FAZER LOGINภาคมองหน้าเลขาบนตัก ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แต่ตอนนี้กูขอเอาก่อนได้ไหมวะ ตอนนี้เขาแข็งจนทนไม่ไหว อะไรก็ได้ไม่ว่าจะมือ จะรู จะอะไรก็ช่าง..แม่ง! ขอกูแตกก่อน ไม่ได้แตกมานาน คนที่เคยคิดว่าจะไม่กินไก่ของตัวเองชักเริ่มร้อนรน "ไม่พูดก็ไม่พูด ช่วยหน่อยได้ไหม มือก็ได้" ภาคขออย่างหน้าไม่อายเพราะ ตอนนี้เขาไม่ไหวแล้ว "ทำยังไงคะ" รริดาหันหน้าไปมองเขา ดูจากอาการปวดร้าวของเขาแล้ว เธอก็สงสารเขาไม่ใช่น้อย แค่ใช้มือก็คงพอได้ เธอก็เคยดูมาบ้างในคลิปโป๊ต่างๆ ที่มีการใช้มือ "ผมขอถอดกางเกงก่อนนะ" ภาคถอดเสื้อกับกางเกงพาดไว้กับราวแขวนผ้า จากนั้นเขาก็มานั่งพิงหัวเตียง "..." รริดามองผู้ชายที่สวมกางเกงในบรีฟสีขาว แบบรัดแน่นพอดีตัวจนมองเห็นอะไรต่ออะไรที่ขดเป็นลำอยู่ภายใต้กางเกงใน ไหนบอกว่าไม่แข็งไง นี่มันขยายเต็มตัวแล้วมั้ง เพราะปลายหัวพ้นขอบกางเกงในออกมาแล้ว "คุณ ถอดชุดไหม เดี๋ยวชุดยับ" เขาถาม "ไม่! ฉันแค่ใช้มือชุดจะยับได้ไง"
Ver mais“เออ ถ้ารู้ว่าได้ยากก็ควรรักษาไว้ ไม่ใช่ทิ้งขว้างปล่อยให้เขารอ” คนโดนให้รอเหมือนกันบ่นอย่างเหลืออด ถ้าอยู่ใกล้จะเขกกะโหลกน้องสาวตัวดีสักหน่อย พลอยใสพยายามคิดว่าเขาจะไปไหนได้บ้าง หรือควรจะรอเฉย ๆ ให้เขากลับมา หรือจะออกไปตามเขา แต่นี่มันก็ดึกแล้ว เขาเคยบอกไว้ว่าไม่อยากให้เธอออกไปข้างนอกตอนดึกเพราะมันอันตราย เขายังคงไม่อ่านข้อความ ความกังวลใจของพลอยใสมีมากขึ้นเรื่อย ๆ หรือเขาจะเกิดอุบัติเหตุ หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ความกังวลก็เริ่มมีมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว ส่งข้อความและโทร.หาอีกครั้ง เขาก็ยังไม่อ่าน โทร.หาอีกครั้งก็ยังไม่รับสาย น้ำตาของคนเก่งที่แทบไม่เคยไหล วันนี้กลั้นไว้ไม่อยู่ ไหลลงมาอย่างหยุดไม่ได้ จินตนาการร้ายหลั่งไหลเข้ามาในหัว จะไปแจ้งความคนหาย เขาก็ให้แจ้งหลังหายไปยี่สิบสี่ชั่วโมง ซึ่งเอาเข้าจริง ยี่สิบสี่ชั่วโมงคนที่หายไปคงหายไปจากโลกนี้แล้ว คิดแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น พลอยใสกดรับสายทันที “พี่ทีป อยู่ไหน ทำไมไม่รับสาย ฮือ” เสียงสะอื้นปนกับเสียงร้องไห้ไม่ยอมหยุดที่ดังมาตามสาย ทำเอาคนหนีออกจากบ้านใจเริ่มไม่ดี “พลอย หนูจะแต่งงานก
