本棚
検索
ホーム / โรแมนติก / ความผิดพลาดของอัลฟ่า / บทที่ 59

共有

บทที่ 59

作者: Desire steve
last update 公開日: 2026-10-25 16:08:33

อัลฟา วลาด~

เร็วๆ นี้มิเลน่าจะยอมรับว่าพี่ชายของฉันเป็นไอ้Bastards ใหญ่กว่าฉัน เขาไม่คุ้มค่าร่างกาย
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • ความผิดพลาดของอัลฟ่า   บทที่ 74

    มิเลน่า~ประตูกระแทกปิดลงข้างหลังดราโกเมียร์ ทิ้งห้องไว้ในความเงียบหนักหน่วงที่กดทับอกฉันเหมือนภูเขาหิน ฉันนอนอยู่บนเตียงนานราวกับชั่วกัลปาวสาน ชิ้นส่วนที่ฉีกขาดของชุดกอร์นวิกตอเรียนสีเขียวแทบไม่ปกปิดร่างกาย แขนขาของฉันรู้สึกหนักอึ้ง พังทลาย ฉันพยายามยืนขึ้น เทพีเอ๋ย ฉันพยายามหนักมาก ฉันดันตัวเองขึ้นด้วยข้อศอกที่สั่นเทา แต่ความเจ็บปวดโจมตีฉันทันที หีของฉันไหม้ด้วยความเจ็บปวดดิบและรุนแรง เต้นระรัวราวกับยังถูกฉีกจากภายใน ทุกการขยับเล็กน้อยส่งไฟแหลมคมแผ่กระจายผ่านแกนกลาง มันเจ็บปวดมากจนฉันขู่ผ่านฟันที่กัดแน่น แล้วทรุดตัวกลับลงขอบเตียง ขาสั่นเทาน้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตาและไหลล้นก่อนที่ฉันจะหยุดได้ ฉันระเบิดร้องไห้หนักๆ เสียงสะอื้นดังและน่าเกลียดสั่นสะเทือนทั่วร่างกาย ความหงุดหงิดลุกไหม้ข้างในฉันร้อนกว่าความเจ็บปวดระหว่างขา หงุดหงิดกับร่างกายอ่อนแอที่คอยทรยศฉัน หงุดหงิดที่พี่น้องตระกูลไรเดอร์ทั้งสองใช้ฉันได้ง่ายดายเพียงใด หงุดหงิดกับนาน่าที่เงียบและพอใจหลังจากทุกอย่าง หงุดหงิดกับพันธะคู่แท้ที่ยังทำให้ฉันคิดถึงวลาดิเมียร์แม้ในขณะที่ความโหดร้ายของดราโกเมียร์ยังติดค้างบนผิวหนัง ฉันเกลียดตัวเอง ฉั

  • ความผิดพลาดของอัลฟ่า   บทที่ 73

    มิเลน่า~ฉันยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องของดราโกเมียร์ หลังของฉันแนบชิดกับผนังเขาวงกต หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนอยากจะทะลุอกออกมา ดราโกเมียร์กำลังเดินไปมาข้างหน้าฉันเหมือนสัตว์ที่ถูกขังในกรง ดวงตาสีเขียวของเขามืดมัวด้วยความโกรธเกรี้ยว ทุกย่างก้าวที่เขาเดินทำให้ท้องฉันบิดแน่นขึ้น ความกลัวคืบคลานขึ้นมาถึงคอฉันยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดระหว่างต้นขาจากเมื่อคืน การเตือนถึงสิ่งที่ฉันทำกับวลาดิเมียร์ ความอับอายกำลังรัดคอฉัน มันนั่งทับอกฉันเหมือนก้อนหินหนักที่ขยับไม่ได้“เธอมีกลิ่นของเขา” ดราโกเมียร์พูด หยุดตรงหน้าฉัน ดวงตาของเขาวูบวาบอย่างดุร้าย “เธอมีกลิ่นของน้องชายฉันทั่วตัว เธอปล่อยให้เขาเย็ดเธอหรือ ลีนา? เธอแยกขาให้กับไอ้สารเลวตัวนั้นในขณะที่สวมมงกุฎของฉันหรือ?”ท้องของฉันทรุดเกือบถึงพื้นในขณะที่ร่างกายสั่นเทา ฉันส่ายหัวอย่างรวดเร็ว เสียงของฉันสั่นเครือและอ่อนแอ “ไม่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ฉันสาบานด้วยชีวิต ฉันจะทำให้สัตว์ร้ายตัวนี้ไม่ทำให้ชีวิตฉันแย่ไปกว่าที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ได้อย่างไร? ฉันยังไม่สามารถทำให้จิตใจสงบลงได้จากสิ่งที่วลาดิเมียร์ทำ และตอนนี้ ดราโกเมียร์ก็โกรธเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะร

