Chapter: สตรีมมิ่งฮันนีมูน2ภีมใช้เวลาไม่นานก็ทำตามสัญญาจริงๆ ร่างเปลือยเปล่าสองร่างบนพื้นพรมหน้าโซฟาในห้องรับแขกกำลังจดๆ จ้องๆ กันด้วยความประหม่า สภาพหญิงสาวเพิ่งโดนฟัด ริมฝีปากบวมเจ่อ ผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งพับเพียบหายใจหอบสะท้านจนอกอวบกระเพื่อมน้อยๆ เธอตัวแข็งไม่กล้าขยับไปไหนเขาเป็นคนชวนเธอมานั่งดูซีรีส์ซอมบี้ที่กำลังโด่งดังทางเน็ตฟลิกซ์แท้ๆ ทำไมจบแบบเสื้อผ้าปลิวว่อนอีกแล้ว คราแรกพี่ภีมดึงเธอมากอดพร้อมบอกว่าเธอจะกลัวตอนซอมบี้วิ่งไล่กัดกินคนเป็นทั่วเมือง คนขวัญอ่อนที่เห็นเลือดเป็นต้องหน้าซีดอย่างเธอตกหลุมพรางง่ายๆ ที่ไหนได้เป็นเขาต่างหากที่จับเธอกินทั้งตัว ไม่รู้ว่าผ้าหลุดเมื่อไร รู้ตัวอีกทีเธอกับเขาก็ล่อนจ้อนแล้ว“บัวขา ขยับมาใกล้ๆ พี่สิคะ” ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั่งเหยียดขาบนพื้นพรม หลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ มือยื่นมาหาเหยื่อตัวน้อย หลอกล่อให้เธอขยับมาหา“มาสิคะ คนดี” เสียงพร่าเร่งเร้า ไฟปรารถนาที่ลามเลียทั่วทุกอณูตอบรับเขาโดยง่าย“มานั่งคร่อมพี่ค่ะ”เธอทิ้งสะโพกลงบนหน้าขาเขา มือนุ่มนิ่มยึดไหล่แกร่งไว้ หลุบตามองมองเห็นริมฝีปากหยักหยอกล้อทรวงสล้าง พานให้กระแสความเสียวซ่านแล่นสู่ใจกลางสาว เรียกเสียงครวญค
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: สตรีมมิ่งฮันนีมูนบทที่ 2 สตรีมมิ่งฮันนีมูนกว่าทั้งสองจะขนของนลินมาถึงคอนโดฯ ย่านใจกลางเมืองของภีมก็เป็นเวลาย่ำค่ำ หญิงสาวเหนื่อยล้าตาแทบปิดจึงไม่ทันได้สำรวจ ‘บ้านใหม่ของเรา’ ภีมประคองเธอมานั่งพักที่โซฟาตัวใหญ่ อาการเมื่อยขบตามตัวเริ่มประท้วงจนอยากขว้างค้อนใส่ตัวการ“น้องบัวนั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่เอาน้ำมาให้” ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเป็นสาเหตุทำให้เรี่ยวแรงเธอหดหาย จึงกระวีกระวาดหาน้ำเย็นๆ มาเสิร์ฟภรรยา“วันนี้พักก่อนนะคะ เหนื่อยมากแล้ว พรุ่งนี้พี่จะให้แม่บ้านมาช่วยเก็บของ” ว่าพลางช้อนร่างบางมานั่งบนตัก“หิวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่าคะ” คนตัวเล็กพยักหน้าตอบ“กินอะไรเบาๆ อย่างโจ๊กหรือข้าวต้มไหมคะ จะได้ไม่อึดอัด” มือหนาจัดแจงกดสั่งอาหารทางแอปพลิเคชันอย่างรวดเร็ว“ไปอาบน้ำกันก่อนนะคะ จะได้สบายตัว” คนที่เคยโดนเขาจับอาบน้ำมาแล้วรีบส่ายหน้าหวือ“ไปอาบค่ะ” แววตาแพรวพราวต่อรองอย่างไม่ลดละ“อาบจริงๆ นะคะ” เสียงอู้อี้ตอบกลับมา สามีขี้แกล้งสุดจะกลั้นขำ ระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูเมีย“ครั้งนี้จะละเว้นเพราะเห็นว่าเหนื่อยหรอกนะ” ใบหน้าคมก้มลงไปฟัดจูบอย่างมันเขี้ยวสามีภรรยาหมาดๆ นั่งรับประทานอาหารเงียบๆ มื้อค่ำ
