บทที่ 6 คุณนายกับลูกแม่ค้า

          เช้าวันนี้ บรรยากาศในสวนดูจะตึงกว่าทุกวันที่ผ่านมา แดดเจ็ดโมงเช้าเริ่มแรงขึ้นตามลำดับ ตะวันยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี

ไม่ว่าจะเป็นการช่วยคุณนายดูแลสวนดอกไม้ ช่วยเอาต้นไม้ใหม่ลงดิน รวมไปถึงการถือร่มคันยักษ์เมื่อคุณนายต้องลงมือปลูกต้นไม้ด้วยตัวเอง แต่ที่ต่างไปจากทุกวันก็คือ วันนี้คุณนายสายสมรดูจะถามคำตอบคำ แถมยังจิ้มพลั่วลงดินด้วยจังหวะที่รุนแรงกว่าปกติ

“วันนี้คุณนายเป็นอะไรรึเปล่าคะ ดูเครียดแต่เช้าเลย หรือว่า หมูปิ้งเมื่อคืนทำพิษเหรอคะ”

ตะวันแกล้งเอ่ยแซวเพื่อทำลายความเงียบ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือน้ำเสียงเรียบเฉยที่ฟังดูไม่คุ้นหูเอาซะเลย

“เปล่า”

คำตอบสั้นกุดจนตะวันสะดุ้ง

“ถ้าไม่ได้หงุดหงิดอะไร ทำไมหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้นคะ ดูสิ ดอกไม้ในสวนวันนี้เหี่ยวไปด้วยเลย”

สายสมรวางพลั่วลง พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวที่ยืนทำหน้าซื่ออยู่ข้างกัน

“เมื่อเช้ามืดฉันไปตลาด” สายสมรเกริ่นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

“ค่ะ แล้วไงคะ” ตะวันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 “ฉันเห็นเธอคุยกับลูกสาวร้านขายปุ๋ยที่หน้าตลาด คุยอะไรกันนานสองนาน เธอสนิทกับเค้าเหรอ”

ตะวันกลอกตาไปมาช้า ๆ เหมือนกำลังครุ่นคิด แล้วก็อุทานออกมา

“อ๋อออออ ยัยหนูนาเหรอคะ เธอมาถามว่าช่วงนี้ว่างมั้ย ทำงานอะไรรึเปล่า เธอจะชวนไปกินไอติมค่ะ”

“แล้วเธอตอบว่ายังไง?” สายสมรถามทันควัน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

“ฉันก็ตอบว่า...” ตะวันลากเสียงยาวอย่างนึกสนุก เมื่อเริ่มจับอาการบางอย่างของคนตรงหน้าได้ “อาจจะว่างน้า ถ้าวันนี้ไม่มีงานอะไรที่ต้องทำล่วงเวลา”

“หึ งานล่วงเวลางั้นเหรอ?” สายสมรแค่นหัวเราะ “เธอคงเบื่องานที่ต้องทำกับฉันเต็มทีสินะ ถึงได้อยากไปกินของหวานกับเด็กวัยรุ่น”

ตะวันคลี่ยิ้มมุมปากเบา ๆ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าตาบึ้งตึงมากกว่าเดิม เธอกลับชอบใจในท่าทีนั้น

“คุณนาย... นี่อย่าบอกว่าคุณกำลังหึงฉันนะคะ” ตะวันถามออกมาตรง ๆ พร้อมรอยยิ้มกริ่ม

“เพ้อเจ้อ!” สายสมรรีบสะบัดหน้าหนี “ฉันแค่ไม่อยากให้คนสวนจำเป็นของฉันเสียสมาธิ งานปลูกดอกไม้ต้องใช้ความประณีต ถ้าใจเธอไปอยู่ที่ร้านไอติม ดอกไม้ฉันก็ตายพอดี”

“เหรอคะ? ถ้าเหตุผลแค่นี้ คุณนายคงไม่กระฟัดกระเฟียดแต่เช้ามั้งคะ ดูสิ หน้าแดงหมดแล้ว ร่มก็ออกจะคันใหญ่ คงไม่ใช่เพราะแดดแน่ ๆ โกรธอะไรขนาดนี้คะ หืม”

ตะวันแกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ชนไหล่

สายสมรนิ่งไป ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมีความขัดเขินปนหวานจาง ๆ เธอเอ่ยเสียงเบาราวกับพึมพำคนเดียว

“ฉันแค่...ไม่ชอบให้คนของฉัน ไปสนิทสนมกับคนอื่นแบบนั้น” สายสมรเอ่ยตะกุกตะกัก หลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้ามองคนเด็กกว่า

“คนของคุณนายเหรอคะ?” ตะวันทวนคำ หัวใจเต้นผิดจังหวะ “ไม่ยักรู้แฮะ ว่าฉันเป็นของคุณนายแล้ว”

