Chapter 4 ประกาศรางวัล NC20+++

เสียงปรบมือดังสนั่นเมื่อพิธีกรประกาศชื่อพนักงานดีเด่นให้เข้ารับรางวัลบนหน้าเวที

            หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อสูทสีดำกระโปรงเลยเข่าสีเดียวกันก้าวเดินฉับๆออกมาจากที่นั่งด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

            ดวงตากลมเหลือบมองชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำตาล ใบหน้าหล่อเรียบเฉยราวกับคนละคนตอนอยู่บนเตียง

            เธอสบตากับเขาขณะที่ปราชญ์นั้นมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในมือซ่อนรีโมทขนาดเล็กไว้ ทันทีที่หญิงสาวกำลังจะก้าวขึ้นเวทีก็ต้องชะงักเมื่อสิ่งที่อยู่ในกายสั่นแรงขึ้น

            “ไหวไหมวะเอม” นับดาวพิธีกรสาวและเป็นเพื่อนสนิทของเฌอเอมถามขึ้น เมื่ออยู่ๆเธอก็หยุดเดินแถมมีอาการตัวสั่นราวกับคนเป็นไข้

            “ไหวดิ” หญิงสาวส่งยิ้มใบหน้าแดงเถือก ขาเรียวหนีบเข้าหากัน ก่อนจะสบตากับตัวการที่อยู่เบื้องหลัง

            ยังมีหน้าจะมาหัวเราะเยาะอีก...

            เฌอเอมเดินไปยังหน้าเวที ทุกย่างก้าวนั้นเชื่องช้า กลัวว่าคนด้านล่างจะจับได้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมกำลังสั่นอยู่ในกายของเธอ

            “ยินดีด้วยนะคะคุณเฌอเอม” เสียงทุ้มแสดงความยินดีพร้อมกับยกยิ้มร้าย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าก่อนจะเลื่อนสายตามายังด้านล่าง

            “ขะ ขอบคุณค่ะ”

            พูดจบก็รีบรับกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าสลักตัวอักษรสีทองว่า พนักงานดีเด่นปี 25xx กับซองเงินปึกหนึ่งเป็นรางวัลตอบแทนความเหนื่อย

            “ถ้าอย่างนั้นขอเชิญคุณปราชญ์ถ่ายกับพนักงานที่ได้รับรางวัลก่อนนะคะ” พิธีกรสาวเอ่ย ก่อนที่พนักงานคนอื่นๆจะเดินขึ้นมาเพื่อร่วมถ่ายรูปกัน

            พนักงานนับสิบชีวิตเดินขึ้นมา ขณะที่ร่างเล็กถูกดันให้ไปยืนข้างๆรองประธานอย่างช่วยไม่ได้

            ขณะที่กำลังชุลมุน ไม่มีใครรู้เลยว่ามือหนาของรองประธานได้สอดมือเข้าไปยังใต้กระโปรงของพนักงานสาวจากทางด้านหลัง เขาบีบคลึงก้นกลมด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะใช้ชี้ลากไปตามร่องโดยมีกางเกงในเปียกชุ่มคั่นอยู่

            “เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ เสร็จต่อหน้าคนทั้งโรงงาน” ชายหนุ่มพูดเบาๆข้างหูขณะที่แหวกชั้นในแล้วดันนิ้วเข้าไป จนไปเจอเข้ากับของเล่นที่เจ้าตัวสั่งมาจากญี่ปุ่น

            เฌอเอมไม่ตอบ เรียวปากสวยเม้มแน่นกลัวว่าจะเปล่งเสียงที่น่าอายต่อหน้าทุกคน ขณะที่นิ้วของปราชญ์ยังคงขยับและสอดใส่เข้าไปจนน้ำเสียวเต็มมือ

            “หน้าแกแดงมากเลยวะเอม ช่วงบ่ายนี้ถ้าไม่มีอะไรต้องเคลียร์ก็ลาซะนะ” นับดาวยืนอยู่อีกฝั่งสังเกตใบหน้าของเพื่อนสาวดูไม่ค่อยจะดีนักจึงเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

            “อะ อืม” เฌอเอมหันมาพยักหน้าเป็นการตกลง หากแต่มือหนึ่งต้องเอื้อมมาจับชายกระโปรงลง เพราะมีพนักงานสองคนรีบวิ่งขึ้นมา จนปราชญ์ต้องขยับตัวซ่อนด้านหลังของหญิงสาวไว้ เพื่อบังกายไม่ให้คนด้านหลังเห็นว่าทั้งคู่กำลังเล่นเสียวอย่างโจ่งครึ่ม