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: ห้องหอรอรักบทที่ 1 ห้องหอรอรักงานแต่งระดับยักษ์ที่ผู้คนในสังคมและโลกโซเชียลต่างให้ความสนใจเพิ่งผ่านพ้นไป ภาพคู่บ่าวสาวนั่งพับเพียบพนมมือรับพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายดูเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ยังความปลาบปลื้มแก่ผู้รอส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ“พ่อขอฝากน้องด้วย หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน ขอให้ชีวิตคู่ของลูกทั้งสองประสบแต่สิ่งดีงาม ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะลูกนะ” บิดาของนลินน้ำตาคลอเมื่อลูกรักกำลังจะจากอก โผบินสู่อ้อมกอดของสามี“ภีมเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่มาตลอด พ่อเชื่อใจและไว้ใจว่าภีมจะดูแลน้องได้ดี สร้างครอบครัวที่อบอุ่น เป็นเสาหลักให้ครอบครัวได้พึ่งพิง” บิดาเขากล่าวด้วยความภูมิใจหลังลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝาเวลา 22.09 นาฬิกา เหลือเพียงบ่าวสาวในห้องหอ นลินในชุดเจ้าสาวสีงาช้างงดงามราวภาพวาดยังคงนั่งนิ่ง ก้มหน้างุด รู้สึกประดักประเดิด มือบางบีบแล้วคลายสลับกันไม่ช่วยลดความปั่นป่วนมวนท้อง เธอเข้าหอกับเขาแล้ว ต่อไปก็ต้อง...ร่วมหอ“น้องบัวอยากอาบน้ำให้สบายตัวก่อนไหมคะ”เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู จิตใจฟุ้งซ่านไปไกลจนไม่ทันสังเกตร่างหนาที่มานั่งซ้อนหลัง ลมหายใจร้อนลวกรดต้นคอทำเธอขนลุกเกรียวสะดุ้งน้อยๆ“ค่ะ อาบค่ะ”
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: บทนำภีม ไวยวัจน์ จ้องมองหญิงสาวรูปร่างบอบบางตรงหน้า เธอสวยเสียจนเขาเกือบลืมหายใจ ปากนิด จมูกหน่อย จิ้มลิ้มพริ้มเพรา นัยน์ตาดำขลับดูหวาดหวั่นคล้ายกระต่ายน้อยติดบ่วงแร้วนายพราน กอปรกับผิวขาวละมุนราวเปล่งแสงได้ยิ่งขับเน้นให้งามผุดผ่องไปทั้งตัว‘หวาน’ คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของชายหนุ่ม แต่นั่นยังไม่รบกวนระบบประมวลผลอันเฉียบคมของเขาเท่ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้สักชนิดที่ฟุ้งกำจายออกมาจากร่างบาง ใช่ เขาเคยพบเธอมาแล้ว แต่มันนานจนรางเลือน อาจเป็นสักครั้งที่เขากับแม่ไปกินข้าวกับแม่ของเธอ หรือเขาไปหาพี่ชายเธอที่บ้าน