Masukต่อหน้าคนทั้งโลกเขาคือประธานจอมเผด็จการผู้แสนจะเย็นชา แต่ต่อหน้าเธอ เขาเป็นแค่คนหน้ามึนที่พร้อมจะยกให้เธอเป็นโลกทั้งใบ ยินดีต้อนรับสู่โลกของ "คุณอาเก้า" และ "น้องเอย" นิยายรักสายฟีลกู๊ด-โรมานซ์ ที่จะพาทุกคนไปสัมผัสกับความคลั่งรักแบบไม่มีลิมิต! เรื่องนี้พระเอกของเรา (คุณอาเก้า วัย 34 ปี) ภายนอกคือประธานบริษัทที่ดุ ร้ายกาจ และเด็ดขาดประหนึ่งฉลามเลือดเย็น แต่พออยู่กับนางเอก (น้องเอย วัย 20 ปี) พี่แกจะกลายร่างเป็นหมาป่าห่มหนังแกะ ขยันอ้อน ขยันเปย์ และหวงก้างแบบสุด ๆ ส่วนนางเอกของเราก็ไม่ใช่สาวน้อยเจ้าน้ำตานะคะ น้องน่ารัก สดใส แต่พร้อมฟาดทุกคนที่กล้ามาแตะต้องคุณอาของเธอเหมือนกัน! ✅ เรื่องนี้เหมาะสำหรับ: สายสุขนิยม ชอบพระเอกคลั่งรักหนักมาก สายซัพพอร์ต ปมดราม่าธุรกิจมีพอกรุบกริบให้ได้เห็นความเท่ของพระเอก แต่รับรองว่าไม่มีการนอกกาย นอกใจ หรือ NTR แน่นอน 100% ค่ะ เน้นความฟินและใจฟูเป็นหลัก คำเตือน: โปรดเตรียมหมอนไว้จิก เพราะคุณอาเก้าแกช่างออดอ้อนและดุดันไม่เกรงใจใครจริง ๆ ค่ะ!
Lihat lebih banyakควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุ กลืนหายไปกับเมฆครึ้มที่กำลังตั้งเค้าฝนในเดือนกันยายน งานฌาปนกิจศพคู่สามีภรรยาที่จากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเพิ่งเสร็จสิ้นลง บรรดาแขกเหรื่อและญาติพี่น้องที่เคยมาร่วมไว้อาลัยต่างพากันแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นควันธูปที่ยังคงลอยแตะจมูก
ไม่มีใครอยากรั้งอยู่เพื่อรับภาระเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้
บริเวณลานกว้างหน้าเมรุ ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบยืนสะอื้นไห้จนตัวโยน ชุดกระโปรงสีดำและโบว์ผูกผมสีขาวดูหม่นหมอง ขวัญเอยกอดกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนกระจกกรอบรูปครั้งแล้วครั้งเล่า โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อครู่นี้แล้ว
เปาะแปะ...
หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทว่าเด็กน้อยกลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวหนี เธอปล่อยให้สายฝนชะล้างคราบน้ำตาและความหนาวเหน็บซึมลึกถึงกระดูก
ทว่าจู่ ๆ หยาดฝนที่ตกลงมากระทบตัวก็เหือดหายไป
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา ร่มสีดำคันใหญ่ถูกกางกั้นหยาดฝนเอาไว้โดยมือที่สวมนาฬิการาคาแพง เมื่อไล่สายตาขึ้นไป ขวัญเอยพบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นดูราบเรียบ ติดจะเย็นชา ทว่านัยน์ตาสีเข้มที่ทอดมองลงมากลับมีความเวทนาและอ่อนแสงลง
ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี ผู้เพิ่งก้าวขึ้นรับตำแหน่งสูงสุดของตระกูล... 'กฤติน'
เขาย่อตัวลงตรงหน้าเด็กหญิงโดยไม่สนว่ากางเกงสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนจะเปรอะเปื้อนคราบน้ำฝนและขี้เถ้า มือใหญ่ที่อบอุ่นและมั่นคงเอื้อมมาเช็ดคราบน้ำตาบนพวงแก้มซีดเซียวอย่างเบามือ
“อย่าร้องไห้เลยนะ เด็กดี” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนคนฟังรู้สึกปลอดภัย
“ฮึก... เอยไม่เหลือใครแล้ว เอยไม่มีบ้านให้กลับแล้วค่ะ” เด็กหญิงสะอื้น ตอบเสียงเครือ
กฤตินมองลึกเข้าไปในดวงตาบอบช้ำคู่ร้าว เขารู้จักพ่อของเด็กคนนี้ในฐานะลูกหนี้ที่ซื่อสัตย์ แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว ท่ามกลางญาติพี่น้องที่แสนจะเห็นแก่ตัว เขาตัดสินใจในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ยังแปลกใจ
ชายหนุ่มถอดเสื้อโค้ทตัวนอกออก คลุมร่างเล็ก ๆ ที่กำลังสั่นเทาเอาไว้ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดแนบอก
“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป บ้านของอาคือบ้านของเอย”
เขาผละออกเล็กน้อย สบตากับเด็กน้อยที่มองมาราวกับเขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต
“อาชื่อกฤติน เรียกอาว่าอาเก้า” เขายิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก “ไปอยู่กับอานะ ขวัญเอย อาจะเป็นคนดูแลเอยเอง”
ในวันนั้น ขวัญเอยไม่รู้หรอกว่าคำสัญญาของอาเก้าจะคงอยู่เนิ่นนานนับสิบปี และเธอไม่เคยรู้เลยว่า ร่มสีดำคันนั้นที่กางกั้นพายุฝนให้เธอที่หน้าเมรุวัด จะกลายเป็นกรงทองที่แสนอบอุ่น จนเธอไม่อยากโบยบินไปไหนอีกตลอดกาล