  • ความผิดพลาดของอัลฟ่า   บทที่ 72

    อัลฟา วลาด~ฉันผลักประตูห้องส่วนตัวปิดด้วยแรงมากกว่าที่จำเป็น เสียงคลิกหนักก้องในห้องว่างเหมือนคำพิพากษาบ้าเอ๊ย อกของฉันรู้สึกตึง หนักด้วยความกังวลมากมายที่ฉันอยากวางลง ข่าวจากทหารยามยังเผาในหัว — มนุษย์นำพวกของพวกเขามากขึ้นเข้าอาณาเขตของฉัน กำลังตั้งใกล้ซากปรักหักพังเก่าอย่างไรก็ตาม ฉันยังหาตัวตุ่นรอบตัวไม่ได้ ไอ้Bastard ที่ฉันเชื่อว่าทำงานกับผ้าขี้ริ้วเก่าของฉันคนของฉันกำลังตายบ้าเอ๊ย และในเวลาอันควร พวกเขาจะสูญเสียความเชื่อใจเล็กน้อยที่มีในฉันและจะขอให้ผ้าขี้ริ้วเก่าปกครองพวกเขาอีกครั้งแล้วก็มีข่าวลืออีกด้าน ความจริงอีกอย่างแขวนคอฉัน อัศวิน สายเลือดของมิเลน่า ถ้ามันจริงจริง มิเลน่าจะพบทุกอย่าง เธอจะเรียนรู้สิ่งที่ฉันทำยี่สิบปีก่อน เธอจะเรียนรู้ว่าผู้ชายที่ผสมพันธุ์เธอคือคนขี้ขลาดคนเดียวกับที่ช่วยทำลายครอบครัวของเธอเธอจะไม่ยกโทษให้ฉันบ้าเอ๊ย แม้ว่าฉันไม่สมควร ฉันไม่สมควรอะไรดีจากเธอโยนตัวเองลงเตียง ใบหน้ากดกับที่นอน แขนกาง ที่นอนยุบภายใต้น้ำหนักเมื่อหัวใจหนักขึ้นฉันควรคิดกลยุทธ์ ว่าจะเผาค่ายมนุษย์พวกนั้นอย่างไร ว่าจะปกป้องแพ็ค คนของฉันจากมนุษย์อย่างไร แต่ใจของฉันไม่เชื่อฟัง มั

  • ความผิดพลาดของอัลฟ่า   บทที่ 71

    อัลฟา วลาด~ฉันไม่ควรนั่งที่นี่แสร้งทำงานเมื่อใจของฉันยังฝังระหว่างต้นขาของมิเลน่า ความทรงจำของเสียงครางอ่อนของเธอ วิธีที่ร่างกายบีบรอบฉัน วิธีที่เธอร้องชื่อฉันเหมือนเธอทั้งเกลียดและต้องการฉัน มันปฏิเสธที่จะจากไป ฉันกำปากกาแน่นขึ้น บังคับปลายลงบนกระดาษหนาตรงหน้า หมึกเลือดซึมเล็กน้อยขณะฉันขีดเส้นตัวเลขอีกบรรทัด สมุดบัญชีเป็นแบบเก่า แบบที่ฉันชอบ บางสิ่งในโลกสมัยนี้ยังรู้สึกดีกว่าเมื่อทำแบบเก่าเคนพิงกำแพงไกลใกล้หน้าต่าง แขนไขว้บนอก มองไฟเมืองกระพริบในระยะไกลผ่านกระจกเสริม โซรานนั่งในเก้าอี้หนังตรงข้ามฉัน พลิกผ่านกองรายงานพิมพ์หนาอีกกองด้วยสีหน้าเบื่อ ห้องเงียบยกเว้นเสียงกระดาษเป็นครั้งคราวและเสียงฮัมต่ำของเครื่องทำความร้อน“อีกสามศพพบใกล้สันเขาตะวันออก” โซรานพูด เลื่อนรายงานพิมพ์ข้ามโต๊ะขัดเงาไปหาฉัน “ทั้งหมดถูกดูด ไม่มีรอยกัดที่มองเห็นได้ รูปแบบเดียวกับครั้งก่อน มนุษย์กำลังกล้าขึ้นทุกสัปดาห์ที่ผ่านไป พวกเขานำอุปกรณ์มากขึ้นคราวนี้”ฉันสแกนรายงาน แต่คำเบลอเข้าด้วยกัน นิ้วของฉันแน่นรอบปากกาจนไม้เอี๊ยด ฉันยังเขียน แสร้งว่าการสั่นในมือไม่มีอะไร ความรู้สึกผิดจากเช้านี้ยังนั่งหนักในอก ตาของมิ

