ログインone night stand กับคนแปลกหน้าในวันนั้นตามหลอกหลอน 'เธอ' อยู่เสมอแม้แต่ในฝัน แต่ใครจะคิดว่าเธอจะได้เจอ 'เขา' อีกครั้งในสถานะที่เกินคาดคิด คุณพระ ผู้ชายที่เธอชิ่งหนีหลังจากคลุกวงในกันอย่างดุเดือดคือเพื่อนเก่าคนนั้นที่ไม่เจอมานาน
もっと見る[Ryan, Alshad sakit! Aku butuh uang untuk membawanya berobat, tolong segera kirim secepatnya, aku tunggu!]
Rasanya Ryan sudah mulai muak dengan permintaan Sarah Amalia. Mantan istrinya itu semakin kesini makin sering meminta uang dengan alasan yang hampir sama setiap harinya.
[Ryan, kenapa cuma read doang? Ayo cepetan kirim uangnya!]
[Atau kamu mau, anakmu ini tambah parah sakitnya?]Kepala Ryan serasa mau pecah, Sarah terus-menerus menerornya. Sedangkan hubungannya sendiri dengan Nisya, istrinya yang sekarang sedang dalam masalah besar, dan yang menjadi sumber masalahnya tak lain adalah mantan istrinya sendiri.Bukan hanya Ryan, tapi Nisya sepertinya sudah diambang batas kesabarannya menghadapi Sarah. Sehingga Nisya memilih untuk menyerah atas pernikahan yang rumit ini. Apalagi sejak kehadiran Sarah, Nisya semakin membulatkan tekadnya untuk bercerai dari Ryan."Mas, akan menuruti semua permintaan kamu, kecuali satu hal, yaitu perpisahan.""Meski tidak ada cinta diantara kita?" balas Nisya tegas.
"Bukan tidak tapi belum dan itu hanya kamu, karena mas sudah mempunyai rasa itu, saat di mana mas selesai mengucapkan ijab kabul dihadapan papa dan juga para saksi yang hadir dihari pernikahan kita"Pernyataan Ryan barusan tidak lantas membuat Nisya luluh, Nisya merasa kalau hubungan ini tidak akan bisa bertahan lama, karena ada masa lalu yang belum terselesaikan diantara keduanya. Seperti yang sedang terjadi sekarang ini, dengan kembalinya mantan istri Ryan lantas mengambil hak asuh anak yang selama ini menjadi jembatan penghubung antara Ryan dan Nisya.
Tidak ada alasan lagi bagi Nisya untuk mempertahankan pernikahannya dengan Ryan, karena satu-satunya alasan sudah tidak ada bersamanya lagi, yaitu Alshad, anak yang sudah dia rawat dengan penuh kasih sayang sudah diambil oleh ibu kandungnya.
"Pikirkan ini baik-baik, mas nggak papa jika kamu belum bisa mencintai mas. Dalam rumah tangga tidak melulu soal cinta, mas sudah pernah menjalani pernikahan atas dasar cinta, tapi kamu lihat sendiri kan, mas gagal mempertahankan pernikahan itu. Sekarang jika kamu tidak bisa membalas perasaan mas, itu tidak masalah. Cukup mas saja yang mencintaimu itu sudah menjadi alasan untuk mas berjuang mempertahankan pernikahan ini."
"Jika usaha Mas, tidak berhasil?" tanya Nisya yang masih kukuh dengan pendiriannya.
"Maka saat itu juga, mas akan ikhlas melepaskanmu, sama seperti yang pernah mas lakukan dulu, melepasnya dan membiarkan dia pergi untuk mencari kebahagiaan yang tidak bisa dia dapatkan saat bersama mas."