คราวนี้สายสมรเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาที่เคยดูนิ่งเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น

“ตั้งแต่วันที่เธอเข้ามาที่นี่ ตั้งแต่ที่เธอยอมรับข้อแลกเปลี่ยน ตั้งแต่ที่เธอพาฉันไปเดินตลาด ตั้งแต่ที่เธอได้เห็นใบหน้าของฉันแบบที่ไม่ต้องใส่หน้ากาก ทั้งหมดนั่นก็ถือว่าเธอเป็นคนของฉันแล้ว”

ตะวันนิ่งอึ้ง คำพูดของคุณนายเหมือนเป็นการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา ความรู้สึกที่มากกว่านายจ้างกับลูกจ้างมันเบ่งบานขึ้นเร็วกว่าดอกคุณนายตื่นสายเสียอีก

แต่ก่อนที่ตะวันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาทั้งคู่สะดุ้ง

“ตะวัน! อยู่ในบ้านคุณนายรึเปล่า แม่สร้อยให้มาตามไปอยู่ร้าน กลับไปเฝ้าร้านเดี๋ยวนี้เลย”

เสียงของเด็กผู้ชายวัยประถมที่อยู่แถวบ้านตะวัน มาตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้านของคุณนาย เมื่อได้ยินประโยคนั้น ตะวันถึงกับขมวดคิ้ว

“สงสัยแม่จะรู้เรื่องที่ฉันมาบ้านคุณนายบ่อย ๆ แล้วล่ะ”

สายสมรมองไปทางประตูรั้วด้วยสายตากังวล เธอรู้ดีว่าในตลาดแห่งนี้ ความลับไม่มีในโลก และความสัมพันธ์ระหว่าง 'คุณนายเจ้าของตลาด' กับ 'ลูกแม่ค้า' อาจกลายเป็นหัวข้อซุบซิบที่แผดเผายิ่งกว่าแสงแดด

“ไปเถอะ” สายสมรเอ่ยพลางก้มหน้าลงพรวนดินต่อ “แม่เธอตามแล้ว”

“แล้วคุณนาย...” ตะวันมองอีกฝ่ายด้วยสายตาละห้อย เธอไม่ได้อยากทิ้งอีกฝ่ายไว้คนเดียว แต่ก็ไม่อยากขัดคำสั่งแม่เช่นกัน เพราะตะวันเองก็รู้ดีว่า ระหว่างเธอและคุณนายสายสมร ยังไม่มีคำตอบใดที่ชัดเจน

แม้แต่เรื่องความสัมพันธ์และความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้

“ฉันจัดการตัวเองได้... ร่มเอาวางไว้ตรงนั้นแหละ”

ตะวันพยักหน้าแล้วเดินออกจากรั้วบ้านไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอหันกลับไปมองเห็นสายสมรนั่งอยู่เพียงลำพังภายใต้ร่มคันใหญ่กลางสวนกว้าง

ภาพนั้นดูเงียบเหงาอย่างจับใจ ตะวันรู้ดีว่าแสงแดดข้างนอกรั้วอาจจะร้อนแรง แต่ความจริงของสังคมที่เธอกำลังจะไปเจอนั้น... อาจจะแรงยิ่งกว่า และมันพร้อมแผดเผาได้ทุกเมื่อ

ที่สำคัญคือ ตะวันไม่ได้ห่วงตัวเอง

เธอเป็นห่วงคุณนายมากกว่า หากมีใครมาพูดจาทำลายเกียรติผู้หญิงคนนี้ ตะวันคงทนไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อเสียงรถมอเตอร์ไซค์ของตะวันลับหายไปพร้อมกับเงาของเด็กชายตัวเล็ก สายสมรยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งตัวเดิม ร่มคันใหญ่ที่ตะวันวางทิ้งไว้ข้าง ๆ ดูไร้ประโยชน์ในทันที เพราะแสงแดดเริ่มอ่อนแรงลงแล้ว แต่ความรู้สึกภายในใจของสายสมรกลับร้อนรุ่มอย่างประหลาด

หญิงสาววางช้อนพรวนดินลงข้างตัวช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามที่เริ่มมีเมฆสีขาวลอยอ้อยอิ่ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นดินและกลิ่นดอกไม้ที่เคยทำให้เธอรู้สึกสงบ บัดนี้กลับมีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของตะวันที่ทิ้งไว้ในอากาศ

“คุณนายเจ้าของตลาดกับลูกแม่ค้า...”

