ความผิดพลาดของอัลฟ่า

มิลีนา~ย้ายน้ำหนักลงบนเท้าข้างหนึ่ง ฉันกำกระเป๋าแน่นด้วยฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อแม่ขยับปากจะพูด วิญญาณของฉันแทบจะหลุดออกจากร่าง แต่ฉันก็ยังสวมความสงบนิ่งไว้เหมือนสวมชุดเดรสตัวสวย “คู่ของลูกอยู่ไหนล่ะ?” เธอถาม สายตาอยากรู้อยากเห็นเหลือบไปทางประตู เหมือนคาดหวังว่าจะมีใครสักคนกระโดดเข้ามาฉันตัวเกร็งแข็งเมื่อน้ำหนักของคำถามนั้นกระแทกใส่หัว มันก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงระฆังประจำฝูงเธอไม่ได้ถามเรื่องกระเป๋าเลยด้วยซ้ำ แต่กลับไปโฟกัสที่คู่แท้ที่ไม่รู้ว่าเป็นใครของฉันแท่น นี่มันน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี ณ จุดนี้ ให้เธอถามเรื่องกระเป๋ายังจะดีเสียกว่า เพราะคำถามของเธอทำให้ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนไปหมดเธอไม่แคร์เลยหรือไงหากลูกสาวคนเล็กกำลังจะตัดสินใจทำเรื่องที่แปลกประหลาด? ทำไมความห่วงใยของเธอถึงไปตกอยู่กับคู่ของฉันกันล่ะ?ผู้ชายเนี่ยนะ! ... สิ่งมีชีวิตแห่งการทำลายล้าง!“ลูกไม่ได้กลับมาพร้อมเขาเหรอ?” เธอชะเง้อคอยาวขึ้นไปอีกฉันกลอกตาพร้อมกับแค่นหัวเราะ ก็แน่ล่ะสิ ไม่ใช่อยู่แล้วใช่แล้ว ตามขนบธรรมเนียมกำหนดไว้ว่าต้องพาคู่ของคุณกลับบ้านในการกลายร่างครั้งแรก แต่ฉันไม่ได้เดินตามขนบธรรมเนียมพวกนั้นฉันรักและด

อัลฟ่า วลาด~พวกเฒ่าชราพวกล่าหลังนั่นคงอยากจะตัดศีรษะฉันเต็มทีพวกมันคงจะปลิดชีพฉันไปตั้งแต่เช้าวันนี้แล้วถ้าหากพวกมันมีอำนาจพอ ทว่าตำแหน่งของฉันมอบภูมิคุ้มกันให้อย่างสมบูรณ์แบบ และไม่มีชายใดที่กำเนิดจากองค์เทพีจะกล้าท้าทายฉัน“วลาด พ่อของนายกับเบต้าของเขากำลังรออยู่ในห้องพิจารณาคดี” เคน เบต้าของฉันแจ้งให้ทราบ“ฉันจำเป็นต้องเข้าร่วมการประชุมนั้นด้วยเหรอ?”“ผลลัพธ์จะรุนแรงมากถ้าหากนายไม่ไป”คำศัพท์ซูบซีดหยาบกร้านเดิมๆ ที่ฉันได้ยินมาตลอดยี่สิบแปดปีของชีวิต มันไม่เคยหยุดและไม่มีวันหยุดตราบใดที่พ่อของฉันยังมีชีวิตอยู่ฉันปิดหนังสือในมือ วางมันลงบนโต๊ะทำงาน แล้วยืดตัวขึ้นเต็มความสูง “นายได้ข่าวจากโซรันบ้างไหม?”“พวกเขาเดินทางถึงดัสก์วอร์เรนแล้ว”“แล้วข้อความของฉันล่ะ?”“ฉันมั่นใจว่าโซรันจะถ่ายทอดมัน น้องชายของนายจะไม่กล้าแตะต้องตัวคู่แท้ของนายอย่างแน่นอน”“ไร้ที่ติ” ฉันกระชากเสื้อโค้ตตัวยาวออกจากที่แขวน สวมมันลงบนไหล่ แล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องนอน โดยมีเคนเดินตามหลังมาเมื่อไปถึง โทสะของพวกเฒ่าชราก็แผ่ซ่านโอบล้อมผนังห้องพิจารณาคดีของฉัน ขณะที่พวกเขานั่งอยู่รอบโต๊ะสภา หากผนังเหล่านั้นเป็นมนุษย

อัลฟ่า วลาด~เสียงม้าของเราคำรามก้องบรรยากาศขณะที่เรามาถึงดัสก์วอร์เรน ตอนนี้ฟ้าสางแล้ว เคนกับฉันต้องออกเดินทางตอนกลางคืนเพื่อให้ทันเวลา การทำข้อตกลงใหม่กับดาร์โกและทำให้แน่ใจว่าเขาอยู่ฝ่ายฉันอย่างสมบูรณ์คือเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ฉันต้องจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จแล้วกลับไปก่อนเที่ยง การไม่อยู่กับแพ็คไม่ใช่เรื่องดีฉันย่ำเท้าผ่านทางเดินในปราสาทของดราโก หายใจหอบขณะจมูกบาน มือยัดอยู่ในกระเป๋า เตือนตัวเองให้รักษาความสงบขณะเดินผ่านนักรบของเขาไปยังประตูห้องพักของเขา โดยไม่รอให้ลูกน้องประกาศการมาถึง ฉันเตะประตูเปิดตามที่คาดไว้ มีสาวคนหนึ่งคุกเข่าสี่ขา พี่ชายโง่ของฉันไม่เคยเก็บควยไว้ในกางเกงเหมือนผ้าขี้ริ้วเก่าของฉัน พอเห็นฉัน เขาก็แข็งทื่อ แข็งราวกับฉันเป็นผี จากนั้นก็มีรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ ที่น่ารังเกียจ ก่อนจะบิดผมของสาวคนนั้น ดึงคอเธอหงายไปข้างหลังฉันสูดหายใจด้วยความดูถูก ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลงสาวคนนั้นอ้าปากมองฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เชื้อเชิญ รอยยิ้มบอกว่าเธอชินกับความบ้าคลั่งของดราโก ฉันเคยเห็นเธอมาก่อนแต่จำหน้าไม่ได้ ไม่ใช่ว่าฉันสนใจอะไร“วลาดิเมียร์ วลาดิเมียร์ นายมักจะทำให้ทุกคนประหลาดใจเ