คลื่นสวาททาสสิเน่หา

แสงไฟหลากสีสาดส่องตัดกับความมืดมิดภายในผับหรูใจกลางเมืองหลวง เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังก้องสะท้อนไปตามจังหวะชีพจรของนักท่องราตรี  ท่ามกลางผู้คนที่กำลังวาดลวดลายอยู่บนฟลอร์เต้นรำ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งกำลังนั่งเอนกายอยู่บนโซฟาวีไอพี

ธนสิทธิ์ หรือที่ใครๆ ในแดนใต้ต่างขนานนามว่า ‘นายหัวสิทธิ์’ ยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นจิบ สายตาคมกริบทอดมองออกไปเบื้องหน้าท่ามกลางสิงห์หนุ่มเสือสาวที่วาดลวดลายกันอย่างสนุกสนานชายหนุ่มหวนคิดไปเมื่อสองเดือนก่อนตอนที่เขาเข้ากรุงเทพ ได้เจอกับสาวสวยในผับหรู เขามองเธออย่างสนใจ

หญิงสาวร่างบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูป นั่งไขว่ห้างอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะมุมหนึ่ง  ผิวพรรณของเธอขาวผ่องตัดกับชุดที่สวมใส่ ใบหน้าสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มอย่างพอดีนั้นดูโดดเด่นจนไม่อาจละสายตาได้  นิติภูมิ เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสายตาของเพื่อนรักที่เอาแต่จ้องมองไปทางเดียว จึงเอ่ยแซวขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เห้ย...ไอ้นายหัว มึงชอบผู้หญิงคนนั้นหรือวะ ก็สวยน่ารักดีหวะ มาคนเดียวเสียด้วย แบบนี้คงไม่ธรรมดา”  นิติภูมิกระเซ้า ธนสิทธิ์ละสายตาจากหญิงสาวเพียงครู่ก่อนจะหันมาตอบเพื่อน

“เอ้อ..กูไปห้องน้ำเดี๋ยวมา” เขาตัดบทสั้นๆ ก่อนจะ ลุกเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนไปจัดการธุระส่วนตัว เมื่อเพื่อนชอบมีหรือที่เขาจะเฉย  นิติภูมิจัดการรินไวน์แล้วหยดอะไรบางอย่างลงไป แล้วให้พนักงานเอาไปให้หญิงสาวพร้อมกระดาษโน้ต  ที่เขียนข้อความสั้นๆ ว่า

“เชิญที่โต๊ะครับ”  โดยระบุหมายเลขโต๊ะวีไอพีของพวกเขาไว้อย่างชัดเจน ยานรกไร้สีไร้กลิ่นนั้นละลายหายไปในแก้วไวน์อย่างรวดเร็ว  เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน เมื่อธนสิทธิ์กลับมาจากห้องน้ำก็พบกับหญิงสาวที่เขามองๆอยู่ก่อนหน้านั้นด้วยความสนใจ มานั่งเมาแอ๋อยู่ที่โต๊ะ  ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้กลับปรือปรอย ใบหน้าหวานแดงซ่าน ริมฝีปากบางเผยอหอบหายใจน้อยๆ ราวกับคนกำลังทนทุกข์ทรมานจากความร้อนรุ่มภายใน ธนสิทธิ์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

“เห้ย...ไอ้สิทธิ์พาคุณอารายาเขาไปเที่ยวต่อสิ”

นิติภูมิเอ่ยพลางขยิบตาให้เพื่อนอย่างรู้ใจ หญิงสาวมองตาเขาด้วยดวงตาปรือปรอย เธอขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย

“มึงรีบพาน้องเขาไปสิเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก”   นิติภูมิเร่งเร้า

“ไม่ทันอะไรวะ”  ธนสิทธิ์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์นัก

“เอ่อน่า ไปๆ”  นิติภูมิตัดบทพร้อมกับดันหลังเพื่อน

แม้จะยังงุนงง แต่ชายหนุ่มรีบประคองสาวสวยให้ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้วยกัน ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วเพื่อพยุงร่างที่อ่อนระทวยที่พร้อมจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ เมื่อก่อนที่เขาจะไปห้องน้ำก็ไม่เห็นว่าหล่อนจะเมามายอะไรนี่ พอกลับออกมาอ้าว เมาแทบยืนไม่อยู่

