เคสลับหมอปีศาจ

"มะ...ไม่มีอะไรค่ะ หมอเจียง ฉัน...ฉันแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย อยากรีบกลับไปพักผ่อนที่หอพักค่ะ" ฉันก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา กลัวเหลือเกินว่าเขาจะมองเห็นความผิดปกติของฉันสายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่บนใบหน้าแดงซ่านของฉันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำ มาหยุดอยู่ที่เรียวขาทั้งสองข้างที่บีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า"ไม่สบาย?" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงแววหยั่งเชิง "แต่ผมดูแล้ว คุณไม่เหมือนคนไม่สบายเลยนะ เหมือนกำลัง..."เขาไม่ได้พูดต่อจนจบ แต่การทิ้งจังหวะอย่างมีนัยสำคัญนั้น กลับทำให้ฉันรู้สึกอับอายยิ่งกว่าคำพูดใด ๆฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่ถูกแก้ผ้าจนล่อนจ้อน ไม่มีสิ่งใดสามารถปกปิดได้ต่อหน้าเขาอีกต่อไป"ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ!" ฉันโต้กลับไปแทบจะเป็นเสียงกรีดร้อง ก่อนจะหมุนตัวตั้งท่าจะวิ่งหนีทว่าเขาไวกว่าฉันก้าวหนึ่ง แขนเรียวยาวเอื้อมออกไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันอย่างรวดเร็วนิ้วมือของเขาเรียวยาวและเย็นเยียบ ราวกับคีมเหล็กที่ตรึงฉันไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้"เฉินเนี่ยน" เขาเอ่ยปากช้า ๆ เน้นทีละคำยามที่เรียกชื่อฉัน "หน้าของคุณแดงมาก หายใจก็หอ

ฉันเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายและโกรธเกร้ว ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ"ตามที่คุณเล่ามาบวกกับแบบสอบถามฉบับนี้ อาการของคุณไม่ใช่โรคทางกายภาพหรอกนะ" เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือทั้งสองข้างไว้ที่ท้ายทอยด้วยท่าทางเกียจคร้าน “มันเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่เกิดจากการสะกดจิตตัวเองในส่วนลึกมากกว่า""สะ... สะกดจิตตัวเองงั้นเหรอคะ?" ฉันอึ้งไป"ใช่" เขาพยักหน้า "บางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์บังเอิญสักครั้งในอดีต ที่ทำให้ร่างกายของคุณรับรู้ถึงความเสียวซ่านอย่างรุนแรง และจิตใต้สำนึกของคุณก็จดจำความรู้สึกนั้นไว้ หลังจากนั้น เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง อย่างเช่น ความเหนื่อยล้า ความเครียด หรือถูกกระตุ้นด้วยสิ่งเร้าบางอย่าง ร่างกายของคุณจะเปิดใช้งานปฏิกิริยานี้โดยอัตโนมัติ ทำให้คุณเข้าใจผิดไปเองว่าตัวเองป่วย"การวิเคราะห์ของเขาฟังดูมีเหตุมีผลมาก แต่ฉันก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี "งั้น... แล้วจะรักษาออกยังไงคะ?""ผูกปมที่ไหนก็ต้องแก้ที่นั่น" เขาหยัดกายลุกขึ้น ยืนอ้อมโต๊ะทำงานแล้วเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจนมืดมิด ครอบงำฉันไว้เบ็ดเสร็จ นำพากลิ่นอายความกดดันอันหนัก

"อ๊าาา!"ฉันหวีดร้องออกมาเสียงหลง ภาพตรงหน้าขาวโพลนไปในก้าวเดียว ร่างกายกระตุกเกร็งและสั่นสะท้านอย่างรุนแรงกระแสธารอุ่นร้อนพวยพุ่งทะลักออกมาทันทีโลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนลงในวินาทีนี้ฉันหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต ทั่วทั้งร่างอ่อนปวกเปียกจมดิ่งลงกับเตียงนอน ไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้วความอับอายขายหน้าและความซาบซ่านอันว่างเปล่าเข้าถาโถมโจมตีจนฉันจมมิดฉันถึงกับ... ถึงกับเสร็จ... ต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่ง...แถมยังเป็นด้วยวิธีการแบบนี้...เจียงเช่อถอดถุงน่องยางออก โยนมันทิ้งลงถังขยะ น้ำเสียงกลับคืนสู่ความเย็นชาและห่างเหินดังเดิม"จากการวินิจฉัยขั้นต้น ความไวต่อความรู้สึกของร่างกายคุณนั้นผิดแปลกไปจากคนทั่วไปจริง ๆ" เขาหยัดกายลุกขึ้น เดินไปที่อ่างล้างมือ เปิดก๊อกเพื่อชำระล้างสองมือของตัวเอง "การบำบัดลดความไวต่อสิ่งเร้าแบบธรรมดาคงไม่ได้ผลเท่าไหร่ พวกเราคงต้องใช้วิธีที่... ตรงจุดและถึงเนื้อถึงตัวมากกว่านี้"ฉันมองเขาด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้เลยว่าเขาคิดจะทำอะไรอีกเขาเช็ดมือจนแห้ง เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน โน้มตัวลงมาเชยคางของฉันขึ้น บังคับให้ฉันต้องสบตากับเขา"เฉินเนี

