Chapter 5 : อย่าเก็บมันเอาไว้

“เล่าต่อสิ อะไรที่ไม่สบายใจ อย่าเก็บมันไว้เลย” น้ำเสียงที่ฟังแล้วอบอุ่นใจราวกับได้คุยกับคนคุ้นเคยพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะชักมือกลับ กลัวจะทำให้หญิงสาวไม่สบายใจ...ชายหญิงแปลกหน้าแตะเนื้อต้องตัวกันมากไปมันไม่เหมาะสม

ศศิรินทร์มองท่าทีเป็นสุภาพบุรุษของชายหนุ่มก่อนจะเลื่อนแก้วไปให้บาร์เทนเดอร์ชงให้อีกแก้วพลางบอกเล่าต่อ “วันนี้ควรเป็นวันแต่งงานของเรา แต่ฉันไม่แต่ง ฉันให้เขาไปหาเจ้าสาวใหม่เอาซะถ้ากลัวขายขี้หน้า”

“แล้วไง เขาก็คว้าผู้หญิงคนนั้นมาเป็นเจ้าสาวเหรอ?”

คำถามนั้นไมได้รับคำตอบ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาก่อนจะหวนคิดไม่ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

เช้าวันนี้...

‘พะ พี่โซ่’ เสียงอุทานทักราวกับตกใจที่ได้เห็นทำให้ศศิรินทร์ที่กำลังยืนมองภาพคู่บ่าวสาวที่ถูกวาดด้วยสีน้ำมันแสนสวยต้องละสายตาไปมอง ความจริงแล้วแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ส่งเสียงทักเธอก็จะเลิกมองรูปนี้อยู่พอดี

สาเหตุที่ไม่มองต่อก็เพราะมันเจ็บอยู่ลึก ๆ และมองไปก็ไร้ความหมายเพราะในภาพเห็นเพียงด้านหลังของคู่บ่าวสาวที่จูงมือกัน

อย่างกับไม่อยากให้ใครเห็นเจ้าสาวก่อนถึงเวลาอย่างไรอย่างนั้น

จะทำแบบนั้นทำไมในเมื่อคนคนนั้นแทบจะโพนะนาไปทั่วแล้วว่าตัวเองกำลังจะเป็นเจ้าสาวของภานุกานต์

หญิงสาวเลิกคิดเรื่องไร้สาระพร้อม ๆ กับก้าวเข้าไปหาคนที่ส่งเสียงเรียกขานชื่อกันอย่างคาดไม่ถึง เธอส่งยิ้มให้คนตกใจก่อนจะทักทายราวกับไม่มีเรื่องผิดใจใด ๆ กัน

‘วันนี้สวยเป็นพิเศษเลยนะ สวยขนาดนี้ระวังจะมีคนหวงจนอาละวาดล่ะเกรซ’

‘เกรซไม่คิดว่าพี่โซ่ก็มาด้วย’ สาวผู้ถูกทักไม่ได้ตอบรับคำทักทายหรือโต้แย้งใด ๆ สิ่งที่แพทย์หญิงภานิกา พงศ์พิริยากรหรือหมอเกรซน้องสาวของเจ้าบ่าวในวันนี้เอ่ยเป็นคำแรกหลังจากหายตกใจคือคำถามที่เป็นใครที่รู้ความสัมพันธ์ของคนตรงหน้ากับเจ้าบ่าวก็ต้องถามเพราะความสงสัยเช่นกัน

เธอไม่คิดเลยสักนิดว่าศศิรินทร์จะมาร่วมงานในวันนี้

‘ก็เขาอุตส่าห์ส่งการ์ดไป พี่จะไม่มาได้ยังไงล่ะ’ มันเป็นคำตอบที่หากคนอื่นพูดก็ให้ความรู้สึกธรรมดา แต่เมื่อคนพูดคือแฟนเก่าของเจ้าบ่าวมันย่อมไม่ใช่คำพูดธรรมดา

ศศิรินทร์กำลังบอกว่าอดีตคนรักอุตส่าห์ส่งการ์ดไปเหยียบย่ำหัวใจกัน มีหรือที่เธอจะฉีดมันทิ้งและร้องไห้เสียใจ...ในเมื่อเขาอยากเห็นเธอเสียใจและไม่อาจมาเห็นภาพบาดตาได้เธอก็จะทำตรงกันข้าม

เธอจะเชิดหน้ามาที่นี่ ในวันนี้เพื่อร่วมแสดงความยินดีกับเขา ให้เขาเองนั่นแหละที่รู้สึกหงุดหงิดใจที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่หวัง

‘ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ไม่เป็นอะไรแล้วก็จะไม่พังงานวันนี้ด้วย’ พอเห็นน้องสาวของอดีตคนรักเม้นปากราวกับราวกับกำลังกลุ้มใจไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีหญิงสาวจึงรีบบอกก่อนจะยื่นมือไปตบไหล่อีกฝ่าย

ความจริงเธอและครอบครัวของภานุกานต์เรียกได้ว่าจบกันด้วยดีกว่าที่คาดไว้เลยล่ะ ทุกคนนอกจากภานุกานต์เข้าใจและเคารพการตัดสินใจของเธอแม้ว่าจะรู้สึกผิดและอยากให้เธอกับภานุกานต์กลับมาคืนดีกันแค่ไหนก็ตาม

ทุกคนไม่รั้งเพราะรู้ดีว่าต่อให้มีใครคุกเข่าวิงวอนเธอก็ไม่เปลี่ยนใจ แต่ทุกคนก็รู้สึกผิดกับเธอจนไม่รู้จะปฏิบัติอย่างไรเมื่อเห็นเธอมาร่วมงานเช่นกัน

ถ้าเธอไม่มาพวกเขาก็คงไม่ต้องลำบากใจ แต่ถ้าเธอไม่มาภานุกานต์ก็ได้ใจน่ะสิ

‘เกรซไม่ต้องเครียดหรอก พี่แค่ไม่อยากให้กันต์เขาได้ใจคิดว่าพี่เสียดายเขาพี่ก็เลยมาให้เขาเห็นเท่านั้นว่าพี่ไม่ได้เสียดายคนนอกใจอย่างเขา พี่ไม่ได้มาเพื่อให้เกรซและทุกคนรู้สึกผิดหรอกนะ ถึงจะเจ็บใจอยู่บ้างที่เจ้าสาวเป็นคณิตา แต่มันก็ช่วยไม่ได้ พี่ไม่อยากแต่งกันเขาเองนี่นา’ เธอพูดแล้วก็ยักไหล่ก่อนจะจ้องมองบรรยากาศรอบ ๆ เพื่อเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ให้น้องสาวของอดีตคนรักได้เห็น

เธอแค่เจ็บใจเท่านั้น แค่นั้นจริง ๆ