‘แต่ถ้าเขามาง้อ มึงได้ทั้งเมีย แถมอาจจะได้ลูกเร็ว ๆ นี้นะ’ คำแนะนำของภาคทำให้ประทีปเริ่มลังเล ‘เอาน่า เดี๋ยวกูจะให้เมียกูช่วยกล่อมเมียมึง หนีออกมาก่อน ถ้าเขาโทร.ตามไม่ต้องรับโทรศัพท์นะ เล่นตัวมั่ง’ คำพูดของภาคทำให้เขาเริ่มเอนเอียงว่าน่าจะใช้แผนนี้ แต่ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลย รับรองว่าไม่ได้แต่ง อย่างน้อยเสี่ยงแล้วได้แต่งก็ยังดี ถ้าไม่ได้แต่งก็แค่โดนเมียด่า เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ‘ครับเฮีย ทีปจะหนีออกจากบ้าน’‘ครับเฮีย ทีปจะหนีออกจากบ้าน’นั่นคือเหตุที่ทำให้เขามายืนตรงนี้ หนีมาไกลถึงพัทยา มาหลบอยู่ที่คอนโดของชวีที่เขาซื้อต่อเมื่อสองปีที่แล้ว เพราะความสัมพันธ์ของเขากับพลอยใสเริ่มที่นี่ เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดู เจอข้อความส่งมาจากเธอจริง ๆ กดปิดเครื่องแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ตรงไปยังห้องแต่งตัว เลือกกางเกงว่ายน้ำที่เคยซื้อตั้งแต่มาพัทยาเมื่อหกปีก่อนขึ้นมาดู และสวมกางเกงตัวนั้นก่อนจะกระโจนลงสระว่ายน้ำ “ด้า พี่ทีปอยู่บ้านแกไหม ฉันโทร.หาเขาไม่รับสาย” พลอยใสโทร.หาเพื่อนรักเพราะรู้ว่าวันนี้คุณแฟนเดินทางไปเป็นเพื่อนภาคเพื่อทำหมันชาย เขาว่ากันว่าใช้เวลาไม่นาน แต่จนบ่ายคุณแฟนก
“เดี๋ยวอาก็กลับแล้วครับน้องภาม” ประทีปบอกหลานชาย“ได้ยินว่าอาทีปหนีออกจากบ้านไม่ใช่เหรอครับ นอนกับภามก็ได้”ประทีปหันไปมองหน้าภาค เหมือนเป็นคำถามว่าทำไมน้องภามรู้“สงสัยกูจะคุยโทรศัพท์ดังไป” ภาคพูดออกมาอย่างรู้สึกผิดและยอมรับ“ภามไปก่อนนะครับ ต้องไปอ่านหนังสือให้คุณปู่คุณย่าฟังก่อนนอน” น้องภามวิ่งออกจากบ้านไปยังบ้านหลังถัดไปซึ่งมีประตูรั้วเชื่อมกัน การที่บ้านอยู่ติดกันก็ดีแบบนี้แหละ“กลับก่อนนะเฮีย ซ้อ” ประทีปลุกขึ้น เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว“มึงไม่นอนนี่ แล้วจะไปนอนไหน” ภาคถามอย่างเป็นห่วงผู้ชายวัยสามสิบหกที่หนีออกจากบ้าน“โรงแรมมีเยอะแยะเฮีย ไปก่อนนะครับ” ประทีปมองภาพครอบครัวอบอุ่นของภาคแล้วแสนอิจฉา รู้ไหมว่าคนอิจฉามันเป็นอย่างนี้นี่เอง ห้าปีที่เขารอคอย รอได้แต่งงาน รอได้มีลูกเป็นของตัวเองหลายวันก่อน ‘ไหนพี่ทีปบอกรอได้ไงคะ’ พลอยใสพูดขึ้นในตอนที่คนหน้างอกำลังนั่งอยู่บนเตียง ‘รอได้ แต่มันก็นานแล้วนะคะเมียจ๋า’ คนอ้อนเมียก็มีคำ ‘นะคะ’ เข้ามาเพิ่ม ก็อยากอ้อนเมีย อยากมีลูก อยากแต่งงาน ‘นานอะไรกันคะ’ พลอยใสเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ‘ห้าปีแล้วนะครับทูนหัว’
