เขาไม่รัก

บทที่ 4 เขาไม่รัก

ฟองคลื่นหอบหิ้วถุงพะรุงพะรังลงจากวินมอเตอร์ไซก์ขึ้นห้องอย่างทุลักทุเล ค่ำนี้กะจะทำอาหารง่ายๆ รับประทานคนเดียว เธอเดาว่าเขาเอารถไปเช่าจอดอยู่สนามบินแล้วบินไฟลต์สุดท้ายไปกรุงเทพฯ น่านนทีเปิดออฟฟิศไว้รับงานที่นั่น ใจอยากให้เป็นเรื่องนี้มากกว่าแต่รู้ทั้งรู้เขาไปตามหาหัวใจตัวเอง

มือเล็กเร่งใช้ส้อมตีไข่สกัดน้ำตา สะกดความรู้สึกสงสารตัวเอง เพิ่งแต่งงานได้ 48 ชั่วโมง สามีทางนิตินัยและพฤตินัยก็ตีจากไปหาหญิงคนรักเสียแล้ว ผิดที่เธอมายืนขวางทางรักทั้งคู่ จากความประทับใจสู่แอบรักข้างเดียวจนได้ครอบครองในที่สุด มีทั้งหวานและขมปนกัน เธอยกจานข้าวผัดไข่มาที่โต๊ะ หยิบรีโมตกดเปิดทีวีไม่ให้ห้องวังเวงว้าเหว่เกินไป ก่อนตักข้าวเข้าปากกลบความขมฝาดของชีวิตคู่

ทว่าโชคชะตาที่จับพลัดจับผลูได้เป็นเมียหน้าชื่นอกตรมเขากลับไม่ให้เธอพัก

“แจ้นมาหากันด้วยความคิด...” เสียงผู้เล่าข่าวบันเทิงสาวประเภทสองพลอยให้ฟองคลื่นชะงัก เงยหน้าดูทีวี

“หนุ่มไฮโซรูปหล่อเท้าแตะสนามบินปุ๊บ...” ประโยคที่เหลือไม่เข้าหัวเธอแล้ว นัยน์ตาคู่หวานเบิกโพลงมองภาพแอบถ่ายจากระยะไกล อรอลินไปรับน่านนทีที่สนามบินแล้วเดินโอบเอวกันไปยังลานจอดรถ

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หล่นพร่างพรูเป็นสาย ประจวบเหมาะกับเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี สลิลาแม่สามีโทร.มา หญิงสาวกระแอมปรับเสียงให้ปกติจึงกดรับ

“ค่ะ”

“น้ำไปกรุงเทพฯ เหรอ” ปลายสายไม่พอใจ

“ค่ะ”

“ปล่อยไปได้ยังไง!”

“คะ คลื่น...” เธออ้ำอึ้งตกใจที่โดนตำหนิรุนแรง

“ตอนนี้คลื่นอยู่ไหน”

“คอนโดพี่น้ำค่ะ”

“ทำไมถึงปล่อยน้ำไปได้”

“พี่น้ำเข้าออฟฟิศที่กรุงเทพฯ ค่ะ” ปดเสียงค่อย

“เราเป็นเมีย กะอีแค่อ้อนผัวให้อยู่ด้วยจะไปยากอะไร ไม่เห็นเหรอว่าใจอ่อนปล่อยเสือเข้าป่า น้ำก็กลับไปหาแม่นั่น!”

