บทที่45

ถ้าสืออวี๋เกิดทะเลาะกับสำนักงานเพราะซือห่าวอวี่ล่ะก็ สำหรับสำนักงานกฎหมายแล้วก็ถือเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่แน่นอน

“ลุงเฉียน ลุงไว้ใจเถอะ ผมจะไม่ทำอะไรมั่วหรอก!”

เขาจริงจังกับความรักทุกครั้งแบบเต็มร้อย

ไม่รู้ว่าใครกันที่พูดมั่วไปทั่วว่าเขาไม่จริงจังกับความรัก เคยคบมาหลายคนก็ผิดด้วยเหรอ？

พอเห็นท่าทางไม่เอาไหนของซือห่าวอวี่ เฉียนเหว่ยก็เงียบไป แล้วจู่ๆก็รู้สึกไว้ใจขึ้นมา

เพราะด้วยนิสัยของสืออวี๋แล้ว นอกจากตาบอด ไม่อย่างงั้นคงไม่ชอบคนแบบนี้หรอก

ซือห่าวอวี่ถูกเขามองจนทำให้หงุดหงิดขึ้นมา จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจว่า “ลุงเฉียน แววตาที่รังเกียจในสายตาลุงมันหมายความว่ายังไง?”

“ไม่ได้หมายความว่ายังไง เธอไปเก็บของเตรียมเลิกงานได้เลย สัปดาห์หน้าให้ตามสืออวี๋ไปเลย เธอสั่งให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น ถ้าเจอเรื่องที่จัดการไม่ได้ก็อย่าตัดสินใจเอง เข้าใจไหม? สำนักงานเล็กๆของฉัน รับมือกับความวุ่นวายของนายไม่ไหวหรอก”

ตอนพูดประโยคนั้น สีหน้าของเฉียนเหว่ยก็เต็มไปด้วยการตักเตือนอย่างหวังดี

เขากลัวจริงๆว่าสักวันหนึ่งเจ้าตัวแสบนี้จะก่อเรื่องใหญ่ให้เขา

ทั้งๆ ที่ต่อให้ไม่ทำงานไปทั้งชีวิต เงินที่มีอยู่ก็ใช้ไม