สายสมรพึมพำกับตัวเองเบา ๆ รอยยิ้มขมขื่นผุดขึ้นที่มุมปาก คำซุบซิบเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเธอ เธอได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนโต และเธอรู้ดีว่ามันสามารถทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งให้ป่นปี้ได้ในพริบตา

แต่แปลก...แทนที่จะรู้สึกหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อน แทนที่จะรีบคิดหาวิธีปกป้องตัวเองจากสายตาและคำพูดของคนอื่น เหมือนอย่างที่เธอเคยทำมาตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา

วันนี้สายสมรกลับรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องปล่อยให้ตะวันกลับไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกเพียงลำพัง ความรู้สึกหงุดหงิดที่มาพร้อมกับความไม่สบายใจที่แล่นเข้าจับหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอหันไปมองร่มคันใหญ่ที่วางอยู่ข้าง ๆ มันเป็นร่มคันเก่าที่ตะวันใช้บังแดดให้เธอในวันแรก ๆ ที่มาที่นี่ ร่มที่เคยเป็นเกราะป้องกันร่างกาย แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของการปกป้องที่ตะวันมีให้เธอมากกว่า

และไม่ใช่แค่ร่างกาย... แต่คือหัวใจ

สายสมรเอื้อมมือไปลูบไล้ด้ามร่มอย่างแผ่วเบา เธอจำได้ว่าตะวันเคยยืนกางร่มให้เธอท่ามกลางแสงแดดจ้า มือเล็ก ๆ ที่กุมร่มไว้แน่น มือที่สั่นเทาเพราะความกลัวว่าคุณนายจะร้อน ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

นึกถึงคำพูดของตะวันที่บอกว่า

“ฉันจะช่วยคุณนายดูแลสวนดอกไม้อย่างเต็มที่ แล้วก็จะคอยอยู่เป็นเพื่อนเพื่อดูดอกคุณนายตื่นสายบานไปพร้อมกัน”

สายสมรหลับตาลง ภาพของตะวันในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวคลุมทับ ผมสั้นประบ่าที่มักจะปลิวไหวเมื่อลมพัด ใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความจริงใจ รอยยิ้มสว่างไสวราวกับดวงตะวันจริง ๆภาพเหล่านั้นฉายชัดอยู่ในห้วงความคิดของเธอไม่มีที่สิ้นสุด

เธอรู้ดีว่าสังคมตลาดที่ตะวันอยู่ไม่ได้ใจดีเหมือนกับโลกส่วนตัวในบ้านของเธอ หากเรื่องราวของทั้งคู่ถูกลือกระฉ่อนออกไป หรือมีการเสริมเติมแต่ง ตะวันจะต้องเป็นฝ่ายที่โดนหนักกว่าเธออย่างแน่นอน เพราะตะวันเป็นเพียงลูกแม่ค้าคนหนึ่ง ขณะที่เธอคือคุณนายเจ้าของตลาดผู้มีอำนาจ

แต่สิ่งที่ทำให้สายสมรประหลาดใจที่สุดคือ แทนที่จะรู้สึกอยากตัดขาดเพื่อปกป้องตัวเองจากคำครหานินทา เธอกลับรู้สึกอยากปกป้องตะวันมากกว่า

อยากปกป้องรอยยิ้มสดใส อยากปกป้องดวงตาที่จริงใจคู่นั้น ความกลัวต่อสายตาคนอื่นที่เคยเป็นเหมือนกำแพงสูงที่กั้นเธอออกจากโลกภายนอก บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกลัวว่าตะวันจะต้องเจ็บปวดเพราะเธอ

สายสมรไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถแคร์ใครได้มากเท่านี้ แคร์จนถึงขั้นที่ยอมที่จะก้าวออกจากร่มเงาที่คุ้นเคย เพื่อยืนเคียงข้างอีกคนในแสงแดดจ้าที่เธอเคยหวาดกลัว

ฉันจัดการตัวเองได้

สายสมรนึกถึงประโยคสุดท้ายที่เอ่ยบอกกับคนเด็กกว่า เธอรู้ดีว่าคำยืนยันหนักแน่นนั้นไม่เป็นความจริงเลยสักนิด

สายสมรลืมตาขึ้นมองดอกคุณนายตื่นสายที่บานสะพรั่งเต็มสวน มันยังคงชูช่อรับแสงแดดสุดท้ายของวันอย่างงดงาม เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบงัน แต่หัวใจของเธอไม่ได้เงียบงันอีกต่อไป

แสงแดดที่เคยแผดเผา ตอนนี้กลับดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

ต้นคุณนายตื่นสาย ไม่เจอแดดก็คงเฉาตาย

ฉันก็คงเหมือนกัน ถ้าปล่อยให้ดวงตะวันดวงนี้หลุดมือไป ชีวิตของฉันอาจจะต้องเงียบเหงาไปตลอดชีวิต