หญิงสาวสะท้านไปทั้งตัว ยกมือสั่นเทาขึ้นปาดน้ำตา สูดลมหายใจลึกจึงเอ่ย

“บังเอิญมั้งคะ”

“อย่าให้มีครั้งที่สองนะคลื่น แม่ยอมไม่ได้” กดตัดสายอย่างหัวเสีย

ฟองคลื่นวางมือถือบนโต๊ะรีบลุกไปที่อ่างล้างจาน อาเจียนอาหารที่เพิ่งกินได้ไม่กี่คำออกมาจนหมด เสียใจแทบทรงตัวไม่อยู่ ตาพร่ามัว เดินเกาะผนังพยุงกายไปจนถึงเตียงนอน น่านนทีคงไม่ค่อยได้ใช้ห้องนี้ ข้าวของยังวางเป็นระเบียบดีอยู่ เธอค่อยๆ ทอดนอนราบ ซุกตัวใต้ผ้าห่ม กกกอดกลิ่นเจือจางและความว่างเปล่าทั้งน้ำตา

สามวันต่อมา

การปรับตัวใช้ชีวิตคู่ตามลำพังไม่ง่ายเลยสำหรับเธอ โชคดีที่คอนโดแห่งนี้มีคลาสฟิตเนสกับพิลาทีสที่พอจะลดความเซื่องซึมลงไปได้บ้าง หญิงสาวในชุดบราออกกำลังกับกางเกงขายาวรัดรูปสำรวจตัวเองในกระจกตั้งพื้นบานใหญ่ ใครๆ ต่างอิจฉาหน้าตา ผิวพรรณและทรวดทรงลูกรักพระเจ้าทั้งนั้น แต่เธอกลับไม่รู้สึกภูมิใจสักนิด น่านนทีได้ครอบครองเรือนร่างนี้ เสพสมสมใจ ใช้แล้วทิ้งเหมือนแก้วกระดาษ ต่างจากอีกคนที่เขาเทิดทูนเหลือเกิน

เสียงกุกกักนอกห้องปลุกฟองคลื่นจากภวังค์ให้รีบสาวเท้าออกมาดูตามสัญชาตญาณระแวดระวัง บุคคลภายนอกจะไม่สามารถขึ้นชั้นนี้ได้ เว้นเสียเขาจะให้คีย์การ์ดไว้กับคนในครอบครัว เกรงเป็นแม่สามีมาเอาเรื่องเธอ

ปรากฏเป็นเจ้าของห้อง

ร่างสูงปรายตามองเมียซื่อบื้อด้วยใบหน้าบึ้งตึงเป็นปกติ ถอดแจ็กเก็ตยีนส์พาดโซฟาแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำแร่มาดื่ม ก่อนเปิดฉากสาดวาจาบั่นทอนตามถนัดใส่

“เธอบอกแม่พี่เหรอ”

“เปล่าค่ะ คลื่นไม่ได้บอก” ส่ายหน้าหวือ

“อือ ไม่บอกแต่แม่ส่งคนไปจับพี่กลับมาขังไว้กับเธอ”

“พี่น้ำ...ออกข่าวดังขนาดนั้น คลื่นยังเห็น แม่พี่ก็ต้องเห็นเขาไปรับพี่ที่สนามบิน” รีบกลืนก้อนสะอื้นลงอก ไม่อยากคิดต่อว่าสามวันสองคืนที่ผ่านมาเขาไปทำอะไรบ้าง

“แต่งตัว...” เขาหรี่ตามองเธอหัวจดเท้า

“จะไปไหน”

“คลาสพิลาทีสข้างล่างค่ะ”

“ก็อยู่ดีมีสุขออก” น้ำเสียงจับผิด ก่อนหน้านี้จะเป็นจะตายเสียให้ได้

“คลื่นแค่หาอะไรทำแก้เหงา” ตอบซื่อๆ

“ผัวเพิ่งกลับบ้านยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ยังจะลงไปออกกำลัง” แค่นหัวเราะ

ฟองคลื่นหน้าเสีย ทำอะไรก็ผิด ยังไม่ทันทำก็ยังผิด

“หิว!”

