ความลับของเฌอเอม

ระกาศผลพนักงานดีเด่นปี พ.ศ 25xx ได้แก่ นางสาว อมรรัตน์ เชิดอนันตวงศ์ หัวหน้าแผนกการตลาดค่ะ

เสียงประกาศผลรางวัลประจำปีทำให้พนักงานหยุดมือแล้วหันมาตั้งใจฟัง ก่อนที่ผลจะเป็นไปตามความหมายของใครหลายๆ คน

หัวหน้าแผนกจัดซื้อคนนี้ได้รางวัลมาสามปีซ้อน ที่สำคัญความเก่งกาจของเธอยังเป็นที่ยอมรับของเหล่าพนักงานทั้งโรงงานอีกต่างหาก

โรงงานผลิตรองเท้าแบรนด์ไทย ดังไกลทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และตอนนี้กำลังจะไล่ระดับไปยังประเทศมหาอำนาจ อย่างจีนและญี่ปุ่นในลำดับต่อไป

ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของลูกชายเจ้าของโรงงานอย่างปราชญ์และหัวหน้าการตลาดดีเด่น

“พี่เอมได้อีกแล้วเหรอ” พนักงานสาวในชุดฟอร์มสีฟ้า สวมหมวกสีขาวคลุมผมเอ่ยขึ้น

“ฉันไม่แปลกใจเลยว่ะ คนอะไรขยันเกินเบอร์ สี่ทุ่มห้าทุ่มก็ยังทำนั่งทำโปรเจ๊กต์อยู่คนเดียว”

“ก็ดีไม่ใช่หรือไงแก โรงงานโต สิ้นปีเราได้โบนัส รางวัลแค่นี้ยังเทียบไม่ติดเลยที่พี่เอมจะได้” หลายปากต่างชื่นชมหัวหน้าการตลาดไม่ขาดปาก

หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสูทสีเทาเข้ม กระโปรงสั้นเลยเข่า สวมรองเท้าส้นสูงดูเป็นระเบียบ

ภายใต้ใบหน้าเรียว ดวงตาสีน้ำตาลเฉี่ยว มัดผมหางม้า แว่นตาหนาดูธรรมดาๆ กลับปกปิดตัวตนที่อยู่ในนั้นได้อย่างมิดชิด

“คุณเคลียร์เอกสารให้ผมเสร็จทันวันนี้หรือเปล่า” เจ้าของเสียงทุ้มเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับวางแฟ้มงานปึกใหญ่ตรงหน้าของหญิงสาว

“นี่สี่โมงแล้วนะคะคุณ” หญิงสาวปรายตามอง พร้อมกับเงยหน้าตอบร่างสูงด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไรนัก

คนที่อยู่โดยรอบเริ่มหันมามองคนทั้งสองเป็นจุดเดียว ลูกเจ้าของโรงงานใครจะกล้าเข้ามายุ่ง อีกทั้งเหตุการณ์นี้ไม่ใช่ครั้งแรกของคนทั้งคู่ที่ปะทะฝีปากกันเสียงดังจนไปถึงข้างนอก

“ผมไม่สน ยังไงพรุ่งนี้ก่อนเก้าโมงเช้า เอกสารพวกนี้ต้องวางอยู่ที่โต๊ะของผมครับคุณเอม” ปราชญ์พูดตัดบท ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

เฌอเอมถอนหายใจราวกับกำลังควบคุมอารมณ์ของตัวเองอยู่ จากนั้นก็เริ่มเปิดแฟ้มไล่สายตาอ่าน

หัวหน้าจอมเนี้ยบ...เป็นฉายาที่พนักงานหลายๆ คนตั้งให้ แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของปราชญ์จะหล่อเหลาราวกับพระเอกหนัง แต่ด้วยนิสัยจริงจังกับงานจนไม่เห็นหัวใคร ทำให้ไม่มีใครอยากร่วมงานกับเขาแม้แต่น้อย

ยกเว้นแต่เฌอเอม ถึงสายตาของเธอจะติดรำคาญบอสหนุ่มอยู่บ้าง แต่ในพาร์ทการทำงานทั้งคู่ถือว่าเข้าขากันได้ดีทีเดียว

เมื่อตะวันลับขอบฟ้า ในออฟฟิศขนาดเล็กมีเพียงหญิงสาวกำลังนั่งปั่นงานอยู่เพียงลำพัง

ติ๊ดๆๆๆ

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ๆ ทำให้หญิงสาวละความสนใจจากกระดาษกองโต ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มา ปลายนิ้วเรียวกดเปิดป้ายแจ้งเตือนขนาดเล็กที่ปิดไว้เพื่อไม่ให้คนอื่นอ่านได้ ก่อนจะกดเข้าไปในแอปพลิเคชัน

(ยังไม่เสร็จอีกเหรอ...ดูสิหัวฉันเยิ้มไปหมดแล้ว)