            “คุณปราชญ์ อืม” เผลอส่งเสียงครางออกมาเล็กน้อย ขณะที่ช่วงล่างยังถูกอีกฝ่ายสอดนิ้วเข้าออกอย่างรุนแรง

            “เก็บเสียงหน่อย เดี๋ยวทุกคนก็รู้หมดหรอก”

            ปากห้ามแต่แทนทีเขาจะหยุดมือ กลับงอปลายนิ้วแล้วเน้นย้ำไปที่จุดนั้นอย่างถี่ยิบ

            หญิงสาวยืนตัวเกร็งก้มหน้างุด ร่างกายถูกกระตุ้นจากบอสหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง

            อยากคราง อยากส่งเสียงดัง ที่สำคัญอยากได้ของที่ใหญ่กว่านิ้วของเขาเหลือเกิน

            หมับ!!!

            เอื้อมมือไปจับลำกายพองนูนภายในกางเกงสแล็กสีดำ จนเจ้านายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วขบกรามแน่น

            “เอมอย่าดื้อ”

            “คุณแกล้งเอมก่อน เรื่องอะไรเอมจะยอม” รูดซิปแล้วงัดท่อนเอ็นออกมา ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างขยับมือ

            “ฉันไม่เคยเจอใครร่านขนาดนี้เลยเอม ซี้ด” ชายหนุ่มกระซิบ ปรับสีหน้าเป็นปกติเพราะหลายสายตาจับจ้อง

            “อยากใส่” เธอหันไปพูดกับเขาราวกับกัดฟัน

            “เอาสิ ฉันจะเอาให้เธอน้ำแตกตรงนี้นี่แหละ”

            เมื่อความอดทนถึงขีดสุด ปราชญ์จึงถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยแท่งร้อนของตัวเอง จนเฌอเอมต้องเอามือมาปิดปากไว้

            ด้วยความตื่นเต้นและสถานการณ์ที่บีบบังคับ ชายหนุ่มเอามือใหญ่รั้งเอวของใหญ่สาวไว้มั่น ก่อนจะสอบเอวเข้าหาเบาๆ ทว่าทุกครั้งที่สอดเข้าไป ปลายลำใหญ่กลับชนกับของที่อยู่ด้านในโพรงนุ่มจนเขาเองก็แทบจะกลั้นสีหน้าไว้ไม่อยู่

“รบกวนขยับเข้ามาชิดกันด้วยนะครับ” ตากล้องพูดบอกก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วเพื่อเป็นสัญญาณ ให้คนบนเวทีเตรียมพร้อม

            3

            2

            1

            เสียงชัตเตอร์กดรัว ส่วนคนด้านบนเวลากำลังส่งยิ้มให้กล้องกันอย่างสนุกสนาน

แฮ่กๆๆ

            เป็นจังหวะที่ใครหลายคนกำลังเพลิดเพลินกับการถ่ายรูป ปราชญ์ใช้จังหวะนั้นสับเอวเข้าออกใส่คนตัวเล็กอย่างแรงโดยไม่มีใครได้ยินเสียง

            พับๆๆๆ

ด้านหลังของแถวพนักงานดีเด่นกับรองประธานตัวกระตุกพร้อมกัน ขณะที่เฌอเอมรับรู้ได้ถึงความร้อนฉีดเข้ามาในกายของเธอเป็นจำนวนมาก

“หน้าแกแดงกว่าเมื่อกี้นี้อีกนะ ไปนอนห้องพยาบาลก่อนไหม”

เมื่อการถ่ายรูปจบลง หลายคนทยอยเดินลงเวที นับดาวก็หันมาถามเฌอเอม

“ก็ดีเหมือนกัน เอมไปนอนห้องพยาบาลก่อนดีกว่า”

“อืม ถ้าแกจะกลับโทรบอกฉันแล้วกัน เดี๋ยวขับรถไปส่ง”

“ขอบคุณนะดาว งั้นฉันไปนะ”

ส่งยิ้มแล้วโบกมือลา ก่อนจะค่อยๆเดินลงมา พยายามไม่ให้น้ำสีขาวขุ่นไหลย้อนสวนทางออกมา ไม่อย่างนั้นเธอคงถูกจับได้ว่าเล่นเสียวในที่ทำงานแน่ๆ