บทที่ 7 พายุกลางตลาด

“แกไปทำอะไรที่นั่นทุกวันตะวัน!”

เมื่อตะวันมาถึงแผงขายขนมไทยในตลาดมนตรี ซึ่งมีอยู่แผงเดียว เสียงของแม่สร้อยก็ต้อนรับตะวันยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง แม่ยืนกอดอก หน้าดำคร่ำเครียด ท่ามกลางลูกค้าสองสามคนที่แกล้งทำเป็นเลือกซื้อขนมแต่หูผึ่งรอฟังเต็มที่

“ก็ ก็เอาค่าแผงไปส่งไงแม่ แล้วก็อยู่ช่วยคุณนายเค้าจัดสวน”

แม่สร้อยถึงกับเท้าสะเอวเมื่อได้ยินแบบนั้น “ค่าแผงมันไม่ต้องไปส่งทุกวันนะเว้ย แล้วอีกอย่าง คนสวนบ้านคุณนายก็มี ทำไมเค้าต้องมาลำบากแกด้วย ห้ะ!”

แม่สร้อยก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำแต่หนักแน่น “คนเขาพูดกันทั่วตลาดแล้ว ว่าแกไปเดินถือร่มตามตูดคุณนายสมรต้อย ๆ เค้าเป็นใคร เราเป็นใคร แกไม่รู้ตัวหรือไงตะวัน”

“แล้วยังไงแม่? คุณนายก็เป็นคนเหมือนเรานี่แหละ แถมยังใจดีด้วย”

“ใจดีกับคนชั้นเดียวกันน่ะสิ!” คนเป็นแม่เอ่ยเสียงห้วน “เค้าเป็นเจ้าของตลาด เป็นเศรษฐีเงินถัง ส่วนแกน่ะแค่ลูกแม่ค้า บางทีความใจดีของคนรวยมันก็น่ากลัวนะตะวัน เค้าอาจจะเห็นแกเป็นของเล่นแก้เหงาก็ได้ อย่างแกเนี่ย เค้าไม่มาสนใจอะไรเป็นพิเศษหรอก”

ตะวันนิ่งอึ้ง คำว่า 'ของเล่นแก้เหงา' มันทิ่มแทงหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เธอนึกไปถึงภาพจำตอนที่คุณนายสายสมรจับมือเธอ หรือตอนที่หัวเราะด้วยกันในตลาดนัดตอนค่ำ มันจะแค่นั้นจริง ๆ เหรอ...

ตลอดทั้งวัน ตะวันทำงานด้วยความเหม่อลอย เธอพยายามจะไม่สนใจสายตาของชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าแผง แล้วลอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนก็แอบกระซิบกระซาบว่าเธอ 'ปีนเกลียว' หรือ 'หวังรวยทางลัด'

ทางด้านบ้านหลังใหญ่ท้ายซอย...

สายสมรนั่งอยู่ในห้องโถงที่มืดสลัว เธอไม่ได้เปิดไฟแม้ว่าดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปแล้ว บนโต๊ะมีตะกร้าดอกคุณนายตื่นสายที่ตะวันช่วยพรวนดินให้เมื่อวันก่อน แต่วันนี้มันกลับดูเฉาลงอย่างประหลาด

“คุณนายคะ มีคนจากตลาดเอาข่าวมาบอกค่ะ”

ป้าจันทร์เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “เขาบอกว่าแม่ของตะวัน ห้ามไม่ให้ตะวันมาที่นี่อีกค่ะ”

สายสมรนิ่งเงียบไปนาน มือเรียวสวยกำถ้วยชาเย็นชืดในมือแน่น

“อืม...ฉันคิดไว้แล้วว่าคงเป็นแบบนี้”

“คุณนายจะให้ดิฉันจัดการยังไงดีคะ”

“ไม่ต้องทำอะไร”

สายสมรลุกขึ้นยืน พลางเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดที่มีเพียงแสงไฟจาง ๆ จากตลาด

“ตะวันเป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่มีแต่พลังบวก อันที่จริงเธอไม่ควรต้องมาโดนต่อว่าเพราะฉันเลยสักนิด ถ้าเกิดแม่เค้าบอกแบบนั้น ก็ให้มันจบไปแบบนี้แหละดีแล้ว”

สายสมรยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยมือที่สั่นระริก แม้ปากจะบอกว่าให้มันจบแบบนี้ดีแล้ว แต่ความหมองเศร้าในดวงตาคู่สวยกลับตอบทุกอย่างได้ชัดเจนกว่า

          เมื่อหมุนตัวเดินกลับเข้ามา สายสมรก็หันไปเห็นหมวกปีกกว้างใบที่เธอสวมใส่ตอนวันแรกที่เจอตะวัน เธอยังจำได้ดีที่ตะวันบอกว่า แต่งตัวเหมือนจะไปขั้วโลกเหนือ หลังจากนั้นภาพทรงจำทุกอย่างก็ค่อย ๆ ฉายชัดในโสตประสาทของคุณนายอีกครั้ง

ค่ำคืนนั้น ตะวันนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาในห้องนอนแคบ ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากเสื้อคลุมผ้าแพรที่อีกฝ่ายให้เธอไว้ในวันที่เปียกฝน ตะวันเอากลับมาที่บ้านตั้งแต่วันนั้น และตั้งใจไม่เอาไปคืน

เพราะตะวันเคยคิดไว้แล้วว่า สักวันหนึ่ง เรื่องราวระหว่างเธอและคุณนายสายสมรมันอาจไม่ง่ายอย่างที่คิด และหากถึงวันที่ทุกอย่างต้องจบลง อย่างน้อยตะวันก็มีบางอย่างไว้ให้ดูต่างหน้า แต่เธอก็ไม่คิดว่าการเหตุการณ์ล่วงหน้าไว้ก่อน เหตุการณ์นั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้

ตะวันหยิบเสื้อของคุณนายมาคลุมไหล่ มือจับแขนเสื้อมาแตะจมูกเบา ๆ กลิ่นหอมที่เธอคุ้นเคยยังคงติดอยู่ตรงปลายจมูก

เป็นแค่คุณสายสมรก็พอ

ตะวันนึกถึงคำพูดที่เคยบอกกับคุณนายวันนั้น แล้วเธอก็พรรณนาถ้อยคำบางอย่างกับตัวเอง

“ฉันหมายความแบบนี้จริง ๆ นะ เพราะฉันไม่เคยมองว่าคุณคือคุณนายเลย สำหรับฉัน คุณก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการใครสักคนเหมือนกัน”

ถ้าโลกนี้ไม่มีคำว่า คุณนาย และไม่มีคำว่า ลูกแม่ค้า เราสองคนจะไปกันได้ไกลแค่ไหนนะ

ตะวันผุดลุกขึ้นนั่ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นยอดไม้ของบ้านคุณนายอยู่ลิบ ๆ

          “ไม่รู้ตอนนี้คุณนายจะเป็นยังไงบ้าง จะยอมให้มันจบแบบนี้จริง ๆ เหรอ”

ตะวันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอที่สว่างในความมืดทำให้เธอต้องหรี่ตาลงครู่หนึ่ง

นิ้วเรียวลังเลอยู่ที่ชื่อ คุณสายสมร ในแอปส่งข้อความ

เธอรู้ดีว่าการทักไปตอนนี้อาจเป็นการฝืนคำสั่งแม่ แต่ความกระวนกระวายในอกมันเตือนว่า ถ้าเธอไม่ทำอะไรเลย เธออาจจะเสียใจไปตลอด

เธอกดส่งสติกเกอร์รูปพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งไปก่อนหนึ่งตัว ตามด้วยข้อความสั้น ๆ

นอนหรือยังคะคุณนาย มีคนคิดถึง

ทางฝั่งคฤหาสน์หลังโต สายสมรที่กำลังนั่งเหม่อ สะดุ้งน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกาย หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับเต้นระรัวอย่างประหลาดเมื่อเห็นชื่อคนส่ง แล้วเธอก็คว้ามือถือมาอย่างรวดเร็ว รีบพิมพ์ข้อความส่งกลับไป

ทั้งที่บอกกับป้าจันทร์ไปว่า ปล่อยให้มันจบแบบนี้ แต่ดูเหมือนสมองกับหัวใจจะไม่ไปด้วยกันเลย

