LOGIN“ใช่คุณชื่ออารายา และผม เอ่อ ผมเป็นคนรักของคุณ” เขาตอบเธอออกไป ทำเอาตัวเองและเพื่อนหมอก็ตกใจ หมอวิทยาเบิกตากว้างหันขวับมามองหน้าเพื่อนรักแทบจะคอเคล็ด แต่ธนสิทธิ์กลับส่งสายตาดุดันกลับไปเป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้พูดอะไรขัดขึ้นมา
“คนรักอย่างนั้นเหรอ” อารายาพึมพำแผ่วเบา จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคร้ามแดดของเขา
“ใช่ แล้วก็นี่คุณหมอ” เขาชี้มือไปทางหมอวิทยาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
“คุณหมอ” เธอพึมพำตาม
“แล้วฉันเป็นอะไรทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ”
“เรื่องนั้นผมต้องถามคุณแล้วว่า คุณไปทำยังไงถึงได้ลอยมาติดที่หาดหลังบ้าน แล้วศีรษะของคุณไปโดนอะไรถึงได้เจ็บหนักขนาดนี้” ธนสิทธิ์ลองหยั่งเชิงถาม เผื่อว่าจะมีเศษเสี้ยวความทรงจำใดๆ หลุดรอดออกมาบ้าง ทว่าเธอดูจะงงกับคำถามที่ชายหนุ่มถามเธอออกมา ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างจนปัญญา ยิ่งพยายามคิด ศีรษะก็ยิ่งปวดหนึบ
“เอาละเดี๋ยวขอฉันดูอาการเธอก่อน” หมอวิทยาแทรกขึ้นมาเพื่อยุติการซักไซ้ เมื่อหมอวิทยาตรวจอาการแล้วก็บอกกับนายหัวว่าเธอศีรษะกระทบกระเทือน ทำให้ความจำเสื่อม อาจจะเสื่อมในระยะสั้น หรืออาจจะยาวนานอันนี้ก็ไม่มีใครตอบได้ อาการโดยรวมดีขึ้นมาก แต่คืนนี้ยังคงให้อยู่ที่นี่ไปก่อน พรุ่งนี้ถ้าตรวจแล้วไม่มีอะไรก็จะให้ลงไปพักยังห้องพักฟื้นพิเศษ ทั้งสองจึงได้กลับออกมา เมื่อเดินพ้นประตูห้องไอซียู หมอวิทยาก็หันมาขว้าคอเสื้อเพื่อนรักทันที
“แล้วมึงจะทำไงต่อไปวะ ในเมื่ออารายาเขาจำอะไรไม่ได้ แล้วเรื่องที่มึงไปอุปโลกน์ตัวเองว่าเป็นผัวเขาอีกล่ะ!..อย่าบอกนะว่ามึงจะฉวยโอกาส” ธนสิทธิ์ถอนหายใจ
“ไอ้บ้า..ที่กูทำแบบนี้เพื่อจะให้เขาไปพักฟื้นที่บ้านกูอย่างสบายใจนั่นแหละ จะได้ให้ป้าสุช่วยดูแล แล้วอีกอย่าง กูไม่รู้ว่าเด็กในท้องใช่ลูกกูหรือเปล่า กูเป็นคนแรกของเธอและเพิ่งมีอะไรกันประมาณสองเดือนนี่ล่ะ กูจึงไม่มั่นใจ ไม่รู้ว่าเธอจะไปมีใครอีกหรือเปล่า จึงต้องรอให้คลอดออกมาก่อน ค่อยตรวจ DNA” แม้ปากจะบอกว่าไม่มั่นใจ แต่ในใจลึกๆ ธนสิทธิ์กลับหวงแหนผู้หญิงคนนั้นและลูกในท้องอย่างรุนแรง เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด!
