Semua Bab คุณนายสายสมร: Bab 1 - Bab 10

19 Bab

บทนำ

หากพูดถึงตลาดมนตรี หลายคนรู้ดีว่ามันคือตลาดเช้าที่มีประจำทุกวันอาทิตย์ ตั้งอยู่ย่านชุมชนในอำเภอหนึ่งที่ไม่ไกลจากเมืองหลวงของประเทศไทยนัก แต่อีกหนึ่งอย่างที่เป็นเหมือนชื่อเลื่องลือของสถานที่แห่งนี้ก็คือ คุณนายสายสมร เจ้าของตลาดที่มีเอกลักษณ์ประจำตัวหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นผิวกายที่ขาวผ่อง สีเล็บที่มักจะเลือกสีแดงสดเหมือนผลเชอร์รีอยู่เสมอ รวมถึงหมวกปีกกว้าง เสื้อผ้าลายดอก และการสวมแว่นตาสีชาทุกครั้งที่มาเก็บค่าแผง อ้อ..อีกอย่างก็คงเป็น ริมฝีปากที่มักเคลือบด้วยลิปสติกสีเลือดนกเป็นประจำ ทุกอย่างที่ว่ามา นั่นแหละคือคุณนายสายสมร หญิงสาวคนนี้อายุสี่สิบหกปี นอกจากเป็นเจ้าของตลาด ยังมีกิจการบ้านเช่าและหอพักให้เช่าอีกด้วย เรียกได้ว่ามีธุรกิจหลากหลาย ใครต่อใครก็รู้จัก แต่มีอย่างหนึ่งที่ทุกคนแทบไม่เคยเห็น นั่นก็คือ ใบหน้าที่แท้จริงของคุณนาย ไม่เคยมีใครเห็นคุณนายในบริบทที่ไม่สวมแว่นสวมหมวก และปกติเธอก็มักจะอยู่แต่บ้าน จะออกไปข้างนอกก็ตอนที่ถึงเวลาเก็บค่าแผงหรือค่าเช่าบ้านนั่นแหละ จนถึงตอนนี้จึงไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าคุณนายสายสมรหน้าตาเป็นอย่างไร
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 1 มนุษย์ป้า

“แดดเมืองไทยหรือนรกจำลองเนี่ย...”ตะวัน สบถพึมพำขณะปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ผิวแขนสีน้ำผึ้งของเธอร้อนผ่าวจากการขี่มอเตอร์ไซค์จากบ้านตัวเองมายังบ้านของคุณนายสายสมรวันนี้รั้วอัลลอยสีขาวสะอาดตายังคงปิดสนิทเหมือนเดิม มันดูสงบเงียบจนคนเห็นเริ่มหมั่นไส้ ตะวันเบ้ปากใส่รั้วเล็กน้อย อยู่กลางแดดแต่กลับไม่สะทกสะท้าน ต่างจากเธอที่แสบร้อนผิวไปหมดตะวันขยับหน้ากากอนามัยที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อพลางก้าวลงจากรถ ในมือถือซองเงินสีน้ำตาลที่มัดด้วยหนังยางอย่างหนาแน่น “ป้าจันทร์ ป้าจันทร์คะ เอาค่าแผงมาส่งค่า”เธอตะโกนเรียกเสียงดังลั่น ปกติแล้วไม่เกินสามนาที แม่บ้านหน้าซื่อจะเดินนอบน้อมออกมาพร้อมถาดไม้เล็กรองรับซองเงิน แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ มีเพียงเสียงจั๊กจั่นที่ร้องระงมแข่งกับความร้อนของอากาศ ตะวันกดกริ่งซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังไร้วี่แววของคนในบ้าน“ไปไหนกันหมดนะ หรือจะหลับกันทั้งบ้าน จะสบายกันเกินไปละ”เธอเริ่มหงุดหงิด สายตาเหลือบไปเห็นประตูเล็กด้านข้างที่ไม่ได้ลงกลอนไว้ ตะวันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความร้อนที่แผดเผาหลังทำให้เธอตัดสินใจถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป อย่างน้อยได้ไปยืนรอใต้ร่มไม้ในรั้วบ้านก็ย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 2 คุณนายสายสมร

เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าจะถล่ม แต่ภายในห้องโถงกว้างกลับเงียบสงบจนตะวันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว แผ่นหลังของเธอเปียกโชก และน้ำหยดลงบนพรมทออย่างดีจนเธอรู้สึกผิด “จะยืนตัวแข็งอยู่อีกนานมั้ย ถอดเสื้อลายสก็อตเน่า ๆ ของเธอออกซะ แล้วเอาผ้าเช็ดตัวนี่ไปซับหน้าเช็ดผมให้แห้ง”น้ำเสียงเรียบเฉยดังมาจากโซฟาบุกำมะหยี่สีแดงเข้ม คุณนายสายสมรอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีหน้ากากหรือแว่นตากวนใจ แสงสลัวภายในบ้านขับให้ผิวของเธอเลื่อมพรายประดุจมุก ตะวันรับผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดมาอย่างงง ๆ ยอมทำตามคำบอกกล่าวของอีกฝ่ายอย่างว่าง่ายทว่าในจังหวะที่ตะวันจะถอดเสื้อเชิ้ตออก เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะด้านในมีเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวเดียว และตอนนี้มันก็เปียกชุ่มแล้ว“ถะ ถอดเสื้อเหรอคะคุณนาย ฉันเป็นผู้หญิงนะ”“แล้วฉันดูเป็นผู้ชายหรือไง?” สายสมรเลิกคิ้วมอง สายตาคมกริบไล่ตั้งแต่ลำคอระหงไปจนถึงช่วงเอวของตะวัน“เปียกจนเห็นเสื้อกล้ามข้างในขนาดนั้น ถ้าปอดบวมตายในบ้านฉัน จะเป็นภาระต้องลากศพออกไปทิ้งอีก ถอดวางไว้บนตะกร้าหน้าห้องน้ำนั่นแหละ เดี๋ยวให้สาวใช้หาเสื้อคลุมมาให้”ตะวันหน้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 3 ร่มคันเดียวกัน

เจ็ดโมงเช้าเป๊ะ...ตะวันยืนอยู่หน้าประตูรั้วอัลลอยด้วยสภาพที่ดู ‘ฝืนสังขาร’ สุดขีด เธอไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนี้มาตั้งแต่วันกีฬาสีสมัยมัธยม ในมือถือร่มคันใหญ่ยักษ์ที่แม่หยิบส่งให้พร้อมกับสายตาเคลือบแคลงสงสัย“มาตรงเวลาดีหนิตะวัน”เสียงนุ่มลึกดังขึ้นจากเบื้องหลัง ตะวันหันไปมองแล้วก็ต้องเกือบทำร่มหลุดมือ คุณนายสายสมรอยู่ในชุดเตรียมจัดสวนที่อลังการกว่าเดิมเธอสวมเสื้อแขนยาวผ้าลินินสีขาวสะอาด กางเกงขายาวเข้าชุด และที่ขาดไม่ได้คือหมวกปีกกว้างที่กว้างจนแทบจะคลุมไหล่ได้มิด ครั้งนี้เธอไม่ได้ใส่หน้ากากอนามัย แต่แต้มครีมกันแดดจนใบหน้าเนียนละเอียดดูเงาวาวรับแสงอรุณ“มาเป็นคนถือร่มไงคะ กลัวใครบางคนผิวจะลอกซะก่อน” ตะวันแกล้งประชด แต่สายตากลับลอบมองริมฝีปากสีแดงของคุณนายอย่างเผลอตัว“พูดมาก...กางร่มสิ”สายสมรเดินนำเข้าไปในสวนทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งแดดอ่อน ๆ กำลังพาดผ่านกอคุณนายตื่นสายที่ยังหุบกลีบรอเวลาตะวันรีบกางร่มคันยักษ์ครอบคลุมร่างโปร่งบางของคุณนายเอาไว้ ระยะห่างระหว่างเธอกับสายสมรเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นครีมกันแดดราคาแพงผสมกับกลิ่นสบู่หอมละมุนจากตัวคุณนายลอยมาเตะจมูกจนตะวันต้องแอบกลืนน้ำลาย“ถือน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 4 ข้อเสนอ