“คะ คลื่นสั่งให้ค่ะ พี่น้ำอยากกินอะไรคะ”

“สั่งทำไม เธอซื้อข้าวของมาไว้เต็มตู้เย็น”

“ค่ะ” เธอรีบรับให้จบๆ เดินผ่านหน้าเขาไปเปิดตู้เย็นเลือกวัตถุดิบมาทำอาหารง่ายๆ ให้ ซึ่งก็หนีไม่พ้นข้าวผัดหมูตามเคย เสร็จแล้วก็ปอกผลไม้ใส่จานไว้

“จะไปไหน” วางจานผลไม้บนโต๊ะ หันหลังจะเดินออกจากครัวก็โดนถามเสียงเข้ม

“ลงไปข้างล่างค่ะ”

“นั่งลง อย่าเสียมารยาท”

เขาจะให้เธอร่วมโต๊ะทำไมในเมื่อหน้ายังไม่อยากมอง ฟองคลื่นหย่อนสะโพกนั่งเก้าอี้เชื่องช้า

“เธอเป็นคนเดียวที่มีคีย์การ์ดที่นี่ ถ้าแม่ขึ้นมาได้ พี่จะถือว่าเธอสมรู้ร่วมคิด”

“คลื่นจะทำอย่างนั้นไปทำไมคะ” ตัดพ้อเสียงหลง

“ไม่รู้สิ คุย job description กับแม่ไว้ว่าไงล่ะ”

“พี่น้ำสงสัยในตัวคลื่นไม่เป็นไร คลื่นไม่เคยมีเจตนาลอบแทงข้างหลังพี่ และเชื่อสุดหัวใจว่าพี่ไปทำงานที่กรุงเทพฯ...” พูดได้แค่นั้นจำต้องลุกหนี ถ้าเขาเห็นน้ำตาเธอจะโดนว่าอีก

หลังเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องนอนสักพัก ฟองคลื่นล้างหน้าล้างตาปรับสภาพจิตใจให้ปกติจึงเตรียมตัวลงไปเข้าคลาสพิลาทีสตามที่วางแผนไว้ เปิดประตูออกมาพบน่านนทีนั่งที่โซฟา มีแล็ปท็อปวางบนตัก มือหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ หน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องจอ ไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ

คนที่เขาไม่รักลงฝีเท้าแผ่วเบาออกจากห้องอย่างไร้ตัวตน พยายามประนีประนอมกับตัวเองให้ทนสภาพความเย็นชา บรรยากาศอึมครึมและความไม่แยแสของสามีให้ได้ ออกกำลังคลายเครียดเสร็จช่วงหัวค่ำ ขึ้นห้องมาก็ไม่เห็นเขาอยู่ที่เดิมแล้ว เธอปรี่ไปหยิบผ้ากันเปื้อนในครัวมาสวมแล้วเปิดตู้เย็นหาวัตถุดิบมาปรุงอาหารรอ กลัวจะโดนตำหนิอีก

เมื่อครู่เขาเปิดเบียร์ดื่มจึงทำเมนูกับแกล้ม ปีกไก่ทอดเกลือกับยำวุ้นเส้นหมูสับไว้ให้ ของตนเป็นสลัดอกไก่ง่ายๆ ความละเอียดละออช่างสังเกตเป็นสิ่งที่แม่ปลูกฝังมาแต่เล็ก เธอใส่ใจความต้องการของผู้อื่นจนบางทีลืมความต้องการของตัวเอง กลิ่นปีกไก่ทอดหอมฉุยชวนน้ำลายสอนำทางชายหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินงัวเงียออกจากห้อง

“มีไรกิน” เสียงมะนาวไม่มีน้ำเป็นปกติ

“คลื่นทำปีกไก่ทอดเกลือไว้ รอยำวุ้นเส้นหมูสับแป๊บหนึ่งนะคะ”