          “คุณครับ..ไหวไหมครับนี่”

“ช่วยฉันด้วยค่ะ..ฉัน..ฉันไม่หวแล้ว”     พูดพลางก็ซุกไซ้ซุกซบกอดคอชายหนุ่มเป็นพัลวัน สองแขนเรียวเกี่ยวรั้งลำคอหนา ร่างนุ่มนิ่มเบียดเสียดเข้าหาแผงอกกว้างอย่างไร้สติ

“เดี๋ยวก่อนสิคุณนี่มันลานจอดรถจะรีบไปไหนละ”

ธนสิทธิ์เอ่ยปรามเสียงพร่า เขาดันร่างบางเบาๆ แต่เธอกลับยิ่งเบียดกายเข้าหาจนความอดทนของชายหนุ่มเริ่มขาดผึง  เขาเปิดประตูรถดันร่างบางที่อยู่ในอาการร้อนรุ่มให้นั่งลงแล้วคาดเข็มขัดให้ ก่อนที่จะอ้อมมานั่งประจำที่คนขับ ตลอดทางหญิงสาวก็นั่งกระสับกระส่าย ส่งเสียงครางอืออาในลำคอ เมื่อรถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าโรงแรมหรู ธนสิทธิ์รีบประคองร่างบางที่แทบจะเดินไม่ตรงทางขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องพักระดับสวีททันที

เมื่อมาถึงห้องพักที่โรงแรมเพียงแค่ปิดประตู เธอก็โรมรันพันตู จนธนสิทธิ์ตกใจ  ฤทธิ์ยาที่นิติภูมิแอบใส่ไว้แสดงผลออกมาอย่างรุนแรง หญิงสาวทึ้งเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว กอดคอชายหนุ่มโน้มตัวลงมาทาบทับ ประกบปากเล็กเข้ากับปากร้อนได้รูป พยายามจะจูบให้สมใจอยาก แต่ก็ทำได้ไม่ประสีประสา

ความเงอะงะแต่กลับเต็มไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรงนั้น ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของชายหนุ่มให้ตื่นเพริด ธนสิทธิ์ตวัดรัดร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด บดขยี้ริมฝีปากตอบกลับอย่างเร่าร้อนและช่ำชอง  มือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างเปล่าเปลือยที่โค้งเว้าสมส่วน ผิวเนื้อเนียนละเอียดร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม

เลือดในกายกำลังนายหัวหนุ่มเดือดพล่าน  รีบสวมเครื่องป้องกันแล้วเข้าครอบครองร่างบางทันที เขากดร่างของอารายาลงบนเตียงกว้าง แทรกตัวเข้าหาความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำเยิ้ม แต่ทว่าเขาต้องพบกับความแปลกใจ  เธอคนนี้ยังคงเวอร์จิ้นอยู่   จากประสบการณ์ เขารู้ดีว่าเธอยังไม่เคย  แต่เหตุใดถึงได้เร่าร้อนถึงเพียงนี้

 ความคับแน่น ที่บีบรัดแก่นกาย ให้เคลื่อนผ่านไปอย่างย่กลำบาก ก่อนจะรับรู้ถึงการผ่านทะลุเยื่อบางๆ ที่ค่อนข้างเหนียวจนเขารู้สึกได้  ความเจ็บแปลบระคนโหยหา ซึ่งตอนนี้ยามันออกฤทธิ์เต็มที่ แต่ชายหนุ่มเสียอีกที่เจ็บราวกับมันจะปริแตก ช่องทางที่คับแคบและบีบรัดแน่นหนาจนเขาแทบขยับไม่ได้ ทำให้ธนสิทธิ์ชะงักไปชั่วครู่  เธอยังไม่เคย แต่ทำไมถึงแสดงออกถึงความต้องการได้อย่างน่ากลัวขนาดนี้ มันน่ากลัวจนเขาเองยังรู้สึกกล้าๆกลัวนายหัวหนุ่มขยับตัวอีกครั้งจนสุดทาง