ทรวดทรงองค์เอวราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบและกลิ่นหอมนวลกำลังท้าทายสัญชาตญาณนักล่าของภีมอย่างหนักพานให้ปากคอแห้งผากชายหนุ่มพยายามรวบรวมสติที่ตื่นเพริด มือแกร่งเสหยิบน้ำขึ้นมาจิบ ลอบสำรวจหญิงสาวที่ยังคงสำรวมกิริยา ก้มหน้าก้มตาสนใจอาหารในจานมากกว่าเขา‘ใจคอจะไม่สบตาว่าที่สามีหน่อยเหรอครับ คุณผู้หญิง’ ภีมนึกในใจด้วยความเอ็นดู เขาคงต้องรับบทผู้ทลายความกระอักกระอ่วนใจนี้สินะ ไม่เกินความสามารถนักแก้ปัญหามือฉมังหรอกหากว่ากันตามตรง ชายหนุ่มรู้จัก ‘ว่าที่เจ้าสาว’ ของตนน้อยมาก เนื่องจากพิธีแต่งงา
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: ฟองนทีบทที่ 28 ฟองนที“ทารกมีทักษะลอยตัวตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ การว่ายน้ำจะช่วยเสริมพัฒนาการ อย่างไรก็ตาม สระว่ายน้ำควรมีปริมาณคลอรีนเหมาะสม เด็กอายุ 3-6 เดือนสามารถว่ายได้ 15-20 นาที...” น่านนทีกวาดตาอ่านข้อมูลที่แช็ตจีพีทีนำเสนอไวๆ หลังเมียขอนุญาตพาลูกสาวไปเล่นน้ำที่สระด้านล่าง“สระคอนโดเราเหมาะสำหรับผู้ใหญ่ คลอรีนจะกัดผิวลูกเอา” รับสาวน้อยตัวปุ้มปุ้ยในชุดว่ายน้ำจากเมียมาอุ้มเองฟองคลื่นทำหน้าผิดหวัง ในยูทูบบอกว่าพาลูกว่ายน้ำช่วยพัฒนามัดกล้ามเนื้อรวมถึงอารมณ์จึงอยากพาลูกไปว่ายบ้าง เธอเองก็สวมชุดว่ายน้ำวันพีซ เตรียมอุปกรณ์เรียบร้อย แต่โดนสามีเบรกหัวทิ่ม“ฝึกในอ่างอาบน้ำเราก่อนไหมล่ะ แต่งกันซะเต็มยศขนาดนี้”“น้องฟองเล่นน้ำในอ่างทุกวันอยู่แล้ว ไม่ตื่นเต้น”“เอาน่า ไว้โตกว่านี้พ่อลงสระนะคะ”คนที่อยากลงสระมากกว่าลูกได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างตาละห้อย เดินคอตกตามเข้าห้องน้ำ ตัแต่คลอดลูกก็ไม่มีเวลาผ่อนคลายเลย ถ้าได้ตีขาเล่นน้ำสักหน่อยคงดี ชุดว่ายน้ำที่แอบเอฟมาเป็นหมันซะละ“ห่วงยางลูกล่ะคลื่น” เขาถามหาห่วงสวมคอ“อยู่นี่ค่ะ”ชายหนุ่มคุกเข่าข้างอ่าง สวมห่วงคอทารกเสร็จจึงค่อยๆ ปล่อยลงน้ำโดยยังช้อนใต้รัก
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: คำสัญญาบทที่ 27 คำสัญญาตลอดเกือบสัปดาห์ที่กักตัวตามลำพังทำให้เขามีเวลาไตร่ตรองตกผลึกหลายอย่าง ใจไพล่นึกไปถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมา วันแรกที่อรอลินเดินเข้ามาที่บริษัท วันแต่งงานของเขากับฟองคลื่น และวันนั้น...วันที่เธอป่วย เขากลับทิ้งเธอไปหาอีกคน ในวันที่เขาล้มป่วยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เหมือนกัน เธอไม่ได้หายไปไหน หันมองทีไรก็อยู่ข้างกายเสมอน่านนทีไม่เพียงรู้สึกผิดกว่าเดิมแม้เคยขอโทษไปแล้วก็ตาม แต่ยังรักภรรยาที่ไม่คิดรักมากขึ้นหลายเท่า เป็นความรักที่เรียบง่าย สงบ มั่นคง สบายใจโดยไม่ต้องใช้คำพูดใด ทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว โลกของเขาพลันสดใสสว่างไสว อุ่นใจราวมีสายธารแห่งความอบอุ่นปราดเข้ามาห้อมล้อม“อาหารมาแล้วค่ะ” หญิงสาวยกถาดเข้ามาให้เช่นเคย เพราะเขาขอกักตัวต่ออีกสักวันสองวันให้แน่ใจว่าจะไม่แพร่เชื้อให้ลูก“น้องฟองทำอะไรอยู่” หยิบรีโมตปิดเสียงทีวีที่ดูอยู่แล้วลุกจากเตียงมานั่งกินดีๆ“อยู่กับพี่เลี้ยงค่ะ กินนมไปแล้ว”“คิดถึงลูกจะแย่” ดึงตะเกียบออกจากกัน พร้อมลงมือรับประทานเบนโตะเซ็ตที่ให้เมียสั่งจากร้านอาหารญี่ปุ่น ไม่อยากให้เธอเหนื่อยทำอาหารเพิ่ม“น้องฟองก็คิดถึงคุณพ่อค่ะ” ช่วยจัดวางอาหารบนโต๊ะชั่วคร
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: พ่อแม่มือใหม่ หัวใจว้าวุ่นบทที่ 26 พ่อแม่มือใหม่ หัวใจว้าวุ่นเด็กหญิงฟองสมุทรลืมตาดูโลกในวันที่บ้านรีโนเวตใหม่ของเราพร้อมเข้าอยู่ รวมถึงเป็นวันเดียวกับที่บริษัทรับสร้างบ้านของเขาที่หุ้นกับญาณวิทย์และชวกรประมูลงานใหญ่ได้ นั่นคือสร้างศูนย์ราชการแห่งใหม่ของจังหวัด ทำให้น่านนทียุ่งกว่าเดิม ต้องเดินทางบ่อย แต่ตั้งปณิธานจะกลับมานอนกับลูกเมียทุกคืนช่วงสามเดือนแรกนับว่าสาหัสพอควร เพราะทารกกินนอนไม่เป็นเวลา ขนาดแม่ยายส่งพี่เลี้ยงมาช่วยถึงสองคน ยังไม่พ้นผู้เป็นแม่รับบทหนักสุด ฟองคลื่นไม่เคยบ่น พยายามทำหน้าที่โดยไม่ขาดตกบกพร่อง การเป็นแม่ลูกอ่อนกลืนกินความสดใสเธอทีละนิด เวลาส่วนตัวไม่ต้องพูดถึง กระทั่งเวลาเข้าห้องน้ำยังไม่มีเขานับถือความอดทนเธอ แม้ความปรารถนาฉันสามีภรรยาไม่ได้รับการเติมเต็มเท่าใด พอกลับบ้านมาเห็นใบหน้าซีดเซียวอ่อนล้าของเมียก็ไม่กล้าสะกิด มีอยู่คืนหนึ่งเขากลับดึก นึกว่าหลับกันหมดแล้วกลับพบเธอนั่งปั๊มนมไปด้วยร้องไห้ไปด้วย“คลื่น!” ปรี่มาหาด้วยความตกใจ“เป็นไร ไม่สบายตรงไหน” คนเพิ่งลงเครื่องหมาดๆ ขยับริมฝีปากแห้งผากถามหน้าตื่นหญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ“เปล่าค่ะ...” ตอบเสียงเบา“พี่น้ำกลับมาเหนื่อยๆ คลื่นไปหยิ
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: ฟองสมุทรบทที่ 25 ฟองสมุทร‘ครับ’ กลายเป็นคำพูดติดปากเขาไปเสียแล้ว เมียชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นควายก็ครับตอบรับอย่างเดียว น่านนทีรับบัญชารีโนเวตบ้านใหม่เตรียมต้อนรับสมาชิกตัวน้อยไม่พอ ด้วยความกลัวเมียไม่ยอมกลับบ้าน กอปรกับอยากไถ่โทษที่ทำเธอเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงออกแถลงการณ์ในนามบริษัทตกแต่งภายในของตน สยบข่าวกลับไปคืนดีกับอรอลินที่กำลังสะพัดหนักหลักใหญ่ใจความไม่กี่บรรทัดแฝงถ้อยคำหนักแน่น