ด้าน อารายา เธอรู้สึกคุ้นหน้ากับธนสิทธิ์ แต่ยังไม่มีอะไรที่ชัดเจน มันอาจจะต้องใช้เวลาอย่างที่หมอบอก หรือไม่เขาก็อาจจะเป็นคนรักของเธอจริงๆก็ได้ หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง โดยหารู้ไม่ว่าชีวิตหลังจากนี้ของเธอจะถูกผูกมัดเข้ากับ 'นายหัวธนสิทธิ์' อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของคณะแพทย์ อารายาได้รับการรักษาตัวอย่างดี โดยรวมแล้วถือว่าปลอดภัย นอกจากความทรงจำของเธอเท่านั้น บาดแผลภายนอกเริ่มสมานตัว ร่างกายที่เคยบอบช้ำเริ่มกลับมามีน้ำมีนวลขึ้น ทว่าบาดแผลภายในจิตใจที่ว่างเปล่าราวกับผ้าขาวนั้น ยังคงทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัวทุกครั้งที่ต้องอยู่เพียงลำพังโชคดีที่เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับความอ้างว้างนั้นเพียงคนเดียว เพราะ 'คนรัก' ของเธอไม่เคยห่างไปไหนเลย วันนี้เป็นวันที่แพทย์อนุญาตให้หญิงสาวออกจากโรงพยาบาลได้ นายหัวธนสิทธิ์จัดการเคลียร์ค่าใช้จ่ายและเอกสารทุกอย่างด้วยตัวเอง ก่อนจะประคองร่างบอบบางที่สวมชุดเดรสกระโปรงบานสีอ่อนเดินไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูที่จอดรออยู่ ตลอดเส้นทางกลับบ้าน หญิงสาวเอาแต่ทอดสายตามองออกไป นอกหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ของทะเลสีครามและทิวสนที่เรียงราย
เธอมองทุกอย่างด้วยความแปลกตา ราวกับเด็กแรกเกิดที่เพิ่งเคยเห็นโลกกว้างเป็นครั้งแรก ธนสิทธิ์ลอบมองเสี้ยวหน้าหวานนั้นเป็นระยะ มือหนาของเขาเอื้อมไปกุมมือนุ่มที่วางอยู่บนตักของเธอไว้แน่น นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจให้
“ไม่ต้องกลัวนะอารายา ต่อจากนี้ไปผมจะดูแลคุณเอง”
เขากระซิบเสียงนุ่มอารายาหันกลับมาสบตากับเขา แววตาคมกริบของชายหนุ่มมี อำนาจดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ แม้สมองจะจดจำเขาไม่ได้ แต่ร่างกายและสัญชาตญาณลึกๆ กลับบอกว่าผู้ชายคนนี้คือ 'พื้นที่ปลอดภัย' ของเธอ เธอจึงพยักหน้ารับน้อยๆ พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เขา
เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเล อารายากวาดสายตามองความใหญ่โตโอ่อ่าของสถานที่ด้วยความตื่นตะลึง ธนสิทธ์ได้พาเธอมาพักที่บ้านโดยให้เธอพักอยู่ห้องติดๆกับเขา ซึ่งเป็นห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น โทนสีพาสเทลและเตียงคิงไซส์หนานุ่มทำให้ห้องนี้ดูผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก
“คุณพักผ่อนในห้องนี้ตามสบายเลยนะ ขาดเหลืออะไรก็บอกป้าสุได้ตลอดเวลา” ธนสิทธิ์บอกขณะวางกระเป๋าสัมภาระลงบนโซฟาปลายเตียง เดี๋ยวผมต้องเข้าไปจัดการเอกสารที่ห้องทำงานนิดหน่อย แล้วจะรีบกลับมาหา”
“ค่ะ... ขอบคุณนะคะ” เธอตอบเสียงแผ่วคล้อยหลังร่างสูงใหญ่ของนายหัว ป้าสุ แม่บ้านเก่าแก่ท่าทางใจดีก็เดินเข้ามาในห้อง ป้าสุได้รับข้อมูลบางส่วนจึงได้ดูแลอารายาราวกับว่าเป็นนายหญิงของนางจริงๆ หญิงสูงวัยส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับหญิงสาวที่นั่งหน้าเศร้าอยู่บนเตียง
“คุณผู้หญิงค่ะ เย็นนี้อยากทานอะไรค่ะป้าสุจะทำให้ทานค่ะ” ป้าสุเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม อารายาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความแปลกใจกับสรรพนามที่อีกฝ่ายใช้เรียกขาน
“คุณผู้หญิงหรือค่ะ” เธอชี้มือเข้าหาตัวเอง
“ค่ะคุณผู้หญิง แฟนนายหัวก็ต้องเรียกนายหญิงหรือคุณผู้หญิงค่ะ”