ยังไม่นอน เธอเป็นไงบ้าง

ป้าจันทร์บอกฉันเรื่องแม่ของเธอแล้ว

 สายสมรพิมพ์ตอบกลับไป มือที่สั่นเทาเริ่มนิ่งลง

เธออย่ามาที่นี่อีกเลยนะตะวัน

ฉันไม่อยากให้เธอผิดใจกับแม่

ตะวันอ่านข้อความนั้นแล้วขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอไม่สนคำเตือนนั้นแม้แต่นิดเดียว นิ้วเรียวรีบพิมพ์โต้ตอบกลับไปทันที

          อย่าผลักไสกันได้มั้ยคะ แม่ก็แค่เป็นห่วง

สายสมรนิ่งไปครู่หนึ่ง หยาดน้ำใส ๆ เริ่มคลอที่ดวงตา เธอพิมพ์ประโยคที่ติดอยู่ในใจออกมาอย่างยากลำบาก

ปากคนมันน่ากลัวนะตะวัน แต่ฉันชินแล้ว

แต่เธอคงรับไม่ไหวหรอก

เธอควรจะได้เจอคนที่ไม่ทำให้ชีวิตเธอเจอเรื่องแย่ ๆ

ตะวันเห็นข้อความนั้นแล้วถอนหายใจยาว เธอตัดสินใจกดปุ่มโทรออกทันที ไม่สนว่ามันจะดึกดื่นแค่ไหน และปลายสายก็กดรับในเวลาไม่ถึงวินาที

“ตะวัน...โทรมาทำไม” เสียงของสายสมรสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

“คุณนายฟังฉันนะ” เสียงของตะวันหนักแน่นและนุ่มนวลผ่านสายโทรศัพท์

“สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่เคยมองว่าคุณคือคุณนายเลย ในสายตาฉันคุณก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่สมควรจะได้รับความรักดี ๆ เพราะคุณเองก็เป็นคุณดี คุณยอมให้แม่ค้าในตลาดผ่อนจ่ายค่าแผง คุณเลี้ยงดูพนักงานในบ้านอย่างดี แล้วคุณก็สอนฉันในหลาย ๆ อย่าง วันที่เราไปเดินตลาดด้วยกัน ฉันรู้ว่าคุณมีความสุขมาก และคุณก็บอกเองว่าถ้าไม่ได้ยินเสียงของฉันหลังจากนี้ คุณคงเหงาแน่ ๆ แล้วคุณจะปล่อยให้เรื่องของเรามันจบแบบนี้เหรอ”

สายสมรสะอื้นออกมาเบา ๆ ความโดดเดี่ยวที่สั่งสมมานานปีเหมือนถูกทำลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ

“แล้วถ้าแม่เธอไม่ยอมล่ะ”

“เรื่องนั้นฉันจัดการเอง ขอแค่คุณบอกมาว่าจะไม่ปล่อยมือกัน จะไม่ยอมให้เรื่องของเรามันจบลงง่าย ๆ”

ตะวันพูดพลางกระชับเสื้อคลุมผ้าแพรของคุณนายที่ไหล่ให้แน่นขึ้น

“คุณนายสัญญากับฉันได้ไหม ว่าพรุ่งนี้คุณนายจะยอมให้ฉันไปช่วยดูแลสวนดอกไม้เหมือนเดิม”

สายสมรปาดน้ำตาแล้วมองออกไปที่หน้าต่าง ตรงยอดไม้ลิบ ๆ ที่เธอรู้ว่านั่นคือบ้านของตะวัน หัวใจของเธอหนักอึ้ง นึกถึงใบหน้าของตะวัน และแม่สร้อยไปพร้อมกัน คุณนายรู้จักแม่สร้อย แต่ก็ไม่เคยพูดคุยอะไรมากนัก และเธอก็เคยเห็นตะวันมาตั้งแต่ช่วงเรียนมหาลัย ที่ตอนนั้นอีกฝ่ายใส่ชุดนักศึกษามาช่วยแม่ขายขนมทุกวัน

สายสมรเอ็นดูตะวันตั้งแต่ตอนนั้น แต่เธอไม่เคยคิดเกินเลย แต่ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งเด็กคนนั้นจะเป็นฝ่ายเปิดประตูเข้ามาหาเธอเอง

ทั้งประตูบ้าน และประตูหัวใจ...

“ฉันว่า...เราอย่าเจอกันอีกเลยนะตะวัน”

 สายสมรพูดได้เพียงเท่านี้ก็ต้องรีบวางสาย เพราะหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

 ทั้งที่อยากให้มันจบแบบนี้ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้นะ