หกโมงครึ่งเป๊ะของเช้าวันต่อมา ตะวันมายืนเกาะรั้วอัลลอยด้วยใจที่เต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อากาศยามเช้ายังทิ้งไอเย็นจาง ๆ และหยดน้ำค้างเกาะพราวอยู่บนยอดหญ้าไม่นานประตูรั้วเล็กก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของบ้านที่ดูเหมือนจะตื่นรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้สายสมรไม่ได้ใส่หน้ากากอนามัย เธอสวมเพียงหมวกปีกกว้างใบเดิมและชุดลำลองผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่ทำให้เธอดูอ่อนวัยและจับต้องได้มากกว่าวันไหน ๆ“ตรงเวลาดีนะคะ” สายสมรทักทาย เสียงหวานที่ลงท้ายด้วย ‘นะคะ’ เป็นครั้งแรกที่ตะวันได้ยิน และการลงท้ายแบบนั้นยิ่งทำให้ตะวันใจเต้นแรงเพราะตะวันเป็นพวกแพ้คำหวานที่สุด“ก็มีงานสำคัญนี่คะ คุณบอกเองว่าอยากเห็นดอกไม้บานพร้อมกัน ฉันก็เลยรีบมา ถ้าเกิดมาหลังดอกไม้บานคุณคงจะทำหน้าเหวี่ยงใส่ฉันอีก”สายสมรหลุดยิ้มเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น “ในสายตาของตะวัน ฉันดูเป็นนางร้ายมากเลยสินะ”และครั้งที่สอง ที่ตะวันเกือบลืมหายใจ เพียงเพราะคนตรงหน้าเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองดูเหมือนช่องว่างระหว่างวัย รวมไปถึงช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์ จะลดลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่เหลือแล้ว“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ช่างมันเถอะ ไปดูดอกไม้กันดีก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 5 ตลาดนัดหลังอาทิตย์ตก

หลายวันผ่านไป ตะวันทำหน้าที่ของเธอได้ดี งานของการดูแลสวนดอกไม้ไม่ยากอย่างที่คิด แต่สิ่งที่เริ่มยากมากขึ้นทุกวันคงเป็นการที่ต้องพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างในใจของตัวเอง ไม่ให้รู้สึกกับอีกฝ่ายเร็วเกินไป ซึ่งตะวันยอมรับกับตัวเองว่า เธอทำมันได้ยากเหลือเกิน มีดอกไม้สวยมาอยู่ตรงหน้า ใครบ้างจะไม่อยากเด็ดดม... “สวัสดีค่ะคุณนาย ขอโทษด้วยนะคะที่วันนี้มาผิดเวลาไปหน่อย”ตะวันเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ขณะยืนพิงมอเตอร์ไซค์คันเก่งอยู่หน้าประตูรั้วที่เริ่มถูกเงามืดของสายัณห์เข้าปกคลุม วันนี้ไม่ได้มีการนัดหมายปลูกดอกไม้ตอนเช้า แต่เป็นตะวันเองที่บุกมาหาอีกฝ่ายในเวลาที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าประตูเล็กเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของสายสมรในชุดที่ตะวันไม่เคยเห็น เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมเรียบ ๆ ปล่อยผมยาวสลวยและที่สำคัญ... เธอไม่ได้ใส่หมวก แว่นตา หรือหน้ากากใด ๆ“ฉันว่าไม่หน่อยแล้วมั้งตะวัน จากที่ปกติเราเจอกันหกโมงเช้า กลายเป็นวันนี้เจอกันตอนใกล้จะหนึ่งทุ่มน่ะ” สายสมรเอ่ยพลางก้าวพ้นธรณีประตูบ้านออกมา “ดีนะที่ไม่มีแดดแล้ว ฉันเลยไม่ต้องใส่หมวกใส่แว่นเหมือนตอนกลางวัน หรือไม่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 6 คุณนายกับลูกแม่ค้า