งานเลี้ยงรุ่นจัดขึ้นที่ร้านอาหารของหนึ่งในเพื่อนร่วมรุ่นในอีกสามวันต่อมา ไม่มีอะไรที่ทำให้ศศิรินทร์หนักใจได้เท่ากับธีมของงานปีที่ค่อนข้างจะแตกต่างออกไปจากทุกปีธีมชุดนักเรียนเนี่ยนะ?“ซอโซ่ แต่งตัวเสร็จหรือยัง เราเข้าไปนะ” เสียงของรังสิมันตุ์ที่อยู่ด้านนอกเรียกให้คนกำลังแต่งตัวได้สติอีกครั้ง หญิงสาวรีบร้องห้ามทันทีแต่ก็ไม่ทันจึงทำได้เพียงยกมือปิดหน้าด้วยความอับอาย“หยุดนะ อย่า...”“น่ารักออก”“แต่มัน...” ไม่มั่นใจเลยสักนิด เธออายุเลขสามแล้วนะ มาใส่ชุดเหมือนเด็กสิบเจ็ดสิบแปดแบบนี้นี่มัน...เขินชะมัดเลย“ไม่ต้องเขินหรอก เราก็ใส่ เห็นมั้ย”“เธอใส่แล้วดูดี แต่เราใส่แล้วมัน...”“สวย...สวยจนทำให้นึกถึงครั
เพราะทุกอย่างราบรื่นเกินไปศศิรินทร์จึงรู้สึกแปลก ๆ ทว่ามันก็เป็นเรื่องที่แปลกจริง ๆ จะไม่มีเรื่องมันเป็นไปไม่ได้หรอกและศศิรินทร์ก็รู้ทันทีว่าไม่ง่ายก็ตอนที่พลอยขวัญเดินเข้ามาหาในตอนที่เธออยู่เพียงลำพัง เด็กสาวยังคงมีท่าทีเชิด ๆ อยากกับนางร้ายในละครก่อนจะเอ่ยออกมา “คิดว่าทุกอย่างราบรื่นแล้วเหรอ”“คิดผิดแล้ว เพราะจริง ๆ แล้วน่ะพี่ไม่ได้หัวใจพี่ซันหรอก”“หมายความว่ายังไง”“จะบอกให้เอาบุญก็แล้วกัน พี่ซันน่ะมีคนที่รักปักใจมาตั้งแต่มัธยมแล้ว พี่อะแค่ตัวแทนเท่านั้นล่ะ” พลอยขวัญพูดแล้วก็ยกยิ้มอย่างเป็นต่อ “ไม่เชื่อก็ลองเปิดดูในลิ้นชักโต๊ะพี่ซันซิ ในนั้นน่ะมีความในใจพี่ซันส่งถึงรักปักใจของเขาอยู่ เข้าใจไว้ซะว่าพี่ก็แค่ตัวแทน ไม่ใช่คนในใจ”พูดแค่นั้นพลอยขวัญก็จากไป ศศิรินทร์พยายามไม่คิดอะไรแต่สุดท้ายก็เก็บเ
บ้านของรังสิมันตุ์อยู่กับอย่างเรียบง่าย พ่อของเขายังไม่เกษียณจึงยังไปทำงานพร้อมกับน้องสาวฝาแฝดของเขาอยู่ ส่วนแม่นอกจากจะไปงานต่าง ๆ ตามที่ถูกเชิญแล้วก็ยังเป็นชาวนาสวนผสม ก่อนจะไปตลาดเพื่อซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารแม่แสงดาวก็พาเธอแวะไปดูข้าวในนาของท่านที่กำลังอยู่ในช่วงตั้งท้อง“แต่กี้แม่โตกับแม่แล่นเล่นกันอยู่แถวนี่ล่ะ ยามหน้านากะดำนานำกัน ยามเกี่ยวข้าวกะเกี่ยวซ้อยกัน(เมื่อก่อนแม่เรากับแม่วิ่งเล่นกันอยู่แถวนี้แหละ ถึงฤดูทำนาก็ดำนาด้วยกัน ถึงเวลาเกี่ยวก็เกี่ยวช่วยกัน)” การพูดคุยกับแม่ของคนรักหญิงสาวคิดว่าคงจะไม่พ้นเรื่องวัยเด็กของเขา