Chapter 4

Chapter 4

         

          “ตกลง” เขมนัทต์ตอบแบบไม่คิด “มึงสองคนเตรียมตัวเสียเงินได้เลย”

          “เออ รอให้เห็นหน้าเอมก่อนเถอะ ถึงมาพูดว่าใครจะเสียเงิน” ตรีชาติเห็นต่างกับเขมนัทต์

          “ท่าทางมึงมั่นใจจังนะว่า เอมหน้าตาจะเปลี่ยนไป”

เพชรภูมิกระซิบพูดกับตรีชาติ

          “กูไม่รู้หรอก กูก็แค่ท้าไอ้เกมส์ไปเล่นๆ ใครแพ้ใครชนะก็ถือว่าทำบุญ” คนถูกถามตอบ เพชรภูมิพยักหน้ารับรู้ ก่อนชนแก้วกับเพื่อนรักทั้งสอง จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศในการสังสรรเสีย

          สามวันต่อมา

          แม้ว่าเคยอาศัยอยู่ในบ้านพัฒนะหิรัญมากกว่าสามปี ทว่าการกลับมาบ้านหลังนี้อีกครั้ง เอมิกากลับพกความตื่นเต้นกลับมาด้วย อาจเป็นเพราะสถานะต่างกับครั้งก่อน ครั้งนั้นเอมิกาอยู่ในฐานะคนรับใช้ ทว่าครั้งนี้สถานะที่เธออยู่คือ นางบำเรอของเขมนัทต์ ซึ่งถือว่าเป็นเจ้านายคนหนึ่งของบ้าน

          เอมิกาก้าวลงมาจากรถคันหรูที่ไปรับที่สนามบิน หญิงสาวก้าวเข้าไปในบ้านด้วยขาที่ค่อนข้างสั่น ขาที่ว่าสั่นยังน้อยกว่าหัวใจที่เต้นโครมคราม ความสั่นเกิดจากความกลัวและประหม่ากับการเผชิญหน้ากับเขมนัทต์ ชายหนุ่มที่ตั้งแง่ไม่ชอบหน้าตน เธอไม่อยากเห็นสายตาไม่พอใจ รังเกียจจากนัยน์ตาเขา เพราะนั่นหมายถึงความเสียใจจะอาบทั่วหัวใจเอมิกา

          คุณหญิงสร้อยระย้ากับสายพิณยิ้มเมื่อเห็นเอมิกาเดินเข้ามาในบ้าน เอมิกาคือผู้หญิงคนที่เจ็ดที่นางหามาให้ลูกชาย และเป็นคนสุดท้ายตามข้อตกลง จะว่าไปสรอ้ยระย้าหมายตาเอมิกาไว้ตั้งแต่แรก ทว่าด้วยอายุและเหตุผลหลายอย่างที่ยังไม่ลงตัว ทำให้ต้องปล่อยเวลามานานกว่าสี่ปี นางเฝ้าดูเอมิกาเงียบๆ และลุ้นว่า เธอจะไม่มีใคร เมื่อแน่ใจว่า เอมิกาไม่มีใครจับจองหัวใจ นางจึงจีบเอมิกามาเป็นแม่ของหลานทันที ซึ่งผลตอบรับกลับมาคือ เธอตกลง นางดีใจมาก มีความเชื่อมั่นสูงว่า เอมิกาจะทำให้ตนสมปรารถนาเรื่องหลาน

          “สวัสดีค่ะคุณป้า ป้าสาย” เอมิกาพนมมือไหว้เจ้าของบ้านที่นั่งในห้องรับแขก ก่อนไหว้สายพิณ ทรุดตัวนั่งข้างสร้อยระย้า

          “เดินทางเหนื่อยไหมเอม” เสียงอ่อนโยนของสร้องระย้าเอ่ยถาม

          “นิดหน่อยค่ะคุณป้า”

          “มาเหนื่อยๆ ดื่มน้ำเย็นๆ จะได้ชื่นใจค่ะ” น้ำตาลสาวใช้ของบ้านรีบนำน้ำหวานมาให้เอมิกาที่ยกแก้วน้ำสีแดงขึ้นจิบดื่ม

          “เอมไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณป้านะ ฟังแล้วดูห่างเหินพิกล เรียกว่าแม่ล่ะกัน แม่อยากฟังเอมเรียกแบบนี้” เอมิกาตกใจแต่ก็ไม่ขัด

          “ค่ะคุณแม่” สร้อยระย้ายิ้มกว้าง มือเหี่ยวย่นตามวัยลูบศีรษะเอมิกาเบาๆ นางส่งยิ้มให้

          “แม่ดีใจมากเลยรู้ไหมที่เอมกลับมาอยู่บ้านนี้อีกครั้ง แม่รอมานานมากเลยรู้ไหม” สร้อยระย้าพูดกับเอมิกา “แม่อยากให้เอมเป็นแม่ของหลานมากที่สุด แล้วแม่ก็คิดว่า ต้องไม่ผิดหวังด้วย”

          สร้อยระย้าสร้างแรงกดดันให้เอมิกามาก เธอรู้ดีว่า นางอยากได้หลานมากแค่ไหน ไม่เช่นนั้นคงไม่คัดกรองหญิงสาวที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมมาทำให้ความฝันของนางเป็นจริงหลายคน ผิดหวังจากคนนี้ก็หาคนใหม่ จนในที่สุดเอมิกาคือความหวังสุดท้าย หญิงสาวกลัวว่าตนอาจไม่ท้องเหมือนหญิงสาวอีกหกคน และสร้อยระย้าต้องผิดหวังเช่นเคย ประการสำคัญคือ เธอไม่รู้ว่า เขมนัทต์จะมีความรู้สึกเดิมกับตนหรือไม่ หากมีดังเดิม การตั้งครรภ์คงเกิดขึ้นยาก เนื่องจากเขาคงไม่สนใจหลับนอนกับเธอ