“อ๊ายยย!..เจ็บบ!”...เธอหลุดเสียงกรี๊ดออกมา หน้าตาเหยเกบ่งบอกถึงความเจ็บปวด เล็บเรียวจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม  ธนสิทธิ์ก้มลงจุมพิตซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างปลอบประโลม  เมื่อรู้ว่าเธอยังไม่เคย เขาจึงได้เอาเครื่องป้องกันออก เพราะสบายใจไม่ต้องระวังเรื่องโรคติดต่อ ชายหนุ่มตัดสินใจปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายทิ้งไป เพื่อสัมผัสความหอมหวานนี้ด้วยตัวตนที่แท้จริง

จากที่เพียงแค่ถลกชุดเดรสขึ้นเพื่อมอบสัมผัสเร่าร้อนให้ทันใจเธอ  เขารีบถอดชุดเดรสออกทางศีรษะอย่างรวดเร็ว  สองเต้าสล่างอวบใหญ่เบียดชิด  ที่มีเพียงแผ่นปิดจุกกระแทกสายตานายหัวหนุ่มเข้าอย่างจัง เขาค่อยๆแกะมันออกอย่างเบามือ  ก่อนจะอ้าปากคอบครองอย่างหิวกระหาย  ตวัดลิ้นร้อนๆโลมเลียสลับดูดดึงไม่แรงนัก  สัมผัสที่เร่าร้อนวาบหวามทำเอาคนใต้ร่างแอ่นหยัดให้เขาอย่างเต็มอกเต็มใจ

“อึก!...อ๊า”...ศีรษะเล็กสะบัดไปมาด้วยความเสียวซ่าน  ภายในยิ่งบีบรัดแก่นกายชายพร้อมกับคายน้ำหวานออกมาจนชื้นแฉะ

“  ได้โปรด...ช่วยฉันด้วย..ฉันต้องการ!”

เสียงร้องขอที่ดังออกจากปากกระท่อนกระแท่น  พร้อมกับการเกี่ยวกระหวัดขาเข้ากับเอวสอบ บ่งบอกว่าเธอพร้อมที่จะรับการตอกอัด อย่างดุดันจากเขาแล้วสินะ  ธนสิทธิ์เล้าโลมอย่างช่ำชองราวกับเป่ามนต์  ก่อนจะกระแทกกระทั้นแก่นกายหนักๆเสียงครางหวานหูเริ่มดังขึ้นประสานกับเสียงเนื้อกระทบกัน ยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนของคนทั้งคู่ 

“พับ  พับ  พับ....อ่ะๆๆอ๊า..ซี๊ดดด”

เธอตอบสนองทุกท่วงท่าราวกับไม่รู้จักอิ่ม  จนฤทธิ์ยาเพียงหยดเดียวนั้นใกล้หมดฤทธิ์ เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจดังก้องห้องนอนกว้าง บทรักที่เริ่มต้นด้วยความเร่าร้อนจากฤทธิ์ยา ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ชายหนุ่มจงใจปรนเปรอให้ คลื่นสวาทลูกแล้วลูกเล่าสาดซัดโหมกระหน่ำจนทั้งคู่ต่างขึ้นสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง หญิงสาวก็สลบไสล อยู่ใต้ร่างนายหัวหนุ่ม เธอหลับเป็นตายจนเวลาเช้าก็ยังคงไม่ตื่น แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ธนสิทธิ์ลืมตาตื่นขึ้น เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง  เปิดผ้าห่มดูผลงานของตัวเองก็ยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นคราบเลือดเปรอะตามซอกขาและที่นอน เธอยังเวอร์จิ้น และเขาก็เป็นผู้โชคดี

ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนของคนที่กำลังหลับสนิท เขานึกอยากจะกินหล่อนอีก แต่เวลาไม่มีเพราะเขาต้องรีบกลับใต้  จึงได้วางเงินไว้ให้เธอปึกหนึ่ง พร้อมกับนามบัตร เขาหวังลึกๆ ว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นมาเห็นนามบัตรนี้ เธอจะติดต่อกลับมาหาเขา

นายหัวหนุ่มรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงร่างบางที่ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา และความผูกพันบางอย่างที่ถูกถักทอขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมาโดยที่ทั้งเขาและเธอต่างไม่รู้เลยว่า ค่ำคืนนี้จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล