ดวงใจแสนเสน่หา

“ป๊ะป๋าให้แก้มไปเถอะนะคะ นะ…นะ…คุณป๋าสุดหล่อ” สาวน้อยเกาะแขนบิดาแน่น ปากก็พร่ำออดอ้อนออเซาะ แนบแก้มถูไถลำแขนแกร่ง พร้อมเงยหน้าทำตาปริบๆ ให้น่าเห็นใจมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ กิริยาคล้ายแมวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้านายของมันอย่างไรอย่างนั้น “ไม่ไปไม่ได้เหรอลูก หนูเป็นผู้หญิง ป๋าไม่อยากให้ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองคนเดียวเลย” ใจคนเป็นพ่อพลันอ่อนยวบ เพียงได้ยินเสียงอ่อนเสียงหวานของผู้ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ แจ้งความประสงค์ชัดเจนว่าต้องการห่างจากอกตนเพื่อไปทำงานแดนไกล จะให้เขาปล่อยเธอไปได้ยังไง เลี้ยงดูมาตลอดยี่สิบเอ็ดปี ริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ถ้าไปอยู่ไกลหูไกลตาแล้วใครจะดูแล “แต่แก้มอยากไปทำงานที่ตัวเองใฝ่ฝันนี่คะ นะคะ…ได้โปรดให้ลูกไปเถอะนะคะ” หญิงสาวยื่นศีรษะไปซบอกอุ่นของบิดาพร้อมเอ่ยเสียงหวาน เพียงหวังว่าท่านจะยอมใจอ่อนและเห็นใจเธอบ้าง “ถ้าหนูไป แล้วป๋าจะอยู่กับใครล่ะลูก?” ผู้เป็นพ่อทำหน้าบึ้งตึงด้วยความไม่ชอบใจที่ครั้งนี้ดูท่าว่าลูกจะไม่ยอมเปลี่ยนใจเป็นแน่แท้ “ป๊ะป๋าก็หาสาวมาอยู่ด้วยสักคนสิคะ จะได้ไม่เหงา…อิอิ” บุปผชาติพูดติดตลก เพราะรู้ดีว่าผู้เป็นบิดารักมารดาของเธอมากแค่ไหน พอ

สองสาวเจอกันตอนไปแข่งฟิสิกส์โอลิมปิกที่ประเทศจีน เมื่อครั้งที่พวกเธอยังเรียนชั้นมัธยมปลาย ด้วยความที่ชื่นชอบอะไรเหมือนๆ กัน เลยคุยกันถูกคอ แถมสไตล์การแต่งตัวยังคล้ายคลึงกันมาก ไม่ว่าจะเป็นการสวมแว่นตาหนาเตอะ ใส่กระโปรงทรงสุ่ม และใส่เสื้อปกปิดเนื้อตัวมิดชิด แต่บุปผชาติจะดูเฉิ่มและเชยกว่า หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ติดต่อกันมาตลอด จนกลายมาเป็นเพื่อนรักในที่สุด สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ จังหวัดสมุทรปราการแล้ววันที่บุปผชาติจะต้องจากเมืองไทยก็มาถึง นายบริรักษ์แทบไม่อยากให้ถึงวันนี้ เวลาช่างเดินเร็วนัก อีกไม่กี่นาทีลูกก็จะจากเขาไปไกลซะแล้ว สองพ่อลูกร่ำลากันอยู่ที่หน้าห้องผู้โดยสารขาออกด้วยท่าทีอ้อยอิ่ง เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ “จำไว้นะแก้ม ถ้าหนูอยู่ไม่ได้ ต้องโทรมาบอกป๋าทันทีนะ เข้าใจไหมลูก” บิดายังคงย้ำชัดประโยคเดิมๆ จนผู้เป็นลูกจำได้ขึ้นใจ แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายรักและเป็นห่วงตนมากแค่ไหน“ค่ะคุณป๋า แก้มไม่ลืมหรอกค่ะ” สาวน้อยรับคำด้วยน้ำเสียงแข็งขัน“ดูแลตัวเองให้ดีนะลูก ป๋ารักหนูนะ นี่เป็นนามบัตรเพื่อนป๋า หากหนูมีปัญหาโทรหาเขาได้ทุกเมื่อ เขาจะส่งคนมาช่วยลูกทันทีไม่ว

ทันทีที่ลงจากรถได้มาร์โคก็ถอดหมวกกันน็อคออก แล้วโบกมือให้ท่านผู้ชมรอบสนามด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ให้สัมภาษณ์กับนักข่าว และเดินไปเปิดแชมเปญฉลองให้กับตำแหน่งแชมป์สมัยที่สี่ของตน เมื่อฉลองกับชัยชนะพอหอมปากหอมคอแล้ว เขาก็ตระกองกอดร่างอวบอิ่มของริชชี่มายังรถของตนทันที เพราะทนรอรับรางวัลอันแสนยั่วใจจากสาวเจ้าแทบจะไม่ไหวแล้ว เลือดหนุ่มมันร้อนระอุไปทั่วสรรพางค์กาย บนรถแข่งคู่ใจ มีร่างของมาร์โคและริชชี่กำลังโรมรันพันตูกันอย่างเมามัน พอทั้งสองขึ้นมาในรถได้ก็ผวาเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว เพราะต่างหิวกระหายในบทรักเหมือนกัน เมื่อสาวร้อนแรงมาเจอกับหนุ่มร้อนรักการโหมโรงในรถจึงดุเด็ดเผ็ดมันถึงใจ สองร่างต่างจูบฟัด นัวเนีย และแลกลิ้นกันอย่างถึงพริกถึงขิง เล่นเอาความต้องการพลุ่งพล่านไปทั้งเรือนกายอันเต็มไปด้วยไฟปรารถนา และเพียงชั่วพริบตาอาภรณ์ก็อันตรธานไป “มาร์คคะ ได้โปรดเถอะ…ริชชี่ไม่ไหวแล้ว” คนที่นั่งคร่อมอยู่บนตักกว้างส่งเสียงกระเส่าเว้าวอน นัยน์ตาหยาดเยิ้มเชิญชวนเต็มอัตรา บ่งบอกถึงความต้องการอย่างเปิดเผย “แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอที่รัก ไหนบอกว่าแบบนอนสต็อปไงล่ะคนสวย” เสียง

“เอ่อ…ขอบคุณมากค่ะ” บุปผชาติเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก เรียวหน้าหวานใสแดงซ่านอย่างอับอายกับความซุ่มซ่ามที่ไม่เคยสร่างซาของตัวเอง กิริยาไร้เดียงสาที่เธอแสดงออกมามันช่างน่ารักยิ่งนักในความรู้สึกของมาร์โค และเสียงของเธอยังใสกังวานราวระฆังแก้ว เพราะจับใจจนเขาอยากจะฟังซ้ำอีกรอบและอีกรอบไม่มีที่สิ้นสุด ทำเอามาร์โคเผลอคิดไปว่าถ้าเธอมาร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างของตนมันคงจะไพเราะกว่านี้เป็นหลายเท่า แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาเกาะกุมอยู่ที่หน้าอกทั้งสองข้าง มองลงมาก็ปรากฏว่ามันคือมือใหญ่ของผู้ชายที่เอื้อเฟื้อเรือนกายทรงพลังรองรับร่างของเธอนั่นเอง กอบกุมไม่พอยังลูบไล้ราวกับวัดขนาดไปด้วย ดวงตากลมโตของบุปผชาติเบิกกว้าง ตัวแข็งทื่อ พร้อมกรีดร้องออกมาอย่างตกใจสุดขีด “กรี๊ด! เอามือโสโครกของนายออกไปนะ”เผียะ!!!เสียงตบหน้าชายหนุ่มดังลั่นเปรี๊ยะเต็มสองหูของทั้งผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ จากนั้นสาวเจ้าก็รีบลนลานลุกขึ้นจากร่างใหญ่ พร้อมด่าทอปากคอสั่นระริก “อะ…ไอ้ฝรั่งลามก! ไอ้ชีกอ! ไอ้บ้าตัณหากลับ!” เมื่อคำด่าคำแรกหลุดออกมาจากปากรูปกระจับ คำต่อๆ ไปก็พรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำไหล เป็นเหตุให้คนท

บุปผชาติมาทำงานที่ฝรั่งเศสได้หนึ่งเดือนแล้ว เธอแทบจะไม่ต้องเรียนรู้งานเลยด้วยซ้ำ เพราะทุกอย่างที่ทางองค์กรทำการเทรนด์ให้ล้วนผ่านการทดลองและปฏิบัติจริงตั้งแต่สมัยเรียน และสมองอันปราดเปรื่องของเธอก็ยังจดจำมันได้ขึ้นใจ งานแรกที่ทางบริษัทวางให้ทีมของเธอทำก็คือการออกแบบเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ให้ดูสมาร์ทและปราดเปรียวกว่ารุ่นแรก โดยอาศัยหลักการ Aerodynamic force, Momentum, Glide path, Wind shear และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นหลักการทางฟิสิกส์ประยุกต์ทั้งนั้น การสร้างเครื่องบินขึ้นมาสักลำนั้น ไม่ได้ยากอะไรที่จะระดมสมองระดับอัจฉริยะ และสร้างสรรค์ออกมาเป็นผลงานชั้นยอดตามเป้าหมายของบริษัท แต่มันก็ไม่ง่ายเลยซะทีเดียว เพราะการสร้างไอ้สิ่งอำนวยความสะดวกราคาแพงระยับ ที่มีแต่ผู้ดีมีเงินเท่านั้นถึงจะซื้อได้ ทุกอย่างมันต้องสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ทั้งภายนอกและภายใน สมรรถนะของตัวเครื่องยนต์ ความปลอดภัย ความสะดวกสบาย และความสวยงามมีเอกลักษณ์ ปัจจัยเหล่านี้เป็นองค์ประกอบหลักที่ผู้ผลิตจะต้องคำนึงถึงให้มากที่สุด เพราะลูกค้าคือพระเจ้า หากลูกค้าพึงพอใจในสินค้าที่ผลิตออกมาจึงจะถือว่าท