Share

บทที่36

Penulis: ชุนกวงห่าว
สืออวี๋มองไปทางที่นั่งคนขับ เมื่อเห็นว่าเป็นสวีอวี่เจ๋อ ก็ชะงักไปเล็กน้อย

“บังเอิญจังเลยนะ ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”

สวีอวี่เจ๋อยิ้มจางๆ พลางพูดว่า “ใช่นะสิ คุณจะไปไหนหรือ?”

“เมื่อกี้ฉันข้อเท้าแพลง กะว่าจะไปโรงพยาบาล”

“ผมกำลังจะผ่านโรงพยาบาลพอดีเลย ขึ้นรถ ผมไปส่งด้วยทีเดียว”

สืออวี๋รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย “มันจะไม่สะดวกไปหน่อยไหม?”

“ไม่สะดวกตรงไหนกันล่ะ ในเมื่อเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ตรงนี้ก็จอดรถไม่สะดวก คุณขึ้นมาก่อนเถอะ”

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สืออวี๋ก็เอ่ยว่า “งั้นก็รบกวนคุณแล้ว”

สืออวี๋ขึ้นรถ คาดเข็มขัดเรียบร้อย สวีอวี่เจ๋อจึงสตาร์ทรถออกไป

โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลนัก ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว

ก่อนจะลงจากรถ เธอหันไปมองสวีอวี่เจ๋อ “วันนี้ขอบคุณคุณมากนะ ไว้ถ้าคุณมีเวลาว่าง ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ คราวก่อนที่มัลดีฟส์คุณช่วยฉันไว้ ฉันยังไม่ทันได้ขอบคุณคุณเลย”

สวีอวี่เจ๋อยิ้มจาง ๆ “ผมว่างเสมอ”

“งั้นเป็นเย็นวันศุกร์นี้ดีไหมคะ?”

วันนี้เธอข้อเท้าแพลง ไม่สะดวกออกไปกิจข้าว แต่ถึงวันศุกร์ก็คงจะดีขึ้นแล้ว

“ได้”

เมื่อตกลงเวลาชัดเจนแล้ว สืออวี๋ก็เปิดประตูลงจากรถ “วันนี้รบกวนคุณมากจร
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม?   บทที่ 540

    สีหน้าของซือห่าวอวี่ดูลำบากใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น "อาเล็ก จะเอาแบบนี้จริง ๆ เหรอครับ? ถ้าเกิดพี่สืออวี๋บังเอิญรู้ความจริงขึ้นมา มีหวังโกรธตายแน่""รอให้ฉันทำกายภาพบำบัดจนขาหายดีเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะไปหาเธอเอง ก็แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น""...ก็ได้ครับ งั้นอาอย่ามาโทษว่าผมไม่เตือนแล้วกัน การที่อาโกหกพี่สืออวี๋แบบนี้ มีแต่จะกระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกอาก็เท่านั้น... อาคิดเอาเองฝ่ายเดียวว่าไม่บอกเธอจะดีกว่า แต่ไม่เคยถามเธอเลยสักคำว่าเธอเต็มใจจะอยู่เคียงข้างตอนอาทำกายภาพหรือเปล่า"แค่ลองจินตนาการดูว่าแฟนตัวเองฟื้นแล้ว แต่ยังมาหลอกกันแบบนี้ ซือห่าวอวี่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ซือเยี่ยนทำนั้นมันเกินไปจริง ๆ"ฉันรู้ลิมิตของตัวเองดีน่า"สืออวี๋เพิ่งจะมาถึงหน้าโรงพยาบาล ก็ได้รับสายจากซือห่าวอวี่"พี่สืออวี๋ครับ ผมมีเรื่องจะบอก..."น้ำเสียงของซือห่าวอวี่ฟังดูร้อนรนเล็กน้อย เพราะถึงอย่างไรเขาก็ร่วมมือกับซือเยี่ยนหลอกสืออวี๋ ถ้าสืออวี๋รู้ความจริงขึ้นมา คงไม่มีทางยกโทษให้เขาง่าย ๆ แน่"เรื่องอะไรเหรอ?""คือว่า... อาเล็กยังไม่ฟื้นสักทีใช่ไหมล่ะครับ? คุณย่าท่านรู้สึกว่าเครื่องไม้เครื่องมือในประเทศยังไม่