“อือ” ว่าแค่นั้นแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ

พอจานกับแกล้มมาเสิร์ฟก็ลงมือรับประทานอย่างหิวโหย กินไม่กี่คำก็หมดเกลี้ยง ฟองคลื่นได้แต่มองตาปริบๆ ขณะเขาลุกไปเปิดเบียร์อีกกระป๋องแล้วหายเข้าห้องนอนไป ปล่อยเธอไว้ตามลำพังพลอยให้หญิงสาวหน้าเสีย กลืนไม่ลงเสียดื้อๆ จึงลุกหยิบจานสลัดไปใส่เครื่องกำจัดเศษอาหารแล้วเอาจานเข้าเครื่องล้าง

น่านนทีนอนคว่ำหน้าไม่ไหวติงบนเตียง คาดว่าหลับแล้ว เธอสาวเท้าเข้าวอล์กอินคลอเซ็ตที่เชื่อมกับห้องน้ำ มีไอส์แลนด์ใส่ถาดเครื่องประดับชายและเนกไทเขาตั้งอยู่ตรงกลาง เสื้อผ้าของเธอถูกเก็บไว้มุมลึกสุดในตู้บานเดียว

เธอคุกเข่าเหยียดแขนหยิบชุดนอนที่พับไว้ออกมา พลันรู้สึกได้ว่ามีลมร้อนๆ เป่ารดแถวต้นคอ ฟองคลื่นสะดุ้งเฮือกจะเอี้ยวมองตามสัญชาตญาณกลับต้องสะดุ้งอีกรอบ มือใหญ่ล้วงคอสปอร์ตบราเข้ามากอบกุมเต้าอวบอย่างถือสิทธิ์ เธอลนลานปากสั่น ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

เซ็กซ์สำหรับเขาไม่ต้องเล้าโลมให้มากความ เสื้อตัวจิ๋วถูกถกมาไว้เหนืออกให้ขยำขยี้ได้ถนัดมือหน่อย เธออยู่ในท่าคุกเข่าอยู่แล้วจึงไม่ยากเลย แค่โน้มตัวไปข้างหน้า ซุกหน้าลงกับกองผ้าที่พับไว้ในตู้ ท่อนเอ็นปูดโปนที่ควักออกมาจากกางเกงก็ชำแรกสู่กายสาวโดยปราศจากสุ้มเสียงใด

สะโพกสอบห่มเข้าหาไม่ปรานีปราศรัยคล้ายต้องการระบายความอัดอั้น เสียงหอบพร่าแว่วเข้าโสตประสาทเป็นระยะ พร้อมกับความหนักหน่วงทวีความรุนแรงขึ้นตามลำดับ ก่อนเขาจะปลดปล่อยออกมาสิ้น เธอทรุดพับเพียบพิงตู้ กางเกงถูกดึงร่นลงมาใต้เข่า ต้นขาด้านในมีน้ำรักหยดย้อยไหลเปรอะ อกอิ่มเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือแดงเถือก นัยน์ตาเลื่อนลอยมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

น่านนทีเปลื้องผ้าบนตัวเธอออกให้หมดด้วยความรำคาญลูกกะตาค่อยจัดการของตัวเองต่อ ความสุขจากเพศรส ความรัก ความหลงใหลในกันและกัน เธอไม่เคยรู้จัก เขากำลังสอนให้ตอบสนองต่อความอยากเขาเท่านั้น

“ทำให้พี่หน่อย” เสียงแหบห้าวสั่ง หยิบเสื้อตนที่เพิ่งถอดมาเช็ดคราบขาวขุ่นบนท่อนเอ็นลวกๆ

“อม”

“คะ คลื่นทำไม่เป็น...” ตาเบิกโพลงตกใจ

“เหมือนกินไอติมนั่นแหละ”

เมียทางพฤตินัยลุกลี้ลุกลน กระอักกระอ่วนกับคำขอเขาเหลือเกิน เขายืดตัวยืนบนเข่า กดศีรษะเธอเข้าหา

“เป็นกะหรี่ให้ผัว ไม่เคยได้ยินเหรอคลื่น” แล้วส่งรสชาติเข้มข้นเข้าปากเธอ