บริษัท เค.ที. คอร์ปอเรชั่น ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาขรึม กฤตินกำลังนั่งอ่านเอกสารสัญญาการร่วมทุนฉบับใหม่ด้วยสีหน้าเรียบสนิท ปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือจรดลายเซ็นตวัดอย่างทรงพลัง ทว่าสมาธิของเขากลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ก่อนที่วิทย์ เลขาฯ คนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มไอแพดในมือ “บอสครับ มีเรื่องรายงานจากทีมที่คอยดูแลคุณเอยที่มหาวิทยาลัยครับ” วิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ปากกาในมือของกฤตินชะงักงัน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของเด็กในปกครอง “มีอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเอย” “ไม่ได้เกิดเรื่องร้ายแรงครับบอส แค่... วันนี้ตอนพักเที่ยง นายแทนไท รุ่นพี่ปีสี่ที่เคยมีประวัติพยายามเข้าหาคุณเอย เข้าไปทักทายและซื้อขนมไปให้คุณเอยที่โต๊ะประจำครับ” บรรยากาศภายในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศาในพริบตา กฤตินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ แม้จะเป็นเสียงที่เบา แต่กลับทำให้คนสนิทอย่างวิทย์รู้ได้ทันทีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผู้เป็นนาย
บรรยากาศในโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความจอแจและเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ขวักไขว่ ขวัญเอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวริมสุดติดกับสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าบริเวณอื่น หญิงสาวกำลังก้มหน้าก้มตาจดเลกเชอร์จากแท็บเล็ตลงในสมุดอย่างตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่รวบไว้ครึ่งศีรษะตกลงมาคลอเคลียพวงแก้มขาวเนียน จนเธอต้องคอยใช้มือทัดหูไว้เป็นระยะ “เอยแกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย” เสียงแหลม ๆ ของ ‘น้ำหวาน’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในมหาวิทยาลัยของขวัญเอยดังขึ้น พร้อมกับมือที่เอื้อมมาเขย่าแขนเล็กเบา ๆ ขวัญเอยเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด ระบายยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสนิท “ฟังอยู่สิ หวานบ่นเรื่องค่ายอาสาที่เชียงใหม่โดนยกเลิกมาสิบนาทีแล้วนะ” “ก็มันน่าโมโหนี่นา” น้ำหวานทำหน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางกอดอก “แกคิดดูสิ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว รถบัส ที่พัก ตารางงาน จู่ ๆ สปอนเซอร์หลักที่เป็นบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ก็ขอถอนตัวกะทันหัน ดึงเงินสนับสนุนกลับหมดเลย ค่ายก็เลยล่มไม่เป็นท่า อาจารย์ที่ปรึกษาหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแกเอ๊ย ฉันอุตส่
“ต่างจังหวัด ที่ไหนคะ” “เชียงใหม่ค่ะ” เอยตอบเสียงแผ่ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมารอบตัว “สามวันสองคืน เดินทางด้วยอะไร ไปนอนที่ไหน แล้วใครเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้เอย” คำถามรัวเป็นชุดที่มาพร้อมกับน้ำเสียงที่กดต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่แอบแฝงอยู่ กฤตินไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าความสงบนิ่งของเขากลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นสิบเท่า “ดะ... เดินทางด้วยรถบัสของมหาวิทยาลัยค่ะ นอนที่อาคารเรียนของโรงเรียน มีอาจารย์ที่ปรึกษาไปคุมด้วยสองท่านค่ะ อาเก้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพื่อน ๆ เอยก็ไปกันทุกคนเลย” ขวัญเอยพยายามอธิบายด้วยเหตุผล หวังว่าคุณอาที่แสนดีจะเข้าใจ ทว่าสำหรับกฤติน คำว่า ‘เพื่อน ๆ ไปกันทุกคน’ และ ‘รถบัส’ คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด การปล่อยให้ขวัญเอยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ต้องไปนั่งเบียดเสียดกับคนอื่นบนรถบัส นอนบนพื้นแข็ง ๆ และอาจจะต้องตากแดดตากฝนกลางป่ากลางเขา เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่ชอบให้เธอคลาดสายตา ไม่ชอบให้เธอไปอยู่ในที่ที่เขาปกป้องไ
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วบริเวณห้องรับประทานอาหารสุดหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานสูง ทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนทอดสายตามองสวนสวยสไตล์อังกฤษด้านนอก กฤติน หรือที่ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างขนานนามว่า ‘ฉลามเลือดเย็น’ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและนาฬิกาเรือนหรูราคาเหยียบแปดหลัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของวัยสามสิบสี่ปีเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ยามที่เขากำลังฟังรายงานสรุปตัวเลขผลประกอบการจากวิทย์ เลขาฯ คนสนิท “โครงการที่พัทยาคู่แข่งพยายามตัดราคาเราครับบอส แต่ผมจัดการบล็อกเส้นทางวัสดุก่อสร้างของพวกมันเรียบร้อยแล้ว คาดว่าภายในอาทิตย์หน้าพวกมันคงต้องยอมมาคุกเข่าขอเจรจากับเรา” วิทย์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้เป็นนาย กฤตินยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ นัยน์ตาสีเข้มดุดันไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย “อย่าเพิ่งให้พวกมันเข้าพบ ปล่อยให้ดิ้นรนไปก่อน จนกว่าพวกมันจะรู้ตัวว่