ข้อความด้านบนถูกเปิดอ่าน ตามมาด้วยรูปแท่งร้อนขนาดใหญ่ มีเส้นปูดโปนดูน่ากลัว ส่วนปลายดอกเห็ดมีน้ำสีใสไหลเยิ้มลงมาราวกับน้ำหยด

หญิงสาวใบหน้าหวานยกยิ้ม เธอดูไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด มองซ้ายมองขวาดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เธอจะยกขาขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม เผยความอวบอูมภายใต้ชั้นในตัวบาง จนเห็นไรขนอ่อน นิ้วเรียวเกี่ยวสิ่งปกปิดไปอีกทาง แล้วเอากล้องขึ้นมาถ่าย ส่งภาพกลับไปให้ปลายทางกลับ

(ถ้าอย่างนั้น..เอมขอเบิกโอทีล่วงหน้าเลยแล้วกันนะคะบอส หึหึ)

(หึ...เท่าไรฉันก็ยอมจ่าย รีบเข้ามาอ้าขาให้ฉันเอาเร็วๆเฌอเอม) หญิงสาวยิ้มเหยียดเมื่ออ่านข้อความจบ

ก่อนที่เธอจะวางงานทุกอย่างลงแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงาน ซึ่งด้านหน้ามีป้ายเขียนชื่อภาษาไทยเด่นชัด

ปราชญ์ รุ่งโรจน์ขจรทวี

ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคราม คิ้วเข้ม ริมฝีปากหนา ผมสีดำสั้น ผิวขาวเพราะเป็นลูกเสี้ยวไทยจีน สูงหนึ่งร้อยแปดสิบสี่เซนติเมตร

คนที่ทั้งโรงงานต่างเกรงขาม แต่ทว่าทันทีหญิงสาวบิดประตูเข้าไป กลับเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจ้องมองมาที่เธอ ท่อนล่างเปลือยเปล่า ขณะที่มือขวากำรอบลำกายแข็ง สาวขึ้นลงไปมา นั่งอยู่เก้าอี้ทำงานสุดหรู

“ทำไมช้า” ร่างสูงเอ่ยถาม คิ้วหนาขมวดแน่นอย่างขัดใจ

“ช้าแค่ห้านาทีทำบ่นนะคะ ทีใช้งานเอม ยังไม่เห็นบ่นเลย” เฌอเอมต่อว่าไม่จริงจังนัก ส่วนงานที่เขาสั่งตอนสี่โมงเธอทำเสร็จหมดแล้ว

ใบหน้าหญิงสาวเห่อร้อน อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองลำกายของอีกฝ่าย

“เก่งขนาดนี้ แล้วปากเก่งด้วยไหม หึหึ” ปราชญ์เอ่ยถาม ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไม่กี่ก้าวเข้ามาประชิดกายสาวแล้ว

“น่าน้อยใจจัง อมให้ทุกวันยังไม่รู้ว่าเอมเก่งหรือไม่เก่งอีก” เฌอเอมประชดพร้อมกับทำแก้มป่อง ทำเอาปราชญ์หัวเราะในลำคอ

“ฉันแค่พูดแหย่นิดเดียว ถึงกับงอนเลยเหรอ” ชายหนุ่มดันกายเข้าไปใกล้หญิงสาวจนเธอตัวติดกับประตู

“ค่ะ เอมงอน”

“แล้วฉันต้องง้อยังไงให้เธอหายโกรธ” พูดจบชายหนุ่มแกล้งสอดมือเข้าไปในกระโปรงของอีกฝ่าย ก่อนใช้ปลายนิ้วชี้ถูวนไปที่เป้ากางเกงในตัวจิ๋ว พอสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นก็ถึงกับยกยิ้ม “หึหึ เปียกแล้วนี่”

“อือ พะ คุณปราชญ์” หญิงสาวปรือตามองร่างสูง แอ่นสะโพกรับนิ้วสากด้วยความวาบหวาม เพียงแค่เขาสัมผัสตรงบริเวณส่วนนั้น ร่างกายของเธอกลับร้อนดั่งไฟเผาไหม้ จนร่างกายผลิตน้ำหล่อลื่นออกมาเป็นจำนวนมาก

“บอกมาสิ ว่าทำยังไง เธอถึงจะหายโกรธฉัน” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับยกยิ้ม พร้อมกับสอดนิ้วสากเข้าไปในร่องจีบจนร่างบางตัวเกร็ง 

“ไม่นะ ตรงนั้นมัน ” เธอเอ่ยเสียงพร่า ส่วนคนตัวสูงนั้นยังคงสอดนิ้วเข้าไป จากหนึ่งเป็นสอง ก่อนที่อีกฝ่ายจะขยับมือจนอีกฝ่ายบิดเร่า