สายตาคู่นั้นเปรียบเสมือนตาข่ายที่ไร้รูปทรง มันโอบล้อมและกักขังฉันไว้จนแน่นหนา ทำให้ฉันไม่มีทางให้หนีรอดไปได้เลยฉันรู้ดีว่า ตราบใดที่ฉันยังคงอยู่ในระยะสายตาของเขา ฉันจะไม่มีวันสลัดเขาได้พ้นชั่วชีวิตจากการรับ "การบำบัดรักษา" ครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายของฉันกลับยิ่งไวต่อความรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่ม... ติดใจในรสสัมผัสชวนลิ้มลองนั้นเข้าเสียแล้วฉันเริ่มค้นพบความจริงอันน่าสมเพชว่า ตัวเองแอบเฝ้ารอคอย "การรักษา" จากเขาอยู่ลึก ๆเฝ้ารอปลายนิ้วอันเย็นเยียบของเขา เฝ้ารอลมหายใจอันอุ่นร้อนของเขา เฝ้ารอความเสียวซ่านขั้นสุดยามที่ต้องเวียนว่ายอยู่บนขอบเหวแห่งการสูญเสียการควบคุมตัวเองฉันเกลียดชังตัวเองที่เป็นแบบนี้เหลือเกิน ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงจะถอนตัวขึ้นมา"อาการป่วย" ของฉันดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงหนักขึ้นเมื่อก่อนมันแค่กำเริบขึ้นมาเป็นครั้งคราว ทว่าตอนนี้ แทบจะทุกวันเลยทีเดียวที่ฉันต้องการ "การปลอบประโลม" จากเขา ไม่อย่างนั้นฉันจะกระสับกระส่ายนั่งไม่ติด ราวกับร่างกายถูกสูบวิญญาณจนว่างเปล่าและทรมานไปทั้งร่างเจียงเช่อเองก็ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของฉันเช่นกัน"การรักษา"

คำถามที่พรั่งพรูออกมาเป็นชุด ๆ ประหนึ่งกระสุนปืนกลที่สาดซัดเข้าใส่เขาเขาถูกฉันต้อนจนมุมจนพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองฉันนิ่ง ๆ สายตาคู่นั้นซับซ้อนราวกับน้ำหมึกเข้มข้นที่ไม่มีวันละลาย"ใช่... ผมยอมรับ ช่วงแรกผมใช้เรื่องอาการป่วยของคุณมาบังหน้าเพราะอยากเห็นคุณตอนสูญเสียการควบคุมจริง ๆ" เนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมเปิดปาก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอย่างรุนแรง "ผมชอบมองดูคุณในตอนที่ทั้งอับอายแทบตาย แต่ก็ยังเผลอใจดิ่งลึกลงมาต่อหน้าผม มันทำให้ผมได้รับความพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน""แต่ว่า เฉินเนี่ยน..."เขาเว้นจังหวะ แววตาฉายร่องรอยของความอ่อนแอและการต่อสู้ดิ้นรนในใจแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"ผมไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นตั้งเมื่อไหร่... ที่ทุกอย่างมันแปรเปลี่ยนไป""แค่เห็นคุณยืนคุยกับหมอผู้ชายคนอื่นเพิ่มขึ้นสักประโยค ผมก็หึงจนแทบเป็นบ้า""พอเห็นคุณเดินตากฝนกลับมา ผมก็ปวดใจจนแทบจะตายให้ได้""แล้วพอเห็นคุณกำลังมองผมด้วยสายตาแบบนี้ในตอนนี้... หัวใจของผม มันเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกใบมีดกรีดเฉือน"เอื้อมมือออกไป ค่อย ๆ ลูบไล้พวงแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา การกระทำนั้นอ่อนโยนจนเหลือเชื่อ"ดูเหมือนว่า... ผมเอง