جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทนำ“ให้เวลาความสัมพันธ์นี้อีกหนึ่งปีครับ”“หมายความว่า จะแต่งปีหน้า?” พิธีกรฝีปากกล้าถามต่อด้วยความอยากรู้“ก็...” ทั้งคู่หันสบตากันเลิ่กลั่กระคนเขินอายพลันเสียงกรีดร้องรับไม่ได้ดังลั่นพร้อมรีโมตปลิวจากมือไปกระทบทีวีจอยักษ์แตกร้าว สลิลาทิ้งตัวลงโซฟานุ่มอย่างหมดแรง พะงาบโหยหวนครวญคราง ทำใจไม่ได้ โดยมีปันรักเป็นลูกคู่“พาไปเล่นบนห้องนอน” น่านฟ้าบอกพี่เลี้ยงหลานให้อุ้มลูกปันรักที่จ้องคุณยายกับแม่ตาแป๋วอย่างไม่เข้าใจออกไปก่อน“ไหนน้ำบอกแม่ว่าจะไปหาพี่โอบที่กรุงเทพฯ”โอบนทีลูกชายคนโตเจริญรอยเป็นหมอตามพ่อ กำลังเรียนเฉพาะทางในเมืองหลวง สองหนุ่มมักไปมาหาสู่กันประจำ ไม่นึกเลยน่านนทีจะโกหกแม่แอบไปหาแม่ดารานั่น มิหนำซ้ำยังควงกันไปออกรายการซุบซิบใต้เตียงดาราหน้าชื่นตาบาน ถ้าปันรักไม่อุ้มลูกมาหาแล้วบอกให้เปิดทีวีดูก็ไม่มีทางรู้เลย“ข่าวออกจะครึกโครมขนาดนั้นค่ะแม่”“น้ำเสียสติไปแล้วหรือไง! หรือยัยนั่นทำของใส่ อายุห่างกันเป็นรอบ จะแต่งปีหน้าแล้วให้เมียมีลูกตอนอายุสี่สิบเหรอ!”“รักบอกแล้ว...” เธอน่ะดมกลิ่นได้ตั้งแต่แรกๆ ที่น้องชายกับนางเอกดังระดับประเทศเริ่มคบกันเมื่อสองปีก่อนน่านนทีเป็นลูกคนสุดท

บทที่ 2 กระดุมเม็ดแรกฉิบหาย!เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไม่ได้เมา ฟองคลื่นมากกว่าที่เมารสจูบเขา โบราณว่าน้ำตาลใกล้มด พอได้ใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัว กำแพงสูงตระหง่านกลับพังทลายลงง่ายๆ กลายเป็นเขาที่มัวเมากลิ่นสดใหม่ โนมเนื้อสล้างผุดผาด ผิวนวลเนียนนุ่มเย็น ขบเม้มสัมผัสจุดไหนก็ให้ความรู้สึกเหมือนลิ้มรสน้ำค้างกลางหาวเดิมทีคิดจะขู่ให้กลัวจนเตลิดไปฟ้องแม่ ขอไม่ร่วมหอกับเจ้าบ่าวไม่ทะนุถนอมเธอสักนิด แต่เธอแน่วแน่กว่าที่เขาประเมิน สั่นสู้จนประกายไฟประทุจากความว่างเปล่า ลุกลามเป็นกองเพลิงขนาดย่อม จบเห่แล้ว น่านนทีทึ้งผมตำหนิตัวเอง ถ้าไม่คิดจะสวมเสื้อตัวที่ไม่ชอบก็อย่าลองแต่แรก เขาเสือกลองแล้วติดกระดุมเม็ดแรกผิดอีกหันมองคนตัวเล็กที่คุดคู้หลับสนิทใต้ผ้าห่มด้วยความอ่อนเพลียพลางพรูลมละเหี่ยใจ ร่องรอยที่เขาตีตราไว้ปรากฏเด่นชัด ฟองคลื่นยังผุดผ่องทุกตารางนิ้ว ความหวานล้ำนั้นยังติดบนปลายลิ้น จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก ให้โอกาสถอยแล้ว เธอสามารถเดินออกจากห้องนี้โดยไม่บุบสลาย ดื้อดึงอยากทำหน้าที่เมียเองร่างสูงตลบผ้าห่มลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ หวังให้สายน้ำเย็นฉ่ำลบล้างความวุ่นวายสับสนที่เผชิญมาตลอดยี่สิบส