ทว่าเรื่องเล่าครั้งแรกของคุณนายแสงดาวไม่ใช่เรื่องของรังสิมันตุ์เหมือนที่ศศิรินทร์คิดแต่เป็นเรื่องของแม่ ๆ ที่ท่านดูจะคิดถึงเป็นอย่างมาก“ตอนน้อย ๆ แม่โตติดแม่คัก ไปไสกะไปนำกัน บางมื้อกะพากันไปป่วนผู้ใหญ่จนถืกไล่ตีนำกัน(ตอนเล็ก ๆ แม่เราติดแม่มาก ไปไหนก็ไปด้วยกัน บางวันก็พากันไปป่วนผู้ใหญ่จนถูกไล
“ฉันว่าแล้วว่าสุดท้ายแกก็ต้องใจอ่อน” เสียงเจือยแจ้วของภาสกรที่ดังอยู่ไม่ได้มีท่าทีอ่อนอกอ่อนใจ หรือขัดใจกับการตัดสินใจของคนเป็นเพื่อน กลับกันภาสกรกลับยิ้มภูมิใจกับความเป็นศศิรินทร์ที่ใจดีกับคนที่ควรใจดี ถ้าศศิรินทร์ให้อภัยและช่วยเหลือคนอย่างคณิตา อันนั้นเขาคงเคือง แต่กับสุนิสา หลังจากได้ฟังถึงเหตุและผลที่ทำให้เธอคนนั้นทำเรื่องต่าง ๆ ไปแล้วก็เห็นใจอยู่เหมือนกัน คนที่ผิดโดยไม่ได้ตั้งใจก็ควรได้โอกาส ถูกมั้ยล่ะแต่คนที่หลอกใช้และยุยงนั่นสิที่ไม่สมควรให้อภัย“แต่กับนังตัวยุแยง แกห้ามใจอ่อนเชียวนะโซ่ ฟ้องมันให้หนักเลย” ไม่วายโยงไปถึงคณิตาที่มีส่วนยุแยงสุนิสา กับสุนิสาเพื่อนจะให้อภัยเขาไม่ว่า แต่กับนทีที่คิดจะเลื่อนขาเก้าอี้รวมไปถึงคนอย่างคณิตา...ปล่อยไว้ไม่ได้“คราวนี้ฉันไม่อยู่เฉย ๆ แน่นอน ฉันจะฟ้องนทีให้ถึงที่สุด ส่วนคณิตา...ในเมื่อสาวเจ้ายุแยง เป่าหูคนอยู่ลับหลัง ฉันก็จะค่อย ๆ ตัดท่อน้
กว่าพายุอารมณ์จะมอดดับลงก็เที่ยงซะแล้ว ศศิรินทร์นั่งหน้ามุ่ยหันหลังให้คนที่สัญญาดิบดีว่าจะไม่สายแต่ก็เข้าอีหรอบเดียวกับตอนเจอกันครั้งแรก ธุระในช่วงสิบโมงเช้าถูกพับเก็บไปอย่างช่วยไม่ได้
เพราะลางานเอาไว้รังสิมันตุ์เลยกลายเป็นสารถีของสาว ๆ ในเช้าวันใหม่ที่ศศิรินทร์คะยั้นคะยอให้กฤติกาไปฝากครรภ์ และเพราะศศิรินทร์และภาสกรเห่อหลานเช้านี้เขาจึงแทบไม่ได้พูดคุยกับศศิรินทร์เลยเพราะสาว ๆ เ
ภายในลานจอนรถที่เงียบสงบเพราะค่อนข้างจะเช้า ลูกบ้านหลายคนยังไม่ตื่น และบางคนยังไม่กลับจากทำงาน ความเงียบทำให้กฤติกาต้องรีบเดินไปให้ถึงรถของเจ้านายด้วยความหวั่นใจ...เธอกลัวผีทว่าท
การตื่นมาเจอใครสักคนในตอนเช้ามันเป็นอะไรที่ไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่ และความไม่คุ้นชินก็ทำให้ศศิรินทร์ทำเรื่องที่น่าอับอายลงไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว...ใบหน้าหวานก้มงุ