อรอลินเป็นเพียงลูกค้าของบริษัท ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนี้ หากบิดเบือนหรือนำเสนอข้อความอันเป็นเท็จให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียง จะดำเนินการตามกฎหมายอย่างถึงที่สุด ส่งผลให้สื่อต่างๆ รีบทำข่าวนี้เป็นยันต์ป้องกันตัวว่าได้นำเสนอทั้งสองมุมแล้วแต่สิ่งที่ทำชาวเน็ตแตกแตนอีกรอบไม่ใช่การประกาศเลิกรากับดาราดัง เช้าวันต่อมา ว่าที่คุณพ่อลงรูปอัลตร้าซาวด์พร้อมเช็กอินโรงพยาบาลของครอบครัวในไอจี ด้วยแคปชั่นที่มีเพียงอิโมจิหัวใจหนึ่งดวง เขากับภรรยากำลังจะมีลูกนั่นเอง“ใจพี่เต้นตุบๆ เลยคลื่น” มือสั่นเทาถือรูปอัลตร้าซาวด์ ยิ้มกว้างให้ฟองคลื่นขณะรอรับยาบำรุงในห้อง VVIP“ลูกสาวแหละ” เธออมยิ้มลูบท้อง“มิน่าละ แม่ส๊วยสวย สมใจพี่” เมียดูอ
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: น้ำนิ่งไหลลึกบทที่ 24 น้ำนิ่งไหลลึกเธอจำไม่ได้ว่าเคยร้องไห้หนักขนาดไหมโพรงอกเจ็บร้าวไปหมด เจ็บเสียจนอยากควักหัวใจทิ้งจะได้ไม่เจ็บอีก ฟองคลื่นโดนข่าวคาวของสามีกับอดีตคนรักกระหน่ำแต่เช้าโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อวานเธอโมโหที่เขาแย่งไก่ย่าง พอได้สติยังตกใจตัวเองที่ฟาดงวงฟาดงาอย่างไร้เหตุผล แม่ว่าเป็นปกติของคนท้องที่อยากกินอะไรต้องได้กิน จึงตั้งใจว่าจะรอปรับความเข้าใจกับเขาดีๆใจที่มีแต่รักมอบให้พร้อมจะเข้าใจทุกการกระทำโดยไม่มีข้อแม้อยู่แล้วทว่าเธอคงคิดน้อยไป น่านนทีไม่ชอบถูกท้าทายอีโก้ รูปในข่าวที่ปรากฏออกมาบอกเล่าชัดเจน เขากลับไปคืนดีกับอรอลิน ทั้งสามพากันไปกินข้าวที่โรงแรมหรู ก่อนเช็กอินเข้าพัก ฟองคลื่นปล่อยโฮอีกรอบราวใจโดนกรีดเป็นริ้ว จนอาการคลื่นเหียนที่มีเฉพาะช่วงตื่นนอนตีตื้นขึ้นมาอีก เธอไม่เหลือแรงตะเกียกตะกายเข้าห้องน้ำจึงใช้มือยันผนัง ทรุดตัวนั่งลงพื้นช้าๆ ป้องกันการล้มกระแทกแรงๆ แล้วอาเจียนเอาอาหารมื้อเช้าออกหมดเกลี้ยงภาพเช็กอินโรงแรมพร้อมกันไม่บาดใจเท่าเขาป้อนข้าวป้อนน้ำลูกสาวคนอื่น“คุณคลื่น!” พี่เลี้ยงเปิดประตูห้องนอนเข้ามาเจอสภาพเละเทะพอดี พักนี้เริ่มแพ้ท้องแล้ว คุณฟ้ารดาสั่งให้ดูแลคุณห
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: ล้ำเส้นบทที่ 23 ล้ำเส้นมื้อที่น่าอึดอัดที่สุดชายหนุ่มพาสองแม่ลูกมารับประทานอาหารค่ำที่ร้านพาสต้าชื่อดังโดยเชฟชาวอิตาเลียน อรอลินเน้นดื่มไวน์ขณะที่ลูกสาวแสดงอาการคิดถึงเขาอย่างน่าประหลาด ออดอ้อนฉอเลาะขอให้ป้อนทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู สำหรับเขากลับเป็นฉากน่าเศร้ามากกว่า