บทที่ 4 เขาไม่รักฟองคลื่นหอบหิ้วถุงพะรุงพะรังลงจากวินมอเตอร์ไซก์ขึ้นห้องอย่างทุลักทุเล ค่ำนี้กะจะทำอาหารง่ายๆ รับประทานคนเดียว เธอเดาว่าเขาเอารถไปเช่าจอดอยู่สนามบินแล้วบินไฟลต์สุดท้ายไปกรุงเทพฯ น่านนทีเปิดออฟฟิศไว้รับงานที่นั่น ใจอยากให้เป็นเรื่องนี้มากกว่าแต่รู้ทั้งรู้เขาไปตามหาหัวใจตัวเองมือเล็กเร่งใช้ส้อมตีไข่สกัดน้ำตา สะกดความรู้สึกสงสารตัวเอง เพิ่งแต่งงานได้ 48 ชั่วโมง สามีทางนิตินัยและพฤตินัยก็ตีจากไปหาหญิงคนรักเสียแล้ว ผิดที่เธอมายืนขวางทางรักทั้งคู่ จากความประทับใจสู่แอบรักข้างเดียวจนได้ครอบครองในที่สุด มีทั้งหวานและขมปนกัน เธอยกจานข้าวผัดไข่มาที่โต๊ะ หยิบรีโมตกดเปิดทีวีไม่ให้ห้องวังเวงว้าเหว่เกินไป ก่อนตักข้าวเข้าปากกลบความขมฝาดของชีวิตคู่ทว่าโชคชะตาที่จับพลัดจับผลูได้เป็นเมียหน้าชื่นอกตรมเขากลับไม่ให้เธอพัก“แจ้นมาหากันด้วยความคิด...” เสียงผู้เล่าข่าวบันเทิงสาวประเภทสองพลอยให้ฟองคลื่นชะงัก เงยหน้าดูทีวี“หนุ่มไฮโซรูปหล่อเท้าแตะสนามบินปุ๊บ...” ประโยคที่เหลือไม่เข้าหัวเธอแล้ว นัยน์ตาคู่หวานเบิกโพลงมองภาพแอบถ่ายจากระยะไกล อรอลินไปรับน่านนทีที่สนามบินแล้วเดินโอบเอวกันไปยังลาน

บทที่ 6 ขมขื่นฟองคลื่นนอนโรงพยาบาลสองคืนก็ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ อาการโดยรวมทุเลาลงแล้ว แต่ยังอ่อนเพลีย เสียงแหบแห้ง ระหว่างพักรักษาตัวที่นี่ เธอได้พักผ่อนไม่เต็มที่นักเพราะโดนข่าวสามีกับคนรักรบกวนตลอด นักข่าวหมั่นไส้เขาเป็นทุนเดิม พอตามกลิ่นเจอว่าน่านนทีแต่งงานแล้วก็พร้อมใจกันขุดประวัติเจ้าสาว ชวนสังคมตั้งคำถามความสัมพันธ์สามเส้านี้รูปตอนจดทะเบียนสมรสกับประวัติส่วนตัวเธอว่อนเน็ตภายในระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมง เป็นผลมาจากการปิดโทรศัพท์ใส่แม่สามี สลิลาเดินเกมสู้กลับ จงใจปล่อยรูปงานแต่งตอกหน้าอรอลินรวมถึงยืนยันสถานะสมรสของลูกชาย ไม่ต้องลือกันผิดๆ อีกต่อไปหญิงสาวใบหน้าซีดเผือด หอบร่างโรยแรงลงจากแท็กซี่ขึ้นคอนโดด้วยความรู้สึกปั่นป่วนมวนท้อง เธอหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจมาทั้งชีวิตด้วยกลัวกระทบถึงพ่อ แต่ในเมื่อเป็นไปแล้วจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย มือบางล้วงคีย์การ์ดมาวางทาบแถบแม่เหล็กพลันเสียงทุ่มเถียงเล็ดลอดออกมาต้อนรับ

บทที่ 8 คนที่ถูกทิ้งเขาขับรถมาส่งทันช่วงเริ่มงานที่แขกทยอยกันมา หญิงสาวแต่งหน้าทำผมเอาเองตามมีตามเกิดในรถ นั่งหน้างอตลอดทางเพราะเขาไม่ยอมพาไปแต่งหน้าดีๆ เอาแต่ค่อนแคะว่าทำยังไงก็ไม่สวย นอกจากชุดเกาะอกที่จำเป็นต้องซื้อมาใส่ออกงานไปก่อนยังมีผ้าคลุมไหล่สีเข้ากันที่เขาหยิบมาตอนไหนไม่รู้ บังคับให้เธอใส่ไว้ด้วย“เดี๋ยว” เสียงเข้มเอ่ยขณะคนหน้างอกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ จะทวงคำขอบคุณหรือไง“คะ”“หน้าเธอแดงเป็นตูดลิงเลย มานี่สิ”“ไม่ แดงตรงไหน” มั่นใจว่าน้ำหนักมือลงบลัชออนไม่ได้หนักไปน่านนทีใช้สองมือลูบเครื่องสำอางบนแก้มเธอออกโดยไม่ปรานีปราศรัย หรือคิดว่าที่แต่งมาจะเละหมด“พี่น้ำ!”“ค่อยดูได้” พยักหน้าพอใจ“นั่นไง รถแม่กับพี่รักมาละ งานเลิกกี่โมง เดี๋ยวพี่มารับ”“ไม่เป็นไรค่ะ คลื่นกลับกับพี่รักก็ได้” เขาไม่อินังขังขอบว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรด้วยซ้ำ“จะทำตัวเป็นภาระพี่รักทำไม พี่มารับเอง” ปลดเข็มขัดนิรภัย ยืดตัวมาจัดผ้าคลุมไหล่เธอให้มิดชิด“ทำหน้าดีๆ หน่อย”“พี่น้ำคาดหวังอะไร เพิ่งทำเครื่องสำอางคลื่นเละนะ คลื่นต้องไปแต่งใหม่...” บ่นด้วยความน้อยใจ“จะแต่งไปฟ้อนงิ้วเหรอ” ทำท่ากระบึงกระบอนยิ่งน่าแกล