลจริงหรือเปล่า… หรือกูแค่ฝันไปเอง”

ตอนแรก มิ้นท์ยังดูปกติทุกอย่าง เธอนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมยาวสลวยพลิ้วไหวตามลมจากช่องแอร์ ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกเช้า ลุงชัยกัดริมฝีปากแน่น เริ่มกังวลว่ายาจะไม่ทำงาน

แต่พอรถแล่นไปได้สักสิบนาที สถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไป มิ้นท์ค่อย ๆ ขยับตัวช้า ๆ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสเริ่มเลื่อนลอย ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ เธอพริ้มตาเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามจับความคิดที่ลอยไปลอยมา ลุงชัยสูดหายใจลึก หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เขารู้ว่าถึงเวลาทดสอบแล้ว

“มิ้นท์… หนูคิดอย่างไรกับลุง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความมั่นใจ มิ้นท์หันมามองเขาเล็กน้อยผ่านกระจก สายตายังคงเลื่อนลอย

“ลุง… ใจดีมากค่ะ” เธอตอบเสียงเบา ๆ แต่ชัดเจน “เป็นคนสุภาพ ดูแลหนูกับพี่พิมมาตั้งแต่เด็ก… หนูรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้”

ลุงชัยยิ้มมุมปาก ความสุขพลุ่งพล่านไปทั่วตัว คำตอบที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ เธอไม่เคยพูดกับเขาแบบนี้มาก่อนในชีวิต

เขาลองต่ออีกคำถามที่เสี่ยงยิ่งกว่า “แล้ว… หนูชอบคนอายุมากไหม?”

มิ้นท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนหวานแต่ซื่อสัตย์ “หนูชอบรุ่นเดียวกันมากกว่าค่ะ…”

ลุงชัยรู้ทันที ยาได้ผลแล้ว! ความจริงใจที่หลุดออกมาโดยไม่ปิดกั้นทำให้เขาดีใจจนตัวสั่น มือที่จับพวงมาลัยเหงื่อซึม แต่เขาก็ยังกังวล เพราะไม่รู้ว่าผลของยาจะอยู่ได้นานแค่ไหน เขาจึงรีบหาที่จอดรถข้างทางในซอยเปลี่ยวที่ไม่มีใครผ่านไปมา รถค่อย ๆ ชะลอตัวแล้วจอดสนิท

ลุงชัยหันหลังมองมิ้นท์ที่ยังนั่งเมลอยอยู่ที่เบาะหลัง เขาเปิดประตูรถ เดินอ้อมไปด้านหลัง แล้วเปิดประตูเบาะหลังนั่งลงข้าง ๆ เธอทันที กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวมิ้นท์ลอยเข้าจมูกเขาเต็มแรง

เขานั่งชิดเธอจนต้นขาแทบจะแตะกัน ลุงไม่รอช้า เอียงตัวเข้าใกล้ มือแตะไหล่เธอเบา ๆ แล้วเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “มิ้นท์… หนูแอบชอบลุงมานานแล้วนะ หนูแอบมองลุงทุกครั้งที่ลุงขับรถ หนูรู้สึกอบอุ่น ใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ลุง… และหนูอยากให้จูบแรกของหนูเป็นของลุงชัยคนเดียว”

มิ้นท์ที่นั่งอยู่แต่สายตายังเลื่อนลอย พยักหน้าช้า ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ “หนูแอบชอบลุง…ค่ะ” เธอพึมพำ เสียงหวานแผ่วเบาแต่ชัดเจน ลุงชัยยิ้มในใจ ใส่ความทรงจำต่อเนื่อง “ใช่… หนูเคยฝันว่าจะให้ลุงเป็นคนแรกที่ได้จูบหนู หนูอยากให้ลุงกอด อยากให้ลุงสัมผัสหนูแบบที่หนูไม่เคยให้ใคร”