ป้าสุตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูคำว่า 'แฟนนายหัว' และ 'นายหญิง' ทำให้ใบหน้าหวานซับสีเลือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเขินอายปะปนกับความสับสนตีรวนอยู่ในอก แม้เขาจะบอกว่าเขาเป็น คนรักของเธอ แต่การถูกยกย่องให้เป็นถึงนายหญิงของบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ มันทำให้เธออดที่จะตั้งคำถามไม่ได้
“ป้าค่ะ หนูเป็นแฟนผู้ชายคนนั้นจริงๆหรือค่ะ” เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและต้องการความจริงเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจป้าสุเดินเข้ามาใกล้ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่พื้นข้างเตียงแล้วกุมมือเล็กของอารายาไว้
“จริงสิค่ะ วันนี้คุณผู้หญิงยังจำอะไรไม่ได้ แต่อีกหน่อยคงจะจำได้ค่ะ และที่สำคัญ ยังมีคุณหนูตัวน้อยอยู่ในนี่ด้วยนะคะ” หญิงสูงวัยกล่าวพร้อมกับเลื่อนมือข้างหนึ่งไปแตะเบาๆ ที่หน้าท้องแบนราบของหญิงสาว ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดเข้าสู่กลางใจ อารายาก้มลงมองหน้าท้องของตัวเองสลับกับใบหน้าของป้าสุ ริมฝีปากบางสั่นระริก
“หมายความว่าฉันท้องหรือค่ะ” เสียงของเธอสั่นพร่า หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้า ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความตกตะลึงระคนตื้นตันอย่างประหลาด เธอสูญเสียความทรงจำ สูญเสียตัวตน แต่เธอกลับไม่ได้สูญเสียทุกสิ่ง เธอยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในร่างกายนี้!
“ใช่ค่ะ ท้องได้สองเดือนแล้วนะคะ คุณผู้หญิงยังไม่ได้บอกเลยว่าอยากทานอะไร”
ป้าสุย้ำเตือนด้วยความห่วงใย อยากให้ว่าที่คุณแม่ได้บำรุงร่างกายเยอะๆอารายายกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เธอส่ายหน้าช้าๆ เพราะสมองยังตื้อตันไปหมด
“ฉันคิดชื่ออาหารไม่ออกหรอกค่ะป้า แล้วแต่ป้าจะจัดให้ก็แล้วกันนะคะ”
“ได้ค่ะ” ....ป้าสุรับคำอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะขอตัวลงไปเตรียมอาหารในครัว
ป้าสุจัดอาหารที่ดีต่อสุขภาพ คุณผู้หญิงกับคุณหนูจะได้แข็งแรง
บทส่งท้ายสองเดือนต่อมา...เสียงร้องจ้าของเด็กทารกแรกเกิดดังก้องไปทั่วห้องคลอดของโรงพยาบาลเอกชน เรียกน้ำตาแห่งความปีติให้ไหลรินออกจากหางตาของคุณแม่มือใหม่ อารายานอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียง โดยมีธนสิทธิ์ยืนจับมือและจุมพิตหน้าผากเธอไม่ห่าง"ขอบคุณครับอารายา... ขอบคุณที่อดทนเพื่อลูกของเรา" นายหัวหนุ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เมื่อพยาบาลนำห่อผ้าสีขาวที่บรรจุสายเลือดของเขามาวางแนบชิดกับอกของภรรยาเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพู หน้าตาจิ้มลิ้มแต่กลับมีเค้าโครงคิ้วเข้มและจมูกโด่งรั้นถอดแบบผู้เป็นพ่อมาไม่ผิดเพี้ยน คุณปกรณ์ที่รออยู่หน้าห้องรีบวิ่งเข้ามาดูหลานชายคนแรกด้วยความเห่อขั้นสุด รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของครอบครัวดังกังวาน เติมเต็มภาพความฝันที่เคยขาดหายให้สมบูรณ์แบบในที่สุดห้าปีต่อมา...แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงบนหาดทรายหลังคฤหาสน์ ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบเศษกำลังวิ่งไล่จับปูเปรี้ยวอย่างสนุกสนาน โดยมีคุณตาปกรณ์คอยวิ่งตามดูแลไม่ห่าง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยแว่วมาตามสายลมห่างออกไปไม่ไกล ภายใต้ร่มเงาของทิวสน นายหัวธนสิทธิ์กำลังนั่งโอบเอวภรรยาสาวอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ อารายาเอนศีรษะซบกับไหล่กว้างข