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม?   บทที่ 539

    ซือเยี่ยนเงยหน้ามองเขา พร้อมตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นายคิดว่าสภาพฉันตอนนี้ ควรให้เธอรู้หรือไงว่าฉันฟื้นแล้ว?”ซือห่าวอวี่เผลอมองขาของซือเยี่ยนแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ผมว่าพี่สืออวี๋ไม่รังเกียจอาหรอกครับ”ซือเยี่ยนฟื้นตั้งแต่เมื่อสองคืนก่อนแล้ว แต่ขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องทำกายภาพบำบัดเป็นเวลานานกว่าจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งเมื่อรู้ว่าตัวเองต้องนั่งรถเข็นไปอีกนาน ซือเยี่ยนจึงกำชับซือห่าวอวี่ว่าอย่าเพิ่งบอกสืออวี๋เรื่องที่เขาฟื้นแล้วเขาตัดสินใจว่ารอให้หายดีเป็นปกติเมื่อไหร่ ค่อยไปหาสืออวี๋ที่เมืองเซินดีกว่า“ฉันรู้ว่าเธอไม่รังเกียจฉันหรอก แต่ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงเธอ”ซือห่าวอวี่ลอบกลอกตามองบนในใจ “จะเรียกว่าตัวถ่วงได้ยังไงครับ? ผมว่าถ้าพี่สืออวี๋รู้ว่าอาฟื้นแล้ว ต้องดีใจมากแน่ ๆ ”ซือเยี่ยนเงียบงันไม่เอ่ยคำใด เขาไม่อยากให้สืออวี๋มาเห็นสภาพไร้ประโยชน์ของตัวเองในตอนนี้เลยเขาตระหนักดีว่า หากสืออวี๋รู้ว่าเขาเดินไม่ได้ เธอจะต้องคอยอยู่เคียงข้างเขาแน่นอน แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเห็นสภาพน่าสมเพชของตัวเองแบบนี้คิดได้ดังนั้น ซือเยี่ยนก็พูดเสียงเย็นเยียบ “ถ้าฉัน

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม?   บทที่ 538

    ต่อให้ฉวี่ปัวไม่อยากช่วย แต่ถึงยังไงเหลียงอวิ๋นเซินก็เป็นหลานแท้ ๆ เขาจะนิ่งดูดายได้ลงคอเชียวหรือ?ดวงตาของฉวี่ปัวฉายแววเวทนา "เดิมทีนายเป็นน้องเขยฉัน อวิ๋นเซินก็เป็นหลานฉัน ฉันเองก็ไม่อยากทำกับพวกนายแบบนี้เหมือนกัน แต่เพราะฉันอยากให้ฉวี่ซื่อเข้าไปขยายธุรกิจในเมืองหลวง ก็เลยจำต้องเสียสละพวกนาย อีกอย่างนะ นายกับอวิ๋นเซินก็ไม่ได้โดนใส่ร้ายสักหน่อย"ตอนที่ฉวี่ถิงจะแต่งงานกับเหลียงเจิ้งฉง ฉวี่ปัวก็เคยเตือนเธอแล้วเหลียงเจิ้งฉงเป็นคนทำอะไรบ้าบิ่น ขอแค่ได้เงิน ต่อให้เป็นพื้นที่สีเทาเขาก็กล้าแตะ สุดท้ายกำเริบเสิบสาน ถึงขั้นกล้าทำเรื่องผิดกฎหมายก่ออาชญากรรมแต่หัวใจทั้งดวงของฉวี่ถิงมอบให้เหลียงเจิ้งฉงไปหมดแล้ว ไม่ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ฟัง ในที่สุดก็ได้แต่ยอมแพ้ไปเดิมทีเหลียงอวิ๋นเซินเป็นหลานแท้ ๆ ของเขา ตอนแรกจึงวางแผนจะช่วยเหลียงอวิ๋นเซินออกมาเหมือนกันแต่หลังได้เห็นเรื่องราวที่เหลียงอวิ๋นเซินทำลงไป เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันทีเพื่อให้ได้ที่ดินผืนหนึ่ง เหลียงอวิ๋นเซินถึงกับบีบคั้นครอบครัวที่ไม่ยอมย้ายออกจนมีคนตาย ขืนช่วยคนแบบนี้ออกมา ก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะไปก่อเรื่องอะไรอี

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม?   บทที่ 537

    ในใจฉวี่ถิงตื่นตระหนก แต่สิ่งที่มีมากยิ่งกว่าก็คือความสับสนเธอไม่รู้แล้วว่าควรทำอย่างไรดี...ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ฉวี่ถิงถึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหันไปมองฉวี่ปัวและกล่าวว่า "ได้ค่ะพี่ หนูจะทำตามที่พี่บอก""ดีมาก""แต่หนูอยากเจอหน้าอวิ๋นเซินสักครั้ง พี่ช่วยจัดการให้หน่อยสิ"ฉวี่ปัวพยักหน้า "ได้ ตอนเอาหนังสือหย่าไปส่งที่โรงพัก พี่จะพาเธอไปด้วย""เรื่องของอวิ๋นเซินกับเจิ้งฉง ฝากพี่ด้วยนะคะ""วางใจเถอะ พวกเขาเป็นครอบครัวเธอ ก็ถือเป็นครอบครัวฉันเหมือนกัน"ฉวี่ปัวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาทนายความ ให้ฝ่ายนั้นร่างหนังสือหย่าส่งมาฉบับหนึ่งฉวี่ถิงไม่ได้สังเกตเลยว่า ตอนที่ฉวี่ปัวหมุนตัวกลับไปนั้น แววตาของเขาวูบไหว ภายในดวงตาลึกล้ำยากคาดเดาไม่นาน หนังสือหย่าก็ถูกส่งมาหลังเซ็นชื่อเสร็จแล้ว ฉวี่ถิงก็ยังคงรู้สึกไม่วางใจ "พี่คะ หนูหย่ากับเจิ้งฉงเวลานี้ มันจะดีจริง ๆ เหรอ?""ดีอยู่แล้ว พี่จะหลอกเธอทำไม? เอาละ เดี๋ยวพี่ให้ทนายไปจัดการเรื่องเอกสารก่อน พรุ่งนี้พี่จะพาเธอไปเยี่ยมอวิ๋นเซินที่โรงพักเอง""ตกลงค่ะ"เช้าวันรุ่งขึ้น ฉวี่ปัวก็พาฉวี่ถิงไปที่สถานีตำรวจตามสัญญา"เสี่