เขาพูดซ้ำ ๆ เน้นย้ำจนแน่ใจว่าความทรงจำใหม่ฝังลึกเข้าไปในหัวของเธอ

ผ่านไปประมาณสิบนาที มิ้นท์ค่อย ๆ กะพริบตาถี่ขึ้น ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเริ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง ฤทธิ์ยาดูเหมือนจะค่อย ๆ จางลง แต่แทนที่จะกลับมาเป็นปกติอย่างเดิม เธอกลับหันมามองลุงชัยด้วยสายตาที่เขินอายสุด ๆ แก้มแดงก่ำ มือบิดชายกระโปรงนักเรียนแน่น ตัวเธอเกร็งเล็กน้อยแต่ไม่ขยับหนี

ลุงชัยเห็นท่าทางนั้นแล้วรู้สึกตื่นเต้น เขาลองเอื้อมมือไปแตะแก้มเธอเบา ๆ แล้วกระซิบ “มิ้นท์… หนูอยากให้ลุงจูบหนูไหม?”

มิ้นท์ไม่ตอบทันที เธอก้มหน้าลง ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ใบหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม แต่เธอก็ไม่ได้ผลักมือเขาออก ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้บอกให้หยุด เธอเพียงนั่งนิ่ง ๆ ด้วยความเขินอายที่ทำให้ลุงชัยรู้ทันทีว่า… ความทรงจำใหม่ได้ฝังรากลึกแล้ว

ลุงชัยยิ้มมุมปาก มือยังคงลูบแก้มนุ่มของเธอเบา ๆ รอคอยคำตอบที่เขารู้ดีว่ากำลังจะมาในไม่ช้า เขาค่อย ๆ เลื่อนนิ้วโป้งไปลูบที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มของมิ้นท์ช้า ๆ เหมือนกำลังรอให้เธอตอบรับด้วยตัวเอง ริมฝีปากที่สั่นเล็กน้อยนั้นนุ่มและอุ่นจนลุงชัยต้องกลืนน้ำลาย

ในใจเขานึกย้อนไป “ถ้าเป็นเมื่อก่อน… แค่นั่งใกล้หรือเอามือมาลูบปากแบบนี้ คงโดนมิ้นท์ว่าแรง ๆ แล้วอาจจะถึงขั้นไล่ออกจากงานทันที แต่ตอนนี้… ยาของเสี่ยดำมันได้ผลจริง ๆ”

ลุงชัยค่อย ๆ จับใบหน้าของมิ้นท์ทั้งสองข้างด้วยมือใหญ่ที่สั่นเทาเล็กน้อย เขาโน้มตัวเข้าไปช้า ๆ แล้วประกบริมฝีปากลงบนปากนุ่ม ๆ ของเธออย่างอ่อนโยน จูบแรกที่เบาและนุ่มนวลที่สุด เพราะเขารู้ว่านี่คือจูบแรกของเธอจริง ๆ เขาปล่อยให้ริมฝีปากทั้งสองประกบกันอยู่นานพอสมควร ก่อนจะค่อย ๆ สอดลิ้นเข้าไปหาลิ้นเล็ก ๆ ของมิ้นท์

มิ้นท์ตกใจสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ร่างกายเกร็งทันที แต่ลุงชัยรีบโอบกอดเธอไว้แน่นด้วยแขนอีกข้าง ไม่ยอมให้เธอถอยหนี ลิ้นร้อนผ่าวของเขาค่อย ๆ พลิกแพลงในปากเธอ มิ้นท์ตัวสั่นแต่ก็จำต้องรับลิ้นจากเขาไว้ในปาก

พอผ่านไปสักพัก ร่างกายของมิ้นท์ที่เคยเกร็งเริ่มอ่อนยวบลง ความเสียวซ่านที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วตัว เธอหลับตาลงช้า ๆ ลิ้นเล็ก ๆ ที่เคยนิ่งเริ่มตอบสนองอย่างงุ่มง่ามแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกใหม่ ๆ มันเริ่มพันกับลิ้นของลุงชัยเบา ๆ ราวกับกำลังเรียนรู้และยอมจำนนไปพร้อมกัน

ลุงชัยรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านไปทั่วตัว เขากอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด จูบลึกและยาวนานขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ในใจเขาตะโกนด้วยความดีใจ… นี่คือจุดเริ่มต้นที่เขารอคอยมานานหลายปี