อารายามองดูผู้ชายที่แข็งแกร่งดุจหินผากำลังคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนเธอ หัวใจของหญิงสาวอ่อนยวบลงอย่างง่ายดาย เธอหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลริน ความทรงจำในอดีตอาจจะเริ่มต้นด้วยความผิดพลาดและน่าตกใจ... แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบและมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไป ทำไมเธอจะต้องจมปลักอยู่กับความผิดพลาดในอดีต ในเมื่อปัจจุบันผู้ชายคนนี้ได้พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่า เขารักและพร้อมจะปกป้องเธอด้วยชีวิต เพราะตลอดช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่เขารักเธอ และได้ดูแลเธออย่างดี และอะไรก็ไม่สำคัญเท่า เธอรักเขา ใช่... เธอรักเขารักนายหัวธนสิทธิ์ ผู้ชายจอมเผด็จการแต่แสนจะอบอุ่นคนนี้จนหมดหัวใจไปแล้ว! มือเล็กที่ถูกกุมไว้ค่อยๆ พลิกกลับมาสอดประสานกับนิ้วมือหยาบกร้านของชายหนุ่ม อารายาออกแรงดึงเบาๆ เพื่อให้เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตา"นายหัวจอมบงการ... คนใจร้ายที่ฉวยโอกาสกับคนเมา" เธอแกล้งต่อว่าด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แต่แววตากลับทอประกายอ่อนโยน ธนสิทธิ์ใจหายวาบ คิดว่าเธอปฏิเสธ "อารายา... ผม...""คนใจร้ายที่ไหนกัน... ที่ยอมกระโดดเอาตัวบังกระสุนปืนเพื่อปกป้องเมียกับลูกของตัวเอง" เธอยิ้มทั้งน้ำตา มืออีกข้างเอื้อมไปเกลี่ยคราบน้ำตาบนใบหน้าคร้ามคมของ สามีอย
เข็มนาฬิกาบนผนังหน้าห้องฉุกเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีที่ผ่านไป เปรียบเสมือนการถูกมีดกรีดลงบนหัวใจของคนที่รอคอย นายหัวธนสิทธิ์นั่งประสานมือ ก้มหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก เสื้อเชิ้ตของเขาหลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนไปด้วยคเม็ดทราย แต่ชายหนุ่มไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือผู้หญิงและสายเลือดที่กำลังต่อสู้เพื่อชีวิตอยู่หลังประตูบานนั้นคุณปกรณ์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง ริมฝีปากพึมพำสวดมนต์ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ลูกสาวและหลานตัวน้อยปลอดภัยเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ราวๆ สองชั่วโมงเธอก็ได้สติ ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของหมอวิทยาที่เดินถอดหน้ากากอนามัยออกมาด้วยใบหน้าที่ดูผ่อนคลายลง ธนสิทธิ์และคุณปกรณ์รีบพุ่งตัวเข้าไปหาแทบจะพร้อมกัน"ไอ้วิทย์! เมียกับลูกกูเป็นยังไงบ้าง!" ธนสิทธิ์เขย่าแขนเพื่อนรักเสียงสั่น หมอวิทยาระบายยิ้มบางๆ ตบไหล่เพื่อนเพื่อเรียกสติ"ใจเย็นๆ ไอ้สิทธิ์ ปลอดภัยแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี... อาการช็อกที่เกิดขึ้นมาจาก ความเครียดและสภาวะทางจิตใจที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง แต่โชคดีที่ไม่ได้กระทบกระเทือนถึงครรภ์ ตอนนี้พยาบาลก
“อารายา!!!”เสียงคำรามก้องของนายหัวธนสิทธิ์ดังกึกก้องแหวกความมืดมิดและเสียงคลื่นลม ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามพุ่งพรวดออกจากหลังโขดหินราวกับเสือดำที่กระโจนตะครุบเหยื่อ ความเร็วและแรงโทสะที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศรอบชายหาดเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิมแอนนาที่กำลังสะใจกับผลงานของตนเองสะดุ้งสุดตัว หล่อนหันขวับไปตามเสียงเรียก ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ตนหมายปองกำลังวิ่งตรงเข้ามาด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้!“ธะ... ธนสิทธิ์! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” แอนนาละล่ำละลัก ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก แผนการที่คิดว่าสมบูรณ์แบบพังทลายลงในพริบตาเมื่อไฟสปอร์ตไลท์จากเรือหางยาวของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ลอยลำอยู่สาดส่องเข้ามาที่ชายหาดจนสว่างจ้า“หยุด! นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทิ้งอาวุธและยอมมอบตัวซะ!” เสียงประกาศกร้าวจากโทรโข่งดังขึ้นรอบทิศทาง เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบนับสิบนายปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด กระชับอาวุธปืนเล็งตรงมาที่ผู้หญิงชุดดำเพียงคนเดียว แอนนาหันซ้ายหันขวาราวกับหนูติดจั่น เมื่อเห็นคุณปกรณ์เดินตามหลังธนสิทธิ์ออกมาด้วยสีหน้าโกรธแค้น หล่อนก็ร
เสียงเกลียวคลื่นม้วนตัวกระทบฝั่งทรายดังครืนครั่น แข่งกับเสียงหัวใจของอารายาที่เต้นกระหน่ำอยู่ภายในอก หญิงสาวก้าวเท้าลงบนผืนทรายที่เปียกชื้นและเย็นเฉียบ เธอหรี่ตาต้านกระแสลม พยายามเพ่งมองร่างของผู้หญิงที่ยืนรออยู่เบื้องหน้า“คุณแอนนา” อารายาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจือความหวาดหวั่น ขณะก้าวเข้าไปใกล้จนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวในชุดหนังสีดำรัดรูปค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด มันไม่ใช่แววตาของเพื่อนรักที่แสนดีอย่างที่หล่อนเคยแสดงละครให้ดูในห้องทำงานของนายหัวธนสิทธิ์อีกต่อไป“มาแล้วเหรอนังตัวดี” แอนนาตวาดเสียงแข็ง น้ำเสียงดุดันและหยาบคายนั้นทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก อารายาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สองมือยกขึ้นกุมหน้าท้องนูนป่องของตัวเองไว้แน่น เพื่อปกป้องลูกน้อย “อะไรกันค่ะคุณแอน” เธอถามเสียงสั่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจอันเลวร้ายตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ“ฮ่าๆๆๆ ...อะไรงันเหรอนังโง่ แกนี่มันโง่ซ้ำซากเสียจริงๆ” แอนนาระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ก้าวสามขุมเข้าหาหญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนก
ความเงียบสงบของคฤหาสน์ริมทะเลในยามค่ำคืนดูวังเวงผิดปกติ อารายาเดินกอด อกตัวเองแน่นหลังจากฝืนทานอาหารเย็นไปได้เพียงนิดเดียว ทานข้าวเสร็จกำลังจะขึ้นข้างบนป้าสุก็วิ่งมาหน้าตาตื่น หญิงสูงวัยที่ปกติมักจะใจเย็นและยิ้มแย้มเสมอ บัดนี้กลับมีสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก“คุณผู้หญิงๆ ค่ะ คุณผู้หญิงอยู่คนเดียวได้ไหมคะ” ป้าสุละล่ำละลักถามเสียงสั่น สองมือจับท่อนแขนของอารายาไว้แน่นราวกับคนเสียขวัญ อารายาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ“เกิดอะไรขึ้นคะป้าสุ ทำไมถึงหน้าตาตื่นขนาดนี้”“ป้ากับตาโพธิ์ต้องรีบไปโรงพยาบาลค่ะ พี่สาวป้าไม่รู้เป็นอะไร อยู่ๆ ก็หมดสติไปค่ะ” หญิงสูงวัยอธิบายด้วยน้ำเสียงร้อนรน น้ำตาคลอเบ้า หญิงสาวผู้มีความอ่อนโยนเป็นทุนเดิมรีบพยักหน้ารับทันที แม้ในใจจะรู้สึกโล่งอกที่จู่ๆ ทางก็สะดวกขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน“อยู่ได้ค่ะ...ป้ากับลุงโพรีบไปเถอะ ฉันกำลังจะขึ้นบนบ้าน” เธอเอ่ยอนุญาตอย่างรวดเร็วและแสดงความเห็นใจ“เรื่องทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ขอให้พี่สาวของป้าปลอดภัยค่ะ”“ค่ะๆๆ” ป้าสุรับคำรัวๆ ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน เพียงไม่กี่นาทีต่อมา รถกระบะลุงโพธิ์แล่นมาจอด ป้าสุร

![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