  • ความผิดพลาดของอัลฟ่า   บทที่ 70

    มิเลน่า~ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ในอ้อมแขนของเวร่านานแค่ไหน สั่นเทาเหมือนใบไม้ในพายุ เสียงสะอื้นของฉันเงียบลงกลายเป็นสะอึกเล็กๆ ที่ขาดๆ หายๆ แต่น้ำตายังไหลเงียบๆ ลงตามแก้ม ร่างกายของฉันรู้สึกว่างเปล่า หมดแรง เหมือนทุกอย่างข้างในถูกเทออกไปบนพื้นเย็นของห้องนี้ แต่ความอับอายยังคงอยู่ หนักอึ้ง อบอัด มันนั่งทับอกฉันเหมือนก้อนหินที่ไม่ยอมขยับเวร่าลูบผมฉันเบาๆ โยกตัวฉันช้าๆ เธอไม่ถามอะไร เธอไม่เร่งเร้า เธอแค่กอดฉันไว้ และชั่วขณะหนึ่ง — ชั่วขณะเล็กๆ ที่อันตรายมาก — ฉันรู้สึกปลอดภัย แต่ความปลอดภัยเป็นเพียงภาพลวงตาในโลกนี้ โดยเฉพาะสำหรับคนอย่างฉัน โดยเฉพาะหลังจากสิ่งที่ฉันทำกับวลาดิเมียร์ฉันถอยออกมาช้าๆ เช็ดหน้าด้วยหลังมือ ดวงตาฉันบวม ลำคอเจ็บ ฉันมองเวร่าผ่านสายตาที่พร่ามัว เธอมองฉันด้วยความกังวลจริงๆ ในดวงตาสีม่วง ส่วนหนึ่งของฉันอยากจะบอกเธอทุกอย่าง อีกส่วน — ส่วนที่ฉลาดกว่าและพังกว่า — รู้ดีกว่า ฉันยังไม่รู้จักเธอดีพอ ฉันไว้ใจเธอได้ไม่หมดหรอก ยังไม่ใช่ ยังไม่ใช่ตอนที่คำพูดผิดๆ คำเดียวอาจไปถึงหูของดราโกเมียร์และทำลายสิ่งเล็กน้อยที่เหลืออยู่ของฉัน“ฉันขอโทษ” ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง “ฉันไม่ได้ตั้งใจ

  • ความผิดพลาดของอัลฟ่า   บทที่ 69

    มิเลน่า~เกวียนเคลื่อนช้าๆ แต่ละการกระแทกบนถนนส่งความเจ็บปวดสดผ่านร่างกายที่ปวดอยู่แล้ว ฉันนั่งแข็งทื่อในมุม พยายามทำให้ตัวเองเล็กที่สุด แต่ดวงตาของดราโกเมียร์ไม่เคยออกจากฉัน ไม่แม้แต่เสี้ยววินาที เขาจ้องฉันเหมือนนักล่าศึกษาเหยื่อ ดวงตามืดและอ่านไม่ออก ความเข้มข้นของสายตาเขาเผาผิว ฉันรู้สึกมันคลานทั่วตัว ขุดเข้าไปในทุกส่วนที่ซ่อนของความอับอาย อะไรกำลังผ่านใจสัตว์ร้ายตัวนี้? เขารู้แล้วหรือ? เขาได้กลิ่นวลาดิเมียร์บนฉันไหม? เขาเห็นรอยที่พี่ชายทิ้งไว้บนร่างกายฉันไหม? เขารู้ไหมว่าฉันปล่อยให้สัตว์ประหลาดตัวนั้นเอาความบริสุทธิ์ของฉันไป? ว่าฉันครางชื่อเขาเหมือนโสเภณีขณะที่พี่ชายของสามีอยู่ข้างในฉัน? ท้องฉันบิด ปวดเกร็ง ความกลัวและความเกลียดตัวเองรัดคอ ฉันอยากอาเจียน ฉันอยากหายไป ฉันอยากให้เทพธิดาฟาดฉันตายตรงนี้เพื่อไม่ต้องเผชิญสิ่งที่กำลังมา เพราะดราโกเมียร์จะทำลายฉัน เขาจะทำลายฉันทีละชิ้นเมื่อเขารู้ และเขารู้แน่นอน สัตว์ประหลาดมักรู้เสมอ ฉันก้มหัวลง จ้องมือที่สั่น ทุกวินาทีรู้สึกเหมือนชั่วชีวิต ความเงียบระหว่างเราหนัก อึดอัด ฉันได้ยินหัวใจตัวเองเต้นดังในหู ดัง หวาดกลัว มีความผิด ทำ

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status