เช้าวันนี้ บรรยากาศในสวนดูจะตึงกว่าทุกวันที่ผ่านมา แดดเจ็ดโมงเช้าเริ่มแรงขึ้นตามลำดับ ตะวันยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดีไม่ว่าจะเป็นการช่วยคุณนายดูแลสวนดอกไม้ ช่วยเอาต้นไม้ใหม่ลงดิน รวมไปถึงการถือร่มคันยักษ์เมื่อคุณนายต้องลงมือปลูกต้นไม้ด้วยตัวเอง แต่ที่ต่างไปจากทุกวันก็คือ วันนี้คุณนายสายสมรดูจะถามคำตอบคำ แถมยังจิ้มพลั่วลงดินด้วยจังหวะที่รุนแรงกว่าปกติ“วันนี้คุณนายเป็นอะไรรึเปล่าคะ ดูเครียดแต่เช้าเลย หรือว่า หมูปิ้งเมื่อคืนทำพิษเหรอคะ”ตะวันแกล้งเอ่ยแซวเพื่อทำลายความเงียบ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือน้ำเสียงเรียบเฉยที่ฟังดูไม่คุ้นหูเอาซะเลย“เปล่า”คำตอบสั้นกุดจนตะวันสะดุ้ง“ถ้าไม่ได้หงุดหงิดอะไร ทำไมหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้นคะ ดูสิ ดอกไม้ในสวนวันนี้เหี่ยวไปด้วยเลย”สายสมรวางพลั่วลง พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวที่ยืนทำหน้าซื่ออยู่ข้างกัน“เมื่อเช้ามืดฉันไปตลาด” สายสมรเกริ่นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว“ค่ะ แล้วไงคะ” ตะวันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “ฉันเห็นเธอคุยกับลูกสาวร้านขายปุ๋ยที่หน้าตลาด คุยอะไรกันนานสองนาน เธอสนิทกับเค้าเหรอ”ตะวันกลอกตาไปมาช้า ๆ เหมือนกำลังค
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 7 พายุกลางตลาด

“แกไปทำอะไรที่นั่นทุกวันตะวัน!”เมื่อตะวันมาถึงแผงขายขนมไทยในตลาดมนตรี ซึ่งมีอยู่แผงเดียว เสียงของแม่สร้อยก็ต้อนรับตะวันยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง แม่ยืนกอดอก หน้าดำคร่ำเครียด ท่ามกลางลูกค้าสองสามคนที่แกล้งทำเป็นเลือกซื้อขนมแต่หูผึ่งรอฟังเต็มที่“ก็ ก็เอาค่าแผงไปส่งไงแม่ แล้วก็อยู่ช่วยคุณนายเค้าจัดสวน”แม่สร้อยถึงกับเท้าสะเอวเมื่อได้ยินแบบนั้น “ค่าแผงมันไม่ต้องไปส่งทุกวันนะเว้ย แล้วอีกอย่าง คนสวนบ้านคุณนายก็มี ทำไมเค้าต้องมาลำบากแกด้วย ห้ะ!”แม่สร้อยก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำแต่หนักแน่น “คนเขาพูดกันทั่วตลาดแล้ว ว่าแกไปเดินถือร่มตามตูดคุณนายสมรต้อย ๆ เค้าเป็นใคร เราเป็นใคร แกไม่รู้ตัวหรือไงตะวัน”“แล้วยังไงแม่? คุณนายก็เป็นคนเหมือนเรานี่แหละ แถมยังใจดีด้วย”“ใจดีกับคนชั้นเดียวกันน่ะสิ!” คนเป็นแม่เอ่ยเสียงห้วน “เค้าเป็นเจ้าของตลาด เป็นเศรษฐีเงินถัง ส่วนแกน่ะแค่ลูกแม่ค้า บางทีความใจดีของคนรวยมันก็น่ากลัวนะตะวัน เค้าอาจจะเห็นแกเป็นของเล่นแก้เหงาก็ได้ อย่างแกเนี่ย เค้าไม่มาสนใจอะไรเป็นพิเศษหรอก”ตะวันนิ่งอึ้ง คำว่า 'ของเล่นแก้เหงา' มันทิ่มแทงหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เธอนึกไปถึงภาพจำตอนที่คุณนายสาย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 8 แก๊งเพื่อนคุณนาย