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม?   บทที่ 536

    "ดะ...ได้ค่ะ"เมื่อคนรับใช้คล้อยหลังไป ฉวี่ถิงก็หันขวับไปมองเหลียงเจิ้งฉง แววตามีแต่ความตื่นตระหนก"เจิ้งฉง จะทำยังไงดีคะ? ทำไมอยู่ดี ๆ ตำรวจถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?""ผมก็ไม่รู้ เดี๋ยวผมออกไปดูสถานการณ์ก่อน ถ้าคืนนี้ผมไม่ได้กลับมา คุณต้องหาทางโอนเงินของบริษัทออกไปก่อนนะ"ฉวี่ถิงใบหน้าซีดขาว ตอบรับน้ำเสียงสั่นเครือ "ได้ค่ะ... ฉันรู้แล้ว"เหลียงเจิ้งฉงกำชับเธออย่างรวดเร็วอีกหลายเรื่อง รวมถึงเรื่องเงินทองในบ้านและรหัสตู้เซฟ เรียบร้อยแล้วจึงรีบผละจากไปขณะมองเงาร่างเขาห่างออกไป ดวงตาของฉวี่ถิงก็เริ่มพร่ามัว ในใจสับสนวุ่นวายไปหมดหลายปีมานี้เธอนั่งแท่นเป็นคุณนายประธานใหญ่แห่งเหลียงซื่อ อย่างมั่นคง ทุกวันนอกจากเดินช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้าก็คือออกไปเที่ยวเล่น มีเรื่องอะไรก็ล้วนเป็นหน้าที่ของเหลียงเจิ้งฉงกับเหลียงอวิ๋นเซินคอยตามแก้ตอนนี้เสาหลักของบ้านทั้งสองคนถูกจับเข้าโรงพักไปแล้ว ลำพังตัวเธอจะไปแบกรับไหวได้อย่างไร?หลังเหลียงเจิ้งฉงออกไปได้ไม่นาน เธอก็รีบโทรศัพท์หาพี่ชายทันทีไม่นาน ฉวี่ปัวก็มาถึงเมื่อเห็นน้องสาวนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนโซฟา ฉวี่ปัวก็รีบเดินเข้าไปนั่งลงข้างกาย "เสี่ยวถิง"

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม?   บทที่ 535

    "หนูทำให้คุณย่าต้องเป็นห่วงแล้ว"ทั้งสองสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าคุณย่าสือเริ่มมีอาการอ่อนเพลีย สืออวี๋จึงลุกขึ้นขอตัวกลับแต่เพิ่งเดินพ้นประตูห้องพักผู้ป่วยออกมา ก็พบกับสือหมิงฮุยเข้าโดยบังเอิญเมื่อเห็นสืออวี๋ สีหน้าของสือหมิงฮุยก็ดูเรียบเฉย "ออกมาได้ก็ดีแล้ว จริงสิ เรื่องทางบริษัทฉันจัดการเรียบร้อย แกไม่ต้องเข้าไปดูแลแล้วนะ ช่วงนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ"สืออวี๋พยักหน้ารับคำ "ค่ะ เข้าใจแล้ว ว่าแต่ ครั้งนี้เหลียงอวิ๋นเซินคงไม่มีโอกาสได้ออกมาอีกแล้วใช่ไหมคะ?"สีหน้าของสือหมิงฮุยดูเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน "นั่นก็ไม่แน่ เหลียงอวิ๋นเซินเป็นทายาทผู้สืบทอดของเหลียงซื่อ คาดว่าเหลียงเจิ้งฉงคงจะสรรหาสารพัดวิธีมางัดข้อพาเขาออกมาให้ได้นั่นแหละ""งั้นก็ทำให้เรื่องมันบานปลายขึ้นไปอีกสิคะ ถ้าเขาคิดปกป้องเหลียงอวิ๋นเซิน ก็เตรียมรอให้เหลียงซื่อโดนลากลงเหวไปพร้อมกันได้เลย""ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ช่วงนี้เลยจับตาดูความเคลื่อนไหวทางฝั่งเหลียงซื่ออยู่ตลอด รอให้เหลียงเจิ้งฉงขยับตัวเมื่อไหร่ นักข่าวก็จะเล่นเรื่องนี้ทันที""หวังว่าครั้งนี้คงทำให้เหลียงอวิ๋นเซินได้ชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปบ้างนะคะ"

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status