‘ให้ผ่าตัดเสร็จก่อนเถอะ กูจะจัดการทั้งไอ้ทีป ทั้งไอ้หมอพฤกษ์ ห้องผ่าตัดโรงพยาบาลมึงจะเย็นไปไหน กูนอนรอสิบนาที ไข่กูหดเข้าไปข้างในแล้ว แล้วตอนที่มันวุ่นวายพาไอ้ทีปออกไป แทนที่มันจะหาผ้ามาคลุมไข่ให้กูก็ไม่คลุม ปล่อยให้กูนอนเย็นไข่ ขยับไปไหนก็ไม่ได้’ภาคฟื้นขึ้นมาอีกทีหลังจากผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมงที่ห้องเดียวกันกับที่ประทีปนอนอยู่ ปกติการทำหมันชายไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล คนไข้สามารถกลับบ้านได้เลยแต่กรณีนี้คนไข้มีความกลัวเป็นพิเศษ คุณหมอเจ้าของไข้เลยให้นอนพักสักสามสี่ชั่วโมง จากนั้นก็ให้จิตแพทย์เข้าไปพูดคุยเพื่อตรวจสอบสภาพจิตใจ จะได้ประเมินอาการทางจิตใจกว่าทั้งสองคนจะได้กลับบ้านกันก็เกือบหกโมงเย็น จนเมียที่บ้านเกือบต้องมาตามเพราะกลัวว่าจะเป็นอันตรายอะไรหรือเปล่า ปกติทำหมันชายเขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง มากสุดก็แค่สองสามชั่วโมงน่าจะถึงบ้าน นี่ออกมากันตั้งแต่เช้ายันเย็นก็ยังไม่กลับ โทร.ไปก็ติดต่อไม่ได้ก็จะติดต่อได้อย่างไร ทั้งภาคและประทีปนอนหลับอยู่ในห้องพักผู้ป่วย เพราะคุณหมอเห็นว่าคนไข้และญาติของคนไข้เครียดเกินไป เลยให้ยานอนหลับทางเส้นเลือดเพื่อให้ผ่อนคลาย“ไอ้ห่าทีป มึงกลัวเข็มแล้วทำไม
“ไม่มีอะไร” ภาคีตอบด้วยเสียงแทบไม่มีแรง ไม่มีอะไร แค่เบื่อ ๆ“เหงาเพราะเลขาคนสนิทไม่อยู่ว่างั้น” ภาคเอ่ยแซว รู้ว่าอะไรที่ทำให้ภาคีเบื่อขนาดนี้“อืม” ภาคีรับคำ มองไปข้างหน้านอกหน้าต่างบานใหญ่ ลลิตาขอลาพักร้อนไปต่างจังหวัด รู้สึกหวิว ๆ แปลก ๆ คงเพราะไม่ชินหรือเปล่านะทั้งสามคุยกันเรื่องงานและเรื่องลง
“เมียเก่าพี่ทีปเขาโดนยิงตอนอยู่หน้าไนต์คลับ” พลอยใสเริ่มเล่า น้ำตาก็เริ่มไหล “เขาบอกว่า เขาเพิ่งรู้ใจตัวเองตอนเห็นผู้หญิงคนนั้นจะตาย เขาเลยเลือกที่จะทิ้งพลอย พลอยรักเขาพี่ลิตา พลอยรักเขา”ลลิตากอดปลอบพร้อมทั้งลูบหลังเธออย่างเป็นห่วง “รักเขา แต่เขาไม่อยู่กับเรา เราก็ต้องทำใจ” บอก
ร้านทำเล็บของพลอยใส พลอยใสนั่งมองหน้าคนที่มาขอพบ ไม่คิดว่าเธอคนนี้จะกล้ามาพบเธอ ความมั่นหน้าของคนคงไม่เท่ากันสินะ “สวัสดีค่ะคุณพลอย พิมมาดานะคะ เมียเก่าประทีป” พิมมาดาเริ่มแนะนำตัว “ค่ะ มีธุระอะไรกับดิฉันเหรอคะ” พลอยใสกล่าวอย่างสุภาพ ถ้าเธอตบแม่นี่ โทษฐานที่เคยทำให้ผู้
พลอยใสนั่งมองหน้าคนที่เธอไม่คิดว่าจะเป็นคนทรยศ ทิวไผ่ รุ่นน้องในมหาวิทยาลัย ครั้งหนึ่งเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าพลอยใสถึงสี่ปีมาสมัครงาน เห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มที่สนิทกัน เธอจึงรับไว้ แต่ใครจะคิดว่าคนที่เธอช่วยเหลือจะมาหักหลังเธอ “ไผ่ ทำไมทำแบบนี้” พลอยใสเอ่ยถามในตอนที่อยู่ในห้องสอบสวนของไนต์






Classificações
avaliaçõesMais