ค่ำคืนนั้น สายสมรนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างอย่างกระสับกระส่าย เสียงของตะวันยังคงก้องอยู่ในหู ทั้งคำสัญญา คำวิงวอน และแววตาจริงใจที่ถ่ายรูปตัวเองส่งมาให้เธอดูเป็นภาพสุดท้าย ก่อนการสนทนาจะสิ้นสุดลงสายสมรรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้มาจากความปรารถนาในหัวใจที่แท้จริง แต่เป็นเพราะความกลัวที่อยู่ก้นบึ้งในใจต่างหากความกลัวต่อสายตาคนอื่นความกลัวที่จะทำลายชีวิตของหญิงสาวคนหนึ่งเช้าวันรุ่งขึ้น สายสมรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะกลัวว่าจะเห็นเงาของตะวันยืนรออยู่ตรงรั้วตามที่เคยบอกไว้ เธอปล่อยให้ดอกคุณนายตื่นสายบานและหุบลงไปเอง โดยไม่มีใครคอยชื่นชมความงามของมันอีกแล้วแต่ท้ายที่สุดความอ้างว้างกัดกินหัวใจจนสายสมรทนไม่ไหว เธอต้องการใครสักคนที่พอจะเข้าใจความรู้สึกสับสนนี้ และนึกขึ้นได้ถึงเพื่อนสนิทสองคนที่มีอายุเท่ากัน และเป็นโสดเหมือนกันนั่นคือ เอมอร และ มธุสรสายสมรไม่รอช้ารีบส่งข้อความไปในกลุ่มเพื่อนเพื่อนัดเจอทั้งคู่ หลังจากนั้นก็รีบพาตัวเองเข้าห้องน้ำ จัดการภารกิจส่วนตัวอย่างว่องไวสองชั่วโมงหลังจากนั้น สายสมรมาถึงร้านกาแฟหรูแห
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya

บทที่ 9 ไม่อดทนอีกต่อไป (NC)

สามวันผ่านไป... จนถึงตอนนี้ สายสมรก็ยังไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าเดิม และร้ายแรงกว่านั้นคือเธอไม่ได้ติดต่อตะวันไปเลย นับตั้งแต่วันที่ปรึกษาเพื่อนตัวเองอย่างจริงจัง และเหมือนจะได้แนวทางที่แน่ชัดแล้ว แต่สุดท้าย คนอย่างสายสมรก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ถึงแม้จะกลัวว่าจะเสียอีกฝ่ายไปง่าย ๆ แต่เพราะความกลัวที่มีมากกว่า และคำว่าเจ้าของตลาดมันค้ำคอ สุดท้ายสายสมรก็ไม่อยากให้ใครมองตะวันไม่ดี เธอเลยเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย เพื่อให้ความสัมพันธ์คืบหน้า แต่กลับปล่อยเวลาไปเฉย ๆ และคนที่อดทนรอไม่ไหวอีกแล้วก็คือ ตะวัน สามวันที่ผ่านมาตะวันไม่ได้เฉียดกรายไปที่บ้านท้ายซอยตามคำสั่งประกาศิตของแม่สร้อย บรรยากาศในตลาดมนตรีดูจะเงียบเหงาลงในความรู้สึกของเธอ แม้ผู้คนจะยังพลุกพล่านเหมือนเดิม แต่สำหรับตะวัน ทุกอย่างรอบตัวดูเฉาไปหมด นับจากวันที่ไม่ได้ไปรดน้ำต้นคุณนายตื่นสายที่บ้านของสายสมร“เอาวะ...เป็นไงเป็นกัน”ตะวันพึมพำกับตัวเองในคืนวันที่สาม เธออาศัยจังหวะที่แม่เผลอหลับไปพร้อมกับละครหลังข่าว แอบปีนหน้าต่างห้องนอนลงมาอย่างคล่องแคล่ว เธอไม่ได้บิดมอเตอร์ไซค์ไปเพราะกลัวเ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-04
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status