ราวทั้งสองรู้ว่ามื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของเรา“อาน้ำ อ้าม” เด็กหญิงขอให้ป้อนอีกคำริมฝีปากผู้เป็นแม่เคลือบรอยยิ้มดารา ทว่านัยน์ตาหม่นหมอง สะท้อนใจในโชคชะตาที่พลิกผัน เธอยอมทิ้งช่วงรุ่งโรจน์ไปมีลูกสร้างครอบครัวกับคนที่คิดว่าดี ก่อนจะเผยธาตุแท้ตอบแทนความเสียสละเธอด้วยความรุนแรง การหย่าขาดจากเขาเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ววันหนึ่ง วันที่เธอเป็นแม่คนไม่ใช่สาวน้อยเฝ้าฝันถึงรักโรแมนติก น่านนทีก็ก้าวเข้ามา ทำให้เห็นว่าชีวิตยังดีได้อีกเยอะ เขาเป็นพลังงานสดใหม่ เป็นลมปราณให้เลือดลมสูบฉีดแรง เป็นความปรารถนาและแรงบันดาลใจที่เธอได้แต่เสียดาย เราน่าจะเจอกันเร็วกว่านี้เขาพยายามทำทุกวิถีทางพิสูจน์ว่าช่องว่างระหว่างวัยไม่ใช่ปัญหา ตลอดสองปีที่ผ่านมาเรามีความสุขกันมาก มากเสียจนเธอเองก็อยากรู้ ปัญหาที่ไม่เคยเป็นปัญหาได้กลายเป็นปัญหาไปแล้วหรือย
Last Updated: 2026-01-07
Chapter: วันนี้(4)‘My favorite song (เพลงที่ชอบ)’หญิงสาวน้ำตาร่วงเผาะขณะนั่งทำการบ้านเรียงความในหัวข้อเพลงภาษาอังกฤษที่ชอบ ความเศร้าหมองตรอมตรมที่ข่มไว้ ย่ำค่ำทีไรเป็นต้องออกมาทักทายทุกที เธอใช้พลังใจมหาศาลในการดำเนินชีวิตโดยไม่มีเขา สองเดือนที่ผ่านมาไม่มีคืนไหนหมอนหนุนไม่เปียกน้ำตา‘เพลงที่ชอบเหรอ’ ไม่มีหรอก เขาเปิดอะไรให้ฟังก็ฟังด้วย วงโปรดของเขาชื่อ cigarettes after sex หนีไม่พ้นบุหรี่กับกิจกรรมที่ชอบทำร่วมกับเธอตามเคย สลิลขำขื่น วันหยุดเขาชอบนอนเอกเขนกบนโซฟาขนาดใหญ่กลางห้องนั่งเล่น อ่านหนังสือบ้าง นอนคลอเคลียเธอเฉยๆ หรือไม่เฉยบ้างโดยเปิดเพลงวงนี้คลอไปด้วย“เพราะไหม” ปรวีร์กระซิบถามข้างหู ยังไม่ยอมผละไปไหนหลังเพลงรักรอบแรกจบลง จมูกโด่งซุกไซ้กลุ่มผมนุ่มอย่างสบายอารมณ์“ลิลฟังไม่ออกหรอกค่ะ” ขดตัวนอนตะแคงหันหลังให้ในอ้อมกอดเขาบนโซฟา“ดนตรีเป็นภาษาสากล ไม่ต้องแปลก็เข้าใจ”“อะ อื้อ...” จู่ๆ เขาก็แทรกกายเข้ามาทั้งที่เพิ่งได้พักไม่ถึงสิบนาที(your lips, my lips)บรรเลงเชื่องช้าตามจังหวะเพลง พรมจูบแผ่นหลังบางแผ่วเบาราวขนนกแตะแต้ม(apocalypse)มือหนาบีบเคล้นอกอวบ โหมกระพือไฟสวาท(You’ve been locked in here
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: วันนี้(3)ประตูห้องปิดลงเสมือนหัวใจที่ปิดตาย เธอหันหลังเดินจากมา ไม่คิดหวนคืน นับจากนี้จะทำเพื่อตัวเอง คิดถึงตัวเองให้มาก ปรวีร์ไม่เพียงพรากความบริสุทธิ์แต่รวมถึงความไร้เดียงสาของเธอไปด้วย เขาได้เปลี่ยนเด็กสาวบ้านนอกไม่ประสีประสา ไร้ซึ่งความทะเยอทะยานคนหนึ่งให้เป็นผู้หญิงที่มองโลกตามความเป็นจริง