อือๆๆๆ

“ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ หึหึ” เจ้านายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับเลียริมฝีปาก สัมผัสได้ถึงข้างในตอดรัดนิ้วเขาถี่ยิบขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกว่าถ้าสอดส่วนนั้นของตัวเองจะฟินแค่ไหนกัน

ใครจะคิดว่าหญิงสาวในวัยยี่สิบหกปี ภายใต้กรอบแว่นหนามีบุคลิกเงียบขรึม จริงจังกับงานจนลูกน้องในแผนกต้องหวั่นเกรง และเป็นพนักงานดีเด่นสองปีซ้อน จะร่านได้ถึงเพียงนี้

ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว จะซ่อนปทุมถันขนาดใหญ่ไว้อย่างมิดชิด แต่ถึงอย่างนั้น คนมากประสบการณ์อย่างปราชญ์มองปราดเดียวก็รู้ว่า ภายใต้บุคลิกนั้นมีของดีซ่อนอยู่

“อื้ม ไม่ อ๊ะ” 

หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น ปราชญ์ยกยิ้มคิดว่าความฉ่ำเยิ้มในกายของสาวได้ที่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆย่อตัวเองนั่งลงคุกเข่า

“เอาดีๆ ยังไม่หายโกรธ หรือยังไม่หายเงี่ยน หึหึ” เขาหัวเราะ พร้อมกับดึงกางเกงในตัวจิ๋วของคนตัวเล็กลงไปจนถึงต้นขา เผยให้เห็นความอวบอูมไร้ขนขนาดเท่าฝ่ามือ “สวยไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“คุณปราชญ์”

“ฉันขอกินน้ำเธอหน่อยแล้วกัน” เจ้าของยังไม่ทันอนุญาต ร่างสูงก็ฝังจมูกเข้ามายังร่องกลีบฉ่ำอย่างโหยหาเสียแล้ว ด้วยความตกใจทำให้เฌอเอมพยายามดันศีรษะของคนเอาแต่ใจออก แต่กลับถูกมือหนาล็อกแขนไว้

“อ๊ะ คุณปราชญ์ อื้ม” เฌอเอมร้องลั่นพร้อมกับสะบัดหน้าไปมา ไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยินอีกต่อไป ในเมื่อตอนนี้เธอถูกความเสียวซ่านที่อีกฝ่ายปรนเปรอเข้าครอบงำ

ลิ้นสากสอดเข้ามาในร่องฉ่ำด้วยความรวดเร็ว ดูดกินน้ำหวานด้านในดัง

จ๊วบๆๆ

ใบหน้าหล่อเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีใส สลับกับเลียไปที่เม็ดสีชมพูบนร่องจีบ จนหญิงสาวหลับตาปี๋แอ่นตัวลอย

“อ๊ะๆๆๆ”

“แผล็บๆๆๆ”

ร่างกายสาวอ่อนระทวย แข้งขาสั่นด้วยความเสียว ขณะที่คนด้านล่างยังสร้างความเพลิดเพลินจนเธอต้องเด้งรับลิ้นสากอย่างลืมตัว

“อย่างนั้นแหละคุณปราชญ์ อ๊ะ แล่บลิ้นออกมาอย่างนั้นแหละ อ๊ะ เสียวจังเลยค่ะ อื้ม”

เอวหวานควงลิ้นสากไปมา บดขยี้จนปราชญ์แทบไม่มีอากาศหายใจ ก่อนที่เขาจะผลักตัวออกแล้วลุกขึ้นยืน จนคนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

“ยะ หยุดทำไมคะ” เธอเอ่ยถามเสียงเบา ใบหน้าสวยแดงก่ำ

ปราชญ์ไม่ตอบ เขาปลดเสื้อเชิ้ตที่แสนน่ารำคาญนั้นออก เผยให้เห็นเต้าใหญ่ที่อยู่ในบราเซียร์สีดำลายลูกไม้

ก่อนที่เขาจะจูงมือเธอให้ไปนั่งที่เก้าอี้หนังสุดหรู ประกบปากเข้ากับริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว

ลิ้นร้อนสอดเข้ามา ตวัดชิมความหวานจากโพรงปากนุ่ม ในขณะที่มือหยาบกร้านดึงชั้นในชิ้นสุดท้ายขึ้น จนอกใหญ่โผล่พ้นออกมา

เฌอเอมจูบตอบเขากลับ รับรู้ได้ถึงกลิ่นสาบติดปลายลิ้น เธอหลับตาปี๋เมื่อได้สัมผัสนิ้วสากสะกิดที่ปลายยอดสีชมพู ปล่อยอารมณ์สวาทพัดพาเธอออกไป

กระทั่งอีกฝ่ายถอนจูบออก ใบหน้าหล่อเหลาผลักออก มองดูใบหน้าสวยพร้อมกับยิ้มเหยียด

“เป็นไง น้ำของเธออร่อยไหม”