ในอดีตเธอเคยมีความฝันแสนเรียบง่าย ตั้งหน้าตั้งตาทำงานเก็บเงินเพื่อจะได้กลับไปอยู่ต่างจังหวัดกับยาย และเป็นเขาเองที่สอนเธอว่า เส้นทางนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบระหว่างที่อยู่ด้วยกันเขาให้มุมมองและแนวคิดดีๆ หลายอย่าง พร่ำสอนราวกับเธอเป็นน้องสาวอีกคน จะได้ใช้ประโยชน์จริงๆ ก็วันที่คนสอนไม่อยู่นี่แหละ สลิลย้ายกลับมาอยู่หอพักเดิมชั่วคราวเพื่อให้เวลาตัวเองได้คิดทบทวนและตั้งหลักใหม่ เธอยังมีเงินเก็บก้อนใหญ่จากเงินที่เขาให้ไว้ใช้จ่าย คิดว่าคงพอกินอยู่ได้อีกพักหนึ่งเพราะตอนนี้เธอมืดแปดด้านจริงๆ...................................................................................................ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่สีเทาพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามรัตติกาล เธอไปแล้ว จากไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีตัวตน กระนั้นยังไ
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: วันนี้(2)ปากหยักหลอกล่อคนไม่เดียงสาให้ติดกับลมหายใจอุ่นจัดผสมกลิ่นหอมเย็นของบุหรี่ ดูดดึงหยอกเย้าก่อนส่งเรียวลิ้นเข้าไปชิมโพรงปากหวาน เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก สูบกลืนอย่างหิวกระหาย“ปะ เดี๋ยวสอนต่อ” เขาผละมาจูบหน้าผาก เว้นช่วงให้เธอหายใจก่อนช้อนร่างบางตรงไปยังเตียงนอนทันทีเสื้อผ้าติดกายของทั้งคู่ร่วงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว ปรวีร์กลั้นหายใจกับความงามตรงหน้า เห็นตัวเล็กๆ แต่ส่วนที่ควรเต็มไม้เต็มมือกลับเยอะจนล้นเกิน คนถูกจ้องสะเทิ้นอายเสเบือนหน้าหนี นั่นกลับยิ่งเปิดทางให้จมูกโด่งฉกมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ปากหนาขบเม้ม ละเลียดชิมทิ้งไอร้อนแผดเผาทุกตารางนิ้วที่พาดผ่าน“กลัวเหรอ” เขาเงยหน้ากระซิบถามเมื่อสัมผัสได้ว่าคนใต้ร่างกำลังสั่นสลิลพยักหน้า“มันก็...คงจะเจ็บแต่สนุกนะ” เขาอมยิ้มน้อยๆ แล้วค่อยๆ ดึงแขนเรียวที่กอดอกแน่นออก“สวย”สิ้นคำก็ก้มลงไปคลุกเคล้าบัวตูมสีหวานเยี่ยงคนลุ่มหลงมัวเมา รสชาติสดใหม่ที่ได้ลิ้มลองเป็นคนแรกช่างหอมหวานเกินห้ามใจ ร่างบางนอนระทดระทวยสิ้นเรี่ยวแรงขัดขืน ลำพังความปั่นป่วนที่เขาเพียรปลุกเร้าก็ประคองสติลำบากแล้ว แต่จู่ๆ เขาก็หยุดไปปรวีร์ยืดตัวไปหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตี
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: วันนี้บทที่ 1 วันนี้มือบางปาดน้ำตาลวกๆ พลางกวาดสายตาดูรอบห้องที่อาศัยมาสามปี เธอเก็บข้าวของติดตัวไม่กี่ชิ้นลงกระเป๋าเรียบร้อย เหลือเพียงของใช้ร่วมกันบางชิ้นที่เจ้าของห้องคงไม่อยากเก็บไว้จึงต้องลงไปนอนกองรวมกันที่ก้นถุงดำ ปลอกหมอนอิงลายที่เธอเลือก ดอกไม้ในแจกัน เทียนหอมและอื่นๆ กลายเป็นขยะไร้ค่าไม่ต่างจากเธอตอนนี้โทษใครไม่ได้นอกจากความใจง่ายของตัวเอง ปรวีร์ถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็นและเข้าหาตอนเธอกำลังเคว้งคว้างกลางทะเลอย่างอ่อนแรงเมื่อได้รับข่าวร้ายว่ายายผู้เป็นหลักยึดเดียวหกล้มจำเป็นต้องผ่าตัดสะโพกด่วน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดแม้ไม่มาก แต่เธอในตอนนั้นไม่มีสำรองสักบาท จึงบากหน้าไปขอเบิกล่วงหน้ากับพี่อุ้มแล้วลางานกลับต่างจังหวัดเพื่อดูแลยายกระทั่งกลับมาทำงานได้ไม่กี่วัน เจ้าของร้านก็แจ้งให้เธอขึ้นไปพบเขาที่ห้องผู้บริหาร สลิลไม่เข้าใจสักนิดแต่ยอมปฏิบัติตาม การพบกันครั้งที่สองไม่ได้ทำให้เธอครั่นคร้ามแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเขากลับมีอิริยาบถผ่อนคลาย ถามถึงยาย ชวนคุยเรื่อยเปื่อยก่อนเฉลยสิ่งที่เธอสงสัย“ผมดูแลค่าใช้จ่ายให้แล้ว”หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ปากเอ่ยขอบค
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: บทนำบทนำปรวีร์ ไวยวัจน์ จ้องมองหญิงสาวรูปร่างบอบบางตรงหน้า เธอดูอ่อนกว่าอายุจริง ดวงตาใสซื่อคู่นั้นที่สะกดเขาตั้งแต่แรกเจอมองตอบอย่างสงบนิ่ง เหมือนเธอจะรู้...รู้มาตลอดว่าวันใดวันหนึ่งเรื่องระหว่างเราก็ต้องจบลง“ลิล ผม...” ในหัวพยายามนึกหาคำพูดถนอมน้ำใจเธอมากที่สุด“ลิลเข้าใจค่ะ คุณหมอไม่ต้องกังวล ลิลจะย้ายออกพรุ่งนี้ค่ะ” น้ำเสียงสั่นเครือแม้ไม่อยากอ่อนแอ ในเมื่อเขาชัดเจนแต่แรกและเธอเองก็สมัครใจ“ขอบคุณครับ” เขาลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ย“คืนนี้ผมเข้าเวร คงไม่ได้กลับมาอีก” บอกเป็นนัยว่าคงได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย“ค่ะ” ในอกจุกเจ็บ จะพูดอะไรได้อีก เพราะการกระทำของเขาอธิบายทุกอย่างหมดแล้วจากเคยชิดใกล้กลับห่างเหินเย็นชา ถามคำตอบคำ ไม่ยอมสบตาหรือมองหน้าเธอตรงๆ บางสัปดาห์ก็ไม่มาหา นั่นไม่ได้บอกให้เธอเตรียมตัวเตรียมใจหรือไง และทุกอย่างก็จบลงง่ายๆ...เหมือนตอนเริ่ม…………………………………………………………………………………………………………………..สามปีก่อน“ลิลๆ เห็นคุณหมอคนใหม่ยัง ล้อหล่อ เหมือนเดินออกมาจากซีรีส์เกาหลีเลยแก” เดมี ชื่อเล่นที่ดมิสาให้ทุกคนเรียก สะกิดเธอขณะกำลังสาละวนกับออร์เดอร์ลูกค้า“ยังเลยเดมี” ตอบพลางเร่งมือชงกาแฟ“ข
Last Updated: 2026-01-05
LOGIN
